09 – Μετάνοια

Προσέταξε δὲ Κύριος Θεὸς εἰς τὸν Ἀδὰμ λέγων, Ἀπὸ παντὸς δένδρου τοῦ παραδείσου ἐλευθέρως θέλεις τρώγει, ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ δὲν θέλεις φάγει ἀπ᾿ αὐτοῦ· διότι καθ᾿ ἥν ἡμέραν φάγῃς ἀπ᾿ αὐτοῦ, θέλεις ἐξάπαντος ἀποθάνει.

Καὶ ὅτε ἦτο Ἄβραμ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐτῶν, ἐφάνη Κύριος εἰς τὸν Ἄβραμ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἐγὼ εἶμαι Θεὸς Παντοκράτωρ· περιπάτει ἐνώπιόν μου, καὶ ἔσο τέλειος.

Καὶ εἶπεν Μωϋσῆς πρὸς τὸν λαόν, Μή φοβεῖσθε· διότι Θεὸς ἦλθε διὰ νὰ σᾶς δοκιμάσῃ, καὶ διὰ νὰ ἦναι φόβος αὐτοῦ ἔμπροσθέν σας διὰ νὰ μή ἁμαρτάνητε.

ἐστάθη Μωϋσῆς παρὰ τὴν πύλην τοῦ στρατοπέδου καὶ εἶπεν, Ὅστις εἶναι τοῦ Κυρίου, ἄς ἔλθῃ πρὸς ἐμέ. Καὶ συνήχθησαν πρὸς αὐτὸν πάντες οἱ υἱοὶ τοῦ Λευΐ.

Καὶ θέλει ἐπιθέσει τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἐπὶ τὴν κεφαλήν τοῦ ὁλοκαυτώματος καὶ θέλει εἶσθαι δεκτὸν ὑπὲρ αὐτοῦ, διὰ νὰ γείνῃ ἐξιλέωσις περὶ αὐτοῦ.

Ὅταν λοιπὸν εἶναί τις ἔνοχος εἰς ἕν ἐκ τούτων, θέλει ἐξομολογηθῆ κατὰ τί ἡμάρτησε·

καὶ ἱερεὺς θέλει κάμει ἐξιλέωσιν ὑπὲρ αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ θέλει συγχωρηθῆ εἰς αὐτόν, περὶ παντὸς πράγματος ἐκ τῶν ὅσα ἔπραξε, ὥστε νὰ ἀνομήσῃ εἰς αὐτά.

Καὶ θέλει κάμει ἐξιλέωσιν ὑπὲρ τοῦ ἁγιαστηρίου διὰ τὰς ἀκαθαρσίας τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, καὶ διὰ τὰς παραβάσεις αὐτῶν καθ᾿ ὅλας αὐτῶν τὰς ἁμαρτίας· καὶ οὕτω θέλει κάμει περὶ τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου, ἥτις κατοικεῖ μεταξὺ αὐτῶν ἐν τῷ μέσῳ τῆς ἀκαθαρσίας αὐτῶν.

διότι ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ ἱερεὺς θέλει κάμει ἐξιλέωσιν διὰ σᾶς, διὰ νὰ σᾶς καθαρίσῃ, ὥστε νὰ ἦσθε καθαροὶ ἀπὸ πασῶν τῶν ἁμαρτιῶν ὑμῶν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

διότι ζωή τῆς σαρκὸς εἶναι ἐν τῷ αἵματι καὶ ἐγὼ ἔδωκα αὐτὸ εἰς ἐσᾶς, διὰ νὰ κάμνητε ἐξιλέωσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν σας ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου· διότι τὸ αἷμα τοῦτο κάμνει ἐξιλασμὸν ὑπὲρ τῆς ψυχῆς.

Ἁγιάσθητε λοιπὸν καὶ γίνεσθε ἅγιοι διότι ἐγὼ εἶμαι Κύριος Θεὸς σας·

Καὶ οὐδεμίαν ἐργασίαν θέλετε κάμει εἰς αὐτήν ταύτην τὴν ἡμέραν· διότι εἶναι ἡμέρα ἐξιλασμοῦ, διὰ νὰ γείνῃ ἐξιλέωσις διὰ σᾶς ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σας. Ἐπειδή πᾶσα ψυχή, ἥτις δὲν ταπεινωθῇ εἰς αὐτήν ταύτην τὴν ἡμέραν, θέλει ἐξολοθρευθῆ ἐκ τοῦ λαοῦ αὑτῆς.

Ἐὰν δὲ ὁμολογήσωσι τὴν ἀνομίαν αὑτῶν καὶ τὴν ἀνομίαν τῶν πατέρων αὑτῶν διὰ τὴν παράβασιν αὑτῶν, τὴν ὁποίαν παρέβησαν ἐναντίον μου, καὶ διότι ἐπορεύθησαν ἔτι ἐναντίοι εἰς ἐμέ,

Εἰπὲ πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ, Ὅταν ἀνήρ γυνή κάμῃ τι ἐκ τῶν ἁμαρτημάτων τῶν ἀνθρωπίνων, πράττων παράβασιν εἰς τὸν Κύριον, καὶ ἁμαρτήσῃ ψυχή ἐκείνη,

Καὶ ἐλθὼν λαὸς πρὸς τὸν Μωϋσῆν εἶπον, Ἡμαρτήσαμεν, διότι ἐλαλήσαμεν κατὰ τοῦ Κυρίου καὶ κατὰ σοῦ· δεήθητι τοῦ Κυρίου νὰ σηκώσῃ τοὺς ὄφεις ἀφ᾿ ἡμῶν. Καὶ ἐδεήθη Μωϋσῆς ὑπὲρ τοῦ λαοῦ.

Καὶ ἐκεῖθεν θέλετε ἐκζητήσει Κύριον τὸν Θεὸν σας καὶ θέλετε εὑρεῖ αὐτόν, ὅταν ἐκζητήσητε αὐτὸν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σας καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σας. Ὅταν εὑρεθῇς ἐν θλίψει καὶ σὲ εὕρωσι πάντα ταῦτα ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, τότε θέλεις ἐπιστρέψει πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν σου καὶ θέλεις ἀκούσει τὴν φωνήν αὐτοῦ. Διότι Κύριος Θεὸς σου εἶναι Θεὸς οἰκτίρμων· δὲν θέλει σὲ ἐγκαταλείψει οὐδὲ θέλει σὲ ἐξολοθρεύσει οὐδὲ θέλει λησμονήσει τὴν διαθήκην τῶν πατέρων σου, τὴν ὁποίαν ὥμοσε πρὸς αὐτούς.

Θέλετε λοιπὸν προσέχει νὰ κάμνητε καθὼς προσέταξεν εἰς ἐσᾶς Κύριος Θεὸς σας· δὲν θέλετε ἐκκλίνει δεξιὰ ἀριστερά.

Καὶ θέλεις ἀγαπᾷ Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεώς σου. Καὶ οὗτοι οἱ λόγοι, τοὺς ὁποίους ἐγὼ σὲ προστάζω σήμερον, θέλουσι εἶσθαι ἐν τῇ καρδίᾳ σου· καὶ θέλεις διδάσκει αὐτοὺς ἐπιμελῶς εἰς τὰ τέκνα σου, καὶ περὶ αὐτῶν θέλεις ὁμιλεῖ καθήμενος ἐν τῇ οἰκίᾳ σου καὶ περιπατῶν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ πλαγιάζων καὶ ἐγειρόμενος. Καὶ θέλεις δέσει αὐτοὺς διὰ σημεῖον ἐπὶ τῆς χειρὸς σου καὶ θέλουσιν εἶσθαι ὡς προμετωπίδια μεταξὺ τῶν ὀφθαλμῶν σου. Καὶ θέλεις γράψει αὐτοὺς ἐπὶ τοὺς παραστάτας τῆς οἰκίας σου καὶ ἐπὶ τὰς πύλας σου.

Κύριον τὸν Θεὸν σου θέλεις φοβεῖσθαι καὶ αὐτὸν θέλεις λατρεύει καὶ εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ θέλεις ὁμνύει.

διότι θέλουσιν ἀποπλανήσει τοὺς υἱοὺς σου ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ θέλουσι λατρεύει ἄλλους θεούς· καὶ θέλει ἐξαφθῆ ὀργή τοῦ Κυρίου ἐναντίον σας καὶ πάραυτα θέλει σὲ ἐξολοθρεύσει. Ἀλλ᾿ οὕτω θέλετε κάμει πρὸς αὐτούς· τοὺς βωμοὺς αὐτῶν θέλετε καταστρέψει καὶ τὰ ἀγάλματα αὐτῶν θέλετε συντρίψει καὶ τὰ ἄλση αὐτῶν θέλετε κατακόψει καὶ τὰ γλυπτὰ αὐτῶν θέλετε καύσει ἐν πυρί· ἐπειδή σὺ εἶσαι λαὸς ἅγιος εἰς Κύριον τὸν Θεὸν σου· σὲ ἐξέλεξε Κύριος Θεὸς σου διὰ νὰ ἦσαι εἰς αὐτὸν λαὸς ἐκλεκτός, παρὰ πάντας τοὺς λαοὺς τοὺς ἐπὶ τοῦ προσώπου τῆς γῆς.

Τέλειος θέλεις εἶσθαι ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου.

Καὶ θέλει περιτέμει Κύριος Θεὸς σου τὴν καρδίαν σου καὶ τὴν καρδίαν τοῦ σπέρματός σου, διὰ νὰ ἀγαπᾷς Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου, διὰ νὰ ζῇς.

Καὶ εἶπαν πρὸς τὸν Κύριον οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ, Ἡμαρτήσαμεν· κάμε σὺ εἰς ἡμᾶς ὅπως εἶναι ἀρεστὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου· πλήν λύτρωσον ἡμᾶς, δεόμεθα, τὴν ἡμέραν ταύτην.

Καὶ ἐστάθην ἄμεμπτος πρὸς αὐτόν, καὶ ἐφυλάχθην ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου.

Καὶ καρδία τοῦ Δαβὶδ ἐκτύπησεν αὐτόν, ἀφοῦ ἀπηρίθμησε τὸν λαόν. Καὶ εἶπεν Δαβὶδ πρὸς τὸν Κύριον, Ἡμάρτησα σφόδρα, πράξας τοῦτο· καὶ τώρα, δέομαί σου, Κύριε, ἀφαίρεσον τὴν ἀνομίαν τοῦ δούλου σου, ὅτι ἐμωράνθην σφόδρα.

καὶ εἶπε, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, δὲν εἶναι Θεὸς ὅμοιός σου ἐκ τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ἐπὶ τῆς γῆς κάτω, ὅστις φυλάττεις τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς δούλους σου τοὺς περιπατοῦντας ἐνώπιόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ αὑτῶν·

πᾶσαν προσευχήν, πᾶσαν δέησιν γινομένην ὑπὸ παντὸς ἀνθρώπου, ὑπὸ παντὸς τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ὅταν γνωρίσῃ ἕκαστος τὴν πληγήν τῆς καρδίας αὑτοῦ καὶ ἐκτείνῃ τὰς χεῖρας αὑτοῦ πρὸς τὸν οἶκον τοῦτον, τότε σὺ ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, τοῦ τόπου τῆς κατοικήσεώς σου, καὶ συγχώρησον καὶ ἐνέργησον καὶ δὸς εἰς ἕκαστον κατὰ πάσας τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, ὅπως γνωρίζεις τὴν καρδίαν αὐτοῦ, διότι σύ, μόνος σύ, γνωρίζεις τὰς καρδίας πάντων τῶν υἱῶν ἀνθρώπων·

Ψάλλετε εἰς τὸν Κύριον, πᾶσα γῆ· κηρύττετε ἀπὸ ἡμέρας εἰς ἡμέραν τὴν σωτηρίαν αὐτοῦ.

Καὶ σύ, Σολομὼν υἱὲ μου, γνώρισον τὸν Θεὸν τοῦ πατρὸς σου καὶ δούλευε αὐτὸν ἐν καρδίᾳ τελείᾳ καὶ ἐν ψυχῇ θελούσῃ· διότι Κύριος ἐξετάζει πάσας τὰς καρδίας καὶ ἐξεύρει πάντας τοὺς λογισμοὺς τῶν διανοιῶν· ἐὰν ἐκζητῇς αὐτόν, θέλει εὑρίσκεσθαι ὑπὸ σοῦ· ἐὰν ὅμως ἐγκαταλίπῃς αὐτόν, θέλει σὲ ἀπορρίψει διὰ παντός.

Ὅταν ἁμαρτήσωσιν εἰς σέ, διότι οὐδεὶς ἄνθρωπος εἶναι ἀναμάρτητος, καὶ ὀργισθῇς εἰς αὐτούς, καὶ παραδώσῃς αὐτοὺς ἔμπροσθεν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οἱ αἰχμαλωτισταὶ φέρωσιν αὐτοὺς αἰχμαλώτους εἰς γῆν μακρὰν πλησίον, καὶ ἔλθωσιν εἰς ἑαυτοὺς ἐν τῇ γῇ ὅπου ἐφέρθησαν αἰχμάλωτοι, καὶ ἐπιστρέψωσι καὶ δεηθῶσι πρὸς σὲ ἐν τῇ γῇ τῆς αἰχμαλωσίας αὑτῶν, λέγοντες, Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν καὶ ἠδικήσαμεν· καὶ ἐπιστρέψωσι πρὸς σὲ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὑτῶν καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς αὑτῶν, ἐν τῇ γῇ τῆς αἰχμαλωσίας αὑτῶν ὅπου ἐφέρθησαν αἰχμάλωτοι, καὶ προσευχηθῶσι πρὸς τὴν γῆν αὑτῶν τὴν ὁποίαν ἔδωκας εἰς τοὺς πατέρας αὐτῶν, καὶ τὴν πόλιν τὴν ὁποίαν ἐξέλεξας, καὶ πρὸς τὸν οἶκον τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησα εἰς τὸ ὄνομά σου, τότε ἐπάκουσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἐκ τοῦ τόπου τῆς κατοικήσεώς σου, τῆς προσευχῆς αὐτῶν καὶ τῶν δεήσεων αὐτῶν, καὶ κάμε τὸ δίκαιον αὐτῶν καὶ συγχώρησον εἰς τὸν λαὸν σου τὸν ἁμαρτήσαντα εἰς σέ.

Καὶ ἐφάνη Κύριος εἰς τὸν Σολομῶντα διὰ νυκτός, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἤκουσα τῆς προσευχῆς σου καὶ ἐξέλεξα τὸν τόπον τοῦτον εἰς ἐμαυτὸν διὰ οἶκον θυσίας. Ἐὰν κλείσω τὸν οὐρανὸν καὶ δὲν γίνηται βροχή, καὶ ἐὰν προστάξω τὴν ἀκρίδα νὰ καταφάγῃ τὴν γῆν, καὶ ἐὰν ἀποστείλω θανατικὸν μεταξὺ τοῦ λαοῦ μου, καὶ λαὸς μου, ἐπὶ τὸν ὁποῖον ἐκλήθη τὸ ὄνομά μου, ταπεινώσωσιν ἑαυτοὺς καὶ προσευχηθῶσι καὶ ἐκζητήσωσι τὸ πρόσωπόν μου καὶ ἐπιστρέψωσιν ἀπὸ τῶν ὁδῶν αὑτῶν τῶν πονηρῶν, τότε ἐγὼ θέλω ἐπακούσει ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ θέλω συγχωρήσει τὴν ἁμαρτίαν αὐτῶν καὶ θεραπεύσει τὴν γῆν αὐτῶν. Τώρα οἱ ὀφθαλμοὶ μου θέλουσιν εἶσθαι ἀνεῳγμένοι καὶ τὰ ὦτά μου προσεκτικὰ εἰς τὴν προσευχήν τὴν γινομένην ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ.

Καὶ εἰσῆλθον εἰς συνθήκην νὰ ἐκζητήσωσι Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων αὑτῶν, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὑτῶν καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς αὑτῶν·

Καὶ ὡς ἤκουσα τὸ πρᾶγμα τοῦτο, διέσχισα τὸ ἱμάτιόν μου καὶ τὸ ἐπένδυμά μου, καὶ ἀνέσπασα τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς μου καὶ τοῦ πώγωνός μου, καὶ ἐκαθήμην ἐκστατικός. Τότε συνήχθησαν πρὸς ἐμὲ πάντες οἱ τρέμοντες εἰς τοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, διὰ τὴν παράβασιν τῶν μετοικισθέντων· καὶ ἐκαθήμην ἐκστατικὸς ἕως τῆς ἑσπερινῆς προσφορᾶς. Καὶ ἐν τῇ ἑσπερινῇ προσφορᾷ ἐσηκώθην ἀπὸ τῆς ταπεινώσεώς μου, καὶ διασχίσας τὸ ἱμάτιόν μου καὶ τὸ ἐπένδυμά μου, ἔκλινα ἐπὶ τὰ γόνατά μου καὶ ἐξέτεινα τὰς χεῖράς μου πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν μου,

Ἐνῷ δὲ Ἔσδρας προσηύχετο καὶ ἐξωμολογεῖτο, κλαίων καὶ πεπτωκὼς ἔμπροσθεν τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ, συνήχθη πρὸς αὐτὸν ἐκ τοῦ Ἰσραήλ σύναξις μεγάλη σφόδρα, ἄνδρες καὶ γυναῖκες καὶ παιδία· διότι ἔκλαιεν λαὸς κλαυθμὸν μέγαν.

Καὶ ὅτε ἤκουσα τοὺς λόγους τούτους, ἐκάθησα καὶ ἔκλαυσα καὶ ἐπένθησα ἡμέρας καὶ ἐνήστευον, καὶ προσηυχόμην ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ εἶπα, Δέομαι, Κύριε, Θεὲ τοῦ οὐρανοῦ, μέγας καὶ φοβερὸς Θεός, φυλάττων τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτὸν καὶ τηροῦντας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, ἄς ἦναι τώρα τὸ ος σου προσεκτικὸν καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ σου ἀνεῳγμένοι, διὰ νὰ ἀκούσῃς τὴν προσευχήν τοῦ δούλου σου, τὴν ὁποίαν ἤδη προσεύχομαι ἐνώπιόν σου ἡμέραν καὶ νύκτα ὑπὲρ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ τῶν δούλων σου, καὶ ἐξομολογοῦμαι τὰ ἁμαρτήματα τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, τὰ ὁποῖα ἡμαρτήσαμεν εἰς σέ· καὶ ἐγὼ καὶ οἶκος τοῦ πατρὸς μου ἡμαρτήσαμεν. Ὅλως διεφθάρημεν ἐνώπιόν σου, καὶ δὲν ἐφυλάξαμεν τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ διατάγματα καὶ τὰς κρίσεις, τὰς ὁποίας προσέταξας εἰς τὸν δοῦλόν σου τὸν Μωϋσῆν.

Καὶ τὸ ὑπόλοιπον τοῦ λαοῦ, οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευΐται, οἱ πυλωροί, οἱ ψαλτῳδοί, οἱ Νεθινείμ, καὶ πάντες οἱ ἀποχωρισθέντες ἀπὸ τῶν λαῶν τῶν τόπων πρὸς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, αἱ γυναῖκες αὐτῶν, οἱ υἱοὶ αὐτῶν καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῶν, πᾶς ἐννοῶν καὶ ἔχων σύνεσιν, ἡνώθησαν μετὰ τῶν ἀδελφῶν αὑτῶν, τῶν προκρίτων αὑτῶν, καὶ εἰσῆλθον εἰς κατάραν καὶ εἰς ὅρκον, νὰ περιπατῶσιν εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, τὸν δοθέντα διὰ χειρὸς Μωϋσέως τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ φυλάττωσι καὶ νὰ ἐκτελῶσι πάσας τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου, τοῦ Κυρίου ἡμῶν, καὶ τὰς κρίσεις αὐτοῦ καὶ τὰ διατάγματα αὐτοῦ·

Πόσαι εἶναι αἱ ἀνομίαι μου καὶ αἱ ἁμαρτίαι μου; φανέρωσόν μοι τὸ ἔγκλημά μου καὶ τὴν ἁμαρτίαν μου. Διὰ τί κρύπτεις τὸ πρόσωπόν σου καὶ μὲ θεωρεῖς ὡς ἐχθρόν σου;

καὶ ἀφοῦ μετὰ τὸ δέρμα μου τὸ σῶμα τοῦτο φθαρῆ, πάλιν μὲ τὴν σάρκα μου θέλω ἰδῆ τὸν Θεόν·

ἄς μὲ ζυγίσῃ διὰ τῆς στάθμης τῆς δικαιοσύνης καὶ ἄς γνωρίσῃ Θεὸς τὴν ἀκεραιότητά μου·

Θέλει βλέπει πρὸς τοὺς ἀνθρώπους καὶ θέλει λέγει, Ἡμάρτησα καὶ διέστρεψα τὸ ὀρθόν, καὶ δὲν μὲ φέλησεν· ἀλλ᾿ αὐτὸς ἐλύτρωσε τὴν ψυχήν μου ἀπὸ τοῦ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸν λάκκον· καὶ ζωή μου θέλει ἰδεῖ τὸ φῶς.

Ἤκουον περὶ σοῦ μὲ τὴν ἀκοήν τοῦ τίου, ἀλλὰ τώρα ὀφθαλμὸς μου σὲ βλέπει· διὰ τοῦτο βδελύττομαι ἐμαυτόν, καὶ μετανοῶ ἐν χώματι καὶ σποδῷ.

Ἀλλὰ μάθετε ὅτι ἐξέλεξεν Κύριος τὸν ὅσιον αὑτοῦ· Κύριος θέλει ἀκούσει, ὅταν κράζω πρὸς αὐτόν.

Ἀλλ᾿ Κύριος διαμένει εἰς τὸν αἰῶνα· ἡτοίμασε τὸν θρόνον αὑτοῦ διὰ κρίσιν. Καὶ αὐτὸς θέλει κρίνει τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ· θέλει κρίνει τοὺς λαοὺς ἐν εὐθύτητι.

Καὶ θέλουσιν ἐλπίσει ἐπὶ σὲ οἱ γνωρίζοντες τὸ ὅνομά σου· διότι δὲν ἐγκατέλιπες τοὺς ἐκζητοῦντάς σε, Κύριε.

Ἀλλ᾿ ἐγὼ ἤλπισα ἐπὶ τὸ ἔλεός σου· καρδία μου θέλει ἀγάλλεσθαι εἰς τὴν σωτηρίαν σου.

καὶ ἐστάθην ἄμεμπτος πρὸς αὐτόν, καὶ ἐφυλάχθην ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου.

Ὁδήγησόν με ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου καὶ δίδαξόν με· διότι σὺ εἶσαι Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· σὲ προσμένω ὅλην τὴν ἡμέραν.

Τὰς ἁμαρτίας τῆς νεότητός μου καὶ τὰς παραβάσεις μου μή μνησθῇς· κατὰ τὸ ἔλεός σου μνήσθητί μου σύ, Κύριε, ἕνεκεν τῆς ἀγαθότητός σου.

Ἰδὲ τὴν θλῖψιν μου καὶ τὸν μόχθον μου, καὶ ἄφες πάσας τὰς ἁμαρτίας μου.

Ἀπόδοτε εἰς τὸν Κύριον τὴν δόξαν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ· προσκυνήσατε τὸν Κύριον ἐν τῷ μεγαλοπρεπεῖ ἁγιαστηρίῳ αὐτοῦ.

Εἰς τὰς χεῖράς σου παραδίδω τὸ πνεῦμά μου· σὺ μὲ ἐλύτρωσας, Κύριε Θεὸς τῆς ἀληθείας.

[Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ. Μασχίλ.] Μακάριος ἐκεῖνος, τοῦ ὁποίου συνεχωρήθη παράβασις, τοῦ ὁποίου ἐσκεπάσθη ἁμαρτία.

τὴν ἁμαρτίαν μου ἐφανέρωσα πρὸς σέ, καὶ τὴν ἀνομίαν μου δὲν ἔκρυψα· εἶπα, Εἰς τὸν Κύριον θέλω ἐξομολογηθῆ τὰς παραβάσεις μου· καὶ σὺ συνεχώρησας τὴν ἀνομίαν τῆς ἁμαρτίας μου. Διάψαλμα.

Ἄς φοβηθῇ τὸν Κύριον πᾶσα γῆ· ἄς τρομάξωσιν ἀπ᾿ αὐτοῦ πάντες οἱ κάτοικοι τῆς οἰκουμένης.

Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κυρίου εἶναι ἐπὶ τοὺς δικαίους, καὶ τὰ ὦτα αὐτοῦ εἰς τὴν κραυγήν αὐτῶν. Τὸ πρόσωπον τοῦ Κυρίου εἶναι κατὰ τῶν πραττόντων κακόν, διὰ νὰ ἀφανίσῃ ἀπὸ τῆς γῆς τὸ μνημόσυνον αὐτῶν. Ἔκραξαν οἱ δίκαιοι, καὶ Κύριος εἰσήκουσε, καὶ ἐκ πασῶν τῶν θλίψεων αὐτῶν ἠλευθέρωσεν αὐτούς. Ὁ Κύριος εἶναι πλησίον τῶν συντετριμμένων τὴν καρδίαν, καὶ σώζει τοὺς ταπεινοὺς τὸ πνεῦμα.

Ὁ Κύριος λυτρόνει τὴν ψυχήν τῶν δούλων αὑτοῦ, καὶ δὲν θέλουσιν ἀπολεσθῆ πάντες οἱ ἐλπίζοντες ἐπ᾿ αὐτόν.

Ἐπειδή ἐγὼ θέλω ἀναγγέλλει τὴν ἀνομίαν μου, θέλω λυπεῖσθαι διὰ τὴν ἁμαρτίαν μου.

Ἐγὼ εἶπα, Κύριε, ἐλέησόν με· ἴασαι τὴν ψυχήν μου, διότι ἥμαρτον εἰς σέ.

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν. Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ, ὅτε ἦλθε Νάθαν προφήτης πρὸς αὐτόν, ἀφοῦ εἰσῆλθε πρὸς τὴν Βηθσαβεέ.] Ἐλέησόν με, Θεέ, κατὰ τὸ ἔλεός σου· κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὰ ἀνομήματά μου. Πλῦνόν με μᾶλλον καὶ μᾶλλον ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Διότι τὰ ἀνομήματά μου ἐγὼ γνωρίζω, καὶ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου εἶναι διαπαντός. Εἰς σέ, εἰς σὲ μόνον ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἔπραξα· διὰ νὰ δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νὰ ἦσαι ἄμεμπτος εἰς τὰς κρίσεις σου.

Ῥάντισόν με μὲ ὕσσωπον, καὶ θέλω εἶσθαι καθαρός· πλῦνόν με, καὶ θέλω εἶσθαι λευκότερος χιόνος.

Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, Θεέ· καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἀνανέωσον ἐντὸς μου. Μή μὲ ἀπορρίψῃς ἀπὸ τοῦ προσώπου σου· καὶ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιόν σου μή ἀφαιρέσῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ.

Θεέ, σὺ γνωρίζεις τὴν ἀφροσύνην μου· καὶ τὰ πλημμελήματά μου δὲν εἶναι κεκρυμμένα ἀπὸ σοῦ.

Ἀλλ᾿ Θεὸς εἶναι ἐξ ἀρχῆς Βασιλεὺς μου, ἐργαζόμενος σωτηρίαν ἐν μέσῳ τῆς γῆς.

Δὲν ἐφύλαξαν τὴν διαθήκην τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ δὲν ἠθέλησαν νὰ περιπατῶσι·

Μή ἐνθυμηθῇς καθ᾿ ἡμῶν τὰς ἀνομίας τῶν ἀρχαίων· ταχέως ἄς προφθάσωσιν ἡμᾶς οἱ οἰκτιρμοὶ σου, διότι ἐταπεινώθημεν σφόδρα. Βοήθησον ἡμᾶς, Θεὲ τῆς σωτηρίας ἡμῶν, ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ ὀνόματός σου· καὶ ἐλευθέρωσον ἡμᾶς καὶ γενοῦ ἵλεως εἰς τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Διότι σὺ, Κύριε, εἶσαι ἀγαθὸς καὶ εὔσπλαγχνος καὶ πολυέλεος εἰς πάντας τοὺς ἐπικαλουμένους σε.

Οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων εἶναι Κύριος, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος.

Δὲν ἔκαμεν εἰς ἡμᾶς κατὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, οὐδὲ ἀνταπέδωκεν εἰς ἡμᾶς κατὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν. Διότι ὅσον εἶναι τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ ὑπεράνω τῆς γῆς, τόσον μέγα εἶναι τὸ ἔλεος αὐτοῦ πρὸς τοὺς φοβουμένους αὐτόν. Ὅσον ἀπέχει ἀνατολή ἀπὸ τῆς δύσεως, τόσον ἐμάκρυνεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὰς ἀνομίας ἡμῶν.

Τὸ δὲ ἔλεος τοῦ Κυρίου εἶναι ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν· καὶ δικαιοσύνη αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῶν υἱῶν· ἐπὶ τοὺς φυλάττοντας τὴν διαθήκην αὐτοῦ καὶ ἐνθυμουμένους τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ διὰ νὰ ἐκπληρῶσιν αὐτάς. Ὁ Κύριος ἡτοίμασε τὸν θρόνον αὑτοῦ ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ βασιλεία αὐτοῦ δεσπόζει τὰ πάντα.

Ἡμαρτήσαμεν μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν· ἠνομήσαμεν, ἠσεβήσαμεν.

Ἀρχή σοφίας φόβος Κυρίου· πάντες οἱ πράττοντες αὐτὰς ἔχουσι σύνεσιν καλήν· αἴνεσις αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Μή εἰς ἡμᾶς, Κύριε, μή εἰς ἡμᾶς, ἀλλ᾿ εἰς τὸ ὄνομά σου δὸς δόξαν, διὰ τὸ ἔλεός σου, διὰ τὴν ἀλήθειάν σου.

[Ἄλεφ.] Μακάριοι οἱ ἄμωμοι ἐν ὁδῷ· οἱ περιπατοῦντες ἐν τῷ νόμῳ τοῦ Κυρίου· Μακάριοι οἱ φυλάττοντες τὰ μαρτύρια αὐτοῦ, οἱ ἐκζητοῦντες αὐτὸν ἐξ ὅλης καρδίας· αὐτοὶ βεβαίως δὲν πράττουσιν ἀνομίαν· ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ περιπατοῦσι.

Ἐν τῇ καρδίᾳ μου ἐφύλαξα τὰ λόγιά σου, διὰ νὰ μή ἁμαρτάνω εἰς σέ.

Ῥύακας ὑδάτων κατεβίβασαν οἱ ὀφθαλμοὶ μου, ἐπειδή δὲν φυλάττουσι τὸν νόμον σου.

Ἄς ἐλπίζῃ Ἰσραήλ ἐπὶ τὸν Κύριον· διότι παρὰ τῷ Κυρίῳ εἶναι ἔλεος, καὶ λύτρωσις πολλή παρ᾿ αὐτῷ·

Ὁ Κύριος ἠδύνεται εἰς τοὺς φοβουμένους αὐτόν, εἰς τοὺς ἐλπίζοντας ἐπὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ.

Ἀρχή σοφίας φόβος Κυρίου· οἱ ἄφρονες καταφρονοῦσι τὴν σοφίαν καὶ τὴν διδασκαλίαν.

Ἔλπιζε ἐπὶ Κύριον ἐξ ὅλης σου τῆς καρδίας, καὶ μή ἐπιστηρίζεσαι εἰς τὴν σύνεσίν σου· ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου αὐτὸν γνώριζε, καὶ αὐτὸς θέλει διευθύνει τὰ διαβήματά σου. Μή φαντάζεσαι σεαυτὸν σοφόν· φοβοῦ τὸν Κύριον καὶ ἔκκλινον ἀπὸ κακοῦ.

Μή εἰσέλθῃς εἰς τὴν τρίβον τῶν ἀσεβῶν, καὶ μή ὑπάγῃς εἰς τὴν ὁδὸν τῶν πονηρῶν. Ἀπόφευγε αὐτήν, μή περάσῃς δι᾿ αὐτῆς, ἔκκλινον ἀπ᾿ αὐτῆς καὶ διάβα.

Ὁ φόβος τοῦ Κυρίου εἶναι νὰ μισῇ τις τὸ κακόν· ἀλαζονείαν καὶ αὐθάδειαν καὶ πονηρὰν ὁδὸν καὶ διεστραμμένον στόμα ἐγὼ μισῶ.

Τοῦ ἐκκλίνοντος τὸ τίον αὑτοῦ ἀπὸ τοῦ νὰ ἀκούῃ τὸν νόμον, καὶ αὐτή προσευχή αὐτοῦ θέλει εἶσθαι βδέλυγμα.

Ὁ κρύπτων τὰς ἁμαρτίας αὑτοῦ δὲν θέλει εὐοδωθῆ· δὲ ἐξομολογούμενος καὶ παραιτῶν αὐτὰς θέλει ἐλεηθῆ. Μακάριος ἄνθρωπος φοβούμενος πάντοτε· ὅστις ὅμως σκληρύνει τὴν καρδίαν αὑτοῦ, θέλει πέσει εἰς συμφοράν.

Διότι δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος δίκαιος ἐπὶ τῆς γῆς, ὅστις νὰ πράττῃ τὸ καλὸν καὶ νὰ μή ἁμαρτάνῃ.

Ἄς ἀκούσωμεν τὸ τέλος τῆς ὅλης ὑποθέσεως· φοβοῦ τὸν Θεὸν καὶ φύλαττε τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, ἐπειδή τοῦτο εἶναι τὸ πᾶν τοῦ ἀνθρώπου. Διότι Θεὸς θέλει φέρει εἰς κρίσιν πᾶν ἔργον καὶ πᾶν κρυπτόν, εἴτε ἀγαθὸν εἴτε πονηρόν.

Λούσθητε, καθαρίσθητε· ἀποβάλετε τὴν κακίαν τῶν πράξεών σας ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν μου· παύσατε πράττοντες τὸ κακόν,

Ἔλθετε τώρα, καὶ ἄς διαδικασθῶμεν, λέγει Κύριος· ἐὰν αἱ ἁμαρτίαι σας ἦναι ὡς τὸ πορφυροῦν, θέλουσι γείνει λευκαὶ ὡς χιών· ἐὰν ἦναι ἐρυθραὶ ὡς κόκκινον, θέλουσι γείνει ὡς λευκὸν μαλλίον.

Οὐαὶ εἰς ἐκείνους, οἵτινες λέγουσι τὸ κακὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν κακόν· οἵτινες θέτουσι τὸ σκότος διὰ φῶς καὶ τὸ φῶς διὰ σκότος· οἵτινες θέτουσι τὸ πικρὸν διὰ γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ διὰ πικρόν. Οὐαὶ εἰς τοὺς ὅσοι εἶναι σοφοὶ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτῶν καὶ φρόνιμοι ἐνώπιον ἑαυτῶν.

Καὶ ἤγγισεν αὐτὸν εἰς τὸ στόμα μου καὶ εἶπεν, Ἰδού, τοῦτο ἤγγισε τὰ χείλη σου· καὶ ἀνομία σου ἐξηλείφθη καὶ ἀμαρτία σου ἐκαθαρίσθη.

Ἐγὼ Κύριος σὲ ἐκάλεσα ἐν δικαιοσύνῃ, καὶ θέλω κρατεῖ τὴν χεῖρά σου καὶ θέλω σὲ φυλάττει καὶ θέλω σὲ καταστήσει διαθήκην τοῦ λαοῦ, φῶς τῶν ἐθνῶν·

Ἐγώ, ἐγὼ εἶμαι, ὅστις ἐξαλείφω τὰς παραβάσεις σου ἕνεκεν ἐμοῦ, καὶ δὲν θέλω ἐνθυμηθῆ τὰς ἁμαρτίας σου. Ἐνθύμισόν με· ἄς κριθῶμεν ὁμοῦ· λέγε σύ, διὰ νὰ δικαιωθῇς.

Ἐξήλειψα ὡς πυκνήν ὀμίχλην τὰς παραβάσεις σου, καὶ ὡς νέφος τὰς ἁμαρτίας σου· ἐπίστρεψον πρὸς ἐμέ· διότι ἐγὼ σὲ ἐλύτρωσα. Ψάλλετε, οὐρανοί· διότι Κύριος ἔκαμε τοῦτο· ἀλαλάξατε, τὰ κάτω τῆς γῆς· ἐκβάλετε φωνήν ἀγαλλιάσεως, ὄρη, δάση καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς δένδρα· διότι Κύριος ἐλύτρωσε τὸν Ἰακὼβ καὶ ἐδοξάσθη ἐν τῷ Ἰσραήλ.

Ἀπαγγείλατε καὶ φέρετε αὐτοὺς πλησίον· μάλιστα, ἄς συμβουλευθῶσιν ὁμοῦ· τίς ἀνήγγειλε τοῦτο ἀπ᾿ ἀρχῆς; τίς ἐφανέρωσε τοῦτο ἐξ ἐκείνου τοῦ καιροῦ; οὐχὶ ἐγὼ Κύριος; καὶ δὲν ὑπάρχει ἐκτὸς ἐμοῦ ἄλλος Θεός· Θεὸς δίκαιος καὶ Σωτήρ· δὲν ὑπάρχει ἐκτὸς ἐμοῦ. Εἰς ἐμὲ βλέψατε καὶ σώθητε, πάντα τὰ πέρατα τῆς γῆς· διότι ἐγὼ εἶμαι Θεὸς καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος.

Καὶ οἱ λελυτρωμένοι τοῦ Κυρίου θέλουσιν ἐπιστρέψει καὶ ἐλθεῖ ἐν ἀλαλαγμῷ εἰς Σιών· καὶ εὐφροσύνη αἰώνιος θέλει εἶσθαι ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῶν· ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην θέλουσιν ἀπολαύσει· λύπη καὶ στεναγμὸς θέλουσι φύγει.

Ἀλλ᾿ αὐτὸς ἐτραυματίσθη διὰ τὰς παραβάσεις ἡμῶν, ἐταλαιπωρήθη διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· τιμωρία, ἥτις ἔφερε τὴν εἰρήνην ἡμῶν, ἦτο ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ διὰ τῶν πληγῶν αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν. Πάντες ἡμεῖς ἐπλανήθημεν ὡς πρόβατα· ἐστράφημεν ἕκαστος εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ· καὶ Κύριος ἔθεσεν ἐπ᾿ αὐτὸν τὴν ἀνομίαν πάντων ἡμῶν.

Ζητεῖτε τὸν Κύριον, ἐνόσῳ δύναται νὰ εὑρεθῇ· ἐπικαλεῖσθε αὐτόν, ἐνόσῳ εἶναι πλησίον. Ἄς ἐγκαταλίπῃ ἀσεβής τὴν ὁδὸν αὑτοῦ καὶ ἄδικος τὰς βουλὰς αὑτοῦ· καὶ ἄς ἐπιστρέψῃ πρὸς τὸν Κύριον, καὶ θέλει ἐλεήσει αὐτόν· καὶ πρὸς τὸν Θεὸν ἡμῶν, διότι αὐτὸς θέλει συγχωρήσει ἀφθόνως. Διότι αἱ βουλαὶ μου δὲν εἶναι βουλαὶ ὑμῶν οὐδὲ ὁδοὶ ὑμῶν αἱ ὁδοὶ μου, λέγει Κύριος. Ἀλλ᾿ ὅσον εἶναι ὑψηλοὶ οἱ οὐρανοὶ ἀπὸ τῆς γῆς, οὕτως αἱ ὁδοὶ μου εἶναι ὑψηλότεραι τῶν ὁδῶν ὑμῶν καὶ αἱ βουλαὶ μου τῶν βουλῶν ὑμῶν.

Διότι οὕτω λέγει Ὕψιστος καὶ Ὑπέρτατος, κατοικῶν τὴν αἰωνιότητα, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι Ἃγιος· Ἐγὼ κατοικῶ ἐν ὑψηλοῖς καὶ ἐν ἁγίῳ τόπῳ· καὶ μετὰ τοῦ συντετριμμένου τὴν καρδίαν καὶ τοῦ ταπεινοῦ τὸ πνεῦμα, διὰ νὰ ζωοποιῶ τὸ πνεῦμα τῶν ταπεινῶν καὶ νὰ ζωοποιῶ τὴν καρδίαν τῶν συντετριμμένων.

Πνεῦμα Κυρίου τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐπ᾿ ἐμέ· διότι Κύριος μὲ ἔχρισε διὰ νὰ εὐαγγελίζωμαι εἰς τοὺς πτωχούς· μὲ ἀπέστειλε διὰ νὰ ἰατρεύσω τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, νὰ κηρύξω ἐλευθερίαν εἰς τοὺς αἰχμαλώτους καὶ ἄνοιξιν δεσμωτηρίου εἰς τοὺς δεσμίους· διὰ νὰ κηρύξω ἐνιαυτὸν εὐπρόσδεκτον τοῦ Κυρίου καὶ ἡμέραν ἐκδικήσεως τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· διὰ νὰ παρηγορήσω πάντας τοὺς πενθοῦντας· διὰ νὰ θέσω εἰς τοὺς πενθοῦντας ἐν Σιών, νὰ δώσω εἰς αὐτοὺς ὡραιότητα ἀντὶ τῆς στάκτης, ἔλαιον εὐφροσύνης ἀντὶ τοῦ πένθους, στολήν αἰνέσεως ἀντὶ τοῦ πνεύματος τῆς ἀκηδίας· διὰ νὰ ὀνομάζωνται δένδρα δικαιοσύνης, φύτευμα τοῦ Κυρίου, εἰς δόξαν αὐτοῦ.

Πάντες τωόντι ἐγείναμεν ὡς ἀκάθαρτον πρᾶγμα, καὶ πᾶσα δικαιοσύνη ἡμῶν εἶναι ὡς ῥυπαρὸν ἱμάτιον· διὰ τοῦτο ἐπέσαμεν πάντες ὡς τὸ φύλλον, καὶ αἱ ἀνομίαι ἡμῶν ἀφήρπασαν ἡμᾶς ὡς ἄνεμος.

Διότι χεὶρ μου ἔκαμε πάντα ταῦτα καὶ ἔγειναν πάντα ταῦτα, λέγει Κύριος· εἰς τίνα λοιπὸν θέλω ἐπιβλέψει; εἰς τὸν πτωχὸν καὶ συντετριμμένον τὸ πνεῦμα καὶ τρέμοντα τὸν λόγον μου.

Μόνον γνώρισον τὴν ἀνομίαν σου, ὅτι ἡμάρτησας εἰς Κύριον τὸν Θεὸν σου, καὶ διρεσας τὰς ὁδοὺς σου εἰς τοὺς ξένους ὑποκάτω παντὸς πρασίνου δένδρου, καὶ δὲν ὑπηκούσατε εἰς τὴν φωνήν μου, λέγει Κύριος.

Ἐν τῇ αἰσχύνῃ ἡμῶν κατακείμεθα, καὶ ἀτιμία ἡμῶν καλύπτει ἡμᾶς· διότι ἡμαρτήσαμεν εἰς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, ἡμεῖς καὶ οἱ πατέρες ἡμῶν, ἐκ τῆς νεότητος ἡμῶν ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης, καὶ δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὴν φωνήν Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

Ἱερουσαλήμ, ἀπόπλυνον τὴν καρδίαν σου ἀπὸ κακίας, διὰ νὰ σωθῇς· ἕως πότε θέλουσι κατοικεῖ ἐν σοὶ οἱ μάταιοι διαλογισμοὶ σου;

Ἄκουε, γῆ· ἰδού, ἐγὼ θέλω φέρει κακὸν ἐπὶ τὸν λαὸν τοῦτον, τὸν καρπὸν τῶν διαλογισμῶν αὐτῶν, διότι δὲν ἐπρόσεξαν εἰς τοὺς λόγους μου καὶ εἰς τὸν νόμον μου, ἀλλ᾿ ἀπέρριψαν αὐτόν.

Ἠκροάσθην καὶ ἤκουσα, ἀλλὰ δὲν ἐλάλησαν ἐν εὐθύτητι· δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς μετανοῶν ἀπὸ τῆς κακίας αὑτοῦ, λέγων, Τί ἔπραξα; πᾶς τις ἐστράφη εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ, ὡς ἵππος ἐφορμῶν εἰς τὴν μάχην.

Καὶ εἶπε Κύριος, Διότι ἐγκατέλιπον τὸν νόμον μου, τὸν ὁποῖον ἔθεσα ἔμπροσθεν αὐτῶν καὶ δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὴν φωνήν μου καὶ δὲν περιεπάτησαν ἐν αὐτῷ· ἀλλὰ περιεπάτησαν ὀπίσω τῆς ὀρέξεως τῆς καρδίας αὑτῶν καὶ ὀπίσω τῶν Βααλείμ, τὰ ὁποῖα οἱ πατέρες αὑτῶν ἐδίδαξαν αὐτούς·

Κύριε, ἄν καὶ αἱ ἀνομίαι ἡμῶν καταμαρτυρῶσιν ἐναντίον ἡμῶν, κάμε ὅμως διὰ τὸ ὄνομά σου· διότι αἱ ἀποστασίαι ἡμῶν ἐπληθύνθησαν· εἰς σὲ ἡμαρτήσαμεν.

Γνωρίζομεν, Κύριε, τὴν ἀσέβειαν ἡμῶν, τὴν ἀνομίαν τῶν πατέρων ἡμῶν, ὅτι ἡμαρτήσαμεν εἰς σέ.

Ἴασαί με, Κύριε, καὶ θέλω ἰαθῆ· σῶσόν με καὶ θέλω σωθῆ· διότι σὺ εἶσαι τὸ καύχημά μου·

Καὶ θέλω δώσει εἰς αὐτοὺς καρδίαν διὰ νὰ μὲ γνωρίσωσιν, ὅτι ἐγὼ εἶμαι Κύριος· καὶ θέλουσιν εἶσθαι λαὸς μου καὶ ἐγὼ θέλω εἶσθαι Θεὸς αὐτῶν· διότι θέλουσιν ἐπιστρέψει εἰς ἐμὲ ἐξ ὅλης καρδίας αὑτῶν.

Ἔλεος τοῦ Κυρίου εἶναι, ὅτι δὲν συνετελέσθημεν, ἐπειδή δὲν ἐξέλιπον οἱ οἰκτιρμοὶ αὐτοῦ. Ἀνανεόνονται ἐν ταῖς πρωΐαις· μεγάλη εἶναι πιστότης σου.

Ἔπαυσεν χαρὰ τῆς καρδίας ἡμῶν, χορὸς ἡμῶν ἐστράφη εἰς πένθος. Ὁ στέφανος τῆς κεφαλῆς ἡμῶν ἔπεσεν· οὐαὶ δὲ εἰς ἡμᾶς, διότι ἡμαρτήσαμεν. Διὰ τοῦτο ἐξέλιπεν καρδία ἡμῶν, διὰ ταῦτα ἐσκοτοδινίασαν οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν.

Ἰδού, πᾶσαι αἱ ψυχαὶ εἶναι ἐμοῦ· ὡς ψυχή τοῦ πατρός, οὕτω καὶ ψυχή τοῦ υἱοῦ ἐμοῦ εἶναι· ψυχή ἁμαρτήσασα, αὐτή θέλει ἀποθάνει.

Ἡ ψυχή ἁμαρτάνουσα, αὐτή θέλει ἀποθάνει· υἱὸς δὲν θέλει βαστάσει τὴν ἀνομίαν τοῦ πατρὸς καὶ πατήρ δὲν θέλει βαστάσει τὴν ἀνομίαν τοῦ υἱοῦ· δικαιοσύνη τοῦ δικαίου θέλει εἶσθαι ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ ἀνομία τοῦ ἀνόμου θέλει εἶσθαι ἐπ᾿ αὐτόν.

18:21 Ἀλλ᾿ ἐὰν ἄνομος ἐπιστραφῇ ἀπὸ πασῶν τῶν ἁμαρτιῶν αὑτοῦ, τὰς ὁποίας ἔπραξε, καὶ φυλάξῃ πάντα τὰ διατάγματά μου καὶ πράξῃ κρίσιν καὶ δικαιοσύνην, ἐξάπαντος θέλει ζήσει, δὲν θέλει ἀποθάνει· πᾶσαι αἱ ἀνομίαι αὐτοῦ, τὰς ὁποίας ἔπραξε, δὲν θέλουσι μνημονευθῆ εἰς αὐτόν· ἐν τῇ δικαιοσύνῃ αὐτοῦ, τὴν ὁποίαν ἔπραξε, θέλει ζήσει. Μήπως ἐγὼ θέλω τῳόντι τὸν θάνατον τοῦ ἀνόμου, λέγει Κύριος Θεός, καὶ οὐχὶ τὸ νὰ ἐπιστρέψῃ ἀπὸ τῶν ὁδῶν αὑτοῦ καὶ νὰ ζήση;

Ὅταν ὅμως δίκαιος ἐπιστραφῇ ἀπὸ τῆς δικαιοσύνης αὑτοῦ καὶ πράξῃ ἀδικίαν καὶ πράξῃ κατὰ πάντα τὰ βδελύγματα τὰ ὁποῖα ἄνομος πράττει, τότε θέλει ζήσει; Πᾶσα δικαιοσύνη αὐτοῦ, τὴν ὁποίαν ἔκαμε, δὲν θέλει μνημονευθῆ· ἐν τῇ ἀνομίᾳ αὑτοῦ τὴν ὁποίαν ἠνόμησε καὶ ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ αὑτοῦ, τὴν ὁποίαν ἡμάρτησεν, ἐν αὐταῖς θέλει ἀποθάνει.

Σεῖς ὅμως λέγετε, ὁδὸς τοῦ Κυρίου δὲν εἶναι εὐθεία. Ἀκούσατε τώρα, οἶκος Iσραήλ· ὁδὸς μου δὲν εἶναι εὐθεῖα; οὐχὶ αἱ ὁδοὶ ὑμῶν διεστραμμέναι;

Ὅταν δίκαιος ἐπιστραφῇ ἀπὸ τῆς δικαιοσύνης αὑτοῦ καὶ πράξῃ ἀδικίαν καὶ ἀποθάνῃ ἐν αὐτῇ, διὰ τὴν ἀδικίαν αὑτοῦ τὴν ὁποίαν ἔπραξε θέλει ἀποθάνει.

Καὶ ὅταν ἄνομος ἐπιστραφῇ ἀπὸ τῆς ἀνομίας αὑτοῦ, τὴν ὁποίαν ἔπραξε, καὶ πράξῃ κρίσιν καὶ δικαιοσύνην, οὗτος θέλει φυλάξει ζῶσαν τὴν ψυχήν αὑτοῦ. Ἐπειδή ἐσυλλογίσθη καὶ ἐπέστρεψεν ἀπὸ πασῶν τῶν ἀνομιῶν αὑτοῦ, τὰς ὁποίας ἔπραξε, θέλει ἐξάπαντος ζήσει, δὲν θέλει ἀποθάνει.

Ἀλλ᾿ οἶκος Ἰσραήλ λέγει, ὁδὸς τοῦ Κυρίου δὲν εἶναι εὐθεῖα· οἶκος Ἰσραήλ, αἱ ὁδοὶ μου δὲν εἶναι εὐθεῖαι; οὐχὶ αἱ ὁδοὶ ὑμῶν διεστραμμέναι;

Διὰ τοῦτο, οἶκος Ἰσραήλ, θέλω σᾶς κρίνει, ἕκαστον κατὰ τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, λέγει Κύριος Θεός. Μετανοήσατε καὶ ἐπιστρέψατε ἀπὸ πασῶν τῶν ἀνομιῶν ὑμῶν, καὶ δὲν θέλει εἶσθαι εἰς ἐσᾶς ἀνομία εἰς ἀπώλειαν. Ἀπορρίψατε ἀφ᾿ ὑμῶν πάσας τὰς ἀνομίας ὑμῶν, τὰς ὁποίας ἠνομήσατε εἰς ἐμέ, καὶ κάμετε εἰς ἑαυτοὺς νέαν καρδίαν καὶ νέον πνεῦμα· καὶ διὰ τί νὰ ἀποθάνητε, οἶκος Ἰσραήλ; Διότι ἐγὼ δὲν θέλω τὸν θάνατον τοῦ ἀποθνήσκοντος, λέγει Κύριος Θεός· διὰ τοῦτο ἐπιστρέψατε καὶ ζήσατε.

Καὶ ἐκεῖ θέλετε ἐνθυμηθῆ τὰς ὁδοὺς σας καὶ πάντα τὰ ἔργα σας, εἰς τὰ ὁποῖα ἐμιάνθητε· καὶ θέλετε ἀποστραφῆ αὐτοὶ ἑαυτοὺς ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν σας, διὰ πάντα τὰ κακὰ σας ὅσα ἐπράξατε.

Ὅταν δίκαιος ἐπιστρέψῃ ἀπὸ τῆς δικαιοσύνης αὑτοῦ καὶ πράξῃ ἀδικίαν, διὰ τοῦτο μάλιστα θέλει ἀποθάνει. Καὶ ὅταν ἄνομος ἐπιστρέψῃ ἀπὸ τῆς ἀνομίας αὑτοῦ καὶ πράξῃ κρίσιν καὶ δικαιοσύνην, αὐτὸς θέλει ζήσει διὰ τοῦτο.

Καὶ θέλω ῥάνει ἐφ᾿ ὑμῶν καθαρὸν ὕδωρ καὶ θέλετε καθαρισθῆ· ἀπὸ πασῶν τῶν ἀκαθαρσιῶν σας καὶ ἀπὸ πάντων τῶν εἰδώλων σας θέλω σᾶς καθαρίσει. Καὶ θέλω δώσει εἰς ἐσᾶς καρδίαν νέαν, καὶ πνεῦμα νέον θέλω ἐμβάλει ἐν ὑμῖν, καὶ ἀποσπάσας τὴν λιθίνην καρδίαν ἀπὸ τῆς σαρκὸς σας θέλω δώσει εἰς ἐσᾶς καρδίαν σαρκίνην.

Καὶ ἔστρεψα τὸ πρόσωπόν μου πρὸς Κύριον τὸν Θεόν, διὰ νὰ κάμω προσευχήν καὶ δεήσεις ἐν νηστείᾳ καὶ σάκκῳ καὶ σποδῷ· καὶ ἐδεήθην πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν μου καὶ ἐξωμολογήθην καὶ εἶπον, Κύριε, μέγας καὶ φοβερὸς Θεός, φυλάττων τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτὸν καὶ τηροῦντας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ· ἡμαρτήσαμεν καὶ ἠνομήσαμεν καὶ ἠσεβήσαμεν καὶ ἀπεστατήσαμεν καὶ ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου καὶ ἀπὸ τῶν κρίσεών σου. Καὶ δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τοὺς δούλους σου τοὺς προφήτας, οἵτινες ἐλάλουν ἐν τῷ ὀνόματί σου πρὸς τοὺς βασιλεῖς ἡμῶν, τοὺς ἄρχοντας ἡμῶν καὶ τοὺς πατέρας ἡμῶν, καὶ πρὸς πάντα τὸν λαὸν τῆς γῆς.

Κύριε, εἰς ἡμᾶς εἶναι αἰσχύνη τοῦ προσώπου, εἰς τοὺς βασιλεῖς ἡμῶν, τοὺς ἄρχοντας ἡμῶν καὶ εἰς τοὺς πατέρας ἡμῶν, οἵτινες ἡμαρτήσαμεν εἰς σέ.

Εἰς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν εἶναι οἱ οἰκτιρμοὶ καὶ αἱ ἀφέσεις· διότι ἀπεστατήσαμεν ἀπ᾿ αὐτοῦ, καὶ δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὴν φωνήν Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, νὰ περιπατῶμεν ἐν τοῖς νόμοις αὐτοῦ, τοὺς ὁποίους ἔθεσεν ἐνώπιον ἡμῶν διὰ τῶν δούλων αὑτοῦ τῶν προφητῶν.

Καὶ ἐνῷ ἐγὼ ἐλάλουν ἔτι καὶ προσηυχόμην καὶ ἐξωμολογούμην τὴν ἁμαρτίαν μου καὶ τὴν ἁμαρτίαν τοῦ λαοῦ μου Ἰσραήλ, καὶ προσέφερον τὴν ἱκεσίαν μου ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μου περὶ τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου τοῦ Θεοῦ μου,

Καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν κοιμωμένων ἐν τῷ χώματι τῆς γῆς θέλουσιν ἐξεγερθῆ, οἱ μὲν εἰς αἰώνιον ζωήν, οἱ δὲ εἰς ὀνειδισμὸν καὶ εἰς καταισχύνην αἰώνιον.

Ἰσραήλ, ἐπίστρεψον πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν σου, διότι ἔπεσας διὰ τῆς ἀνομίας σου.

Καὶ τώρα διὰ τοῦτο, λέγει Κύριος, ἐπιστρέψατε πρὸς ἐμὲ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ὑμῶν καὶ ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν κλαυθμῷ καὶ ἐν πένθει. Καὶ διαρρήξατε τὴν καρδίαν σας καὶ μή τὰ ἱμάτιά σας καὶ ἐπιστρέψατε πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν σας· διότι εἶναι ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ μεταμελούμενος διὰ τὸ κακόν.

Πλήθη, πλήθη εἰς τὴν κοιλάδα τῆς δίκης· διότι ἐγγὺς εἶναι ἡμέρα τοῦ Κυρίου εἰς τὴν κοιλάδα τῆς δίκης.

Καὶ οἱ ἄνδρες τῆς Νινευή ἐπίστευσαν εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἐκήρυξαν νηστείαν καὶ ἐνεδύθησαν σάκκους ἀπὸ μεγάλου αὐτῶν ἕως μικροῦ αὐτῶν· διότι λόγος εἶχε φθάσει πρὸς τὸν βασιλέα τῆς Νινευή καὶ ἐσηκώθη ἀπὸ τοῦ θρόνου αὑτοῦ καὶ ἀφρεσε τὴν στολήν αὑτοῦ ἐπάνωθεν ἑαυτοῦ καὶ ἐσκεπάσθη μὲ σάκκον καὶ ἐκάθησεν ἐπὶ σποδοῦ. Καὶ διεκηρύχθη καὶ ἐγνωστοποιήθη ἐν τῇ Νινευή διὰ ψηφίσματος τοῦ βασιλέως καὶ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ καὶ ἐλαλήθη, οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ κτήνη, οἱ βόες καὶ τὰ πρόβατα, νὰ μή γευθῶσι μηδέν, μηδὲ νὰ βοσκήσωσι, μηδὲ ὕδωρ νὰ πίωσιν· ἀλλ᾿ ἄνθρωπος καὶ κτῆνος νὰ σκεπασθῶσι μὲ σάκκους καὶ νὰ φωνάξωσιν ἰσχυρῶς πρὸς τὸν Θεόν· καὶ ἄς ἐπιστρέψωσιν ἕκαστος ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὑτοῦ τῆς πονηρᾶς καὶ ἀπὸ τῆς ἀδικίας, ἥτις εἶναι ἐν ταῖς χερσὶν αὑτῶν. Τίς ἐξεύρει ἄν ἐπιστρέψῃ καὶ μεταμεληθῇ Θεὸς καὶ ἐπιστρέψῃ ἀπὸ τῆς ὀργῆς τοῦ θυμοῦ αὑτοῦ καὶ δὲν ἀπολεσθῶμεν; Καὶ εἶδεν Θεὸς τὰ ἔργα αὐτῶν, ὅτι ἐπέστρεψαν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὑτῶν τῆς πονηρᾶς· καὶ μετεμελήθη Θεὸς περὶ τοῦ κακοῦ, τὸ ὁποῖον εἶπε νὰ κάμῃ εἰς αὐτούς· καὶ δὲν ἔκαμεν αὐτό.

Θέλω ὑποφέρει τὴν ὀργήν τοῦ Κυρίου, διότι ἡμάρτησα εἰς αὐτόν, ἑωσοῦ διαδικάσῃ τὴν δίκην μου καὶ κάμῃ τὴν κρίσιν μου· θέλει μὲ ἐξάξει εἰς τὸ φῶς, θέλω ἰδεῖ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ.

Τίς Θεὸς ὅμοιός σου, συγχωρῶν ἀνομίαν καὶ παραβλέπων τὴν παράβασιν τοῦ ὑπολοίπου τῆς κληρονομίας αὑτοῦ; δὲν φυλάττει τὴν ὀργήν αὑτοῦ διαπαντός, διότι αὐτὸς ἀρέσκεται εἰς τὸ ἔλεος. Θέλει ἐπιστρέψει, θέλει εὐσπλαγχνισθῆ ἡμᾶς, θέλει καταστρέψει τὰς ἀνομίας ἡμῶν· καὶ θέλεις ῥίψει πάσας τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν εἰς τὰ βάθη τῆς θαλάσσης.

Θέλει δὲ γεννήσει υἱὸν καὶ θέλεις καλέσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· διότι αὐτὸς θέλει σώσει τὸν λαὸν αὑτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν.

καὶ λέγων· Μετανοεῖτε· διότι ἐπλησίασεν βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Τότε ἐξήρχετο πρὸς αὐτὸν Ἱεροσόλυμα καὶ πᾶσα Ἰουδαία καὶ πάντα τὰ περίχωρα τοῦ Ἰορδάνου, καὶ ἐβαπτίζοντο ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ὑπ᾿ αὐτοῦ, ἐξομολογούμενοι τὰς ἁμαρτίας αὑτῶν.

Ἰδὼν δὲ πολλοὺς ἐκ τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων ἐρχομένους εἰς τὸ βάπτισμα αὑτοῦ, εἶπε πρὸς αὐτούς· Γεννήματα ἐχιδνῶν, τίς ἔδειξεν εἰς ἐσᾶς νὰ φύγητε ἀπὸ τῆς μελλούσης ὀργῆς; Κάμετε λοιπὸν καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας,

Ἤδη δὲ καὶ ἀξίνη κεῖται πρὸς τὴν ῥίζαν τῶν δένδρων· πᾶν λοιπὸν δένδρον μή κάμνον καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται. Ἐγὼ μὲν σᾶς βαπτίζω ἐν ὕδατι εἰς μετάνοιαν· δὲ ὀπίσω μου ἐρχόμενος εἶναι ἰσχυρότερός μου, τοῦ ὁποίου δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ βαστάσω τὰ ὑποδήματα· αὐτὸς θέλει σᾶς βαπτίσει ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ καὶ πυρί. Ὅστις κρατεῖ τὸ πτυάριον ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ καὶ θέλει διακαθαρίσει τὸ ἁλώνιον αὑτοῦ καὶ θέλει συνάξει τὸν σῖτον αὑτοῦ εἰς τὴν ἀποθήκην, τὸ δὲ ἄχυρον θέλει κατακαύσει ἐν πυρὶ ἀσβέστῳ.

Τότε ἔρχεται Ἰησοῦς ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας εἰς τὸν Ἰορδάνην πρὸς τὸν Ἰωάννην διὰ νὰ βαπτισθῇ ὑπ᾿ αὐτοῦ. Ὁ δὲ Ἰωάννης ἐκώλυεν αὐτόν, λέγων, Ἐγὼ χρείαν ἔχω νὰ βαπτισθῶ ὑπὸ σοῦ, καὶ σὺ ἔρχεσαι πρὸς ἐμέ; Ἀποκριθεὶς δὲ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἄφες τώρα· διότι οὕτως εἶναι πρέπον εἰς ἡμᾶς νὰ ἐκπληρώσωμεν πᾶσαν δικαιοσύνην. Τότε ἀφίνει αὐτόν.

Ὁ λαὸς καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καὶ εἰς τοὺς καθημένους ἐν τόπῳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν εἰς αὐτούς. Ἀπὸ τότε ἤρχισεν Ἰησοῦς νὰ κηρύττῃ καὶ νὰ λέγῃ· Μετανοεῖτε διότι ἐπλησίασεν βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, διότι αὐτῶν εἶναι βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, διότι αὐτοὶ θέλουσι παρηγορηθῆ. Μακάριοι οἱ πραεῖς, διότι αὐτοὶ θέλουσι κληρονομήσει τὴν γῆν. Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, διότι αὐτοὶ θέλουσι χορτασθῆ. Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, διότι αὐτοὶ θέλουσιν ἐλεηθῆ. Μακάριοι οἱ καθαροὶ τὴν καρδίαν, διότι αὐτοὶ θέλουσιν ἰδεῖ τὸν Θεόν. Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, διότι αὐτοὶ θέλουσιν ὀνομασθῆ υἱοὶ Θεοῦ. Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, διότι αὐτῶν εἶναι βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Διότι ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἕως ἄν παρέλθῃ οὐρανὸς καὶ γῆ, ἰῶτα ἕν μία κεραία δὲν θέλει παρέλθει ἀπὸ τοῦ νόμου, ἑωσοῦ ἐκπληρωθῶσι πάντα. Ὅστις λοιπὸν ἀθετήσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος θέλει ὀνομασθῆ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὅστις δὲ ἐκτελέσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας θέλει ὀνομασθῆ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. Ἐπειδή σᾶς λέγω ὅτι ἐὰν μή περισσεύσῃ δικαιοσύνη σας πλειότερον τῆς τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων, δὲν θέλετε εἰσέλθει εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Ἐὰν ὀφθαλμὸς σου δεξιὸς σὲ σκανδαλίζῃ, ἔκβαλε αὐτὸν καὶ ῥίψον ἀπὸ σοῦ· διότι σὲ συμφέρει νὰ χαθῇ ἕν τῶν μελῶν σου καὶ νὰ μή ῥιφθῇ ὅλον τὸ σῶμά σου εἰς τὴν γέενναν. Καὶ ἐὰν δεξιὰ σου χεὶρ σὲ σκανδαλίζῃ, ἔκκοψον αὐτήν καὶ ῥίψον ἀπὸ σοῦ· διότι σὲ συμφέρει νὰ χαθῇ ἕν τῶν μελῶν σου, καὶ νὰ μή ῥιφθῇ ὅλον τὸ σῶμά σου εἰς τὴν γέενναν.

ἐστὲ λοιπὸν σεῖς τέλειοι, καθὼς Πατήρ σας ἐν τοῖς οὐρανοῖς εἶναι τέλειος.

Οὕτω λοιπὸν προσεύχεσθε σεῖς· Πάτερ ἡμῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς· ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς· τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς εἰς ἡμᾶς σήμερον· καὶ συγχώρησον εἰς ἡμᾶς τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, καθὼς καὶ ἡμεῖς συγχωροῦμεν εἰς τοὺς ἁμαρτάνοντας εἰς ἡμᾶς· καὶ μή φέρῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ἐλευθέρωσον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Διότι σοῦ εἶναι βασιλεία καὶ δύναμις καὶ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

Διότι ἐὰν συγχωρήσητε εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὰ πταίσματα αὐτῶν, θέλει συγχωρήσει καὶ εἰς ἐσᾶς Πατήρ σας οὐράνιος· ἐὰν ὅμως δὲν συγχωρήσητε εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὰ πταίσματα αὐτῶν, οὐδὲ Πατήρ σας θέλει συγχωρήσει τὰ πταίσματά σας.

Ὁ λύχνος τοῦ σώματος εἶναι ὀφθαλμός· ἐὰν λοιπὸν ὀφθαλμὸς σου ἦναι καθαρός, ὅλον τὸ σῶμά σου θέλει εἶσθαι φωτεινόν· ἐὰν ὅμως ὀφθαλμὸς σου ἦναι πονηρός, ὅλον τὸ σῶμά σου θέλει εἶσθαι σκοτεινόν. Ἐὰν λοιπὸν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ ἦναι σκότος, τὸ σκότος πόσον;

Οὐδεὶς δύναται δύο κυρίους νὰ δουλεύῃ· διότι τὸν ἕνα θέλει μισήσει καὶ τὸν ἄλλον θέλει ἀγαπήσει, εἰς τὸν ἕνα θέλει προσκολληθῆ καὶ τὸν ἄλλον θέλει καταφρονήσει. Δὲν δύνασθε νὰ δουλεύητε Θεὸν καὶ μαμμωνᾶ.

Ἀλλὰ ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα θέλουσι σᾶς προστεθῆ.

Εἰσέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης· διότι πλατεῖα εἶναι πύλη καὶ εὐρύχωρος ὁδὸς φέρουσα εἰς τὴν ἀπώλειαν, καὶ πολλοὶ εἶναι οἱ εἰσερχόμενοι δι᾿ αὐτῆς. Ἐπειδή στενή εἶναι πύλη καὶ τεθλιμμένη ὁδὸς φέρουσα εἰς τὴν ζωήν, καὶ ὀλίγοι εἶναι οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν.

οὕτω πᾶν δένδρον καλὸν κάμνει καλοὺς καρπούς, τὸ δὲ σαπρὸν δένδρον κάμνει κακοὺς καρπούς. Δὲν δύναται δένδρον καλὸν νὰ κάμνῃ καρποὺς κακούς, οὐδὲ δένδρον σαπρὸν νὰ κάμνῃ καρποὺς καλούς. Πᾶν δένδρον μή κάμνον καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται. Ἄρα ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν θέλετε γνωρίσει αὐτούς.

Δὲν θέλει εἰσέλθει εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν πᾶς λέγων πρὸς ἐμέ, Κύριε, Κύριε, ἀλλ᾿ πράττων τὸ θέλημα τοῦ Πατρὸς μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Πολλοὶ θέλουσιν εἰπεῖ πρὸς ἐμὲ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Κύριε, Κύριε, δὲν προεφητεύσαμεν ἐν τῷ ὀνόματί σου, καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἐξεβάλομεν δαιμόνια, καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἐκάμομεν θαύματα πολλά; Καὶ τότε θέλω ὁμολογήσει πρὸς αὐτοὺς ὅτι ποτὲ δὲν σᾶς ἐγνώρισα· φεύγετε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν.

καὶ θέλετε εἶσθαι μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου· δὲ ὑπομείνας ἕως τέλους, οὗτος θέλει σωθῆ.

Καὶ μή φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεινόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχήν μή δυναμένων νὰ ἀποκτείνωσι· φοβήθητε δὲ μᾶλλον τὸν δυνάμενον καὶ ψυχήν καὶ σῶμα νὰ ἀπολέσῃ ἐν τῇ γεέννῃ.

Πᾶς λοιπὸν ὅστις μὲ ὁμολογήσῃ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, θέλω ὁμολογήσει καὶ ἐγὼ αὐτὸν ἔμπροσθεν τοῦ Πατρὸς μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ὅστις δὲ μὲ ἀρνηθῇ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, θέλω ἀρνηθῆ αὐτὸν καὶ ἐγὼ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρὸς μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.

Ὅστις ἀγαπᾷ πατέρα μητέρα ὑπὲρ ἐμέ, δὲν εἶναι ἄξιος ἐμοῦ· καὶ ὅστις ἀγαπᾷ υἱὸν θυγατέρα ὑπὲρ ἐμέ, δὲν εἶναι ἄξιος ἐμοῦ· καὶ ὅστις δὲν λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὑτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, δὲν εἶναι ἄξιος ἐμοῦ. Ὅστις εὕρῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ θέλει ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὅστις ἀπολέσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ δι᾿ ἐμὲ θέλει εὑρεῖ αὐτήν.

Τότε ἤρχισε νὰ ὀνειδίζῃ τὰς πόλεις ἐν αἷς ἔγειναν τὰ πλειότερα θαύματα αὐτοῦ, διότι δὲν μετενόησαν·

Διότι ἐκ τῆς καρδίας ἐξέρχονται διαλογισμοὶ πονηροί, φόνοι, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι.

Ἐπειδή τί φελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχήν αὑτοῦ ζημιωθῇ; τί θέλει δώσει ἄνθρωπος εἰς ἀνταλλαγήν τῆς ψυχῆς αὑτοῦ;

καὶ εἶπεν· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἐὰν δὲν ἐπιστρέψητε καὶ γείνητε ὡς τὰ παιδία, δὲν θέλετε εἰσέλθει εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

ὅστις ὅμως σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει εἰς αὐτὸν νὰ κρεμασθῇ μύλου πέτρα ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ νὰ καταποντισθῇ εἰς τὸ πέλαγος τῆς θαλάσσης.

Καὶ ἐὰν χεὶρ σου ποῦς σου σὲ σκανδαλίζῃ, ἔκκοψον αὐτὸ καὶ ῥίψον ἀπὸ σοῦ· καλήτερον σοὶ εἶναι νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν ζωήν χωλὸς κουλλός, παρὰ ἔχων δύο χεῖρας δύο πόδας νὰ ῥιφθῇς εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον. Καὶ ἐὰν ὀφθαλμὸς σου σὲ σκανδαλίζῃ, ἔκβαλε αὐτὸν καὶ ῥίψον ἀπὸ σοῦ· καλήτερον σοὶ εἶναι μονόφθαλμος νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν ζωήν, παρὰ ἔχων δύο ὀφθαλμοὺς νὰ ῥιφθῇς εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.

Τότε προσελθὼν πρὸς αὐτὸν Πέτρος, εἶπε· Κύριε, ποσάκις ἄν ἁμαρτήσῃ εἰς ἐμὲ ἀδελφὸς μου καὶ θέλω συγχωρήσει αὐτόν; ἕως ἑπτάκις; Λέγει πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Δὲν σοὶ λέγω ἕως ἑπτάκις, ἀλλ᾿ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά.

Οὕτω καὶ Πατήρ μου ἐπουράνιος θέλει κάμει εἰς ἐσᾶς, ἐὰν δὲν συγχωρήσητε ἐκ καρδίας σας ἕκαστος εἰς τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ τὰ πταίσματα αὐτῶν.

Καὶ πᾶς ὅστις ἀφῆκεν οἰκίας ἀδελφοὺς ἀδελφὰς πατέρα μητέρα γυναῖκα τέκνα ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλάσια θέλει λάβει καὶ ζωήν αἰώνιον θέλει κληρονομήσει.

καθὼς Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἦλθε διὰ νὰ ὑπηρετηθῇ, ἀλλὰ διὰ νὰ ὑπηρετήσῃ καὶ νὰ δώσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

Διότι ἦλθε πρὸς ὑμᾶς Ἰωάννης ἐν ὁδῷ δικαιοσύνης, καὶ δὲν ἐπιστεύσατε εἰς αὐτόν· οἱ τελῶναι ὅμως καὶ αἱ πόρναι ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν· σεῖς δὲ ἰδόντες δὲν μετεμελήθητε ὕστερον, ὥστε νὰ πιστεύσητε εἰς αὐτόν.

Εἰσελθὼν δὲ βασιλεὺς διὰ νὰ θεωρήσῃ τοὺς ἀνακεκλιμένους, εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον μή ἐνδεδυμένον ἔνδυμα γάμου, καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Φίλε, πῶς εἰσῆλθες ἐνταῦθα μή ἔχων ἔνδυμα γάμου; δὲ ἀπεστομώθη. Τότε εἶπεν βασιλεὺς πρὸς τοὺς ὑπηρέτας· Δέσαντες αὐτοῦ πόδας καὶ χεῖρας, σηκώσατε αὐτὸν καὶ ῥίψατε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ θέλει εἶσθαι κλαυθμὸς καὶ τριγμὸς τῶν ὁδόντων. Διότι πολλοὶ εἶναι οἱ κεκλημένοι, ὀλίγοι δὲ οἱ ἐκλεκτοί.

Καὶ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· Θέλεις ἀγαπᾷ Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου. Αὕτη εἶναι πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή. Δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῆς· Θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. Ἐν ταύταις ταῖς δύο ἐντολαῖς ὅλος νόμος καὶ οἱ προφῆται κρέμανται.

Ὁ δὲ ὑπομείνας ἕως τέλους, οὗτος θέλει σωθῆ.

Τότε θέλει ὁμοιωθῆ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ δέκα παρθένους, αἵτινες λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας αὑτῶν ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησιν τοῦ νυμφίου. Πέντε δὲ ἐξ αὐτῶν ἦσαν φρόνιμοι καὶ πέντε μωραί. Αἵτινες μωραί, λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας αὑτῶν, δὲν ἔλαβον μεθ᾿ ἑαυτῶν ἔλαιον· αἱ φρόνιμοι ὅμως ἔλαβον ἔλαιον ἐν τοῖς ἀγγείοις αὑτῶν μετὰ τῶν λαμπάδων αὑτῶν. Καὶ ἐπειδή νυμφίος ἐβράδυνεν, ἐνύσταξαν πᾶσαι καὶ ἐκοιμῶντο. Ἐν τῷ μέσῳ δὲ τῆς νυκτὸς ἔγεινε κραυγή· Ἰδού, νυμφίος ἔρχεται, ἐξέλθετε εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ. Τότε ἐσηκώθησαν πᾶσαι αἱ παρθένοι ἐκεῖναι καὶ ἡτοίμασαν τὰς λαμπάδας αὑτῶν. Καὶ αἱ μωραὶ εἶπον πρὸς τὰς φρονίμους· Δότε εἰς ἡμᾶς ἐκ τοῦ ἐλαίου σας, διότι αἱ λαμπάδες ἡμῶν σβύνονται. Ἀπεκρίθησαν δὲ αἱ φρόνιμοι, λέγουσαι· Μήποτε δὲν ἀρκέσῃ εἰς ἡμᾶς καὶ εἰς ἐσᾶς· ὅθεν ὑπάγετε κάλλιον πρὸς τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράσατε εἰς ἑαυτάς. Ἐνῷ δὲ ἀπήρχοντο διὰ νὰ ἀγοράσωσιν, ἦλθεν νυμφίος καὶ αἱ ἕτοιμοι εἰσῆλθον μετ᾿ αὐτοῦ εἰς τοὺς γάμους, καὶ ἐκλείσθη θύρα. Ὕστερον δὲ ἔρχονται καὶ αἱ λοιπαὶ παρθένοι, λέγουσαι· Κύριε, Κύριε, ἄνοιξον εἰς ἡμᾶς. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, δὲν σᾶς γνωρίζω.

Ὅταν δὲ ἔλθῃ ύἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε θέλει καθήσει ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς δόξης αὐτοῦ, καὶ θέλουσι συναχθῆ ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ θέλει χωρίσει αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων, καθὼς ποιμήν χωρίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐριφίων, καὶ θέλει στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ ἀριστερῶν. Τότε Βασιλεὺς θέλει εἰπεῖ πρὸς τοὺς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· Ἔλθετε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρὸς μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην εἰς ἐσᾶς βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Διότι ἐπείνασα, καὶ μοὶ ἐδώκατε νὰ φάγω, ἐδίψησα, καὶ μὲ ἐποτίσατε, ξένος ἤμην, καὶ μὲ ἐφιλοξενήσατε, γυμνός, καὶ μὲ ἐνεδύσατε, ἠσθένησα, καὶ μὲ ἐπεσκέφθητε, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρὸς ἐμέ. Τότε θέλουσιν ἀποκριθῆ πρὸς αὐτὸν οἱ δίκαιοι, λέγοντες· Κύριε, πότε σὲ εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; πότε δὲ σὲ εἴδομεν ξένον καὶ ἐφιλοξενήσαμεν, γυμνὸν καὶ ἐνεδύσαμεν; πότε δὲ σὲ εἴδομεν ἀσθενῆ ἐν φυλακῇ καὶ ἤλθομεν πρὸς σέ; Καὶ ἀποκριθεὶς Βασιλεὺς θέλει εἰπεῖ πρὸς αὐτούς· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, καθ᾿ ὅσον ἐκάμετε εἰς ἕνα τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, εἰς ἐμὲ ἐκάμετε. Τότε θέλει εἰπεῖ καὶ πρὸς τοὺς ἐξ ἀριστερῶν· Ὑπάγετε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, τὸ ἡτοιμασμένον διὰ τὸν διάβολον καὶ τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ. Διότι ἐπείνασα, καὶ δὲν μοὶ ἐδώκατε νὰ φάγω, ἐδίψησα, καὶ δὲν μὲ ἐποτίσατε, ξένος ἤμην, καὶ δὲν μὲ ἐφιλοξενήσατε, γυμνός, καὶ δὲν μὲ ἐνεδύσατε, ἀσθενής καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ δὲν μὲ ἐπεσκέφθητε. Τότε θέλουσιν ἀποκριθῆ πρὸς αὐτὸν καὶ αὐτοί, λέγοντες· Κύριε, πότε σὲ εἴδομεν πεινῶντα διψῶντα ξένον γυμνὸν ἀσθενῆ ἐν φυλακῇ, καὶ δὲν σὲ ὑπηρετήσαμεν; Τότε θέλει ἀποκριθῆ πρὸς αὐτούς, λέγων· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, καθ᾿ ὅσον δὲν ἐκάμετε εἰς ἕνα τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ εἰς ἐμὲ ἐκάμετε. Καὶ θέλουσιν ἀπέλθει οὗτοι μὲν εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωήν αἰώνιον.

διότι τοῦτο εἶναι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης, τὸ ὑπὲρ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε, διὰ νὰ μή εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν. Τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον, δὲ σὰρξ ἀσθενής.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς πάλιν κράξας μετὰ φωνῆς μεγάλης, ἀφῆκε τὸ πνεῦμα. Καὶ ἰδού, τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω, καὶ γῆ ἐσείσθη καὶ αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν,

Πορευθέντες λοιπὸν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,

Ἦτο Ἰωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ κηρύττων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Καὶ ἐξήρχοντο πρὸς αὐτὸν ὅλος τόπος τῆς Ἰουδαίας καὶ οἱ Ἱεροσολυμῖται, καὶ ἐβαπτίζοντο πάντες ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ποταμῷ ὑπ᾿ αὐτοῦ, ἐξομολογούμενοι τὰς ἁμαρτίας αὑτῶν.

καὶ λέγων ὅτι ἐπληρώθη καιρὸς καὶ ἐπλησίασεν βασιλεία τοῦ Θεοῦ· μετανοεῖτε καὶ πιστεύετε εἰς τὸ εὐαγγέλιον.

Καὶ ὅσοι δὲν σᾶς δεχθῶσι μηδὲ σᾶς ἀκούσωσιν, ἐξερχόμενοι ἐκεῖθεν ἐκτινάξατε τὸν κονιορτὸν τὸν ὑποκάτω τῶν ποδῶν σας διὰ μαρτυρίαν εἰς αὐτούς. Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἐλαφροτέρα θέλει εἶσθαι τιμωρία εἰς τὰ Σόδομα Γόμορρα ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως, παρὰ εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην. Καὶ ἐξελθόντες ἐκήρυττον νὰ μετανοήσωσι,

Ἔλεγε δὲ ὅτι τὸ ἐξερχόμενον ἐκ τοῦ ἀνθρώπου, ἐκεῖνο μολύνει τὸν ἄνθρωπον. Διότι ἔσωθεν ἐκ τῆς καρδίας τῶν ἀνθρώπων ἐξέρχονται οἱ διαλογισμοὶ οἱ κακοί, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, φόνοι, κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ἀσέλγεια, βλέμμα πονηρόν· βλασφημία, ὑπερηφανία, ἀφροσύνη· πάντα ταῦτα τὰ πονηρὰ ἔσωθεν ἐξέρχονται καὶ μολύνουσι τὸν ἄνθρωπον.

Καὶ προσκαλέσας τὸν ὄχλον μετὰ τῶν μαθητῶν αὑτοῦ, εἶπε πρὸς αὐτούς· Ὅστις θέλει νὰ ἔλθῃ ὀπίσω μου, ἄς ἀπαρνηθῇ ἑαυτὸν καὶ ἄς σηκώσῃ τὸν σταυρὸν αὑτοῦ, καὶ ἄς μὲ ἀκολουθῇ. Διότι ὅστις θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ, θέλει ἀπολέσει αὐτήν· καὶ ὅστις ἀπολέσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος θέλει σώσει αὐτήν. Ἐπειδή τί θέλει φελήσει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχήν αὑτοῦ; Ἤ τί θέλει δώσει ἄνθρωπος εἰς ἀνταλλαγήν τῆς ψυχῆς αὑτοῦ;

Διότι ὅστις αἰσχυνθῇ δι᾿ ἐμὲ καὶ διὰ τοὺς λόγους μου ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θέλει αἰσχυνθῆ δι᾿ αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὑτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων.

Καὶ ἐὰν σὲ σκανδαλίζῃ χεὶρ σου, ἀπόκοψον αὐτήν· καλήτερόν σοὶ εἶναι νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν ζωήν κουλλός, παρὰ ἔχων τὰς δύο χεῖρας νὰ ἀπέλθῃς εἰς τὴν γέενναν, εἰς τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον, ὅπου σκώληξ αὐτῶν δὲν τελευτᾷ καὶ τὸ πῦρ δὲν σβύνεται.

Καὶ ἐὰν ποῦς σου σὲ σκανδαλίζῃ, ἀπόκοψον αὐτόν· καλήτερόν σοὶ εἶναι νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν ζωήν χωλός, παρὰ ἔχων τοὺς δύο πόδας νὰ ῥιφθῇς εἰς τὴν γέενναν, εἰς τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον, ὅπου σκώληξ αὐτῶν δὲν τελευτᾷ καὶ τὸ πῦρ δὲν σβύνεται.

Καὶ ἐὰν ὀφθαλμὸς σου σὲ σκανδαλίζῃ, ἔκβαλε αὐτόν· καλήτερόν σοὶ εἶναι νὰ εἰσέλθῃς μονόφθαλμος εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, παρὰ ἔχων δύο ὀφθαλμοὺς νὰ ῥιφθῇς εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός, ὅπου σκώληξ αὐτῶν δὲν τελευτᾷ καὶ τὸ πῦρ δὲν σβύνεται.

Ἀληθῶς σᾶς λέγω, Ὅστις δὲν δεχθῇ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, δὲν θέλει εἰσέλθει εἰς αὐτήν.

διότι Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἦλθε διὰ νὰ ὑπηρετηθῇ, ἀλλὰ διὰ νὰ ὑπηρετήσῃ καὶ νὰ δώσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

Καὶ ὅταν ἵστασθε προσευχόμενοι, συγχωρεῖτε ἐὰν ἔχητέ τι κατὰ τινός, διὰ νὰ συγχωρήσῃ εἰς ἐσᾶς καὶ Πατήρ σας ἐν τοῖς οὐρανοῖς τὰ ἁμαρτήματά σας.

Ἀλλ᾿ ἐὰν σεῖς δὲν συγχωρῆτε, οὐδὲ Πατήρ σας ἐν τοῖς οὐρανοῖς θέλει συγχωρήσει τὰ ἁμαρτήματά σας.

Καὶ θέλετε εἶσθαι μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου· δὲ ὑπομείνας ἕως τέλους, οὗτος θέλει σωθῆ.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Τοῦτο εἶναι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης, τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον.

καὶ ἔλεγεν· Ἀββᾶ Πατήρ, πάντα εἶναι δυνατὰ εἰς σέ· ἀπομάκρυνον ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο. Οὐχὶ ὅμως, τι θέλω ἐγώ, ἀλλ᾿, τι σύ.

ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε, διὰ νὰ μή εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν· τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον, δὲ σὰρξ ἀσθενής.

Ὅστις πιστεύσῃ καὶ βαπτισθῇ θέλει σωθῆ, ὅστις ὅμως ἀπιστήσῃ θέλει κατακριθῆ.

καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ εἰς γενεὰς γενεῶν ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν.

ἐν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν.

εἰς τὸ νὰ δώσῃς γνῶσιν σωτηρίας εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ διὰ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν

καὶ ἦλθεν εἰς πᾶσαν τὴν περίχωρον τοῦ Ἰορδάνου, κηρύττων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἀμαρτιῶν,

Ἔλεγε δὲ πρὸς τοὺς ὄχλους τοὺς ἐξερχομένους διὰ νὰ βαπτισθῶσιν ὑπ᾿ αὐτοῦ· Γεννήματα ἐχιδνῶν, τίς ἔδειξεν εἰς ἐσᾶς νὰ φύγητε ἀπὸ τῆς μελλούσης ὀργῆς; Κάμετε λοιπὸν καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας, καὶ μή ἀρχίσητε νὰ λέγητε καθ᾿ ἑαυτούς, Πατέρα ἔχομεν τὸν Ἀβραάμ· διότι σᾶς λέγω ὅτι δύναται Θεὸς ἐκ τῶν λίθων τούτων νὰ ἀναστήσῃ τέκνα εἰς τὸν Ἀβραάμ. Ἤδη δὲ καὶ ἀξίνη κεῖται πρὸς τὴν ῥίζαν τῶν δένδρων· πᾶν λοιπὸν δένδρον μή κάμνον καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται.

Ἦλθον δὲ καὶ τελῶναι διὰ νὰ βαπτισθῶσι, καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· Διδάσκαλε, τί θέλομεν κάμει;

Ἀφοῦ δὲ ἐβαπτίσθη πᾶς λαός, βαπτισθέντος καὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ προσευχομένου, ἠνοίχθη οὐρανὸς

Πνεῦμα Κυρίου εἶναι ἐπ᾿ ἐμέ, διὰ τοῦτο μὲ ἔχρισε· μὲ ἀπέστειλε διὰ νὰ εὐαγγελίζωμαι πρὸς τοὺς πτωχούς, διὰ νὰ ἰατρεύσω τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, νὰ κηρύξω πρὸς τοὺς αἰχμαλώτους ἐλευθερίαν καὶ πρὸς τοὺς τυφλοὺς ἀνάβλεψιν, νὰ ἀποστείλω τοὺς συντεθλασμένους ἐν ἐλευθερίᾳ,

Ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος, προσέπεσε πρὸς τὰ γόνατα τοῦ Ἰησοῦ, λέγων· Ἔξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, διότι εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός, Κύριε.

Γίνεσθε λοιπὸν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ Πατήρ σας εἶναι οἰκτίρμων. Καὶ μή κρίνετε, καὶ δὲν θέλετε κριθῆ· μή καταδικάζετε, καὶ δὲν θέλετε καταδικασθῆ· συγχωρεῖτε, καὶ θέλετε συγχωρηθῆ·

Οἱ δὲ Φαρισαῖοι καὶ οἱ νομικοὶ ἠθέτησαν εἰς ἑαυτοὺς τὴν βουλήν τοῦ Θεοῦ, μή βαπτισθέντες ὑπ᾿ αὐτοῦ.

Μὲ ἔλαιον τὴν κεφαλήν μου δὲν ἤλειψας· αὕτη δὲ μὲ μύρον ἤλειψε τοὺς πόδας μου. Διὰ τοῦτο σοὶ λέγω, συγκεχωρημέναι εἶναι αἱ ἁμαρτίαι αὐτῆς αἱ πολλαί, διότι ἠγάπησε πολύ· εἰς ὅντινα δὲ συγχωρεῖται ὀλίγον, ὀλίγον ἀγαπᾷ. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν· Συγκεχωρημέναι εἶναι αἱ ἁμαρτίαι σου.

Ἔλεγε δὲ πρὸς πάντας· Ἐὰν τις θέλῃ νὰ ἔλθῃ ὀπίσω μου, ἄς ἀπαρνηθῇ ἑαυτὸν καὶ ἄς σηκώσῃ τὸν σταυρὸν αὑτοῦ καθ᾿ ἡμέραν καὶ ἄς μὲ ἀκολουθῇ. Διότι ὅστις θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ, θέλει ἀπολέσει αὐτήν· καὶ ὅστις ἀπολέσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ ἕνεκεν ὁμοῦ, οὗτος θέλει σώσει αὐτήν. Ἐπειδή τί φελεῖται ἄνθρωπος, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, ἑαυτὸν δὲ ἀπολέσῃ ζημιωθῇ;

Διότι ὅστις ἐπαισχυνθῇ δι᾿ ἐμὲ καὶ τοὺς λόγους μου, διὰ τοῦτον Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θέλει ἐπαισχυνθῆ, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὑτοῦ καὶ τοῦ Πατρὸς καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Οὐδεὶς βαλὼν τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἐπὶ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εἶναι ἁρμόδιος διὰ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· Ὅταν προσεύχησθε, λέγετε· Πάτερ ἡμῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου, ἐλθέτω βασιλεία σου, γενηθήτω τὸ θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς· τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δίδε εἰς ἡμᾶς καθ᾿ ἡμέραν· καὶ συγχώρησον εἰς ἡμᾶς τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, διότι καὶ ἡμεῖς συγχωροῦμεν εἰς πάντα ἁμαρτάνοντα εἰς ἡμᾶς· καὶ μή φέρῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλ᾿ ἐλευθέρωσον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.

Σᾶς λέγω δέ· Πᾶς ὅστις μὲ ὁμολογήσῃ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, καὶ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θέλει ὁμολογήσει αὐτὸν ἔμπροσθεν τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ· ὅστις δὲ μὲ ἀρνηθῇ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, καὶ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θέλει ἀρνηθῆ αὐτὸν ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἀποκριθεὶς Ἰησοῦς, εἶπε πρὸς αὐτούς· Νομίζετε ὅτι οἱ Γαλιλαῖοι οὗτοι ἦσαν ἁμαρτωλοὶ ὑπὲρ πάντας τοὺς Γαλιλαίους, διότι ἔπαθον τοιαῦτα; Οὐχί, σᾶς λέγω, ἀλλ᾿ ἐὰν δὲν μετανοῆτε, πάντες ὁμοίως θέλετε ἀπολεσθῆ. Ἤ ἐκεῖνοι οἱ δεκαοκτώ, ἐπὶ τοὺς ὁποίους ἔπεσεν πύργος ἐν τῷ Σιλωὰμ καὶ ἐθανάτωσεν αὐτούς, νομίζετε ὅτι οὗτοι ἦσαν ἁμαρτωλοὶ ὑπὲρ πάντας τοὺς ἀνθρώπους τοὺς κατοικοῦντας ἐν Ἱερουσαλήμ; Οὐχί, σᾶς λέγω, ἀλλ᾿ ἐὰν δὲν μετανοῆτε, πάντες ὁμοίως θέλετε ἀπολεσθῆ.

Σᾶς λέγω ὅτι οὕτω θέλει εἶσθαι χαρὰ ἐν τῷ οὐρανῷ διὰ ἕνα ἁμαρτωλὸν μετανοοῦντα μᾶλλον παρὰ διὰ ἐνενήκοντα ἐννέα δικαίους, οἵτινες δὲν ἔχουσι χρείαν μετανοίας.

Οὕτω, σᾶς λέγω, χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ διὰ ἕνα ἁμαρτωλὸν μετανοοῦντα.

Εἶπε δέ· Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. Καὶ εἶπεν νεώτερος αὐτῶν πρὸς τὸν πατέρα· Πάτερ, δὸς μοι τὸ ἀνῆκον μέρος τῆς περιουσίας. Καὶ διεμοίρασεν εἰς αὐτοὺς τὰ ὑπάρχοντα αὑτοῦ. Καὶ μετ᾿ ὀλίγας ἡμέρας συνάξας πάντα νεώτερος υἱός, ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακρὰν καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν περιουσίαν αὑτοῦ ζῶν ἀσώτως. Ἀφοῦ δὲ ἐδαπάνησε πάντα, ἔγεινε πεῖνα μεγάλη ἐν τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ, καὶ αὐτὸς ἤρχισε νὰ στερῆται. Τότε ὑπῆγε καὶ προσεκολλήθη εἰς ἕνα τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, ὅστις ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὑτοῦ διὰ νὰ βόσκῃ χοίρους. Καὶ ἐπεθύμει νὰ γεμίσῃ τὴν κοιλίαν αὑτοῦ ἀπὸ τῶν ξυλοκεράτων, τὰ ὁποῖα ἔτρωγον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἔδιδεν εἰς αὐτόν. Ἐλθὼν δὲ εἰς ἑαυτόν, εἶπε· Πόσοι μισθωτοὶ τοῦ πατρὸς μου περισσεύουσιν ἄρτον, καὶ ἐγὼ χάνομαι ὑπὸ τῆς πείνης. Σηκωθεὶς θέλω ὑπάγει πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ θέλω εἰπεῖ πρὸς αὐτόν· Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· καὶ δὲν εἶμαι πλέον ἄξιος νὰ ὀνομασθῶ υἱὸς σου· κάμε με ὡς ἕνα τῶν μισθωτῶν σου. Καὶ σηκωθεὶς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὑτοῦ. Ἐνῷ, δὲ ἀπεῖχεν ἔτι μακράν, εἶδεν αὐτὸν πατήρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν υἱός· Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ δὲν εἶμαι πλέον ἄξιος νὰ ὀνομασθῶ υἱὸς σου. Καὶ πατήρ εἶπε πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ· Φέρετε ἔξω τὴν στολήν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτυλίδιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ φέροντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν σφάξατε, καὶ φαγόντες ἄς εὐφρανθῶμεν, διότι οὗτος υἱὸς μου νεκρὸς ἦτο καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦτο καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρχισαν νὰ εὐφραίνωνται. Ἦτο δὲ πρεσβύτερος αὐτοῦ υἱὸς ἐν τῷ ἀγρῷ· καὶ καθὼς ἐρχόμενος ἐπλησίασεν εἰς τὴν οἰκίαν, ἤκουσε συμφωνίαν καὶ χορούς, καὶ προσκαλέσας ἕνα τῶν δούλων, ἠρώτα τί εἶναι ταῦτα. Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὅτι ἀδελφὸς σου ἦλθε· καὶ ἔσφαξεν πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, διότι ἀπήλαυσεν αὐτὸν ὑγιαίνοντα. Καὶ ὠργίσθη καὶ δὲν ἤθελε νὰ εἰσέλθῃ. Ἐξῆλθε λοιπὸν πατήρ αὐτοῦ καὶ παρεκάλει αὐτόν. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς τὸν πατέρα· Ἰδού, τόσα ἔτη σὲ δουλεύω, καὶ ποτὲ ἐντολήν σου δὲν παρέβην, καὶ εἰς ἐμὲ οὐδὲ ἐρίφιον ἔδωκάς ποτε διὰ νὰ εὐφρανθῶ μετὰ τῶν φίλων μου. Ὅτε δὲ υἱὸς σου οὗτος, καταφαγὼν σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔσφαξας δι᾿ αὐτὸν τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν. Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· Τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶσαι, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σὰ εἶναι· ἔπρεπε δὲ νὰ εὐφρανθῶμεν καὶ νὰ χαρῶμεν, διότι ἀδελφὸς σου οὗτος νεκρὸς ἦτο καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦτο καὶ εὑρέθη.

Ὁ δὲ εἶπεν· Οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ᾿ ἐὰν τις ἀπὸ νεκρῶν ὑπάγῃ πρὸς αὐτούς, θέλουσι μετανοήσει. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτόν· Ἐὰν τὸν Μωϋσῆν καὶ τοὺς προφήτας δὲν ἀκούωσιν, οὐδὲ ἐὰν τις ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν θέλουσι πεισθῆ.

Προσέχετε εἰς ἑαυτούς. Ἐὰν δὲ ἀδελφὸς σου ἁμαρτήσῃ εἰς σέ, ἐπίπληξον αὐτόν· καὶ ἐὰν μετανοήσῃ, συγχώρησον αὐτόν. καὶ ἐὰν ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἁμαρτήσῃ εἰς σέ, καὶ ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἐπιστρέψῃ πρὸς σὲ λέγων· Μετανοῶ, θέλεις συγχωρήσει αὐτόν.

Καὶ τελώνης μακρόθεν ἱστάμενος, δὲν ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς νὰ ὑψώσῃ εἰς τὸν οὐρανόν, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὑτοῦ, λέγων· Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.

Διότι Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἦλθε νὰ ζητήσῃ καὶ νὰ σώσῃ τὸ ἀπολωλός.

Καὶ λαβὼν ἄρτον, εὐχαριστήσας ἔκοψε καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτούς, λέγων· Τοῦτο εἶναι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο κάμνετε εἰς τὴν ἰδικήν μου ἀνάμνησιν. Ὡσαύτως καὶ τὸ ποτήριον, ἀφοῦ ἐδείπνησαν, λέγων· Τοῦτο τὸ ποτήριον εἶναι καινή διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον.

Ἀφοῦ δὲ ἦλθεν εἰς τὸν τόπον, εἶπε πρὸς αὐτούς· Προσεύχεσθε, διὰ νὰ μή εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν.

λέγων· Πάτερ, ἐὰν θέλῃς νὰ ἀπομακρύνῃς τὸ ποτήριον τοῦτο ἀπ᾿ ἐμοῦ· πλήν οὐχὶ τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ σὸν ἄς γείνῃ.

Εἷς δὲ τῶν κρεμασθέντων κακούργων ἐβλασφήμει αὐτόν, λέγων· Ἐὰν σὺ ἦσαι Χριστός, σῶσον σεαυτὸν καὶ ἡμᾶς. Ἀποκριθεὶς δὲ ἄλλος, ἐπέπληττεν αὐτόν, λέγων· Οὐδὲ τὸν Θεὸν δὲν φοβεῖσαι σύ, ὅστις εἶσαι ἐν τῇ αὐτῇ καταδίκῃ; καὶ ἡμεῖς μὲν δικαίως· διότι ἄξια τῶν ὅσα ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν· οὗτος ὅμως οὐδὲν ἄτοπον ἔπραξε. Καὶ ἔλεγε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Ἀληθῶς σοὶ λέγω, σήμερον θέλεις εἶσθαι μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ.

καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὅτι οὕτως εἶναι γεγραμμένον καὶ οὕτως ἔπρεπε νὰ πάθῃ Χριστὸς καὶ νὰ ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, καὶ νὰ κηρυχθῇ ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ μετάνοια καὶ ἄφεσις ἁμαρτιῶν εἰς πάντα τὰ ἔθνη, γινομένης ἀρχῆς ἀπὸ Ἱερουσαλήμ.

Ὅσοι δὲ ἐδέχθησαν αὐτόν, εἰς αὐτοὺς ἔδωκεν ἐξουσίαν νὰ γείνωσι τέκνα Θεοῦ, εἰς τοὺς πιστεύοντας εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ· οἵτινες οὐχὶ ἐξ αἱμάτων οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκὸς οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ᾿ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν.

Τῇ ἐπαύριον βλέπει Ἰωάννης τὸν Ἰησοῦν ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει· Ἰδού, Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου.

Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἀληθῶς, ἀληθῶς σοὶ λέγω, ἐὰν τις δὲν γεννηθῇ ἄνωθεν, δὲν δύναται νὰ ἴδῃ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· Ἀληθῶς, ἀληθῶς σοὶ λέγω, ἐὰν τις δὲν γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, δὲν δύναται νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Τὸ γεγεννημένον ἐκ τῆς σαρκὸς εἶναι σὰρξ καὶ τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Πνεύματος εἶναι πνεῦμα. Μή θαυμάσῃς ὅτι σοὶ εἶπον, Πρέπει νὰ γεννηθῆτε ἄνωθεν.

Καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτω πρέπει νὰ ὑψωθῇ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, διὰ νὰ μή ἀπολεσθῇ πᾶς πιστεύων εἰς αὐτόν, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον. Διότι τόσον ἠγάπησεν Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε ἔδωκε τὸν Υἱὸν αὑτοῦ τὸν μονογενῆ, διὰ νὰ μή ἀπολεσθῇ πᾶς πιστεύων εἰς αὐτόν, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον. Ἐπειδή δὲν ἀπέστειλεν Θεὸς τὸν Υἱὸν αὑτοῦ εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλὰ διὰ νὰ σωθῇ κόσμος δι᾿ αὐτοῦ. Ὅστις πιστεύει εἰς αὐτὸν δὲν κρίνεται, ὅστις ὅμως δὲν πιστεύει εἶναι ἤδη κεκριμένος, διότι δὲν ἐπίστευσεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ αὕτη εἶναι κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ οἱ ἄνθρωποι ἠγάπησαν τὸ σκότος μᾶλλον παρὰ τὸ φῶς· διότι ἦσαν πονηρὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. Ἐπειδή πᾶς, ὅστις πράττει φαῦλα, μισεῖ τὸ φῶς καὶ δὲν ἔρχεται εἰς τὸ φῶς, διὰ νὰ μή ἐλεγχθῶσι τὰ ἔργα αὐτοῦ· ὅστις ὅμως πράττει τὴν ἀλήθειαν, ἔρχεται εἰς τὸ φῶς, διὰ νὰ φανερωθῶσι τὰ ἔργα αὐτοῦ ὅτι ἐπράχθησαν κατὰ Θεόν.

Μετὰ ταῦτα ἦλθεν Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν τῆς Ἰουδαίας, καὶ ἐκεῖ διέτριβε μετ᾿ αὐτῶν καὶ ἐβάπτιζεν.

Ὅστις πιστεύει εἰς τὸν Υἱὸν ἔχει ζωήν αἰώνιον· ὅστις ὅμως ἀπειθεῖ εἰς τὸν Υἱὸν δὲν θέλει ἰδεῖ ζωήν, ἀλλ᾿ ὀργή τοῦ Θεοῦ μένει ἐπάνω αὐτοῦ.

Ὁ Θεὸς εἶναι Πνεῦμα, καὶ οἱ προσκυνοῦντες αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ πρέπει νὰ προσκυνῶσι.

Μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἰδού, ἔγεινες ὑγιής· μηκέτι ἁμάρτανε, διὰ νὰ μή σοὶ γείνῃ τι χειρότερον.

Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι ἀκούων τὸν λόγον μου καὶ πιστεύων εἰς τὸν πέμψαντά με ἔχει ζωήν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν δὲν ἔρχεται, ἀλλὰ μετέβη ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν.

Μή θαυμάζετε τοῦτο· διότι ἔρχεται ὥρα, καθ᾿ ἥν πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις θέλουσιν ἀκούσει τὴν φωνήν αὐτοῦ, καὶ θέλουσιν ἐξέλθει οἱ πράξαντες τὰ ἀγαθὰ εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ πράξαντες τὰ φαῦλα εἰς ἀνάστασιν κρίσεως.

Πᾶν, τι μοι δίδει Πατήρ, πρὸς ἐμὲ θέλει ἐλθεῖ, καὶ τὸν ἐρχόμενον πρὸς ἐμὲ δὲν θέλω ἐκβάλει ἔξω·

Καὶ τοῦτο εἶναι τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με, πᾶς ὅστις βλέπει τὸν Υἱὸν καὶ πιστεύει εἰς αὐτὸν νὰ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ θέλω ἀναστήσει αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.

Οὐδεὶς δύναται νὰ ἔλθῃ πρὸς ἐμέ, ἐὰν δὲν ἑλκύσῃ αὐτὸν Πατήρ πέμψας με, καὶ ἐγὼ θέλω ἀναστήσει αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ. Εἶναι γεγραμμένον ἐν τοῖς προφήταις· Καὶ πάντες θέλουσιν εἶσθαι διδακτοὶ τοῦ Θεοῦ. Πᾶς λοιπόν, ὅστις ἀκούσῃ παρὰ τοῦ Πατρὸς καὶ μάθῃ, ἔρχεται πρὸς ἐμέ·

Ἀληθῶς ἀληθῶς, σᾶς λέγω, πιστεύων εἰς ἐμὲ ἔχει ζωήν αἰώνιον.

Ἐγὼ εἶμαι ἄρτος ζῶν, καταβὰς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ. Ἐὰν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, θέλει ζήσει εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ἄρτος δὲ τὸν ὁποῖον ἐγὼ θέλω δώσει, εἶναι σὰρξ μου τὴν ὁποίαν ἐγὼ θέλω δώσει ὑπὲρ τῆς ζωῆς τοῦ κόσμου.

Εἶπε λοιπὸν εἰς αὐτοὺς Ἰησοῦς· Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, Ἐὰν δὲν φάγητε τὴν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε τὸ αἷμα αὐτοῦ, δὲν ἔχετε ζωήν ἐν ἑαυτοῖς. Ὅστις τρώγει τὴν σάρκα μου καὶ πίνει τὸ αἷμά μου, ἔχει ζωήν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ θέλω ἀναστήσει αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ. Διότι σὰρξ μου ἀληθῶς εἶναι τροφή, καὶ τὸ αἷμά μου ἀληθῶς εἶναι πόσις. Ὅστις τρώγει τὴν σάρκα μου καὶ πίνει τὸ αἷμά μου ἐν ἐμοὶ μένει, καὶ ἐγὼ ἐν αὐτῷ. Καθὼς μὲ ἀπέστειλεν ζῶν Πατήρ καὶ ἐγὼ ζῶ διὰ τὸν Πατέρα, οὕτω καὶ ὅστις μὲ τρώγει θέλει ζήσει καὶ ἐκεῖνος δι᾿ ἐμέ. Οὗτος εἶναι ἄρτος καταβὰς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, οὐχὶ καθὼς οἱ πατέρες σας ἔφαγον τὸ μάννα καὶ ἀπέθανον· ὅστις τρώγει τοῦτον τὸν ἄρτον θέλει ζήσει εἰς τὸν αἰῶνα.

Πάλιν λοιπὸν Ἰησοῦς ἐλάλησε πρὸς αὐτοὺς λέγων· Ἐγὼ εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὅστις ἀκολουθεῖ ἐμὲ δὲν θέλει περιπατήσει εἰς τὸ σκότος, ἀλλὰ θέλει ἔχει τὸ φῶς τῆς ζωῆς.

Σᾶς εἶπον λοιπὸν ὅτι θέλετε ἀποθάνει ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν· διότι ἐὰν δὲν πιστεύσητε ὅτι ἐγὼ εἶμαι, θέλετε ἀποθάνει ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν.

Ἔλεγε λοιπὸν Ἰησοῦς πρὸς τοὺς Ἰουδαίους τοὺς πιστεύσαντας εἰς αὐτόν· Ἐὰν σεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, εἶσθε ἀληθῶς μαθηταὶ μου, καὶ θέλετε γνωρίσει τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἀλήθεια θέλει σᾶς ἐλευθερώσει.

Ἐξεύρομεν δὲ ὅτι ἁμαρτωλοὺς Θεὸς δὲν ἀκούει, ἀλλ᾿ ἐὰν τις ἦναι θεοσεβής καὶ κάμνῃ τὸ θέλημα αὐτοῦ, τοῦτον ἀκούει.

Καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης· καὶ ἐκεῖνα πρέπει νὰ συνάξω, καὶ θέλουσιν ἀκούσει τὴν φωνήν μου, καὶ θέλει γείνει μία ποίμνη, εἷς ποιμήν.

ἀλλὰ σεῖς δὲν πιστεύετε· διότι δὲν εἶσθε ἐκ τῶν προβάτων τῶν ἐμῶν, καθὼς σᾶς εἶπον. Τὰ πρόβατα τὰ ἐμὰ ἀκούουσι τὴν φωνήν μου, καὶ ἐγὼ γνωρίζω αὐτά, καὶ μὲ ἀκολουθοῦσι. Καὶ ἐγὼ δίδω εἰς αὐτὰ ζωήν αἰώνιον, καὶ δὲν θέλουσιν ἀπολεσθῆ εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ οὐδεὶς θέλει ἁρπάσει αὐτὰ ἐκ τῆς χειρὸς μου.

Εἶπε πρὸς αὐτήν Ἰησοῦς· Ἐγὼ εἶμαι ἀνάστασις καὶ ζωή· πιστεύων εἰς ἐμέ, καὶ ἄν ἀποθάνῃ, θέλει ζήσει· καὶ πᾶς ὅστις ζῇ καὶ πιστεύει εἰς ἐμὲ δὲν θέλει ἀποθάνει εἰς τὸν αἰῶνα. Πιστεύεις τοῦτο; Λέγει πρὸς αὐτόν· Ναί, Κύριε, ἐγὼ ἐπίστευσα ὅτι σὺ εἶσαι Χριστός, Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἐρχόμενος εἰς τὸν κόσμον.

Ὅστις ἀγαπᾷ τὴν ψυχήν αὑτοῦ, θέλει ἀπολέσῃ αὐτήν, καὶ ὅστις μισεῖ τὴν ψυχήν αὑτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, εἰς ζωήν αἰώνιον θέλει φυλάξει αὐτήν.

Ἀλλ᾿ ὅμως καὶ ἐκ τῶν ἀρχόντων πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν, πλήν διὰ τοὺς Φαρισαίους δὲν ὡμολόγουν, διὰ νὰ μή γείνωσιν ἀποσυνάγωγοι. Διότι ἠγάπησαν τὴν δόξαν τῶν ἀνθρώπων μᾶλλον παρὰ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Ἐγὼ ἦλθον φῶς εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ μή μείνῃ ἐν τῷ σκότει πᾶς πιστεύων εἰς ἐμέ.

Ὁ ἀθετῶν ἐμὲ καὶ μή δεχόμενος τοὺς λόγους μου, ἔχει τὸν κρίνοντα αὐτόν· λόγος, τὸν ὁποῖον ἐλάλησα, ἐκεῖνος θέλει κρίνει αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ·

Λέγει πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Ἐγὼ εἶμαι ὁδὸς καὶ ἀλήθεια καὶ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα, εἰμή δι᾿ ἐμοῦ.

Ἐὰν μὲ ἀγαπᾶτε, τὰς ἐντολὰς μου φυλάξατε.

Αὕτη εἶναι ἐντολή μου, νὰ ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς σᾶς ἠγάπησα. Μεγαλητέραν ταύτης ἀγάπην δὲν ἔχει οὐδείς, τοῦ νὰ βάλῃ τις τὴν ψυχήν αὑτοῦ ὑπὲρ τῶν φίλων αὑτοῦ.

καὶ ἐλθὼν ἐκεῖνος θέλει ἐλέγξει τὸν κόσμον περὶ ἁμαρτίας καὶ περὶ δικαιοσύνης καὶ περὶ κρίσεως· περὶ ἁμαρτίας μέν, διότι δὲν πιστεύουσιν εἰς ἐμέ· περὶ δικαιοσύνης δέ, διότι ὑπάγω πρὸς τὸν Πατέρα μου καὶ πλέον δὲν μὲ βλέπετε· περὶ δὲ κρίσεως, διότι ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκρίθη.

Ἁγίασον αὐτοὺς ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου· λόγος ἰδικὸς σου εἶναι ἀλήθεια.

Λέγει πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Ἐπειδή μὲ εἶδες, Θωμᾶ, ἐπίστευσας· μακάριοι ὅσοι δὲν εἶδον καὶ ἐπίστευσαν. Καὶ ἄλλα πολλὰ θαύματα ἔκαμεν Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὑτοῦ, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· ταῦτα δὲ ἐγράφησαν διὰ νὰ πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς εἶναι Χριστὸς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ πιστεύοντες νὰ ἔχητε ζωήν ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

Καὶ πᾶς ὅστις ἄν ἐπικαλεσθῇ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, θέλει σωθῆ.

Καὶ Πέτρος εἶπε πρὸς αὐτούς· Μετανοήσατε, καὶ ἄς βαπτισθῇ ἕκαστος ὑμῶν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, καὶ θέλετε λάβει τὴν δωρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἐκεῖνοι λοιπὸν μετὰ χαρᾶς δεχθέντες τὸν λόγον αὐτοῦ ἐβαπτίσθησαν, καὶ προσετέθησαν ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἕως τρεῖς χιλιάδες ψυχαί. Καὶ ἐνέμενον ἐν τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων καὶ ἐν τῇ κοινωνίᾳ καὶ ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καὶ ἐν ταῖς προσευχαῖς.

Μετανοήσατε λοιπὸν καὶ ἐπιστρέψατε, διὰ νὰ ἐξαλειφθῶσιν αἱ ἁμαρτίαι σας, διὰ νὰ ἔλθωσι καιροὶ ἀναψυχῆς ἀπὸ τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου,

Καὶ δὲν ὑπάρχει δι᾿ οὐδενὸς ἄλλου σωτηρία· διότι οὔτε ὄνομα ἄλλο εἶναι ὑπὸ τὸν οὐρανὸν δεδομένον μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, διὰ τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ σωθῶμεν.

τοῦτον Θεὸς ὕψωσε διὰ τῆς δεξιᾶς αὑτοῦ Ἀρχηγὸν καὶ Σωτῆρα, διὰ νὰ δώσῃ μετάνοιαν εἰς τὸν Ἰσραήλ καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

Ὅτε ὅμως ἐπίστευσαν εἰς τὸν Φίλιππον εὐαγγελιζόμενον τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐβαπτίζοντο ἄνδρες τε καὶ γυναῖκες. Ὁ δὲ Σίμων καὶ αὐτὸς ἐπίστευσε, καὶ βαπτισθεὶς ἔμενε πάντοτε μετὰ τοῦ Φιλίππου, καὶ θεωρῶν σημεῖα καὶ θαύματα μεγάλα γινόμενα ἐξεπλήττετο.

Μετανόησον λοιπὸν ἀπὸ τῆς κακίας σου ταύτης καὶ δεήθητι τοῦ Θεοῦ, ἴσως συγχωρηθῇ εἰς σὲ ἐπίνοια τῆς καρδίας σου·

Καὶ καθὼς ἐξηκολούθουν τὴν ὁδόν, ἦλθον εἰς τὸ ὕδωρ, καὶ λέγει εὐνοῦχος· Ἰδοὺ ὕδωρ· τί μὲ ἐμποδίζει νὰ βαπτισθῶ; Καὶ Φίλιππος εἶπεν· Ἐὰν πιστεύῃς ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, δύνασαι. Καὶ ἀποκριθεὶς εἶπε· Πιστεύω ὅτι Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Καὶ εὐθὺς ἔπεσον ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ ὡς λέπη, καὶ ἀνέβλεψεν εὐθύς, καὶ σηκωθεὶς ἐβαπτίσθη.

Τότε Πέτρος ἀνοίξας τὸ στόμα εἶπεν· Ἐπ᾿ ἀληθείας γνωρίζω ὅτι δὲν εἶναι προσωπολήπτης Θεός, ἀλλ᾿ ἐν παντὶ ἔθνει, ὅστις φοβεῖται αὐτὸν καὶ ἐργάζεται δικαιοσύνην, εἶναι δεκτὸς εἰς αὐτόν.

καὶ παρήγγειλεν εἰς ἡμᾶς νὰ κηρύξωμεν πρὸς τὸν λαὸν καὶ νὰ μαρτυρήσωμεν ὅτι αὐτὸς εἶναι ὡρισμένος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ κριτής ζώντων καὶ νεκρῶν. Εἰς τοῦτον πάντες οἱ προφῆται μαρτυροῦσιν, ὅτι διὰ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ θέλει λάβει ἄφεσιν ἁμαρτιῶν πᾶς πιστεύων εἰς αὐτόν.

Καὶ προσέταξεν αὐτοὺς νὰ βαπτισθῶσιν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Τότε παρεκάλεσαν αὐτὸν νὰ διαμείνῃ ἡμέρας τινάς.

Ἀκούσαντες δὲ ταῦτα ἡσύχασαν καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγοντες· Καὶ εἰς τὰ ἔθνη λοιπὸν ἔδωκεν Θεὸς τὴν μετάνοιαν εἰς ζωήν.

Ἀπὸ τοῦ σπέρματος τούτου Θεὸς κατὰ τὴν ἐπαγγελίαν αὑτοῦ ἀνέστησεν εἰς τὸν Ἰσραήλ σωτῆρα τὸν Ἰησοῦν, ἀφοῦ Ἰωάννης πρὸ τῆς ἐλεύσεως αὐτοῦ προεκήρυξε βάπτισμα μετανοίας εἰς πάντα τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Ἕστω λοιπὸν γνωστὸν εἰς ἐσᾶς, ἄνδρες ἀδελφοί, ὅτι διὰ τούτου κηρύττεται πρὸς ἐσᾶς ἄφεσις ἁμαρτιῶν. Καὶ ἀπὸ πάντων, ἀφ᾿ ὅσων δὲν ἠδυνήθητε διὰ τοῦ νόμου τοῦ Μωϋσέως νὰ δικαιωθῆτε, διὰ τούτου πᾶς πιστεύων δικαιοῦται.

ἐπιστηρίζοντες τὰς ψυχὰς τῶν μαθητῶν, προτρέποντες νὰ ἐμμένωσιν εἰς τὴν πίστιν, καὶ διδάσκοντες ὅτι διὰ πολλῶν θλίψεων πρέπει νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

καὶ ἐκβαλὼν αὐτοὺς ἔξω, εἶπε· Κύριοι, τί πρέπει νὰ κάμω διὰ νὰ σωθῶ; Οἱ δὲ εἶπον· Πίστευσον εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ θέλεις σωθῆ, σὺ καὶ οἶκός σου. Καὶ ἐλάλησαν πρὸς αὐτὸν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ πρὸς πάντας τοὺς ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. Καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῆς νυκτός, ἔλουσε τὰς πληγὰς αὐτῶν καὶ ἐβαπτίσθη εὐθὺς αὐτὸς καὶ πάντες οἱ αὐτοῦ,

Τοὺς καιροὺς λοιπὸν τῆς ἀγνοίας παραβλέψας Θεός, τώρα παραγγέλλει εἰς πάντας τοὺς ἀνθρώπους πανταχοῦ νὰ μετανοῶσι, διότι προσδιώρισεν ἡμέραν ἐν μέλλει νὰ κρίνῃ τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ, διὰ ἀνδρὸς τὸν ὁποῖον διώρισε, καὶ ἔδωκεν εἰς πάντας βεβαίωσιν περὶ τούτου, ἀναστήσας αὐτὸν ἐκ νεκρῶν.

Κρίσπος δὲ ἀρχισυνάγωγος ἐπίστευσεν εἰς τὸν Κύριον μεθ᾿ ὅλου τοῦ οἴκου αὑτοῦ, καὶ πολλοὶ τῶν Κορινθίων ἀκούοντες ἐπίστευον καὶ ἐβαπτίζοντο.

Καὶ εἶπεν Παῦλος· Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισε βάπτισμα μετανοίας, λέγων πρὸς τὸν λαὸν νὰ πιστεύσωσιν εἰς τὸν ἐρχόμενον μετ᾿ αὐτόν, τουτέστιν εἰς τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν. Ἀκούσαντες δὲ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

καὶ πολλοὶ τῶν πιστευσάντων ἤρχοντο ἐξομολογούμενοι καὶ φανερόνοντες τὰς πράξεις αὑτῶν.

διαμαρτυρόμενος πρὸς Ἰουδαίους τε καὶ Ἕλληνας τὴν εἰς τὸν Θεὸν μετάνοιαν καὶ τὴν πίστιν τὴν εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

Προσέχετε λοιπὸν εἰς ἑαυτοὺς καὶ εἰς ὅλον τὸ ποίμνιον, εἰς τὸ ὁποῖον τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον σᾶς ἔθεσεν ἐπισκόπους, διὰ νὰ ποιμαίνητε τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν ἀπέκτησε διὰ τοῦ ἰδίου αὑτοῦ αἵματος.

Καὶ τώρα τί βραδύνεις; σηκωθεὶς βαπτίσθητι καὶ ἀπολούσθητι ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν σου, ἐπικαλεσθεὶς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

διὰ νὰ ἀνοίξῃς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, ὥστε νὰ ἐπιστρέψωσιν ἀπὸ τοῦ σκότους εἰς τὸ φῶς καὶ ἀπὸ τῆς ἐξουσίας τοῦ Σατανᾶ πρὸς τὸν Θεόν, διὰ νὰ λάβωσιν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ κληρονομίαν μεταξὺ τῶν ἡγιασμένων διὰ τῆς εἰς ἐμὲ πίστεως.

Γνωστὸν λοιπὸν ἔστω εἰς ἐσᾶς ὅτι εἰς τὰ ἔθνη ἀπεστάλη τὸ σωτήριον τοῦ Θεοῦ, αὐτοὶ καὶ θέλουσιν ἀκούσει.

Διότι δὲν αἰσχύνομαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ· ἐπειδή εἶναι δύναμις Θεοῦ πρὸς σωτηρίαν εἰς πάντα τὸν πιστεύοντα Ἰουδαῖόν τε, πρῶτον καὶ Ἕλληνα.

Καὶ καθὼς ἀπεδοκίμασαν τὸ νὰ ἔχωσιν ἐπίγνωσιν τοῦ Θεοῦ, παρέδωκεν αὐτοὺς Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ὥστε νὰ πράττωσι τὰ μή πρέποντα, πλήρεις ὄντες πάσης ἀδικίας, πορνείας, πονηρίας, πλεονεξίας, κακίας, γέμοντες φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου, κακοηθείας· ψιθυρισταί, κατάλαλοι, μισόθεοι, ὑβρισταί, ὑπερήφανοι, ἀλαζόνες, ἐφευρεταὶ κακῶν, ἀπειθεῖς εἰς τοὺς γονεῖς, ἀσύνετοι, παραβάται συνθηκῶν, ἄσπλαγχνοι, ἀδιάλλακτοι, ἀνελεήμονες· οἵτινες ἐνῷ γνωρίζουσι τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ, ὅτι οἱ πράττοντες τὰ τοιαῦτα εἶναι ἄξιοι θανάτου, οὐχὶ μόνον πράττουσιν αὐτά, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσιν εἰς τοὺς πράττοντας.

Ἐξεύρομεν δὲ ὅτι κρίσις τοῦ Θεοῦ εἶναι κατὰ ἀλήθειαν ἐναντίον τῶν πραττόντων τὰ τοιαῦτα. Καὶ νομίζεις τοῦτο, ἄνθρωπε, σὺ κρίνων τοὺς πράττοντας τὰ τοιαῦτα καὶ πράττων αὐτά, ὅτι θέλεις ἐκφύγει τὴν κρίσιν τοῦ Θεοῦ; Ἤ καταφρονεῖς τὸν πλοῦτον τῆς χρηστότητος αὐτοῦ καὶ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς μακροθυμίας, ἀγνοῶν ὅτι χρηστότης τοῦ Θεοῦ σὲ φέρει εἰς μετάνοιαν; διὰ δὲ τὴν σκληρότητά σου καὶ ἀμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις εἰς σεαυτὸν ὀργήν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ὀργῆς καὶ τῆς ἀποκαλύψεως τῆς δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ, ὅστις θέλει ἀποδώσει εἰς ἕκαστον κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ, εἰς μὲν τοὺς ζητοῦντας δι᾿ ὑπομονῆς ἔργου ἀγαθοῦ, δόξαν καὶ τιμήν καὶ ἀφθαρσίαν ζωήν αἰώνιον, εἰς δὲ τοὺς φιλονείκους καὶ ἀπειθοῦντας μὲν εἰς τὴν ἀλήθειαν, πειθομένους δὲ εἰς τὴν ἀδικίαν θέλει εἶσθαι θυμὸς καὶ ὀργή, θλῖψις καὶ στενοχωρία ἐπὶ πᾶσαν ψυχήν ἀνθρώπου τοῦ ἐργαζομένου τὸ κακόν, Ἰουδαίου τε πρῶτον καὶ Ἕλληνος· δόξα δὲ καὶ τιμή καὶ εἰρήνη εἰς πάντα τὸν ἐργαζόμενον τὸ ἀγαθόν, Ἰουδαῖόν τε πρῶτον καὶ Ἕλληνα· ἐπειδή δὲν εἶναι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ.

ἐν τῇ ἡμέρᾳ ὅτε θέλει κρίνει Θεὸς τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου.

καθὼς εἶναι γεγραμμένον Ὅτι δὲν ὑπάρχει δίκαιος οὐδὲ εἷς, δὲν ὑπάρχει τις ἔχων σύνεσιν· δὲν ὑπάρχει τις ἐκζητῶν τὸν Θεόν.

Δὲν εἶναι φόβος Θεοῦ ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν. Ἐξεύρομεν δὲ ὅτι ὅσα λέγει νόμος λαλεῖ πρὸς τοὺς ὑπὸ τὸν νόμον, διὰ νὰ ἐμφραχθῇ πᾶν στόμα καὶ νὰ γείνῃ πᾶς κόσμος ὑπόδικος εἰς τὸν Θεόν,

διότι ἐξ ἔργων νόμου δὲν θέλει δικαιωθῆ οὐδεμία σὰρξ ἐνώπιον αὐτοῦ· ἐπειδή διὰ τοῦ νόμου γίνεται γνώρισις τῆς ἁμαρτίας.

ἐπειδή πάντες ἥμαρτον καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, δικαιοῦνται δὲ δωρεὰν μὲ τὴν χάριν αὐτοῦ διὰ τῆς ἀπολυτρώσεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖον Θεὸς προέθετο μέσον ἐξιλεώσεως διὰ τῆς πίστεως ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ, πρὸς φανέρωσιν τῆς δικαιοσύνης αὑτοῦ διὰ τὴν ἄφεσιν τῶν προγενομένων ἁμαρτημάτων διὰ τῆς μακροθυμίας τοῦ Θεοῦ,

Συμπεραίνομεν λοιπὸν ὅτι ἄνθρωπος δικαιοῦται διὰ τῆς πίστεως χωρὶς τῶν ἔργων τοῦ νόμου.

Μακάριοι ἐκεῖνοι, τῶν ὁποίων συνεχωρήθησαν αἱ ἀνομίαι καὶ τῶν ὁποίων ἐσκεπάσθησαν αἱ ἁμαρτίαι·

ὅστις παρεδόθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ ἀνέστη διὰ τὴν δικαίωσιν ἡμῶν.

Δικαιωθέντες λοιπὸν ἐκ πίστεως, ἔχομεν εἰρήνην πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ἐλάβομεν καὶ τὴν εἴσοδον διὰ τῆς πίστεως εἰς τὴν χάριν ταύτην, εἰς τὴν ὁποίαν ἱστάμεθα καὶ καυχώμεθα εἰς τὴν ἐλπίδα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. Καὶ οὐχὶ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα εἰς τὰς θλίψεις, γινώσκοντες ὅτι θλῖψις ἐργάζεται ὑπομονήν, ἡ δὲ ὑπομονή δοκιμήν, δὲ δοκιμή ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς δὲν καταισχύνει, διότι ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐκκεχυμένη ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος εἰς ἡμᾶς.

ἀλλ᾿ Θεὸς δεικνύει τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς, διότι ἐνῷ ἡμεῖς ἤμεθα ἔτι ἁμαρτωλοί, Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ ἡμῶν. Πολλῷ μᾶλλον λοιπὸν ἀφοῦ ἐδικαιώθημεν τώρα διὰ τοῦ αἵματος αὑτοῦ, θέλομεν σωθῆ ἀπὸ τῆς ὀργῆς δι᾿ αὐτοῦ. Διότι ἐὰν ἐχθροὶ ὄντες ἐφιλιώθημεν μὲ τὸν Θεὸν διὰ τοῦ θανάτου τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ, μᾶλλον φιλιωθέντες θέλομεν σωθῆ διὰ τῆς ζωῆς αὐτοῦ· καὶ οὐχὶ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ καυχώμενοι εἰς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ἐλάβομεν τώρα τὴν φιλίωσιν.

Παρεισῆλθε δὲ νόμος διὰ νὰ περισσεύσῃ τὸ ἁμάρτημα. Καὶ ὅπου ἐπερίσσευσεν ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν χάρις, ἵνα καθὼς ἐβασίλευσεν ἁμαρτία διὰ τοῦ θανάτου, οὕτω καὶ χάρις βασιλεύσῃ διὰ τῆς δικαιοσύνης εἰς ζωήν αἰώνιον διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν.

Τί λοιπὸν θέλομεν εἰπεῖ; θέλομεν ἐπιμένει ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ, διὰ νὰ περισσεύσῃ χάρις; Μή γένοιτο· ἡμεῖς, οἵτινες ἀπεθάνομεν κατὰ τὴν ἁμαρτίαν, πῶς θέλομεν ζήσει πλέον ἐν αὐτῇ; Ἤ ἀγνοεῖτε ὅτι ὅσοι ἐβαπτίσθημεν εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν, εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν;

Συνετάφημεν λοιπὸν μετ᾿ αὐτοῦ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα καθὼς Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ Πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς περιπατήσωμεν εἰς νέαν ζωήν. Διότι ἐὰν ἐγείναμεν σύμφυτοι μὲ αὐτὸν κατὰ τὴν ὁμοιότητα τοῦ θανάτου αὐτοῦ, θέλομεν εἶσθαι καὶ κατὰ τὴν ὁμοιότητα τῆς ἀναστάσεως, τοῦτο γινώσκοντες, ὅτι παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος συνεσταυρώθη, διὰ νὰ καταργηθῇ τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νὰ μή ἤμεθα πλέον δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας· διότι ἀποθανὼν ἠλευθερώθη ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας.

διότι ἀποθανὼν ἠλευθερώθη ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας. Ἐὰν δὲ ἀπεθάνομεν μετὰ τοῦ Χριστοῦ, πιστεύομεν ὅτι καὶ θέλομεν συζήσει μετ᾿ αὐτοῦ, γινώσκοντες ὅτι Χριστὸς ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν δὲν ἀποθνήσκει πλέον, θάνατος αὐτὸν δὲν κυριεύει πλέον. Διότι καθ᾿ ἀπέθανεν, ἀπέθανεν ἅπαξ διὰ τὴν ἁμαρτίαν, ἀλλὰ καθ᾿ ζῇ, ζῇ εἰς τὸν Θεόν. Οὕτω καὶ σεῖς φρονεῖτε ἑαυτοὺς ὅτι εἶσθε νεκροὶ μὲν κατὰ τὴν ἁμαρτίαν, ζῶντες δὲ εἰς τὸν Θεὸν διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν.

Οὕτω καὶ σεῖς φρονεῖτε ἑαυτοὺς ὅτι εἶσθε νεκροὶ μὲν κατὰ τὴν ἁμαρτίαν, ζῶντες δὲ εἰς τὸν Θεὸν διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἄς μή βασιλεύῃ λοιπὸν ἁμαρτία ἐν τῷ θνητῷ ὑμῶν σώματι, ὥστε κατὰ τὰς ἐπιθυμίας αὐτοῦ νὰ ὑπακούητε εἰς αὐτήν, μηδὲ παριστάνετε τὰ μέλη σας ὅπλα ἀδικίας εἰς τὴν ἁμαρτίαν, ἀλλὰ παραστήσατε ἑαυτοὺς εἰς τὸν Θεὸν ὡς ζῶντας ἐκ νεκρῶν, καὶ τὰ μέλη σας ὅπλα δικαιοσύνης εἰς τὸν Θεόν. Διότι ἁμαρτία δὲν θέλει σᾶς κυριεύσει· ἐπειδή δὲν εἶσθε ὑπὸ νόμον, ἀλλ᾿ ὑπὸ χάριν.

Χάρις ὅμως εἰς τὸν Θεόν, διότι ὑπήρχετε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, πλήν ὑπηκούσατε ἐκ καρδίας εἰς τὸν τύπον τῆς διδαχῆς, εἰς τὸν ὁποῖον παρεδόθητε, ἐλευθερωθέντες δὲ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας, ἐδουλώθητε εἰς τὴν δικαιοσύνην· ἀνθρωπίνως λέγω διὰ τὴν ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς σας. Διότι καθὼς παρεστήσατε τὰ μέλη σας δοῦλα εἰς τὴν ἀκαθαρσίαν καὶ εἰς τὴν ἀνομίαν πρὸς τὴν ἀνομίαν, οὕτω τώρα παραστήσατε τὰ μέλη σας δοῦλα εἰς τὴν δικαιοσύνην πρὸς ἁγιασμόν.

Ἀλλὰ τώρα ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας καὶ δουλωθέντες εἰς τὸν Θεόν, ἔχετε τὸν καρπὸν σας εἰς ἁγιασμόν, τὸ δὲ τέλος ζωήν αἰώνιον. Διότι μισθὸς τῆς ἁμαρτίας εἶναι θάνατος, τὸ δὲ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωή αἰώνιος διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν.

Διότι ὅτε ἤμεθα ἐν τῇ σαρκί, τὰ πάθη τῶν ἁμαρτιῶν τὰ διὰ τοῦ νόμου ἐνηργοῦντο ἐν τοῖς μέλεσιν ἡμῶν, διὰ νὰ καρποφορήσωμεν εἰς τὸν θάνατον· τώρα ὅμως ἀπηλλάχθημεν ἀπὸ τοῦ νόμου, ἀποθανόντος ἐκείνου, ὑπὸ τοῦ ὁποίου ἐκρατούμεθα, διὰ νὰ δουλεύωμεν κατὰ τὸ νέον πνεῦμα καὶ οὐχὶ κατὰ τὸ παλαιὸν γράμμα.

Ἀφορμήν δὲ λαβοῦσα ἁμαρτία διὰ τῆς ἐντολῆς, ἐγέννησεν ἐν ἐμοὶ πᾶσαν ἐπιθυμίαν· διότι χωρὶς τοῦ νόμου ἁμαρτία εἶναι νεκρά.

Διότι ἐξεύρομεν ὅτι νόμος εἶναι πνευματικός· ἐγὼ δὲ εἶμαι σαρκικός, πεπωλημένος ὑπὸ τὴν ἁμαρτίαν. Διότι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πράττω, δὲν γνωρίζω· ἐπειδή ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θέλω τοῦτο δὲν πράττω, ἀλλ᾿ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μισῶ τοῦτο πράττω. Ἐὰν δὲ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν θέλω τοῦτο πράττω, συμφωνῶ μὲ τὸν νόμον, ὅτι εἶναι καλός. Τώρα δὲ δὲν πράττω πλέον τοῦτο ἐγώ, ἀλλ᾿ ἁμαρτία κατοικοῦσα ἐν ἐμοί. Διότι ἐξεύρω ὅτι δὲν κατοικεῖ ἐν ἐμοί, τουτέστιν ἐν τῇ σαρκὶ μου, ἀγαθόν· ἐπειδή τὸ θέλειν πάρεστιν εἰς ἐμέ, τὸ πράττειν ὅμως τὸ καλὸν δὲν εὑρίσκω· διότι δὲν πράττω τὸ ἀγαθόν, τὸ ὁποῖον θέλω· ἀλλὰ τὸ κακόν, τὸ ὁποῖον δὲν θέλω, τοῦτο πράττω. Ἐὰν δὲ ἐγὼ πράττω ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν θέλω, δὲν ἐργάζομαι αὐτὸ πλέον ἐγώ, ἀλλ᾿ ἁμαρτία κατοικοῦσα ἐν ἐμοί.

Εὑρίσκω λοιπὸν τὸν νόμον τοῦτον ὅτι, ἐνῷ ἐγὼ θέλω νὰ πράττω τὸ καλόν, πάρεστιν εἰς ἐμὲ τὸ κακόν· διότι ἠδύνομαι μὲν εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ κατὰ τὸν ἐσωτερικὸν ἄνθρωπον, βλέπω ὅμως ἐν τοῖς μέλεσί μου ἄλλον νόμον ἀντιμαχόμενον εἰς τὸν νόμον τοῦ νοὸς μου, καὶ αἰχμαλωτίζοντά με εἰς τὸν νόμον τῆς ἁμαρτίας, τὸν ὄντα ἐν τοῖς μέλεσί μου. Ταλαίπωρος ἄνθρωπος ἐγώ· τὶς θέλει μὲ ἐλευθερώσει ἀπὸ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου; Εὐχαριστῶ εἰς τὸν Θεὸν διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἄρα λοιπὸν αὐτὸς ἐγὼ μὲ τὸν νοῦν μὲν δουλεύω εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν σάρκα δὲ εἰς τὸν νόμον τῆς ἁμαρτίας.

Δὲν εἶναι τώρα λοιπὸν οὐδεμία κατάκρισις εἰς τοὺς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τοὺς μή περιπατοῦντας κατὰ τὴν σάρκα, ἀλλὰ κατὰ τὸ πνεῦμα. Διότι νόμος τοῦ Πνεύματος τῆς ζωῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ μὲ ἠλευθέρωσεν ἀπὸ τοῦ νόμου τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Ἐπειδή τὸ ἀδύνατον εἰς τὸν νόμον, καθότι ἦτο ἀνίσχυρος διὰ τῆς σαρκός, Θεὸς πέμψας τὸν ἑαυτοῦ Υἱὸν μὲ ὁμοίωμα σαρκὸς ἁμαρτίας καὶ περὶ ἁμαρτίας, κατέκρινε τὴν ἁμαρτίαν ἐν τῇ σαρκί, διὰ νὰ πληρωθῇ δικαιοσύνη τοῦ νόμου εἰς ἡμᾶς τοὺς μή περιπατοῦντας κατὰ τὴν σάρκα, ἀλλὰ κατὰ τὸ πνεῦμα· διότι οἱ ζῶντες κατὰ τὴν σάρκα τὰ τῆς σαρκὸς φρονοῦσιν, οἱ δὲ κατὰ τὸ πνεῦμα τὰ τοῦ πνεύματος. Ἐπειδή τὸ φρόνημα τῆς σαρκὸς εἶναι θάνατος, τὸ δὲ φρόνημα τοῦ πνεύματος ζωή καὶ εἰρήνη· διότι τὸ φρόνημα τῆς σαρκὸς εἶναι ἔχθρα εἰς τὸν Θεόν· ἐπειδή εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ δὲν ὑποτάσσεται· ἀλλ᾿ οὐδὲ δύναται· ὅσοι δὲ εἶναι τῆς σαρκὸς δὲν δύνανται νὰ ἀρέσωσιν εἰς τὸν Θεόν.

Σεῖς ὅμως δὲν εἶσθε τῆς σαρκός, ἀλλὰ τοῦ πνεύματος, ἐὰν τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικῇ ἐν ὑμῖν. Ἀλλ᾿ ἐὰν τις δὲν ἔχῃ τὸ Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, οὗτος δὲν εἶναι αὐτοῦ. Ἐὰν δὲ Χριστὸς ἦναι ἐν ὑμῖν, τὸ μὲν σῶμα εἶναι νεκρὸν διὰ τὴν ἁμαρτίαν, τὸ δὲ πνεῦμα ζωή διὰ τὴν δικαιοσύνην. Ἐὰν δὲ κατοικῇ ἐν ὑμῖν τὸ Πνεῦμα τοῦ ἀναστήσαντος τὸν Ἰησοῦν ἐκ νεκρῶν, ἀναστήσας τὸν Χριστὸν ἐκ νεκρῶν θέλει ζωοποιήσει καὶ τὰ θνητὰ σώματα ὑμῶν διὰ τοῦ Πνεύματος αὑτοῦ τοῦ κατοικοῦντος ἐν ὑμῖν.

Ἄρα λοιπόν, ἀδελφοί, εἴμεθα χρεῶσται οὐχὶ εἰς τὴν σάρκα, ὥστε νὰ ζῶμεν κατὰ σάρκα· διότι ἐὰν ζῆτε κατὰ τὴν σάρκα, μέλλετε νὰ ἀποθάνητε· ἀλλ᾿ ἐὰν διὰ τοῦ Πνεύματος θανατόνητε τὰς πράξεις τοῦ σώματος, θέλετε ζήσει. Ἐπειδή ὅσοι διοικοῦνται ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, οὗτοι εἶναι υἱοὶ τοῦ Θεοῦ. Διότι δὲν ἐλάβετε πνεῦμα δουλείας, διὰ νὰ φοβῆσθε πάλιν, ἀλλ᾿ ἐλάβετε πνεῦμα υἱοθεσίας, διὰ τοῦ ὁποίου κράζομεν· Ἀββᾶ, Πατήρ. Αὐτὸ τὸ Πνεῦμα συμμαρτυρεῖ μὲ τὸ πνεῦμα ἡμῶν ὅτι εἴμεθα τέκνα Θεοῦ. Ἐὰν δὲ τέκνα καὶ κληρονόμοι, κληρονόμοι μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ Χριστοῦ, ἐὰν συμπάσχωμεν, διὰ νὰ γείνωμεν καὶ συμμέτοχοι τῆς δόξης αὐτοῦ.

Ἐπειδή φρονῶ ὅτι τὰ παθήματα τοῦ παρόντος καιροῦ δὲν εἶναι ἄξια νὰ συγκριθῶσι μὲ τὴν δόξαν τὴν μέλλουσαν νὰ ἀποκαλυφθῇ εἰς ἡμᾶς. Διότι μεγάλη προσδοκία τῆς κτίσεως προσμένει τὴν φανέρωσιν τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ.

Ἐπειδή ὅστις τὸν ἴδιον ἑαυτοῦ Υἱὸν δὲν ἐφείσθη, ἀλλὰ παρέδωκεν αὐτὸν ὑπὲρ πάντων ἡμῶν, πῶς καὶ μετ᾿ αὐτοῦ δὲν θέλει χαρίσει εἰς ἡμᾶς τὰ πάντα; Τίς θέλει ἐγκαλέσει τοὺς ἐκλεκτοὺς τοῦ Θεοῦ; Θεὸς εἶναι δικαιῶν· τίς θέλει εἶσθαι κατακρίνων; Χριστὸς ἀποθανών, μᾶλλον δὲ καὶ ἀναστάς, ὅστις καὶ εἶναι ἐν τῇ δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ, ὅστις καὶ μεσιτεύει ὑπὲρ ἡμῶν. Τίς θέλει μᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις στενοχωρία διωγμὸς πεῖνα γυμνότης κίνδυνος μάχαιρα; Καθὼς εἶναι γεγραμμένον, Ὅτι ἕνεκα σοῦ θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν. Ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς. Ἀλλ᾿ εἰς πάντα ταῦτα ὑπερνικῶμεν διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς.

Διότι πρὸς τὸν Μωϋσῆν λέγει· θέλω ἐλεήσει ὅντινα ἐλεῶ, καὶ θέλω οἰκτειρήσει ὅντινα οἰκτείρω. Ἄρα λοιπὸν δὲν εἶναι τοῦ θέλοντος οὐδὲ τοῦ τρέχοντος, ἀλλὰ τοῦ ἐλεοῦντος Θεοῦ.

Ἐπειδή μή γνωρίζοντες τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ, καὶ ζητοῦντες νὰ συστήσωσι τὴν ἰδίαν αὑτῶν δικαιοσύνην, δὲν ὑπετάχθησαν εἰς τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδή τὸ τέλος τοῦ νόμου εἶναι Χριστὸς πρὸς δικαιοσύνην εἰς πάντα τὸν πιστεύοντα.

Ὅτι ἐὰν ὁμολογήσῃς διὰ τοῦ στόματός σου τὸν Κύριον Ἰησοῦν, καὶ πιστεύσῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου ὅτι Θεὸς ἀνέστησεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν, θέλεις σωθῆ· διότι μὲ τὴν καρδίαν πιστεύει τις πρὸς δικαιοσύνην, καὶ μὲ τὸ στόμα γίνεται ὁμολογία πρὸς σωτηρίαν. Διότι λέγει γραφή· Πᾶς πιστεύων ἐπ᾿ αὐτὸν δὲν θέλει καταισχυνθῆ. Ἐπειδή δὲν εἶναι διαφορὰ Ἰουδαίου τε καὶ Ἕλληνος· διότι αὐτὸς Κύριος εἶναι πάντων, πλούσιος πρὸς πάντας τοὺς ἐπικαλουμένους αὐτόν· διότι Πᾶς ὅστις ἐπικαλεσθῇ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου θέλει σωθῆ.

Ἄρα πίστις εἶναι ἐξ ἀκοῆς, δὲ ἀκοή διὰ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλὰ τί ἀποκρίνεται πρὸς αὐτὸν Θεός; Ἀφῆκα εἰς ἐμαυτὸν ἑπτὰ χιλιάδας ἀνδρῶν, οἵτινες δὲν ἔκλιναν γόνυ εἰς τὸν Βάαλ. Οὕτω λοιπὸν καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος καιροῦ ἀπέμεινε κατάλοιπόν τι κατ᾿ ἐκλογήν χάριτος.

διότι ἐὰν Θεὸς δὲν ἐφείσθη τοὺς φυσικοὺς κλάδους, πρόσεχε μήπως δὲν φεισθῇ μηδὲ σέ. Ἰδὲ λοιπὸν τὴν χρηστότητα καὶ τὴν αὐστηρότητα τοῦ Θεοῦ, ἐπὶ μὲν τοὺς πεσόντας τὴν αὐστηρότητα, ἐπὶ σὲ δὲ τὴν χρηστότητα, ἐὰν ἐπιμείνῃς εἰς τὴν χρηστότητα· διότι ἄλλως καὶ σὺ θέλεις ἀποκοπῆ.

Καὶ αὕτη εἶναι παρ᾿ ἐμοῦ διαθήκη πρὸς αὐτούς, Ὅταν ἀφαιρέσω τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν.

Σᾶς παρακαλῶ λοιπόν, ἀδελφοί, διὰ τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ Θεοῦ, νὰ παραστήσητε τὰ σώματά σας θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, εὐάρεστον εἰς τὸν Θεόν, ἥτις εἶναι λογική σας λατρεία, καὶ μή συμμορφόνεσθε μὲ τὸν αἰῶνα τοῦτον, ἀλλὰ μεταμορφόνεσθε διὰ τῆς ἀνακαινίσεως τοῦ νοὸς σας, ὥστε νὰ δοκιμάζητε τί εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον.

Μή νικᾶσαι ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα διὰ τοῦ ἀγαθοῦ τὸ κακόν.

Καὶ μάλιστα, ἐξεύροντες τὸν καιρόν, ὅτι εἶναι ἤδη ὥρα νὰ ἐγερθῶμεν ἐκ τοῦ ὕπνου· διότι εἶναι πλησιεστέρα εἰς ἡμᾶς σωτηρία παρ᾿ ὅτε ἐπιστεύσαμεν.

ἀλλ᾿ ἐνδύθητε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ μή φροντίζετε περὶ τῆς σαρκὸς εἰς τὸ νὰ ἐκτελῆτε τὰς ἐπιθυμίας αὐτῆς.

Σὺ δὲ διὰ τί κρίνεις τὸν ἀδελφὸν σου; καὶ σὺ διὰ τί ἐξουθενεῖς τὸν ἀδελφὸν σου; ἐπειδή πάντες ἡμεῖς θέλομεν παρασταθῆ εἰς τὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ. Διότι εἶναι γεγραμμένον· Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ὅτι εἰς ἐμὲ θέλει κάμψει πᾶν γόνυ, καὶ πᾶσα γλῶσσα θέλει δοξολογήσει τὸν Θεόν. Ἄρα λοιπὸν ἕκαστος ἡμῶν περὶ ἑαυτοῦ θέλει δώσει λόγον εἰς τὸν Θεόν.

Ὁ δὲ Θεὸς τῆς ἐλπίδος εἴθε νὰ σᾶς ἐμπλήσῃ πάσης χαρᾶς καὶ εἰρήνης διὰ τῆς πίστεως, ὥστε νὰ περισσεύητε εἰς τὴν ἐλπίδα διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου.

ὅστις καὶ θέλει σᾶς στηρίξει ἕως τέλους ἀμέμπτους ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Διότι λόγος τοῦ σταυροῦ εἰς μὲν τοὺς ἀπολλυμένους εἶναι μωρία, εἰς ἡμᾶς δὲ τοὺς σωζομένους εἶναι δύναμις Θεοῦ.

διὰ νὰ μή καυχηθῇ οὐδεμία σὰρξ ἐνώπιον αὐτοῦ. Ἀλλὰ σεῖς εἶσθε ἐξ αὐτοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ὅστις ἐγενήθη εἰς ἡμᾶς σοφία ἀπὸ Θεοῦ, δικαιοσύνη τε καὶ ἁγιασμὸς καὶ ἀπολύτρωσις

Δὲν ἐξεύρετε ὅτι εἶσθε ναὸς Θεοῦ καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικεῖ ἐν ὑμῖν; Ἐὰν τις φθείρῃ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, τοῦτον θέλει φθείρει Θεός διότι ναὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος, ὅστις εἶσθε σεῖς.

Ἀλλὰ τώρα σᾶς ἔγραψα νὰ μή συναναστρέφησθε, ἐὰν τις ἀδελφὸς ὀνομαζόμενος ἦναι πόρνος πλεονέκτης εἰδωλολάτρης λοίδορος μέθυσος ἅρπαξ μὲ τὸν τοιοῦτον μηδὲ νὰ συντρώγητε. Διότι τί μὲ μέλει νὰ κρίνω καὶ τοὺς ἔξω; δὲν κρίνετε σεῖς τοὺς ἔσω; Τοὺς δὲ ἔξω Θεὸς θέλει κρίνει. Ὅθεν ἐκβάλετε τὸν κακὸν ἐκ μέσου ὑμῶν.

Ἤ δὲν ἐξεύρετε ὅτι οἱ ἄδικοι δὲν θέλουσι κληρονομήσει τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ; Μή πλανᾶσθε οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται οὔτε κλέπται οὔτε πλεονέκται οὔτε μέθυσοι οὔτε λοίδοροι οὔτε ἅρπαγες θέλουσι κληρονομήσει τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Καὶ τοιοῦτοι ὑπήρχετέ τινες ἀλλὰ ἀπελούσθητε, ἀλλὰ ἡγιάσθητε, ἀλλ᾿ ἐδικαιώθητε διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καὶ διὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

Φεύγετε τὴν πορνείαν. Πᾶν ἁμάρτημα, τὸ ὁποῖον ἤθελε πράξει ἄνθρωπος, εἶναι ἐκτὸς τοῦ σώματος πορνεύων ὅμως ἁμαρτάνει εἰς τὸ ἴδιον αὑτοῦ σῶμα. Ἤ δὲν ἐξεύρετε ὅτι τὸ σῶμά σας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τοῦ ἐν ὑμῖν, τὸ ὁποῖον ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ δὲν εἶσθε κύριοι ἑαυτῶν; Διότι ἠγοράσθητε διὰ τιμῆς δοξάσατε λοιπὸν τὸν Θεὸν διὰ τοῦ σώματός σας καὶ διὰ τοῦ πνεύματός σας, τὰ ὁποῖα εἶναι τοῦ Θεοῦ.

Ἡ περιτομή εἶναι οὐδέν, καὶ ἀκροβυστία εἶναι οὐδέν, ἀλλ᾿ τήρησις τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.

Διὰ τιμῆς ἠγοράσθητε μή γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων.

Μηδὲ ἄς πορνεύωμεν, καθὼς τινές αὐτῶν ἐπόρνευσαν καὶ ἔπεσον ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ εἰκοσιτρεῖς χιλιάδες. Μηδὲ ἄς πειράζωμεν τὸν Χριστόν, καθὼς καὶ τινὲς αὐτῶν ἐπείρασαν καὶ ἀπωλέσθησαν ὑπὸ τῶν ὄφεων. Μηδὲ γογγύζετε, καθὼς καὶ τινὲς αὐτῶν ἐγόγγυσαν, καὶ ἀπωλέσθησαν ὑπὸ τοῦ ἐξολοθρευτοῦ. Ταῦτα δὲ πάντα ἐγίνοντο εἰς ἐκείνους παραδείγματα, καὶ ἐγράφησαν πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν, εἰς τοὺς ὁποίους τὰ τέλη τῶν αἰώνων ἔφθασαν. Ὥστε νομίζων ὅτι ἵσταται ἄς βλέπῃ μή πέσῃ.

Πειρασμὸς δὲν σᾶς κατέλαβεν εἰμή ἀνθρώπινος πιστὸς ὅμως εἶναι Θεός, ὅστις δὲν θέλει σᾶς ἀφήσει νὰ πειρασθῆτε ὑπὲρ τὴν δύναμίν σας, ἀλλὰ μετὰ τοῦ πειρασμοῦ θέλει κάμει καὶ τὴν ἔκβασιν, ὥστε νὰ δύνασθε νὰ ὑποφέρητε.

διότι ἡμεῖς πάντες διὰ τοῦ ἑνὸς Πνεύματος ἐβαπτίσθημεν εἰς ἕν σῶμα, εἴτε Ἰουδαῖοι εἴτε Ἕλληνες, εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι, καὶ πάντες εἰς ἕν Πνεῦμα ἐποτίσθημεν.

Διότι παρέδωκα εἰς ἐσᾶς ἐν πρώτοις ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον καὶ παρέλαβον, ὅτι Χριστὸς ἀπέθανε διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν κατὰ τὰς γραφάς, καὶ ὅτι ἐτάφη, καὶ ὅτι ἀνέστη τὴν τρίτην ἡμέραν κατὰ τὰς γραφάς,

Μή πλανᾶσθε Φθείρουσι τὰ καλὰ ἤθη αἱ κακαὶ συναναστροφαί. Συνέλθετε εἰς ἑαυτοὺς κατὰ τὸ δίκαιον καὶ μή ἁμαρτάνετε διότι τινὲς ἔχουσιν ἀγνωσίαν Θεοῦ πρὸς ἐντροπήν σας λέγω τοῦτο.

τὸ δὲ κέντρον τοῦ θανάτου εἶναι ἁμαρτία, καὶ δύναμις τῆς ἁμαρτίας νόμος.

Ἐὰν δὲ καὶ ἦναι τὸ εὐαγγέλιον ἡμῶν κεκαλυμμένον, εἰς τοὺς ἀπολλυμένους εἶναι κεκαλυμμένον, τῶν ὁποίων ἀπίστων ὄντων Θεὸς τοῦ κόσμου τούτου ἐτύφλωσε τὸν νοῦν, διὰ νὰ μή ἐπιλάμψῃ εἰς αὐτοὺς φωτισμὸς τοῦ εὐαγγελίου τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ, ὅστις εἶναι εἰκὼν τοῦ Θεοῦ.

πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ περιφέροντες ἐν τῷ σώματι, διὰ νὰ φανερωθῇ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν καὶ ζωή τοῦ Ἰησοῦ. Διότι ἡμεῖς οἱ ζῶντες παραδιδόμεθα πάντοτε εἰς τὸν θάνατον διὰ τὸν Ἰησοῦν, διὰ νὰ φανερωθῇ καὶ ζωή τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῇ θνητῇ ἡμῶν σαρκί.

Διότι προσωρινή ἐλαφρὰ θλῖψις ἡμῶν ἐργάζεται εἰς ἡμᾶς καθ᾿ ὑπερβολήν εἰς ὑπερβολήν αἰώνιον βάρος δόξης, ἐπειδή ἡμεῖς δὲν ἐνατενίζομεν εἰς τὰ βλεπόμενα, ἀλλ᾿ εἰς τὰ μή βλεπόμενα· διότι τὰ βλεπόμενα εἶναι πρόσκαιρα, τὰ δὲ μή βλεπόμενα αἰώνια.

Διότι πρέπει πάντες νὰ ἐμφανισθῶμεν ἔμπροσθεν τοῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ ἀνταμειφθῇ ἕκαστος κατὰ τὰ πεπραγμένα διὰ τοῦ σώματος καθ᾿ ἔπραξεν, εἴτε ἀγαθὸν εἴτε κακόν.

καὶ ἀπέθανεν ὑπὲρ πάντων, διὰ νὰ μή ζῶσι πλέον δι᾿ ἑαυτοὺς οἱ ζῶντες, ἀλλὰ διὰ τὸν ἀποθανόντα καὶ ἀναστάντα ὑπὲρ αὐτῶν.

Ὅθεν ἐὰν τις ἦναι ἐν Χριστῷ εἶναι νέον κτίσμα· τὰ ἀρχαῖα παρῆλθον, ἰδού, τὰ πάντα ἔγειναν νέα.

Ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ λοιπὸν εἴμεθα πρέσβεις, ὡς ἐὰν σᾶς παρεκάλει Θεὸς δι᾿ ἡμῶν· δεόμεθα λοιπὸν ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ, διαλλάγητε πρὸς τὸν Θεόν· διότι τὸν μή γνωρίσαντα ἁμαρτίαν ἔκαμεν ὑπὲρ ἡμῶν ἁμαρτίαν, διὰ νὰ γείνωμεν ἡμεῖς δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ δι᾿ αὐτοῦ.

διότι λέγει· Ἐν καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας σὲ ἐβοήθησα· ἰδού, τώρα καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδού, τώρα ἡμέρα σωτηρίας·

Μή ὁμοζυγεῖτε μὲ τοὺς ἀπίστους· διότι τίνα μετοχήν ἔχει δικαιοσύνη μὲ τὴν ἀνομίαν; τίνα δὲ κοινωνίαν τὸ φῶς πρὸς τὸ σκότος;

Διὰ τοῦτο. Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀποχωρίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ μή ἐγγίσητε ἀκάθαρτον, καὶ ἐγὼ θέλω σᾶς δεχθῆ, καὶ θέλω εἶσθαι Πατήρ σας, καὶ σεῖς θέλετε εἶσθαι υἱοὶ μου καὶ θυγατέρες, λέγει Κύριος παντοκράτωρ.

Ἔχοντες λοιπόν, ἀγαπητοί, ταύτας τὰς ἐπαγγελίας, ἄς καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐκπληροῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ.

Τώρα χαίρω, οὐχὶ ὅτι ἐλυπήθητε, ἀλλ᾿ ὅτι ἐλυπήθητε πρὸς μετάνοιαν· διότι ἐλυπήθητε κατὰ Θεόν, διὰ νὰ μή ζημιωθῆτε ἐξ ἡμῶν εἰς οὐδέν. Διότι κατὰ Θεὸν λύπη γεννᾷ μετάνοιαν πρὸς σωτηρίαν ἀμεταμέλητον· λύπη ὅμως τοῦ κόσμου γεννᾷ θάνατον. Διότι ἰδού, αὐτὸ τοῦτο, τὸ ὅτι ἐλυπήθητε κατὰ Θεόν, πόσην σπουδήν ἐγέννησεν εἰς ἐσᾶς, ἀλλὰ ἀπολογίαν, ἀλλὰ ἀγανάκτησιν, ἀλλὰ φόβον, ἀλλὰ πόθον, ἀλλὰ ζῆλον, ἀλλ᾿ ἐκδίκησιν. Κατὰ πάντα ἀπεδείξατε ἑαυτοὺς ὅτι εἶσθε καθαροὶ εἰς τοῦτο τὸ πρᾶγμα.

ἐπειδή δοκιμάζοντες τὴν διακονίαν ταύτην δοξάζουσι τὸν Θεὸν διὰ τὴν ὑποταγήν τῆς εἰς τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ ὁμολογίας σας καὶ διὰ τὴν ἐλευθεριότητα τῆς πρὸς αὐτοὺς καὶ πρὸς πάντας μεταδόσεως,

Διότι φοβοῦμαι μήπως ἐλθὼν δὲν σᾶς εὕρω ὁποίους θέλω, καὶ ἐγὼ εὑρεθῶ εἰς ἐσᾶς ὁποῖον δὲν θέλετε, μήπως ἦναι μεταξὺ σας ἔριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, καταλαλιαί, ψιθυρισμοί, ἀλαζονεῖαι, ἀκαταστασίαι, μήπως πάλιν ὅταν ἔλθω πρὸς ἐσᾶς, μὲ ταπεινώσῃ Θεὸς μου καὶ πενθήσω πολλοὺς τῶν προαμαρτησάντων καὶ μή μετανοησάντων διὰ τὴν ἀκαθαρσίαν καὶ πορνείαν καὶ ἀσέλγειαν, τὴν ὁποίαν ἔπραξαν.

Ἑαυτοὺς ἐξετάζετε ἄν ἦσθε ἐν τῇ πίστει, ἑαυτοὺς δοκιμάζετε. δὲν γνωρίζετε ἑαυτοὺς ὅτι Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ἐν ὑμῖν; ἐκτὸς ἐὰν ἦσθε ἀδόκιμοι κατὰ τι.

ἐξεύροντες ὅτι δὲν δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου εἰμή διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς ἐπιστεύσαμεν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, διὰ νὰ δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐχὶ ἐξ ἔργων νόμου, διότι δὲν θέλει δικαιωθῆ ἐξ ἔργων νόμου οὐδεὶς ἄνθρωπος.

Μετὰ τοῦ Χριστοῦ συνεσταυρώθην· ζῶ δὲ οὐχὶ πλέον ἐγώ, ἀλλ᾿ Χριστὸς ζῇ ἐν ἐμοί· καθ᾿ δὲ τώρα ζῶ ἐν σαρκί, ζῶ ἐν τῇ πίστει τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ὅστις μὲ ἠγάπησε καὶ παρέδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

Ὁ Χριστὸς ἐξηγόρασεν ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου, γενόμενος κατάρα ὑπὲρ ἡμῶν· διότι εἶναι γεγραμμένον· Ἐπικατάρατος πᾶς κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου.

Ὥστε νόμος ἔγεινε παιδαγωγὸς ἡμῶν εἰς τὸν Χριστόν, διὰ νὰ δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως.

ἐπειδή ὅσοι ἐβαπτίσθητε εἰς Χριστόν, Χριστὸν ἐνεδύθητε.

ὅτε ὅμως ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν Θεὸς τὸν Υἱὸν αὑτοῦ, ὅστις ἐγεννήθη ἐκ γυναικὸς καὶ ὑπετάγη εἰς τὸν νόμον, διὰ νὰ ἐξαγοράσῃ τοὺς ὑπὸ νόμον, διὰ νὰ λάβωμεν τὴν υἱοθεσίαν.

Λέγω λοιπόν, Περιπατεῖτε κατὰ τὸ Πνεῦμα καὶ δὲν θέλετε ἐκπληροῖ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς σαρκός. Διότι σὰρξ ἐπιθυμεῖ ἐναντία τοῦ Πνεύματος, τὸ δὲ Πνεῦμα ἐναντία τῆς σαρκός· ταῦτα δὲ ἀντίκεινται πρὸς ἄλληλα, ὥστε ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα θέλετε, νὰ μή πράττητε. Ἀλλ᾿ ἐὰν ὁδηγῆσθε ὑπὸ τοῦ Πνεύματος, δὲν εἶσθε ὑπὸ νόμον.

Φανερὰ δὲ εἶναι τὰ ἔργα τῆς σαρκός, τὰ ὁποῖα εἶναι μοιχεία, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια, εἰδωλολατρεία, φαρμακεία, ἔχθραι, ἔριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασίαι, αἱρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κῶμοι, καὶ τὰ ὅμοια τούτων, περὶ τῶν ὁποίων σᾶς προλέγω, καθὼς καὶ προεῖπον, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράττοντες βασιλείαν Θεοῦ δὲν θέλουσι κληρονομήσει.

Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματος εἶναι ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων δὲν ὑπάρχει νόμος.

Ὅσοι δὲ εἶναι τοῦ Χριστοῦ ἐσταύρωσαν τὴν σάρκα ὁμοῦ μὲ τὰ πάθη καὶ τὰς ἐπιθυμίας. Ἐὰν ζῶμεν κατὰ τὸ Πνεῦμα, ἄς περιπατῶμεν καὶ κατὰ τὸ Πνεῦμα.

Μή πλανᾶσθε, Θεὸς δὲν ἐμπαίζεται· ἐπειδή, τι ἄν σπείρῃ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θέλει θερίσει· διότι σπείρων εἰς τὴν σάρκα ἑαυτοῦ θέλει θερίσει ἐκ τῆς σαρκὸς φθοράν, ἀλλ᾿ σπείρων εἰς τὸ Πνεῦμα θέλει θερίσει ἐκ τοῦ Πνεύματος ζωήν αἰώνιον.

Διότι ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε περιτομή ἰσχύει τι οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ νέα κτίσις.

Εὐλογητὸς Θεὸς καὶ Πατήρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εὐλογήσας ἡμᾶς ἐν πάσῃ εὐλογίᾳ πνευματικῇ εἰς τὰ ἐπουράνια διὰ Χριστοῦ, καθὼς ἐξέλεξεν ἡμᾶς δι᾿ αὐτοῦ πρὸ καταβολῆς κόσμου, διὰ νὰ ἤμεθα ἅγιοι καὶ ἄμωμοι ἐνώπιον αὐτοῦ διὰ τῆς ἀγάπης, προορίσας ἡμᾶς εἰς υἱοθεσίαν διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἑαυτόν, κατὰ τὴν εὐδοκίαν τοῦ θελήματος αὑτοῦ, εἰς ἔπαινον τῆς δόξης τῆς χάριτος αὑτοῦ, μὲ τὴν ὁποίαν ἐχαρίτωσεν ἡμᾶς διὰ τοῦ ἠγαπημένου αὑτοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ἔχομεν τὴν ἀπολύτρωσιν διὰ τοῦ αἵματος αὐτοῦ, τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτημάτων, κατὰ τὸν πλοῦτον τῆς χάριτος αὐτοῦ, καθ᾿ ἥν ἐπερίσσευσεν εἰς ἡμᾶς ἐν πάσῃ σοφίᾳ καὶ φρονήσει,

Ἐν αὐτῷ, εἰς τὸν ὁποῖον καὶ ἐλάβομεν κληρονομίαν, προορισθέντες κατὰ τὴν πρόθεσιν τοῦ ἐνεργοῦντος τὰ πάντα κατὰ τὴν βουλήν τοῦ θελήματος αὑτοῦ, διὰ νὰ ἤμεθα εἰς ἔπαινον τῆς δόξης αὐτοῦ ἡμεῖς οἱ προελπίσαντες εἰς τὸν Χριστόν· εἰς τὸν ὁποῖον καὶ σεῖς ἠλπίσατε, ἀκούσαντες τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, τὸ εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας σας, εἰς τὸν ὁποῖον καὶ πιστεύσαντες ἐσφραγίσθητε μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον τῆς ἐπαγγελίας, ὅστις εἶναι ἀρραβὼν τῆς κληρονομίας ἡμῶν, μέχρι τῆς ἀπολυτρώσεως τοῦ ἀποκτηθέντος λαοῦ αὐτοῦ, εἰς ἔπαινον τῆς δόξης αὐτοῦ.

Καὶ ἐσᾶς ὄντας νεκροὺς διὰ τὰς παραβάσεις καὶ τὰς ἁμαρτίας ἐζωοποίησεν, εἰς τὰς ὁποίας περιεπατήσατέ ποτε κατὰ τὸ πολίτευμα τοῦ κόσμου τούτου, κατὰ τὸν ἄρχοντα τῆς ἐξουσίας τοῦ ἀέρος, τοῦ πνεύματος τὸ ὁποῖον ἐνεργεῖ τὴν σήμερον εἰς τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας· μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡμεῖς πάντες ἀνεστράφημέν ποτε κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς σαρκὸς ἡμῶν, πράττοντες τὰ θελήματα τῆς σαρκὸς καὶ τῶν διαλογισμῶν, καὶ ἤμεθα ἐκ φύσεως τέκνα ὀργῆς, ὡς καὶ οἱ λοιποί· ὁ Θεὸς ὅμως πλούσιος ὤν εἰς ἔλεος, διὰ τὴν πολλήν ἀγάπην αὑτοῦ μὲ τὴν ὁποίαν ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ἐνῷ ἤμεθα νεκροὶ διὰ τὰ ἁμαρτήματα, ἐζωοποίησεν ἡμᾶς μετὰ τοῦ Χριστοῦ· κατὰ χάριν εἶσθε σεσωσμένοι· καὶ συνανέστησε καὶ συνεκάθισεν ἐν τοῖς ἐπουρανίοις διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ δείξῃ εἰς τοὺς ἐπερχομένους αἰῶνας τὸν ὑπερβάλλοντα πλοῦτον τῆς χάριτος αὑτοῦ διὰ τῆς πρὸς ἡμᾶς ἀγαθότητος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Διότι κατὰ χάριν εἶσθε σεσωσμένοι διὰ τῆς πίστεως· καὶ τοῦτο δὲν εἶναι ἀπὸ σᾶς, Θεοῦ τὸ δῶρον· οὐχὶ ἐξ ἔργων, διὰ νὰ μή καυχηθῇ τις. Διότι αὐτοῦ ποίημα εἴμεθα, κτισθέντες ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ πρὸς ἔργα καλά, τὰ ὁποῖα προητοίμασεν Θεὸς διὰ νὰ περιπατήσωμεν ἐν αὐτοῖς.

νὰ ἀπεκδυθῆτε τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον τὸν κατὰ τὴν προτέραν διαγωγήν, τὸν φθειρόμενον κατὰ τὰς ἀπατηλὰς ἐπιθυμίας, καὶ νὰ ἀνανεόνησθε εἰς τὸ πνεῦμα τοῦ νοὸς σας καὶ νὰ ἐνδυθῆτε τὸν νέον ἄνθρωπον, τὸν κτισθέντα κατὰ Θεὸν ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ὁσιότητι τῆς ἀληθείας.

Καὶ μή λυπεῖτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸ ὁποῖον ἐσφραγίσθητε διὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἀπολυτρώσεως.

γίνεσθε δὲ εἰς ἀλλήλους χρηστοί, εὔσπλαγχνοι, συγχωροῦντες ἀλλήλους, καθὼς Θεὸς συνεχώρησεν ἐσᾶς διὰ τοῦ Χριστοῦ.

Πορνεία δὲ καὶ πᾶσα ἀκαθαρσία πλεονεξία μηδὲ ἄς ὀνομάζηται μεταξὺ σας, καθὼς πρέπει εἰς ἁγίους, μηδὲ αἰσχρότης καὶ μωρολογία βωμολοχία, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπρεπῆ, ἀλλὰ μᾶλλον εὐχαριστία. Διότι τοῦτο ἐξεύρετε, ὅτι πᾶς πόρνος ἀκάθαρτος πλεονέκτης, ὅστις εἶναι εἰδωλολάτρης, δὲν ἔχει κληρονομίαν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ. Μηδεὶς ἄς μή σᾶς ἀπατᾷ μὲ ματαίους λόγους· ἐπειδή διὰ ταῦτα ἔρχεται ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας.

διὰ νὰ ἁγιάσῃ αὐτήν, καθαρίσας μὲ τὸ λουτρὸν τοῦ ὕδατος διὰ τοῦ λόγου, διὰ νὰ παραστήσῃ αὐτήν εἰς ἑαυτὸν ἔνδοξον ἐκκλησίαν, μή ἔχουσαν κηλίδα ῥυτίδα τι τῶν τοιούτων, ἀλλὰ διὰ νὰ ἦναι ἁγία καὶ ἄμωμος.

βέβαιος ὤν εἰς αὐτὸ τοῦτο, ὅτι ἐκεῖνος ὅστις ἤρχισεν εἰς ἐσᾶς καλὸν ἔργον θέλει ἐπιτελέσει αὐτὸ μέχρι τῆς ἡμέρας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ,

κατὰ τὴν σταθερὰν προσδοκίαν καὶ ἐλπίδα μου ὅτι δὲν θέλω αἰσχυνθῆ εἰς οὐδέν, ἀλλὰ μετὰ πάσης παρρησίας ὡς πάντοτε καὶ τώρα θέλει μεγαλυνθῆ Χριστὸς ἐν τῷ σώματί μου εἴτε διὰ ζωῆς εἴτε διὰ θανάτου. Διότι εἰς ἐμὲ τὸ ζῇν εἶναι Χριστὸς καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος.

διότι εἰς ἐσᾶς ἐχαρίσθη τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τὸ νὰ πιστεύητε εἰς αὐτόν, ἀλλὰ καὶ τὸ νὰ πάσχητε ὑπὲρ αὐτοῦ,

Ὥστε, ἀγαπητοὶ μου, καθὼς πάντοτε ὑπηκούσατε, οὐχὶ ὡς ἐν τῇ παρουσίᾳ μου μόνον, ἀλλὰ τώρα πολὺ περισσότερον ἐν τῇ ἀπουσίᾳ μου, μετὰ φόβου καὶ τρόμου ἐργάζεσθε τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν·

διότι ἡμεῖς εἴμεθα περιτομή, οἱ λατρεύοντες τὸν Θεὸν ἐν Πνεύματι καὶ καυχώμενοι εἰς τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν καὶ μή ἔχοντες τὴν πεποίθησιν ἐν τῇ σαρκί,

Διότι περιπατοῦσι πολλοί, τοὺς ὁποίους σᾶς ἔλεγον πολλάκις, τώρα δὲ καὶ κλαίων λέγω, ὅτι εἶναι οἱ ἐχθροὶ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, τῶν ὁποίων τὸ τέλος εἶναι ἀπώλεια, τῶν ὁποίων Θεὸς εἶναι κοιλία, καὶ δόξα αὐτῶν εἶναι ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν, οἵτινες φρονοῦσι τὰ ἐπίγεια. Διότι τὸ πολίτευμα ἡμῶν εἶναι ἐν οὐρανοῖς, ὁπόθεν καὶ προσμένομεν Σωτῆρα τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ὅστις θέλει μετασχηματίσει τὸ σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν, ὥστε νὰ γείνῃ σύμμορφον μὲ τὸ σῶμα τῆς δόξης αὐτοῦ κατὰ τὴν ἐνέργειαν, διὰ τῆς ὁποίας δύναται καὶ νὰ ὑποτάξῃ τὰ πάντα εἰς ἑαυτόν.;

τὰ πάντα δύναμαι διὰ τοῦ ἐνδυναμοῦντός με Χριστοῦ.

ὅστις ἠλευθέρωσεν ἡμᾶς ἐκ τῆς ἐξουσίας τοῦ σκότους καὶ μετέφερεν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ ἀγαπητοῦ αὑτοῦ Υἱοῦ· εἰς τὸν ὁποῖον ἔχομεν τὴν ἀπολύτρωσιν διὰ τοῦ αἵματος αὐτοῦ, τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν·

Καὶ σᾶς, οἵτινες ἦσθε ποτὲ ἀπηλλοτριωμένοι καὶ ἐχθροὶ κατὰ τὴν διάνοιαν μὲ τὰ ἔργα τὰ πονηρά, τώρα ὅμως διήλλαξε πρὸς ἑαυτὸν διὰ τοῦ σώματος τῆς σαρκὸς αὐτοῦ διὰ τοῦ θανάτου, διὰ νὰ σᾶς παραστήσῃ ἐνώπιον αὑτοῦ ἁγίους καὶ ἀμώμους καὶ ἀνεγκλήτους,

εἰς τὸν ὁποῖον καὶ περιετμήθητε μὲ περιτομήν ἀχειροποίητον, ἀπεκδυθέντες τὸ σῶμα τῶν ἁμαρτιῶν τῆς σαρκὸς διὰ τῆς περιτομῆς τοῦ Χριστοῦ, συνταφέντες μετ᾿ αὐτοῦ ἐν τῷ βαπτίσματι, διὰ τοῦ ὁποίου καὶ συνανέστητε διὰ τῆς πίστεως τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, ὅστις ἀνέστησεν αὐτὸν ἐκ τῶν νεκρῶν. Καὶ ἐσᾶς, ὄντας νεκροὺς εἰς τὰ ἁμαρτήματα καὶ τὴν ἀκροβυστίαν τῆς σαρκὸς σας, συνεζωοποίησε μετ᾿ αὐτοῦ, συγχωρήσας εἰς ἐσᾶς πάντα τὰ πταίσματα,

τὰ ἄνω φρονεῖτε, μή τὰ ἐπὶ τῆς γῆς. Διότι ἀπεθάνετε, καὶ ζωή σας εἶναι κεκρυμμένη μετὰ τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ Θεῷ· ὅταν Χριστός, ζωή ἡμῶν, φανερωθῇ, τότε καὶ σεῖς μετ᾿ αὐτοῦ θέλετε φανερωθῆ ἐν δόξῃ.

Νεκρώσατε λοιπὸν τὰ μέλη σας τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν καὶ τὴν πλεονεξίαν, ἥτις εἶναι εἰδωλολατρεία, διὰ τὰ ὁποῖα ἔρχεται ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας, εἰς τὰ ὁποῖα καὶ σεῖς περιεπατήσατέ ποτε, ὅτε ἐζῆτε ἐν αὐτοῖς· τώρα ὅμως ἀπορρίψατε καὶ σεῖς ταῦτα πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματός σας· μή ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀφοῦ ἀπεξεδύθητε τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον μετὰ τῶν πράξεων αὐτοῦ

Ἐνδύθητε λοιπόν, ὡς ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ ἅγιοι καὶ ἠγαπημένοι, σπλάγχνα οἰκτιρμῶν, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνην, πραότητα, μακροθυμίαν, ὑποφέροντες ἀλλήλους καὶ συγχωροῦντες εἰς ἀλλήλους, ἐὰν τις ἔχῃ παράπονον κατὰ τινος· καθὼς καὶ Χριστὸς συνεχώρησεν εἰς ἐσᾶς, οὕτω καὶ σεῖς· καὶ ἐν πᾶσι τούτοις ἐνδύθητε τὴν ἀγάπην, ἥτις εἶναι σύνδεσμος τῆς τελειότητος.

Ὅστις ὅμως ἀδικεῖ, θέλει λάβει τὴν ἀμοιβήν τῆς ἀδικίας αὑτοῦ, καὶ δὲν ὑπάρχει προσωποληψία.

διὰ νὰ στηρίξῃ τὰς καρδίας σας ἀμέμπτους εἰς τὴν ἁγιωσύνην ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς ἡμῶν ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ πάντων τῶν ἁγίων αὐτοῦ.

Ἐπειδή τοῦτο εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἁγιασμὸς σας, νὰ ἀπέχησθε ἀπὸ τῆς πορνείας, νὰ ἐξεύρῃ ἕκαστος ὑμῶν νὰ κρατῇ τὸ ἑαυτοῦ σκεῦος ἐν ἁγιασμῷ καὶ τιμῇ,

διότι Θεὸς δὲν προσδιώρισεν ἡμᾶς εἰς ὀργήν, ἀλλ᾿ εἰς ἀπόλαυσιν σωτηρίας διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,

Πάντα δοκιμάζετε, τὸ καλὸν κατέχετε· ἀπὸ παντὸς εἴδους κακοῦ ἀπέχεσθε. Αὐτὸς δὲ Θεὸς τῆς εἰρήνης εἴθε νὰ σᾶς ἁγιάσῃ ὁλοκλήρως, καὶ νὰ διατηρηθῇ ὁλόκληρον τὸ πνεῦμά σας καὶ ψυχή καὶ τὸ σῶμα ἀμέμπτως ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἡμεῖς ὅμως ὀφείλομεν νὰ εὐχαριστῶμεν πάντοτε τὸν Θεὸν διὰ σᾶς, ἀδελφοὶ ἠγαπημένοι ὑπὸ τοῦ Κυρίου, ὅτι σᾶς ἐξέλεξεν Θεὸς ἀπ᾿ ἀρχῆς εἰς σωτηρίαν διὰ τοῦ ἁγιασμοῦ τοῦ Πνεύματος καὶ τῆς πίστεως τῆς ἀληθείας,

γνωρίζων τοῦτο, ὅτι νόμος δὲν ἐτέθη διὰ τὸν δίκαιον, ἀλλὰ διὰ τοὺς ἀνόμους καὶ ἀνυποτάκτους, τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἁμαρτωλούς, τοὺς ἀνοσίους καὶ βεβήλους, τούς πατροκτόνους καὶ μητροκτόνους, τοὺς ἀνδροφόνους, πόρνους, ἀρσενοκοίτας, ἀνδραποδιστάς, ψεύστας, ἐπιόρκους, καὶ εἴ τι ἄλλο ἀντιβαίνει εἰς τὴν ὑγιαίνουσαν διδασκαλίαν,

Πιστὸς λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος, ὅτι Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ σώσῃ τοὺς ἁμαρτωλούς, τῶν ὁποίων πρῶτος εἶμαι ἐγώ· ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἠλεήθην, διὰ νὰ δείξῃ Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς ἐμὲ πρῶτον τὴν πᾶσαν μακροθυμίαν, εἰς παράδειγμα τῶν μελλόντων νὰ πιστεύωσιν εἰς αὐτὸν εἰς ζωήν αἰώνιον.

ὅστις θέλει νὰ σωθῶσι πάντες οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ ἔλθωσιν εἰς ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας.

Διότι εἶναι εἷς Θεός, εἷς καὶ μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ἄνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, ὅστις ἔδωκεν ἑαυτὸν ἀντίλυτρον ὑπὲρ πάντων, μαρτυρίαν γενομένην ἐν ὡρισμένοις καιροῖς,

Τὸ δὲ Πνεῦμα ῥητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς θέλουσιν ἀποστατήσει τινὲς ἀπὸ τῆς πίστεως, προσέχοντες εἰς πνεύματα πλάνης καὶ εἰς διδασκαλίας δαιμονίων, διὰ τῆς ὑποκρίσεως ψευδολόγων, ἐχόντων τὴν ἑαυτῶν συνείδησιν κεκαυτηριασμένην,

Καὶ ταῦτα παράγγελλε, διὰ νὰ ἦναι ἄμεμπτοι.

νὰ φυλάξῃς τὴν ἐντολήν ἀμόλυντον, ἄμεμπτον, μέχρι τῆς ἐπιφανείας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,

Μή αἰσχυνθῇς λοιπὸν τὴν μαρτυρίαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν μηδὲ ἐμὲ τὸν δέσμιον αὐτοῦ, ἀλλὰ συγκακοπάθησον μετὰ τοῦ εὐαγγελίου μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ, ὅστις ἔσωσεν ἡμᾶς καὶ ἐκάλεσε μὲ κλῆσιν ἁγίαν, οὐχὶ κατὰ τὰ ἔργα ἡμῶν, ἀλλὰ κατὰ τὴν ἑαυτοῦ πρόθεσιν καὶ χάριν, τὴν δοθεῖσαν εἰς ἡμᾶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ πρὸ χρόνων αἰωνίων, φανερωθεῖσαν δὲ τώρα διὰ τῆς ἐπιφανείας τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅστις κατήργησε μὲν τὸν θάνατον, ἔφερε δὲ εἰς φῶς τὴν ζωήν καὶ τὴν ἀφθαρσίαν διὰ τοῦ εὐαγγελίου,

Διὰ τοῦτο πάντα ὑπομένω διὰ τοὺς ἐκλεκτούς, διὰ νὰ ἀπολαύσωσι καὶ αὐτοὶ τὴν σωτηρίαν τὴν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ μετὰ δόξης αἰωνίου. Πιστὸς λόγος· διότι ἐὰν συναπεθάνομεν, θέλομεν καὶ συζήσει· ἐὰν ὑπομένωμεν, θέλομεν καὶ συμβασιλεύσει· ἐὰν ἀρνώμεθα αὐτόν, καὶ ἐκεῖνος θέλει ἀρνηθῆ ἡμᾶς·

Τὸ στερεὸν ὅμως θεμέλιον τοῦ Θεοῦ μένει, ἔχον τὴν σφραγῖδα ταύτην· Γνωρίζει Κύριος τοὺς ὄντας αὑτοῦ, καί· Ἄς ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τῆς ἀδικίας πᾶς ὅστις ὀνομάζει τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

ὁ δὲ δοῦλος τοῦ Κυρίου δὲν πρέπει νὰ μάχηται, ἀλλὰ νὰ ἦναι πρᾶος πρὸς πάντας, διδακτικός, ἀνεξίκακος, διδάσκων μετὰ πραότητος τοὺς ἀντιφρονοῦντας, μήποτε δώσῃ εἰς αὐτοὺς Θεὸς μετάνοιαν, ὥστε νὰ γνωρίσωσι τὴν ἀλήθειαν, καὶ νὰ ἀνανήψωσιν ἀπὸ τῆς παγίδος τοῦ διαβόλου, ὑπὸ τοῦ ὁποίου εἶναι πεπαγιδευμένοι εἰς τὸ θέλημα ἐκείνου.

διότι θέλουσιν εἶσθαι οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, ἀπειθεῖς εἰς τοὺς γονεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, ἄσπλαγχνοι, ἀδιάλλακτοι, συκοφάνται, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον παρὰ φιλόθεοι, ἔχοντες μὲν μορφήν εὐσεβείας, ἠρνημένοι δὲ τὴν δύναμιν αὐτῆς. Καὶ τούτους φεῦγε.

Καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες νὰ ζῶσιν εὐσεβῶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ θέλουσι διωχθῆ.

Ὅλη γραφή εἶναι θεόπνευστος καὶ φέλιμος πρὸς διδασκαλίαν, πρὸς ἔλεγχον, πρὸς ἐπανόρθωσιν, πρὸς ἐκπαίδευσιν τὴν μετὰ τῆς δικαιοσύνης, διὰ νὰ ἦναι τέλειος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ἡτοιμασμένος εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν.

τοῦ λοιποῦ μένει εἰς ἐμὲ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, τὸν ὁποῖον Κύριος θέλει μοὶ ἀποδώσει ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, δίκαιος κριτής, καὶ οὐ μόνον εἰς ἐμέ, ἀλλὰ καὶ εἰς πάντας ὅσοι ἐπιποθοῦσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ.

Καὶ θέλει μὲ ἐλευθερώσει Κύριος ἀπὸ παντὸς ἔργου πονηροῦ καὶ θέλει μὲ διασώσει διὰ τὴν ἐπουράνιον βασιλείαν αὑτοῦ· εἰς τὸν ὁποῖον ἔστω δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

ἐπ᾿ ἐλπίδι ζωῆς αἰωνίου, τὴν ὁποίαν ὑπεσχέθη ἀψευδής Θεὸς πρὸ χρόνων αἰωνίων,

Διότι ἐφανερώθη χάρις τοῦ Θεοῦ σωτήριος εἰς πάντας ἀνθρώπους, διδάσκουσα ἡμᾶς νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας καὶ νὰ ζήσωμεν σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι, προσμένοντες τὴν μακαρίαν ἐλπίδα καὶ ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅστις ἔδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν, διὰ νὰ μᾶς λυτρώσῃ ἀπὸ πάσης ἀνομίας καὶ νὰ μᾶς καθαρίσῃ εἰς ἑαυτὸν λαὸν ἐκλεκτόν, ζηλωτήν καλῶν ἔργων.

οὐχὶ ἐξ ἔργων δικαιοσύνης τὰ ὁποῖα ἐπράξαμεν ἡμεῖς, ἀλλὰ κατὰ τὸ ἔλεος αὑτοῦ ἔσωσεν ἡμᾶς διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας καὶ ἀνακαινίσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,

ἵνα δικαιωθέντες διὰ τῆς χάριτος ἐκείνου, γείνωμεν κληρονόμοι κατὰ τὴν ἐλπίδα τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Διὰ τοῦτο πρέπει ἡμεῖς νὰ προσέχωμεν περισσότερον εἰς ὅσα ἠκούσαμεν, διὰ νὰ μή ἐκπέσωμέν ποτε. Διότι ἐὰν λόγος λαληθεὶς δι᾿ ἀγγέλων ἔγεινε βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοή ἔλαβε δικαίαν μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς θέλομεν ἐκφύγει, ἐὰν ἀμελήσωμεν τόσον μεγάλην σωτηρίαν; ἥτις ἀρχίσασα νὰ λαλῆται διὰ τοῦ Κυρίου, ἐβεβαιώθη εἰς ἡμᾶς ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων,

Ἐπειδή καθ᾿ ὅτι αὐτὸς ἔπαθε πειρασθείς, δύναται νὰ βοηθήσῃ τοὺς πειραζομένους.

προσέχετε, ἀδελφοί, νὰ μή ὑπάρχῃ εἰς μήδενα ἀπὸ σᾶς πονηρὰ καρδία ἀπιστίας, ὥστε νὰ ἀποστατήσῃ ἀπὸ Θεοῦ ζῶντος,

ἀλλὰ προτρέπετε ἀλλήλους καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν, ἐνόσῳ ὀνομάζεται τὸ σήμερον, διὰ νὰ μή σκληρυνθῇ τις ἐξ ὑμῶν διὰ τῆς ἀπάτης τῆς ἁμαρτίας·

ἐνῷ λέγεται· Σήμερον, ἐὰν ἀκούσητε τῆς φωνῆς αὐτοῦ, μή σκληρύνητε τὰς καρδίας σας ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ.

καὶ δὲν εἶναι οὐδὲν κτίσμα ἀφανὲς ἐνώπιον αὐτοῦ, ἀλλὰ πάντα εἶναι γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, πρὸς ὅν ἔχομεν νὰ δώσωμεν λόγον. Ἔχοντες λοιπὸν ἀρχιερέα μέγαν, ὅστις διῆλθε τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἄς κρατῶμεν τὴν ὁμολογίαν. Διότι δὲν ἔχομεν ἀρχιερέα μή δυνάμενον νὰ συμπαθήσῃ εἰς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἀλλὰ πειρασθέντα κατὰ πάντα καθ᾿ὁμοιότητα ἡμῶν χωρὶς ἁμαρτίας. Ἄς πλησιάζωμεν λοιπὸν μετὰ παρρησίας εἰς τὸν θρόνον τῆς χάριτος, διὰ νὰ λάβωμεν ἔλεος καὶ νὰ εὕρωμεν χάριν πρὸς βοήθειαν ἐν καιρῷ χρείας.

Διότι ἀδύνατον εἶναι οἱ ἅπαξ φωτισθέντες καὶ γευθέντες τῆς ἐπουρανίου δωρεᾶς καὶ γενόμενοι μέτοχοι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γευθέντες τὸν καλὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὰς δυνάμεις τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, καὶ ἔπειτα παραπεσόντες, ἀδύνατον νὰ ἀνακαινισθῶσι πάλιν εἰς μετάνοιαν, ἀνασταυροῦντες εἰς ἑαυτοὺς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ καταισχύνοντες.

ὅθεν δύναται καὶ νὰ σώζῃ ἐντελῶς τοὺς προσερχομένους εἰς τὸν Θεὸν δι᾿ αὐτοῦ, ζῶν πάντοτε διὰ νὰ μεσιτεύσῃ ὑπὲρ αὐτῶν.

Διότι αὕτη εἶναι διαθήκη, τὴν ὁποίαν θέλω κάμει πρὸς τὸν οἶκον τοῦ Ἰσραήλ μετὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, λέγει Κύριος· Θέλω δώσει τοὺς νόμους μου εἰς τὴν διάνοιαν αὐτῶν, καὶ θέλω γράψει αὐτοὺς ἐπὶ τῆς καρδίας αὐτῶν, καὶ θέλω εἶσθαι εἰς αὐτοὺς Θεός, καὶ αὐτοὶ θέλουσιν εἶσθαι εἰς ἐμὲ λαός.

διότι θέλω εἶσθαι ἵλεως εἰς τὰς ἀδικίας αὐτῶν, καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν καὶ τὰς ἀνομίας αὐτῶν δὲν θέλω ἐνθυμεῖσθαι πλέον.

οὐδὲ δι᾿ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, ἀλλὰ διὰ τοῦ ἰδίου αὑτοῦ αἵματος, εἰσῆλθεν ἅπαξ εἰς τὰ ἅγια, ἀποκτήσας αἰωνίαν λύτρωσιν.

Καὶ διὰ τοῦτο εἶναι μεσίτης διαθήκης καινῆς, ἵνα διὰ τοῦ θανάτου, ὅστις ἔγεινε πρὸς ἀπολύτρωσιν τῶν ἐπὶ τῆς πρώτης διαθήκης παραβάσεων, λάβωσιν οἱ κεκλημένοι τὴν ἐπαγγελίαν τῆς αἰωνίου κληρονομίας.

Καὶ σχεδὸν μὲ αἷμα καθαρίζονται πάντα κατὰ τὸν νόμον, καὶ χωρὶς χύσεως αἵματος δὲν γίνεται ἄφεσις.

Καὶ καθὼς εἶναι ἀποφασισμένον εἰς τοὺς ἀνθρώπους ἅπαξ νὰ ἀποθάνωσι, μετὰ δὲ τοῦτο εἶναι κρίσις, οὕτω καὶ Χριστός, ἅπαξ προσφερθεὶς διὰ νὰ σηκώσῃ τὰς ἁμαρτίας πολλῶν, θέλει φανῆ ἐκ δευτέρου χωρὶς ἁμαρτίας εἰς τοὺς προσμένοντας αὐτὸν διὰ σωτηρίαν.

Μὲ τὸ ὁποῖον θέλημα εἴμεθα ἡγιασμένοι διὰ τῆς προσφορᾶς τοῦ σώματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἅπαξ γενομένης.

ἀλλ᾿ αὐτὸς ἀφοῦ προσέφερε μίαν θυσίαν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν, ἐκάθησε διαπαντὸς ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ,

Διότι μὲ μίαν προσφορὰν ἐτελειοποίησε διὰ παντὸς τοὺς ἁγιαζομένους. Μαρτυρεῖ δὲ εἰς ἡμᾶς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον· διότι ἀφοῦ εἶπε πρότερον, Αὕτη εἶναι διαθήκη, τὴν ὁποίαν θέλω κάμει πρὸς αὐτοὺς μετὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, λέγει Κύριος· Θέλω δώσει τοὺς νόμους μου εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν καὶ θέλω γράψει αὐτοὺς ἐπὶ τῶν διανοιῶν αὐτῶν, προσθέτει, Καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν καὶ τὰς ἀνομίας αὐτῶν δὲν θέλω ἐνθυμεῖσθαι πλέον. Ὅπου δὲ εἶναι ἄφεσις τούτων, δὲν εἶναι πλέον προσφορὰ περὶ ἁμαρτίας.

Ἔχοντες λοιπόν, ἀδελφοί, παρρησίαν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὰ ἅγια διὰ τοῦ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νέας καὶ ζώσης ὁδοῦ, τὴν ὁποίαν καθιέρωσεν εἰς ἡμᾶς διὰ τοῦ καταπετάσματος, τουτέστι τῆς σαρκὸς αὑτοῦ, καὶ ἔχοντες ἱερέα μέγαν ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ἄς πλησιάζωμεν μετὰ ἀληθινῆς καρδίας ἐν πληροφορίᾳ πίστεως, ἔχοντες τὰς καρδίας ἡμῶν κεκαθαρμένας ἀπὸ συνειδήσεως πονηρᾶς καὶ λελουμένοι τὸ σῶμα μὲ ὕδωρ καθαρόν·

Διότι ἐὰν ἡμεῖς ἁμαρτάνωμεν ἐκουσίως, ἀφοῦ ἐλάβομεν τὴν γνῶσιν τῆς ἀληθείας, δὲν ἀπολείπεται πλέον θυσία περὶ ἁμαρτιῶν, ἀλλὰ φοβερὰ τις ἀπεκδοχή κρίσεως καὶ ἔξαψις πυρός, τὸ ὁποῖον μέλλει νὰ κατατρώγῃ τοὺς ἐναντίους. Ἐὰν τις ἀθετήσῃ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, ἐπὶ δύο τριῶν μαρτύρων ἀποθνήσκει χωρὶς ἔλεος· πόσον στοχάζεσθε χειροτέρας τιμωρίας θέλει κριθῆ ἄξιος καταπατήσας τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ νομίσας κοινὸν τὸ αἷμα τῆς διαθήκης, μὲ τὸ ὁποῖον ἡγιάσθη, καὶ ὑβρίσας τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος; Διότι ἐξεύρομεν τὸν εἰπόντα· Εἰς ἐμὲ ἀνήκει ἐκδίκησις, ἐγὼ θέλω κάμει ἀνταπόδοσιν, λέγει Κύριος· καὶ πάλιν· Κύριος θέλει κρίνει τὸν λαὸν αὑτοῦ. Φοβερὸν εἶναι τὸ νὰ πέσῃ τις εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος.

Εἶναι δὲ πίστις ἐλπιζομένων πεποίθησις, βεβαίωσις πραγμάτων μή βλεπομένων.

χωρὶς δὲ πίστεως ἀδύνατον εἶναι νὰ εὐαρεστήσῃ τις εἰς αὐτόν· διότι προσερχόμενος εἰς τὸν Θεὸν πρέπει νὰ πιστεύῃ ὅτι εἶναι καὶ γίνεται μισθαποδότης εἰς τοὺς ἐκζητοῦντας αὐτόν.

Λοιπὸν καὶ ἡμεῖς, περικυκλωμένοι ὄντες ὑπὸ τοσούτου νέφους μαρτύρων, ἄς ἀπορρίψωμεν πᾶν βάρος καὶ τὴν εὐκόλως ἐμπεριπλέκουσαν ἡμᾶς ἁμαρτίαν, καὶ ἄς τρέχωμεν μεθ᾿ ὑπομονῆς τὸν προκείμενον εἰς ἡμᾶς ἀγῶνα,

Δὲν ἀντεστάθητε ἔτι μέχρις αἵματος ἀγωνιζόμενοι κατὰ τῆς ἁμαρτίας,

Ζητεῖτε εἰρήνην μετὰ πάντων, καὶ τὸν ἁγιασμόν, χωρὶς τοῦ ὁποίου οὐδεὶς θέλει ἰδεῖ τὸν Κύριον,

Ἐπειδή ἐξεύρετε ὅτι καὶ μετέπειτα, θέλων νὰ κληρονομήσῃ τὴν εὐλογίαν, ἀπεδοκιμάσθη, διότι δὲν εὗρε τόπον μετανοίας, ἄν καὶ ἐξεζήτησεν αὐτήν μετὰ δακρύων.

Τίμιος ἔστω γάμος εἰς πάντας καὶ κοίτη ἀμίαντος· τοὺς δὲ πόρνους καὶ μοιχοὺς θέλει κρίνει Θεός.

Δι᾿ αὐτοῦ λοιπὸν ἄς ἀναφέρωμεν πάντοτε εἰς τὸν Θεὸν θυσίαν αἰνέσεως, τουτέστι καρπὸν χειλέων ὁμολογούντων τὸ ὄνομα αὐτοῦ.

Ὁ δὲ Θεὸς τῆς εἰρήνης, ὅστις ἀνεβίβασεν ἐκ τῶν νεκρῶν τὸν μέγαν ποιμένα τῶν προβάτων διὰ τοῦ αἵματος τῆς αἰωνίου διαθήκης, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν,

Ἐὰν δὲ τις ἀπὸ σᾶς ἦναι ἐλλιπής σοφίας, ἄς ζητῇ παρὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ δίδοντος εἰς πάντας πλουσίως καὶ μή ὀνειδίζοντος, καὶ θέλει δοθῆ εἰς αὐτόν.

Μακάριος ἄνθρωπος, ὅστις ὑπομένει πειρασμόν· διότι ἀφοῦ δοκιμασθῇ, θέλει λάβει τὸν στέφανον τῆς ζωῆς, τὸν ὁποῖον ὑπεσχέθη Κύριος εἰς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτόν. Μηδεὶς πειραζόμενος ἄς λέγῃ ὅτι ἀπὸ τοῦ Θεοῦ πειράζομαι· διότι Θεὸς εἶναι ἀπείραστος

Πειράζεται δὲ ἕκαστος ὑπὸ τῆς ἰδίας αὑτοῦ ἐπιθυμίας, παρασυρόμενος καὶ δελεαζόμενος. Ἔπειτα ἐπιθυμία ἀφοῦ συλλάβῃ, γεννᾷ τὴν ἁμαρτίαν, δὲ ἁμαρτία ἐκτελεσθεῖσα γεννᾷ τὸν θάνατον.

Διὰ τοῦτο ἀπορρίψαντες πᾶσαν ῥυπαρίαν καὶ περισσείαν κακίας δέχθητε μετὰ πραότητος τὸν ἐμφυτευθέντα λόγον τὸν δυνάμενον νὰ σώσῃ τὰς ψυχὰς σας. Γίνεσθε δὲ ἐκτελεσταὶ τοῦ λόγου καὶ μή μόνον ἀκροαταί, ἀπατῶντες ἑαυτούς.

Διότι ὅστις φυλάξῃ ὅλον τὸν νόμον καὶ πταίσῃ εἰς ἕν, ἔγεινεν ἔνοχος πάντων.

Τί τὸ ὄφελος, ἀδελφοὶ μου, ἐὰν λέγῃ τις ὅτι ἔχει πίστιν, καὶ ἔργα δὲν ἔχῃ; μήπως πίστις δύναται νὰ σώσῃ αὐτόν; Ἐὰν δὲ ἀδελφὸς ἀδελφή γυμνοὶ ὑπάρχωσι καὶ στερῶνται τῆς καθημερινῆς τροφῆς, καὶ εἴπῃ τις ἐξ ὑμῶν πρὸς αὐτούς, Ὑπάγετε ἐν εἰρήνῃ, θερμαίνεσθε καὶ χορτάζεσθε, καὶ δὲν δώσητε εἰς αὐτοὺς τὰ ἀναγκαῖα τοῦ σώματος, τί τὸ ὄφελος; Οὔτω καὶ πίστις, ἐὰν δὲν ἔχῃ ἔργα, νεκρὰ εἶναι καθ᾿ ἑαυτήν.

Βλέπετε λοιπὸν ὅτι ἐξ ἔργων δικαιοῦται ἄνθρωπος καὶ οὐχὶ ἐκ πίστεως μόνον.

Διότι καθὼς τὸ σῶμα χωρὶς πνεύματος εἶναι νεκρόν, οὕτω καὶ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων εἶναι νεκρά.

Μοιχοὶ καὶ μοιχαλίδες, δὲν ἐξεύρετε ὅτι φιλία τοῦ κόσμου εἶναι ἔχθρα τοῦ Θεοῦ; ὅστις λοιπὸν θελήσῃ νὰ ἦναι φίλος τοῦ κόσμου, ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καθίσταται. Ἤ νομίζετε ὅτι ματαίως γραφή λέγει, Πρὸς φθόνον ἐπιποθεῖ τὸ πνεῦμα, τὸ ὁποῖον κατῴκησεν ἐν ἡμῖν; Ἀλλὰ μεγαλητέραν χάριν δίδει Θεός· ὅθεν λέγει· Θεὸς εἰς τοὺς ὑπερηφάνους ἀντιτάσσεται, εἰς δὲ τοὺς ταπεινοὺς δίδει χάριν. Ὑποτάχθητε λοιπὸν εἰς τὸν Θεόν. Ἀντιστάθητε εἰς τὸν διάβολον, καὶ θέλει φύγει ἀπὸ σᾶς· πλησιάσατε εἰς τὸν Θεόν, καὶ θέλει πλησιάσει εἰς ἐσᾶς. Καθαρίσατε τὰς χεῖράς σας, ἁμαρτωλοί, καὶ ἁγνίσατε τὰς καρδίας, δίγνωμοι. Κακοπαθήσατε καὶ πενθήσατε καὶ κλαύσατε· γέλως σας ἄς μεταστραφῇ εἰς πένθος καὶ χαρὰ εἰς κατήφειαν. Ταπεινώθητε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ θέλει σᾶς ὑψώσει.

Εἰς τὸν ὅστις λοιπὸν ἐξεύρει νὰ κάμνῃ τὸ καλὸν καὶ δὲν κάμνει, εἰς αὐτὸν εἶναι ἁμαρτία.

Καὶ μετὰ πίστεως εὐχή θέλει σώσει τὸν πάσχοντα, καὶ Κύριος θέλει ἐγείρει αὐτόν· καὶ ἁμαρτίας ἄν ἔπραξε, θέλουσι συγχωρηθῆ εἰς αὐτόν. Ἐξομολογεῖσθε εἰς ἀλλήλους τὰ πταίσματά σας καὶ εὔχεσθε ὑπὲρ ἀλλήλων, διὰ νὰ ἰατρευθῆτε· πολὺ ἰσχύει δέησις τοῦ δικαίου ἐνθέρμως γενομένη.

Ἀδελφοί, ἐὰν τις μεταξὺ σας ἀποπλανηθῇ ἀπὸ τῆς ἀληθείας, καὶ ἐπιστρέψῃ τις αὐτόν, ἄς ἐξεύρῃ ὅτι ἐπιστρέψας ἁμαρτωλὸν ἀπὸ τῆς πλάνης τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ θέλει σώσει ψυχήν ἐκ θανάτου καὶ θέλει καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν.

Εὐλογητὸς Θεὸς καὶ Πατήρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅστις κατὰ τὸ πολὺ ἔλεος αὑτοῦ ἀνεγέννησεν ἡμᾶς εἰς ἐλπίδα ζῶσαν διὰ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐκ νεκρῶν, εἰς κληρονομίαν ἄφθαρτον καὶ ἀμίαντον καὶ ἀμάραντον, πεφυλαγμένην ἐν τοῖς οὐρανοῖς δι᾿ ἡμᾶς, οἵτινες μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ φυλαττόμεθα διὰ τῆς πίστεως, εἰς σωτηρίαν ἑτοίμην νὰ ἀποκαλυφθῇ ἐν τῷ ἐσχάτῳ καιρῷ·

διὰ τὸ ὁποῖον ἀγαλλιᾶσθε, ἄν καὶ τώρα ὀλίγον, ἐὰν χρειασθῇ, λυπηθῆτε ἐν διαφόροις πειρασμοῖς, ἵνα δοκιμή τῆς πίστεώς σας, πολὺ τιμιωτέρα οσα παρὰ τὸ χρυσίον τὸ φθειρόμενον διὰ πυρὸς δὲ δοκιμαζόμενον, εὑρεθῇ εἰς ἔπαινον καὶ τιμήν καὶ δόξαν ὅταν φανερωθῇ Ἰησοῦς Χριστός, τὸν ὁποῖον ἄν καὶ δὲν εἴδετε ἀγαπᾶτε, εἰς τὸν ὁποῖον, ἄν καὶ τώρα δὲν βλέπητε αὐτόν, πιστεύοντες ὅμως ἀγαλλιᾶσθε μὲ χαρὰν ἀνεκλάλητον καὶ ἔνδοξον, ἀπολαμβάνοντες τὸ τέλος τῆς πίστεώς σας, τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν.

ὡς τέκνα ὑπακοῆς μή συμμορφούμενοι μὲ τὰς προτέρας ἐπιθυμίας, τὰς ὁποίας εἴχετε ἐν ἀγνοίᾳ ὑμῶν, ἀλλὰ καθὼς εἶναι ἅγιος ἐκεῖνος, ὅστις σᾶς ἐκάλεσεν, οὕτω καὶ σεῖς γίνεσθε ἅγιοι ἐν πάσῃ διαγωγῇ· διότι εἶναι γεγραμμένον· Ἃγιοι γίνεσθε, διότι ἐγὼ εἶμαι ἅγιος.

Καὶ ἐὰν ἐπικαλῆσθε Πατέρα τὸν κρίνοντα ἀπροσωπολήπτως κατὰ τὸ ἔργον ἑκάστου, διάγετε μετὰ φόβου τὸν καιρὸν τῆς παροικίας σας, ἐξεύροντες ὅτι δὲν ἐλυτρώθητε ἀπὸ τῆς ματαίας πατροπαραδότου διαγωγῆς ὑμῶν διὰ φθαρτῶν, ἀργυρίου χρυσίου, ἀλλὰ διὰ τοῦ τιμίου αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ὡς ἀμνοῦ ἀμώμου καὶ ἀσπίλου,

Καθαρίσαντες λοιπὸν τὰς ψυχὰς σας μὲ τὴν ὑπακοήν τῆς ἀληθείας διὰ τοῦ Πνεύματος πρὸς φιλαδελφίαν ἀνυπόκριτον, ἀγαπήσατε ἐνθέρμως ἀλλήλους ἐκ καθαρᾶς καρδίας, ἐπειδή ἀνεγεννήθητε οὐχὶ ἐκ φθαρτοῦ σπέρματος, ἀλλὰ ἀφθάρτου, διὰ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος καὶ μένοντος εἰς τὸν αἰῶνα. Διότι Πᾶσα σὰρξ εἶναι ὡς χόρτος, καὶ πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου. Ἐξηράνθη χόρτος, καὶ τὸ ἄνθος αὐτοῦ ἐξέπεσεν. Ὁ λόγος ὅμως τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ οὗτος εἶναι λόγος εὐαγγελισθεὶς εἰς ἐσᾶς.

ὅστις τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν αὐτὸς ἐβάστασεν ἐν τῷ σώματι αὑτοῦ ἐπὶ τοῦ ξύλου, διὰ νὰ ζήσωμεν ἐν τῇ δικαιοσύνῃ, ἀποθανόντες κατὰ τὰς ἁμαρτίας· μὲ τοῦ ὁποίου τὴν πληγήν ἰατρεύθητε. Διότι ὑπήρχετε ὡς πρόβατα πλανώμενα, ἀλλὰ τώρα ἐπεστράφητε εἰς τὸν ποιμένα καὶ ἐπίσκοπον τῶν ψυχῶν σας.

Ἐπειδή καὶ Χριστὸς ἅπαξ ἔπαθε διὰ τὰς ἁμαρτίας, δίκαιος ὑπὲρ τῶν ἀδίκων, διὰ νὰ φέρῃ ἡμᾶς πρὸς τὸν Θεόν, θανατωθεὶς μὲν κατὰ τὴν σάρκα, ζωοποιηθεὶς δὲ διὰ τοῦ πνεύματος·

Τοῦ ὁποίου ἀντίτυπον ὅν τὸ βάπτισμα, σώζει καὶ ἡμᾶς τὴν σήμερον, οὐχὶ ἀποβολή τῆς ἀκαθαρσίας τῆς σαρκός, ἀλλὰ μαρτυρία τῆς ἀγαθῆς συνειδήσεως εἰς Θεόν, διὰ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅστις εἶναι ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ πορευθεὶς εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ εἰς ὅν ὑπετάχθησαν ἄγγελοι καὶ ἐξουσίαι καὶ δυνάμεις.

Ἐπειδή λοιπὸν Χριστὸς ἔπαθεν ὑπὲρ ἡμῶν κατὰ σάρκα, ὁπλίσθητε καὶ σεῖς τὸ αὐτὸ φρόνημα, διότι παθὼν κατὰ σάρκα ἔπαυσεν ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας, διὰ νὰ ζήσητε τὸν ἐν σαρκὶ ἐπίλοιπον χρόνον, οὐχὶ πλέον ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ᾿ ἐν τῷ θελήματι τοῦ Θεοῦ. Διότι ἀρκετὸς εἶναι εἰς ἡμᾶς παρελθὼν καιρὸς τοῦ βίου, ὅτε ἐπράξαμεν τὸ θέλημα τῶν ἐθνῶν, περιπατήσαντες ἐν ἀσελγείαις, ἐπιθυμίαις, οἰνοποσίαις, κώμοις, συμποσίοις καὶ ἀθεμίτοις εἰδωλολατρείαις·

Πάντων δὲ τὸ τέλος ἐπλησίασε. Φρονίμως λοιπὸν διάγετε καὶ ἀγρυπνεῖτε εἰς τὰς προσευχάς· πρὸ πάντων δὲ ἔχετε ἔνθερμον τὴν εἰς ἀλλήλους ἀγάπην, διότι ἀγάπη θέλει καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν·

Ἀγαπητοί, μή παραξενεύεσθε διὰ τὸν βασανισμὸν τὸν γινόμενον εἰς ἐσᾶς πρὸς δοκιμασίαν, ὡς ἐὰν συνέβαινεν εἰς ἐσᾶς παράδοξόν τι, ἀλλὰ καθότι εἶσθε κοινωνοὶ τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ, χαίρετε, ἵνα καὶ ὅταν δόξα αὐτοῦ φανερωθῇ χαρῆτε ἀγαλλιώμενοι.

Διότι ἔφθασεν καιρὸς τοῦ νὰ ἀρχίσῃ κρίσις ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ· καὶ ἄν ἀρχίζῃ πρῶτον ἀφ᾿ ἡμῶν, τί θέλει εἶσθαι τὸ τέλος τῶν ἀπειθούντων εἰς τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ; καὶ ἄν δίκαιος μόλις σώζηται, ἀσεβής καὶ ἁμαρτωλὸς ποῦ θέλει φανῆ;

Ὥστε καὶ οἱ πάσχοντες κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἄς ἐμπιστεύωνται τὰς ἑαυτῶν ψυχὰς εἰς αὐτόν, ὡς εἰς πιστὸν δημιουργὸν ἐν ἀγαθοποιΐᾳ.

εἰς τὸν ὁποῖον ἀντιστάθητε μένοντες στερεοὶ εἰς τὴν πίστιν, ἐξεύροντες ὅτι τὰ αὐτὰ παθήματα γίνονται εἰς τοὺς ἀδελφοὺς σας τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ. Ὁ δὲ Θεὸς πάσης χάριτος, ὅστις ἐκάλεσεν ἡμᾶς εἰς τὴν αἰώνιον αὑτοῦ δόξαν διὰ τοῦ Χριστοῦ Ἰησοῦ, ἀφοῦ πάθητε ὀλίγον, αὐτὸς νὰ σᾶς τελειοποιήσῃ, στηρίξῃ, ἐνισχύσῃ, θεμελιώσῃ.

Διὰ τοῦτο, ἀδελφοί, ἐπιμελήθητε περισσότερον νὰ κάμητε βεβαίαν τὴν κλῆσιν καὶ τὴν ἐκλογήν σας· διότι ταῦτα κάμνοντες δὲν θέλετε πταίσει ποτέ. Διότι οὕτω θέλει σᾶς δοθῆ πλουσίως εἴσοδος εἰς τὴν αἰώνιον βασιλείαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ.

ἐξεύρει Κύριος νὰ ἐλευθερόνῃ ἐκ τοῦ πειρασμοῦ τοὺς εὐσεβεῖς, τοὺς δὲ ἀδίκους νὰ φυλάττῃ εἰς τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως, διὰ νὰ κολάζωνται,

Δὲν βραδύνει Κύριος τὴν ὑπόσχεσιν αὑτοῦ, ὡς τινὲς λογίζονται τοῦτο βραδύτητα, ἀλλὰ μακροθυμεῖ εἰς ἡμᾶς, μή θέλων νὰ ἀπολεσθῶσι τινες, ἀλλὰ πάντες νὰ ἔλθωσιν εἰς μετάνοιαν.

Διὰ τοῦτο, ἀγαπητοί, ταῦτα προσμένοντες, σπουδάσατε νὰ εὐρεθῆτε ἄσπιλοι καὶ ἀμώμητοι ἐνώπιον αὐτοῦ ἐν εἰρήνῃ,

Ἐὰν εἴπωμεν ὅτι κοινωνίαν ἔχομεν μετ᾿ αὐτοῦ καὶ περιπατῶμεν ἐν τῷ σκότει, ψευδόμεθα καὶ δὲν πράττομεν τὴν ἀλήθειαν· ἐὰν ὅμως περιπατῶμεν ἐν τῷ φωτί, καθὼς αὐτὸς εἶναι ἐν τῷ φωτί, ἔχομεν κοινωνίαν μετ᾿ ἀλλήλων, καὶ τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας. Ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν δὲν ἔχομεν, ἑαυτοὺς πλανῶμεν καὶ ἀλήθεια δὲν εἶναι ἐν ἡμῖν. Ἐὰν ὁμολογῶμεν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, εἶναι πιστὸς καὶ δίκαιος, ὥστε νὰ συγχωρήσῃ εἰς ἡμᾶς τὰς ἁμαρτίας καὶ καθαρίσῃ ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀδικίας. Ἐὰν εἴπωμεν ὅτι δὲν ἡμαρτήσαμεν, ψεύστην κάμνομεν αὐτόν, καὶ λόγος αὐτοῦ δὲν ὑπάρχει ἐν ἡμῖν.

Τεκνία μου, ταῦτα σᾶς γράφω διὰ νὰ μή ἁμαρτήσητε. Καὶ ἐὰν τις ἁμαρτήσῃ, ἔχομεν παράκλητον πρὸς τὸν Πατέρα, τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν δίκαιον· καὶ αὐτὸς εἶναι ἱλασμὸς περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, καὶ οὐχὶ μόνον περὶ τῶν ἡμετέρων, ἀλλὰ καὶ περὶ ὅλου τοῦ κόσμου. Καὶ ἐν τούτῳ γνωρίζομεν ὅτι ἐγνωρίσαμεν αὐτόν, ἐὰν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φυλάττωμεν. Ὅστις λέγει, Ἐγνώρισα αὐτόν, καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ δὲν φυλάττει, ψεύστης εἶναι, καὶ ἐν τούτῳ ἀλήθεια δὲν ὑπάρχει· ὅστις ὅμως φυλάττῃ τὸν λόγον αὐτοῦ, ἀληθῶς ἐν τούτῳ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι τετελειωμένη. Ἐν τούτῳ γνωρίζομεν ὅτι εἴμεθα ἐν αὐτῷ. Ὅστις λέγει ὅτι μένει ἐν αὐτῷ χρεωστεῖ, καθὼς ἐκεῖνος περιεπάτησε, καὶ αὐτὸς οὕτω νὰ περιπατῇ.

Γράφω πρὸς ἐσᾶς, τεκνία, διότι συνεχωρήθησαν αἱ ἁμαρτίαι σας διὰ τὸ ὄνομα αὐτοῦ.

Μή ἀγαπᾶτε τὸν κόσμον μηδὲ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ. Ἐὰν τις ἀγαπᾷ τὸν κόσμον, ἀγάπη τοῦ Πατρὸς δὲν εἶναι ἐν αὐτῷ· διότι πᾶν τὸ ἐν τῷ κόσμῳ, ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἀλαζονεία τοῦ βίου δὲν εἶναι ἐκ τοῦ Πατρός, ἀλλ᾿ εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου. Καὶ κόσμος παρέρχεται καὶ ἐπιθυμία αὐτοῦ· ὅστις ὅμως πράττει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Δὲν σᾶς ἔγραψα διότι δὲν ἐξεύρετε τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ διότι ἐξεύρετε αὐτήν, καὶ διότι πᾶν ψεῦδος ἐκ τῆς ἀληθείας δὲν εἶναι. Τίς εἶναι ψεύστης, εἰμή ἀρνούμενος ὅτι Ἰησοῦς δὲν εἶναι Χριστός; οὗτος εἶναι ἀντίχριστος, ἀρνούμενος τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱόν. Πᾶς ἀρνούμενος τὸν Υἱὸν δὲν ἔχει οὐδὲ τὸν Πατέρα. Ὅστις ὁμολογεῖ τὸν Υἱὸν ἔχει καὶ τὸν Πατέρα.

Καὶ αὕτη εἶναι ὑπόσχεσις, τὴν ὁποίαν αὐτὸς ὑπεσχέθη πρὸς ἡμᾶς, ζωή αἰώνιος. Ταῦτα σᾶς ἔγραψα περὶ ἐκείνων, οἵτινες σᾶς πλανῶσι.

Καὶ τώρα, τεκνία, μένετε ἐν αὐτῷ, ἵνα ὅταν φανερωθῇ, ἔχωμεν παρρησίαν καὶ μή αἰσχυνθῶμεν ἀπ᾿ αὐτοῦ ἐν τῇ παρουσίᾳ αὐτοῦ. Ἐὰν ἐξεύρητε ὅτι εἶναι δίκαιος, γνωρίζετε ὅτι πᾶς πράττων τὴν δικαιοσύνην ἐξ αὐτοῦ ἐγεννήθη.

Καὶ πᾶς ὅστις ἔχει τὴν ἐλπίδα ταύτην ἐπ᾿ αὐτὸν καθαρίζει ἑαυτόν, καθὼς ἐκεῖνος εἶναι καθαρός.

Πᾶς ὅστις πράττει τὴν ἁμαρτίαν πράττει καὶ τὴν ἀνομίαν, διότι ἁμαρτία εἶναι ἀνομία. Καὶ ἐξεύρετε ὅτι ἐκεῖνος ἐφανερώθη διὰ νὰ σηκώσῃ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, καὶ ἁμαρτία ἐν αὐτῷ δὲν ὑπάρχει. Πᾶς ὅστις μένει ἐν αὐτῷ δὲν ἁμαρτάνει· πᾶς ἁμαρτάνων δὲν εἶδεν αὐτὸν οὐδὲ ἐγνώρισεν αὐτόν. Τεκνία, ἄς μή σᾶς πλανᾷ μηδείς· ὅστις πράττει τὴν δικαιοσύνην εἶναι δίκαιος, καθὼς ἐκεῖνος εἶναι δίκαιος· ὅστις πράττει τὴν ἁμαρτίαν εἶναι ἐκ τοῦ διαβόλου, διότι ἀπ᾿ ἀρχῆς διάβολος ἁμαρτάνει. Διὰ τοῦτο ἐφανερώθη Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ καταστρέψῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου. Πᾶς ὅστις ἐγεννήθη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἁμαρτίαν δὲν πράττει, διότι σπέρμα αὐτοῦ μένει ἐν αὐτῷ· καὶ δὲν δύναται νὰ ἁμαρτάνῃ, διότι ἐγεννήθη ἐκ τοῦ Θεοῦ. Ἐν τούτῳ γνωρίζονται τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ τέκνα τοῦ διαβόλου. Πᾶς ὅστις δὲν πράττει δικαιοσύνην δὲν εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ, οὐδὲ ὅστις δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ.

καὶ, τι ἄν ζητῶμεν λαμβάνομεν παρ᾿ αὐτοῦ, διότι φυλάττομεν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ καὶ πράττομεν τὰ ἀρεστὰ ἐνώπιον αὐτοῦ.

Καὶ αὕτη εἶναι ἐντολή αὐτοῦ, τὸ νὰ πιστεύσωμεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους καθὼς ἔδωκεν ἐντολήν εἰς ἡμᾶς. Καὶ ὅστις φυλάττει τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ μένει ἐν αὐτῷ, καὶ αὐτὸς ἐν ἐκείνῳ. Καὶ ἐκ τούτου γνωρίζομεν ὅτι μένει ἐν ἡμῖν, ἐκ τοῦ Πνεύματος τὸ ὁποῖον ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς.

Ἀγαπητοί, ἄς ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, διότι ἀγάπη εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ, καὶ πᾶς ὅστις ἀγαπᾷ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐγεννήθη καὶ γνωρίζει τὸν Θεόν. Ὅστις δὲν ἀγαπᾷ δὲν ἐγνώρισε τὸν Θεόν, διότι Θεὸς εἶναι ἀγάπη.

Ὅστις ὁμολογήσῃ ὅτι Ἰησοῦς εἶναι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, Θεὸς μένει ἐν αὐτῷ καὶ αὐτὸς ἐν τῷ Θεῷ.

Ἐὰν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν, καὶ μισῇ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, ψεύστης εἶναι· διότι ὅστις δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, τὸν ὁποῖον εἶδε, τὸν Θεόν, τὸν ὁποῖον δὲν εἶδε πῶς δύναται νὰ ἀγαπᾷ; Καὶ ταύτην τὴν ἐντολήν ἔχομεν ἀπ᾿ αὐτοῦ, ὅστις ἀγαπᾷ τὸν Θεόν, νὰ ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ.

Πᾶς ὅστις πιστεύει ὅτι Ἰησοῦς εἶναι Χριστός, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐγεννήθη, καὶ πᾶς ὅστις ἀγαπᾷ τὸν γεννήσαντα ἀγαπᾷ καὶ τὸν γεννηθέντα ἐξ αὐτοῦ. Ἐκ τούτου γνωρίζομεν ὅτι ἀγαπῶμεν τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ, ὅταν τὸν Θεὸν ἀγαπῶμεν καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φυλάττωμεν. Διότι αὕτη εἶναι ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τὸ νὰ φυλάττωμεν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ· καὶ αἱ ἐντολαὶ αὐτοῦ βαρεῖαι δὲν εἶναι. Διότι πᾶν, τι ἐγεννήθη ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾷ τὸν κόσμον· καὶ αὕτη εἶναι νίκη νικήσασα τὸν κόσμον, πίστις ἡμῶν. Τίς εἶναι νικῶν τὸν κόσμον εἰμή πιστεύων ὅτι Ἰησοῦς εἶναι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ;

Ὅστις πιστεύει εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ ἔχει τὴν μαρτυρίαν ἐν ἑαυτῷ· ὅστις δὲν πιστεύει εἰς τὸν Θεόν, ἔκαμεν αὐτὸν ψεύστην, διότι δὲν ἐπίστευσεν εἰς τὴν μαρτυρίαν, τὴν ὁποίαν ἐμαρτύρησεν Θεὸς περὶ τοῦ Υἱοῦ αὑτοῦ. Καὶ αὕτη εἶναι μαρτυρία, ὅτι ζωήν αἰώνιον ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς Θεός, καὶ αὕτη ζωή εἶναι ἐν τῷ Υἱῷ αὐτοῦ. Ὅστις ἔχει τὸν Υἱὸν ἔχει τὴν ζωήν· ὅστις δὲν ἔχει τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τὴν ζωήν δὲν ἔχει.

Ταῦτα ἔγραψα πρὸς ἐσᾶς τοὺς πιστεύοντας εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ γνωρίζητε ὅτι ἔχετε ζωήν αἰώνιον, καὶ διὰ νὰ πιστεύητε εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ αὕτη εἶναι παρρησία, τὴν ὁποίαν ἔχομεν πρὸς αὐτόν, ὅτι ἐὰν ζητῶμέν τι κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ, ἀκούει ἡμᾶς.

Ἐξεύρομεν ὅτι πᾶς γεννηθεὶς ἐκ τοῦ Θεοῦ δὲν ἁμαρτάνει, ἀλλ᾿ ὅστις ἐγεννήθη ἐκ τοῦ Θεοῦ φυλάττει ἑαυτόν, καὶ πονηρὸς δὲν ἐγγίζει αὐτόν.

Πᾶς ὅστις παραβαίνει καὶ δὲν μένει ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ Θεὸν δὲν ἔχει· μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, οὗτος ἔχει καὶ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱόν. Ἐὰν τις ἔρχηται πρὸς ἐσᾶς καὶ δὲν φέρῃ τὴν διδαχήν ταύτην, μή δέχεσθε αὐτὸν εἰς οἰκίαν καὶ μή λέγετε εἰς αὐτὸν τὸ χαίρειν· διότι λέγων εἰς αὐτὸν τὸ χαίρειν γίνεται κοινωνὸς εἰς τὰ πονηρὰ αὐτοῦ ἔργα.

φυλάξατε ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ, προσμένοντες τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς ζωήν αἰώνιον. Καὶ ἄλλους μὲν ἐλεεῖτε, κάμνοντες διάκρισιν, ἄλλους δὲ σώζετε μετὰ φόβου, ἁρπάζοντες αὐτοὺς ἐκ τοῦ πυρός, μισοῦντες καὶ τὸν χιτῶνα τὸν μεμολυσμένον ἀπὸ τῆς σαρκός. Εἰς δὲ τὸν δυνάμενον νὰ σᾶς φυλάξῃ ἀπταίστους καὶ νὰ σᾶς στήσῃ κατενώπιον τῆς δόξης αὑτοῦ ἀμώμους ἐν ἀγαλλιάσει,

καὶ ἀπὸ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅστις εἶναι μάρτυς πιστός, πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ἄρχων τῶν βασιλέων τῆς γῆς. Εἰς τὸν ἀγαπήσαντα ἡμᾶς καὶ λούσαντα ἡμᾶς ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν μὲ τὸ αἷμα αὑτοῦ,

Πλήν ἔχω τι κατὰ σοῦ, διότι τὴν ἀγάπην σου τὴν πρώτην ἀφῆκας. Ἐνθυμοῦ λοιπὸν πόθεν ἐξέπεσες καὶ μετανόησον καὶ κάμε τὰ πρῶτα ἔργα· εἰ δὲ μή, ἔρχομαι πρὸς σὲ ταχέως καὶ θέλω κινήσει τὴν λυχνίαν σου ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς, ἐὰν δὲν μετανοήσῃς.

Μετανόησον· εἰ δὲ μή, ἔρχομαι πρὸς σὲ ταχέως καὶ θέλω πολεμήσει πρὸς αὐτοὺς μὲ τὴν ῥομφαίαν τοῦ στόματός μου.

Καὶ ἔδωκα εἰς αὐτήν καιρὸν νὰ μετανοήσῃ ἐκ τῆς πορνείας αὑτῆς, καὶ δὲν μετενόησεν.

Ὁ νικῶν, οὗτος θέλει ἐνδυθῆ ἱμάτια λευκά, καὶ δὲν θέλω ἐξαλείψει τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐκ τοῦ βιβλίου τῆς ζωῆς, καὶ θέλω ὁμολογήσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ Πατρὸς μου καὶ ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ.

Ἐξεύρω τὰ ἔργα σου, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶσαι οὔτε ζεστός· εἴθε νὰ ἦσο ψυχρὸς ζεστός· οὕτως, ἐπειδή εἶσαι χλιαρὸς καὶ οὔτε ψυχρὸς οὔτε ζεστός, μέλλω νὰ σὲ ἐξεμέσω ἐκ τοῦ στόματός μου.

Διότι λέγεις ὅτι πλούσιος εἶμαι καὶ ἐπλούτησα καὶ δὲν ἔχω χρείαν οὐδενός, καὶ δὲν ἐξεύρεις ὅτι σὺ εἶσαι ταλαίπωρος καὶ ἐλεεινὸς καὶ πτωχὸς καὶ τυφλὸς καὶ γυμνός· συμβουλεύω σε νὰ ἀγοράσῃς παρ᾿ ἐμοῦ χρυσίον δεδοκιμασμένον ἐκ πυρὸς διὰ νὰ πλουτήσῃς, καὶ ἱμάτια λευκὰ διὰ νὰ ἐνδυθῇς καὶ νὰ μή φανερωθῇ αἰσχύνη τῆς γυμνότητός σου, καὶ χρίσον τοὺς ὀφθαλμοὺς σου μὲ κολλούριον διὰ νὰ βλέπῃς. Ἐγὼ ὅσους ἀγαπῶ, ἐλέγχω καὶ παιδεύω· γενοῦ λοιπὸν ζηλωτής καὶ μετανόησον.

Ἰδού, ἵσταμαι εἰς τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐὰν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, θέλω εἰσέλθει πρὸς αὐτὸν καὶ θέλω δειπνήσει μετ᾿ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ᾿ ἐμοῦ.

Ὅστις νικᾷ, θέλω δώσει εἰς αὐτὸν νὰ καθήσῃ μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου, καθώς καὶ ἐγὼ ἐνίκησα καὶ ἐκάθησα μετὰ τοῦ Πατρὸς μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ.

Καὶ εἶπα πρὸς αὐτόν· Κύριε, σὺ ἐξεύρεις. Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ· Οὗτοι εἶναι οἱ ἐρχόμενοι ἐκ τῆς θλίψεως τῆς μεγάλης, καὶ ἔπλυναν τὰς στολὰς αὑτῶν καὶ ἐλεύκαναν αὐτὰς ἐν τῷ αἵματι τοῦ Ἀρνίου.

Καὶ αὐτοὶ ἐνίκησαν αὐτὸν διὰ τὸ αἷμα τοῦ Ἀρνίου καὶ διὰ τὸν λόγον τῆς μαρτυρίας αὑτῶν, καὶ δὲν ἠγάπησαν τὴν ψυχήν αὑτῶν μέχρι θανάτου.

καὶ ἐν τῷ στόματι αὐτῶν δὲν εὑρέθη δόλος, διότι εἶναι ἄμωμοι ἐνώπιον τοῦ θρόνου Θεοῦ,

Ἐδὼ εἶναι ὑπομονή τῶν ἁγίων, ἐδὼ οἱ φυλάττοντες τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν πίστιν τοῦ Ἰησοῦ.

Τίς δὲν θέλει σὲ φοβηθῆ, Κύριε, καὶ δοξάσει τὸ ὄνομά σου; διότι εἶσαι μόνος ὅσιος, διότι πάντα τὰ ἔθνη θέλουσιν ἐλθεῖ καὶ προσκυνήσει ἐνώπιόν σου, διότι αἱ κρίσεις σου ἐφανερώθησαν.

Καὶ εἶδον θρόνον λευκὸν μέγαν καὶ τὸν καθήμενον ἐπ᾿ αὐτοῦ, ἀπὸ προσώπου τοῦ ὁποίου ἔφυγεν γῆ καὶ οὐρανός, καὶ δὲν εὑρέθη τόπος δι᾿ αὐτά. Καὶ εἶδον τοὺς νεκρούς, μικροὺς καὶ μεγάλους, ἱσταμένους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ τὰ βιβλία ἠνοίχθησαν· καὶ βιβλίον ἄλλο ἠνοίχθη, τὸ ὁποῖον εἶναι τῆς ζωῆς· καὶ ἐκρίθησαν οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν γεγραμμένων ἐν τοῖς βιβλίοις κατὰ τὰ ἔργα αὑτῶν.

καὶ θέλει ἐξαλείψει Θεὸς πᾶν δάκρυον ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν, καὶ θάνατος δὲν θέλει ὑπάρχει πλέον, οὔτε πένθος οὔτε κραυγή οὔτε πόνος δὲν θέλουσιν ὑπάρχει πλέον· διότι τὰ πρῶτα παρῆλθον. Καὶ εἶπεν καθήμενος ἐπὶ τοῦ θρόνου· Ἰδού, κάμνω νέα τὰ πάντα. Καὶ λέγει πρὸς ἐμέ· Γράψον, διότι οὗτοι οἱ λόγοι εἶναι ἀληθινοὶ καὶ πιστοί. Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ· Ἐτελέσθη. Ἐγὼ εἶμαι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἀρχή καὶ τὸ τέλος. Ἐγὼ θέλω δώσει εἰς τὸν διψῶντα ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν. Ὁ νικῶν θέλει κληρονομήσει τὰ πάντα, καὶ θέλω εἶσθαι εἰς αὐτὸν Θεὸς καὶ αὐτὸς θέλει εἶσθαι εἰς ἐμὲ υἱός. Οἱ δὲ δειλοὶ καὶ ἄπιστοι καὶ βδελυκτοὶ καὶ φονεῖς καὶ πόρνοι καὶ μάγοι καὶ εἰδωλολάτραι καὶ πάντες οἱ ψεῦσται θέλουσιν ἔχει τὴν μερίδα αὑτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιομένῃ μὲ πῦρ καὶ θεῖον· οὗτος εἶναι δεύτερος θάνατος.

Ὅστις ἀδικεῖ ἄς ἀδικήσῃ ἔτι, καὶ ὅστις εἶναι μεμολυσμένος ἄς μολυνθῇ ἔτι, καὶ δίκαιος ἄς γείνῃ ἔτι δίκαιος, καὶ ἅγιος ἄς γείνῃ ἔτι ἅγιος.

Μακάριοι οἱ πράττοντες τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, διὰ νὰ ἔχωσιν ἐξουσίαν ἐπὶ τὸ δένδρον τῆς ζωῆς καὶ νὰ εἰσέλθωσι διὰ τῶν πυλώνων εἰς τὴν πόλιν.

Καὶ τὸ Πνεῦμα καὶ νύμφη λέγουσιν· Ἐλθέ. Καὶ ὅστις ἀκούει, ἄς εἴπῃ. Ἐλθέ. Καὶ ὅστις διψᾷ, ἄς ἔλθῃ, καὶ ὅστις θέλει, ἄς λαμβάνῃ δωρεὰν τὸ ὕδωρ τῆς ζωῆς.

Διότι μαρτύρομαι εἰς πάντα ἀκούοντα τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου· Ἐὰν τις ἐπιθέσῃ εἰς ταῦτα, Θεὸς θέλει ἐπιθέσει εἰς αὐτὸν τὰς πληγὰς τὰς γεγραμμένας ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· καὶ ἐὰν τις ἀφαιρέσῃ ἀπὸ τῶν λόγων τοῦ βιβλίου τῆς προφητείας ταύτης, Θεὸς θέλει ἀφαιρέσει τὸ μέρος αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ βιβλίου τῆς ζωῆς καὶ ἀπὸ τῆς πόλεως τῆς ἁγίας καὶ τῶν γεγραμμένων ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ.