15 – Μέθη

Καὶ ἤρχισεν Νῶε νὰ ἦναι γεωργὸς καὶ ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα· καὶ ἔπιεν ἐκ τοῦ οἴνου καὶ ἐμεθύσθη, καὶ ἐγυμνώθη ἐν τῇ σκηνῇ αὑτοῦ. Καὶ εἶδεν Χάμ, πατήρ τοῦ Χαναάν, τὴν γύμνωσιν τοῦ πατρὸς αὑτοῦ· καὶ ἀνήγγειλε τοῦτο πρὸς τοὺς δύο ἀδελφοὺς αὑτοῦ ἔξω.

Οἶνον καὶ σίκερα δὲν θέλετε πίει, σύ, καὶ οἱ υἱοὶ σου μετὰ σοῦ, ὅταν εἰσέρχησθε εἰς τὴν σκηνήν τοῦ μαρτυρίου, διὰ νὰ μή ἀποθάνητε· τοῦτο θέλει εἶσθαι νόμιμον αἰώνιον εἰς τὰς γενεὰς σας· καὶ διὰ νὰ διακρίνητε μεταξὺ ἁγίου καὶ βεβήλου καὶ μεταξὺ ἀκαθάρτου καὶ καθαροῦ·

θέλει ἐγκρατεύεσθαι ἀπὸ οἴνου καὶ ἀπὸ σίκερα καὶ δὲν θέλει πίει ὄξος ἀπὸ οἴνου ὄξος ἀπὸ σίκερα οὔτε θέλει πίει, τι εἶναι κατεσκευασμένον ἀπὸ σταφυλῆς οὔτε θέλει φάγει σταφυλήν πρόσφατον οὐδὲ σταφίδας.

καὶ θέλουσιν εἰπεῖ πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως αὐτοῦ, Οὗτος υἱὸς ἡμῶν εἶναι πεισματώδης καὶ ἀπειθής· δὲν ὑπακούει εἰς τὴν φωνήν ἡμῶν· εἶναι λαίμαργος καὶ μέθυσος·

Ἐπειδή ἐκ τῆς ἀμπέλου τῶν Σοδόμων εἶναι ἄμπελος αὐτῶν, καὶ ἐκ τῶν ἀγρῶν τῆς Γομόρρας· σταφυλή αὐτῶν εἶναι σταφυλή χολῆς, οἱ βότρεις αὐτῶν πικροί· ὁ οἶνος αὐτῶν φαρμάκιον δρακόντων, καὶ ἀνίατος ἰὸς ἀσπίδος.

καὶ τώρα λοιπὸν πρόσεχε μή πίῃς οἶνον σίκερα καὶ μή φάγῃς μηδὲν ἀκάθαρτον·

Ἔδειξας εἰς τὸν λαὸν σου πράγματα σκληρά· ἐπότισας ἡμᾶς οἶνον παραφροσύνης.

Διότι ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Κυρίου εἶναι ποτήριον πλῆρες κεράσματος οἴνου ἀκράτου, καὶ ἐκ τούτου θέλει χύσει· πλήν τὴν τρυγίαν αὐτοῦ θέλουσι στραγγίσει πάντες οἱ ἀσεβεῖς τῆς γῆς καὶ θέλουσι πίει.

Ἐπειδή τρώγουσιν ἄρτον ἀσεβείας καὶ πίνουσιν οἶνον δυναστείας.

Ὁ οἶνος εἶναι χλευαστής, καὶ τὰ σίκερα στασιαστικά· καὶ ὅστις δελεάζεται ὑπὸ τούτων, δὲν εἶναι φρόνιμος.

Ὁ ἀγαπῶν εὐθυμίαν θέλει κατασταθῆ πένης· ἀγαπῶν οἶνον καὶ μύρα δὲν θέλει πλουτήσει.

Μή ἔσο μεταξὺ οἰνοποτῶν, μεταξὺ κρεοφάγων ἀσώτων· διότι μέθυσος καὶ ἄσωτος θέλουσι πτωχεύσει· καὶ ὑπνώδης θέλει ἐνδυθῆ ῥάκη.

Εἰς τίνα εἶναι οὐαί; εἰς τίνα στεναγμοί; εἰς τίνα ἔριδες; εἰς τίνα ματαιολογίαι; εἰς τίνα κτυπήματα ἄνευ αἰτίας; εἰς τίνα φλόγωσις ὀφθαλμῶν; Εἰς τοὺς ἐγχρονίζοντας ἐν τῷ οἴνῳ· εἰς ἐκείνους οἵτινες διάγουσιν ἀνιχνεύοντες οἰνοποσίας. Μή θεώρει τὸν οἶνον ὅτι κοκκινίζει, ὅτι δίδει τὸ χρῶμα αὑτοῦ εἰς τὸ ποτήριον, ὅτι καταβαίνει εὐαρέστως. Ἐν τῷ τέλει αὑτοῦ δάκνει ὡς ὄφις καὶ κεντρόνει ὡς βασιλίσκος· οἱ ὀφθαλμοὶ σου θέλουσι κυττάξει ἀλλοτρίας γυναῖκας, καὶ καρδία σου θέλει λαλήσει αἰσχρά· καὶ θέλεις εἶσθαι ὡς κοιμώμενος ἐν μέσῳ θαλάσσης, καὶ ὡς κοιτώμενος ἐπὶ κορυφῆς, καταρτίου· μὲ ἔτυπτον, θέλεις εἰπεῖ, καὶ δὲν ἐπόνεσα· μὲ ἔδειραν, καὶ δὲν ἠσθάνθην· πότε θέλω ἐγερθῆ, διὰ νὰ ὑπάγω νὰ ζητήσω αὐτὸν πάλιν;

Δὲν εἶναι τῶν βασιλέων, Λεμουήλ, δὲν εἶναι τῶν βασιλέων νὰ πίνωσιν οἶνον, οὐδὲ τῶν ἡγεμόνων, σίκερα· μήποτε πιόντες λησμονήσωσι τὸν νόμον καὶ διαστρέψωσι τὴν κρίσιν τινὸς τεθλιμμένου. Δίδετε σίκερα εἰς τοὺς τεθλιμμένους, καὶ οἶνον εἰς τοὺς πεπικραμένους τὴν ψυχήν· διὰ νὰ πίωσι καὶ νὰ λησμονήσωσι τὴν πτωχείαν αὑτῶν καὶ νὰ μή ἐνθυμῶνται πλέον τὴν δυστυχίαν αὑτῶν.

Μακαρία σύ, γῆ, τῆς ὁποίας βασιλεὺς εἶναι υἱὸς εὐγενῶν, καὶ οἱ ἄρχοντές σου τρώγουσιν ἐν καιρῷ πρὸς ἐνίσχυσιν καὶ οὐχὶ πρὸς μέθην!

Οὐαὶ εἰς ἐκείνους, οἵτινες ἐξεγειρόμενοι τὸ πρωΐ ζητοῦσι σίκερα· οἵτινες ἐξακολουθοῦσι μέχρι τῆς ἑσπέρας, ἑωσοῦ ἐξάψῃ οἶνος αὐτούς. Καὶ κιθάρα καὶ λύρα, τὸ τύμπανον καὶ αὐλὸς καὶ οἶνος εἶναι ἐν τοῖς συμποσίοις αὐτῶν· ἀλλὰ δὲν παρατηροῦσι τὸ ἔργον τοῦ Κυρίου καὶ δὲν θεωροῦσι τὴν ἐνέργειαν τῶν χειρῶν αὐτοῦ.

Οὐαὶ εἰς τοὺς ὅσοι εἶναι δυνατοὶ εἰς τὸ νὰ πίνωσιν οἶνον καὶ ἰσχυροὶ εἰς τὸ νὰ σμίγωσι σίκερα·

Ὁ Κύριος ἐκέρασεν ἐν τῷ μέσῳ αὐτῆς πνεῦμα παραφροσύνης· καὶ ἐπλάνησαν τὴν Αἴγυπτον εἰς πάντα τὰ ἔργα αὐτῆς, ὡς μεθύων πλανᾶται ἐν τῷ ἐμετῷ αὑτοῦ.

Δὲν θέλουσι πίνει οἶνον μετὰ σμάτων· τὸ σίκερα θέλει εἶσθαι πικρὸν εἰς τοὺς πίνοντας αὐτό. Ἡ πόλις τῆς ἐρημώσεως ἠφανίσθη· πᾶσα οἰκία ἐκλείσθη, ὥστε νὰ μή εἰσέλθῃ μηδείς. Κραυγή εἶναι ἐν ταῖς ὁδοῖς διὰ τὸν οἶνον· πᾶσα εὐθυμία παρῆλθεν· χαρὰ τοῦ τόπου ἔφυγεν. Ἐρημία ἔμεινεν ἐν τῇ πόλει, καὶ πύλη ἐκτυπήθη ὑπὸ ἀφανισμοῦ·

Ἡ γῆ θέλει κλονισθῆ ἐδὼ καὶ ἐκεῖ ὡς μεθύων καὶ θέλει μετακινηθῆ ὡς καλύβη· καὶ ἀνομία αὐτῆς θέλει βαρύνει ἐπ᾿ αὐτήν· καὶ θέλει πέσει καὶ πλέον δὲν θέλει σηκωθῆ.

Οὐαὶ εἰς τὸν στέφανον τῆς ὑπερηφανίας τῶν μεθύσων τοῦ Ἐφραΐμ, τῶν ὁποίων ἔνδοξος ὡραιότης εἶναι ἄνθος μαραινόμενον· οἵτινες ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῶν παχειῶν κοιλάδων κατακυριεύονται ὑπὸ τοῦ οἴνου.

Ὁ στέφανος τῆς ὑπερηφανίας τῶν μεθύσων τοῦ Ἐφραΐμ θέλει καταπατηθῆ ὑπὸ τοὺς πόδας.

Πλήν καὶ αὐτοὶ ἐπλανήθησαν ὑπὸ οἴνου καὶ παρεδρόμησαν ὑπὸ σίκερα· ἱερεὺς καὶ προφήτης ἐπλανήθησαν ὑπὸ σίκερα, κατεπόθησαν ὑπὸ οἴνου, παρεδρόμησαν ὑπὸ σίκερα· πλανῶνται ἐν τῇ δράσει, προσκόπτουσιν ἐν τῇ κρίσει. Διότι πᾶσαι αἱ τράπεζαι εἶναι πλήρεις ἐμετοῦ καὶ ἀκαθαρσίας, οὐδεὶς τόπος μένει καθαρός.

Στῆτε καὶ θαυμάσατε· ἀναβοήσατε καὶ ἀνακράξατε· οὗτοι μεθύουσιν ἀλλ᾿ οὐχὶ ὑπὸ οἴνου· παραφέρονται ἀλλ᾿ οὐχὶ ὑπὸ σίκερα.

Ἔλθετε, λέγουσι, θέλω φέρει οἶνον καὶ θέλομεν μεθυσθῆ μὲ σίκερα· καὶ αὔριον θέλει εἶσθαι ὡς ἡμέρα αὕτη, πολὺ πλέον ἄφθονος.

Διὰ τοῦτο θέλεις λαλήσει πρὸς αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦτον· Οὕτω λέγει Κύριος Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· πᾶς ἀσκὸς θέλει γεμισθῆ οἴνου· καὶ αὐτοὶ θέλουσιν εἰπεῖ πρὸς σέ, Μήπως τῳόντι δὲν γνωρίζομεν ὅτι πᾶς ἀσκὸς θέλει γεμισθῆ οἴνου; Τότε θέλεις εἰπεῖ πρὸς αὐτούς, Οὕτω λέγει Κύριος· Ἰδού, θέλω γεμίσει πάντας τοὺς κατοίκους τῆς γῆς ταύτης καὶ τοὺς βασιλεῖς τοὺς καθημένους ἐπὶ τὸν θρόνον τοῦ Δαβὶδ καὶ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς προφήτας καὶ πάντας τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, ἀπὸ μεθυσμοῦ. Καὶ θέλω συντρίψει αὐτοὺς μετ᾿ ἀλλήλων, καὶ τοὺς πατέρας καὶ τοὺς υἱοὺς ὁμοῦ, λέγει Κύριος· δὲν θέλω σπλαγχνισθῆ οὐδὲ φεισθῆ οὐδὲ ἐλεήσει, ἀλλὰ θέλω ἐξολοθρεύσει αὐτούς.

Ἕνεκεν τῶν προφητῶν καρδία μου συντρίβεται ἐντὸς μου· σαλεύονται πάντα τὰ ὀστᾶ μου· εἶμαι ὡς ἄνθρωπος μεθύων καὶ ὡς ἄνθρωπος συνεχόμενος ὑπὸ οἴνου, ἐξ αἰτίας τοῦ Κυρίου καὶ ἐξ αἰτίας τῶν λόγων τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ.

Διότι οὕτω λέγει πρὸς ἐμὲ Κύριος Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, Λάβε τὸ ποτήριον τοῦτο τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ μου ἐκ τῆς χειρὸς μου καὶ πότισον ἐξ αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, πρὸς τὰ ὁποῖα ἐγὼ σὲ ἀποστέλλω· καὶ θέλουσι πίει καὶ θέλουσι ταραχθῆ καὶ παραφρονήσει ἐξ αἰτίας τῆς μαχαίρας, τὴν ὁποίαν ἐγὼ θέλω ἀποστείλει ἐν μέσῳ αὐτῶν.

Διὰ τοῦτο θέλεις εἰπεῖ πρὸς αὐτούς, Οὕτω λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων, Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· Πίετε καὶ μεθύσατε καὶ ἐμέσατε καὶ πέσετε καὶ μή σηκωθῆτε, ἐξ αἰτίας τῆς μαχαίρας, τὴν ὁποίαν ἐγὼ θέλω ἀποστείλει ἐν μέσῳ ὑμῶν.

καὶ ἔθεσα ἔμπροσθεν τῶν υἱῶν τοῦ οἴκου τῶν Ῥηχαβιτῶν ἀγγεῖα πλήρη οἴνου καὶ ποτήρια, καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς, Πίετε οἶνον. Καὶ εἶπον, Δὲν θέλομεν πίει οἶνον· διότι Ἰωναδάβ, υἱὸς τοῦ Ῥηχάβ, πατήρ ἡμῶν, προσέταξεν εἰς ἡμᾶς λέγων, Δὲν θέλετε πίει οἶνον, σεῖς καὶ οἱ υἱοὶ σας, εἰς τὸν αἰῶνα·

Μὲ ἐχόρτασε πικρίαν· μὲ ἐμέθυσεν ἀψίνθιον.

Ἐν τῇ ὁδῷ τῆς ἀδελφῆς σου περιεπάτησας· διὰ τοῦτο θέλω δώσει εἰς τὴν χεῖρά σου τὸ ποτήριον αὐτῆς. Οὕτω λέγει Κύριος Θεός· Τὸ ποτήριον τῆς ἀδελφῆς σου θέλεις πίει, τὸ βαθὺ καὶ πλατύ· θέλεις εἶσθαι γέλως καὶ παίγνιον· τὸ ποτήριον τοῦτο χωρεῖ πολύ. Θέλεις ἐμπλησθῆ ἀπὸ μέθης καὶ θλίψεως, μὲ τὸ ποτήριον τῆς ἐκπλήξεως καὶ τοῦ ἀφανισμοῦ, μὲ τὸ ποτήριον τῆς ἀδελφῆς σου Σαμαρείας. Καὶ θέλεις πίει αὐτὸ καὶ στραγγίσει, καὶ θέλεις συντρίψει τὰ ὄστρακα αὐτοῦ, καὶ θέλεις διασπαράξει τὰ στήθη σου· διότι ἐγὼ ἐλάλησα, λέγει Κύριος Θεός. Διὰ τοῦτο οὕτω λέγει Κύριος Θεός· Ἐπειδή μὲ ἐλησμόνησας καὶ μὲ ἀπέρριψας ὀπίσω τῶν νώτων σου, βάστασον λοιπὸν καὶ σὺ τὴν ἀκολασίαν σου καὶ τὰς πορνείας σου.

Καὶ οἶνον δὲν θέλει πίνει οὐδεὶς ἱερεύς, ὅταν εἰσέρχηται εἰς τὴν ἐσωτέραν αὐλήν.

Ἀλλ᾿ Δανιήλ ἔβαλεν ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ νὰ μή μιανθῇ ἀπὸ τῶν ἐδεσμάτων τοῦ βασιλέως οὐδὲ ἀπὸ τοῦ οἴνου τὸν ὁποῖον ἐκεῖνος ἔπινε· διὰ τοῦτο παρεκάλεσε τὸν ἀρχιευνοῦχον νὰ μή μιανθῇ.

Καὶ ἀφήρει Ἀμελσὰρ τὸ φαγητὸν αὐτῶν καὶ τὸν οἶνον τὸν ὁποῖον ἔπρεπε νὰ πίνωσι καὶ ἔδιδεν εἰς αὐτοὺς ὄσπρια.

ἀλλ᾿ ὑψώθης ἐναντίον τοῦ Κυρίου τοῦ οὐρανοῦ· καὶ τὰ σκεύη τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἔφεραν ἔμπροσθέν σου, καὶ ἐπίνετε οἶνον ἐξ αὐτῶν καὶ σὺ καὶ οἱ μεγιστᾶνές σου, αἱ γυναῖκές σου καὶ αἱ παλλακαὶ σου· καὶ ἐδοξολόγησας τοὺς θεοὺς τοὺς ἀργυροὺς καὶ τοὺς χρυσούς, τοὺς χαλκούς, τοὺς σιδηρούς, τοὺς ξυλίνους καὶ τοὺς λιθίνους, οἵτινες δὲν βλέπουσιν οὐδὲ ἀκούουσιν οὐδὲ νοοῦσι· τὸν δὲ Θεόν, εἰς τοῦ ὁποίου τὴν χεῖρα εἶναι πνοή σου καὶ εἰς τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ πᾶσαι αἱ ὁδοὶ σου, δὲν ἐδόξασας.

Πορνεία καὶ οἶνος καὶ μέθη ἀφαιροῦσι τὴν καρδίαν.

Ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ βασιλέως ἡμῶν, οἱ ἄρχοντες ἠσθένησαν ὑπὸ τῆς φλογώσεως τοῦ οἴνου, καὶ αὐτὸς ἐξήπλωσε τὴν χεῖρα αὑτοῦ πρὸς τοὺς ἀχρείους.

Ἀνανήψατε, μέθυσοι, καὶ κλαύσατε, καὶ ὀλολύξατε, πάντες οἱ οἰνοπόται, διὰ τὸν νέον οἶνον· διότι ἀφῃρέθη ἀπὸ τοῦ στόματός σας.

καὶ πλαγιάζουσι πλησίον παντὸς θυσιαστηρίου ἐπὶ ἐνδυμάτων ἐνεχυριασμένων, καὶ πίνουσιν ἐν τῷ οἴκῳ τῶν θεῶν αὑτῶν τὸν οἶνον τῶν καταδυναστευομένων.

Σεῖς δὲ ἐποτίζετε τοὺς Ναζηραίους οἶνον καὶ προσετάξατε τοὺς προφήτας λέγοντες, Μή προφητεύσητε.

οἵτινες πίνετε τὸν οἶνον μὲ φιάλας καὶ χρίεσθε μὲ τὰ ἐξαίρετα μύρα· διὰ δὲ τὸν συντριμμὸν τοῦ Ἰωσήφ δὲν θλίβεσθε.

Ἐὰν τις περιπατῇ κατὰ τὸ πνεῦμα αὑτοῦ καὶ λαλῇ ψεύδη, λέγων, Θέλω προφητεύσει εἰς σὲ περὶ οἴνου καὶ σίκερα, οὗτος βεβαίως θέλει εἶσθαι προφήτης τοῦ λαοῦ τούτου.

Διότι ἐνῷ συμπεριπλέκονται ὡς ἄκανθαι καὶ μεθύουσιν ὡς μεθυσταί, θέλουσι καταναλωθῆ ὡς κατάξηρον ἄχυρον.

Οὐαὶ εἰς τὸν ποτίζοντα τὸν πλησίον αὑτοῦ, εἰς σὲ ὅστις προσφέρεις τὴν φιάλην σου καὶ προσέτι μεθύεις αὐτόν, διὰ νὰ θεωρῇς τὴν γύμνωσιν αὐτῶν. Ἐνεπλήσθης αἰσχύνης ἀντὶ δόξης· πίε καὶ σύ, καὶ ἄς ἀνακαλυφθῆ ἀκροβυστία σου· τὸ ποτήριον τῆς δεξιᾶς τοῦ Κυρίου θέλει στραφῆ πρὸς σέ, καὶ ἐμετὸς ἀτιμίας θέλει εἶσθαι ἐπὶ τὴν δόξαν σου.

Διότι ἦλθεν Ἰωάννης μήτε τρώγων μήτε πίνων, καὶ λέγουσι· Δαιμόνιον ἔχει. Ἦλθεν Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τρώγων καὶ πίνων, καὶ λέγουσιν· Ἰδού, ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης, φίλος τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν. Καὶ ἐδικαιώθη σοφία ἀπὸ τῶν τέκνων αὑτῆς.

Ἐὰν δὲ εἴπῃ κακὸς ἐκεῖνος δοῦλος ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ, Βραδύνει νὰ ἔλθῃ κύριός μου, καὶ ἀρχίσῃ νὰ δέρῃ τοὺς συνδούλους, νὰ τρώγῃ δὲ καὶ νὰ πίνῃ μετὰ τῶν μεθυόντων, θέλει ἐλθεῖ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου καθ᾿ ἥν ἡμέραν δὲν προσμένει καὶ καθ᾿ ἥν ὥραν δὲν ἐξεύρει, καὶ θέλει ἀποχωρίσει αὐτόν, καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ θέλει θέσει μετὰ τῶν ὑποκριτῶν· ἐκεῖ θέλει εἶσθαι κλαυθμὸς καὶ τριγμὸς τῶν ὁδόντων.

Διότι θέλει εἶσθαι μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ οἶνον καὶ σίκερα δὲν θέλει πίει, καὶ θέλει πληρωθῆ Πνεύματος Ἁγίου ἔτι ἐκ κοιλίας τῆς μητρὸς αὑτοῦ,

Διότι ἦλθεν Ἰωάννης Βαπτιστής μήτε ἄρτον τρώγων μήτε οἶνον πίνων, καὶ λέγετε· Δαιμόνιον ἔχει. Ἦλθεν Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τρώγων καὶ πίνων, καὶ λέγετε· Ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης, φίλος τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν.

Ἐὰν δὲ εἴπῃ δοῦλος ἐκεῖνος ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ, Βραδύνει νὰ ἔλθῃ κύριός μου· καὶ ἀρχίσῃ νὰ δέρῃ τοὺς δούλους καὶ τὰς δούλας, καὶ νὰ τρώγῃ καὶ νὰ πίνῃ καὶ νὰ μεθύῃ, θέλει ἐλθεῖ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου, καθ᾿ ἥν ἡμέραν δὲν προσμένει καὶ καθ᾿ ἥν ὥραν δὲν ἐξεύρει, καὶ θέλει ἀποχωρίσει αὐτόν, καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ θέλει θέσει μετὰ τῶν ἀπίστων.

Προσέχετε δὲ εἰς ἑαυτοὺς μήποτε βαρυνθῶσιν αἱ καρδίαι σας ἀπὸ κραιπάλης καὶ μέθης καὶ μεριμνῶν βιωτικῶν, καὶ ἐπέλθῃ αἰφνίδιος ἐφ᾿ ὑμᾶς ἡμέρα ἐκείνη·

Καθὼς δὲ ἀρχιτρίκλινος ἐγεύθη τὸ ὕδωρ εἰς οἶνον μεταβεβλημένον καὶ δὲν ἤξευρε πόθεν εἶναι, οἱ ὑπηρέται ὅμως ἤξευρον οἱ ἀντλήσαντες τὸ ὕδωρ φωνάζει τὸν νυμφίον ἀρχιτρίκλινος καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Πᾶς ἄνθρωπος πρῶτον τὸν καλὸν οἶνον βάλλει, καὶ ἀφοῦ πίωσι πολύ, τότε τὸν κατώτερον· σὺ ἐφύλαξας τὸν καλὸν οἶνον ἕως τώρα.

Ἄλλοι δὲ χλευάζοντες ἔλεγον ὅτι εἶναι μεστοὶ ἀπὸ γλυκὺν οἶνον. Σταθεὶς δὲ Πέτρος μετὰ τῶν ἕνδεκα, ὕψωσε τὴν φωνήν αὑτοῦ καὶ ἐλάλησε πρὸς αὐτούς· Ἄνδρες Ἰουδαῖοι καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν Ἱερουσαλήμ, τοῦτο ἄς ἦναι γνωστὸν εἰς ἐσᾶς καὶ ἀκούσατε τοὺς λόγους μου. Διότι οὗτοι δὲν εἶναι μεθυσμένοι, καθὼς σεῖς νομίζετε· διότι εἶναι τρίτη ὥρα τῆς ἡμέρας· ἀλλὰ τοῦτο εἶναι τὸ ῥηθὲν διὰ τοῦ προφήτου Ἰωήλ·

Ἄς περιπατήσωμεν εὐσχημόνως ὡς ἐν ἡμέρᾳ, μή εἰς συμπόσια καὶ μέθας, μή εἰς κοίτας καὶ ἀσελγείας, μή εἰς ἔριδα καὶ φθόνον· ἀλλ᾿ ἐνδύθητε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ μή φροντίζετε περὶ τῆς σαρκὸς εἰς τὸ νὰ ἐκτελῆτε τὰς ἐπιθυμίας αὐτῆς.

Καλὸν εἶναι τὸ νὰ μή φάγῃς κρέας μηδὲ νὰ πίῃς οἶνον μηδὲ νὰ πράξῃς τι, εἰς τὸ ὁποῖον ἀδελφὸς σου προσκόπτει σκανδαλίζεται ἀσθενεῖ.

Δὲν ἐξεύρετε ὅτι εἶσθε ναὸς Θεοῦ καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικεῖ ἐν ὑμῖν; Ἐὰν τις φθείρῃ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, τοῦτον θέλει φθείρει Θεός διότι ναὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος, ὅστις εἶσθε σεῖς.

Ἀλλὰ τώρα σᾶς ἔγραψα νὰ μή συναναστρέφησθε, ἐὰν τις ἀδελφὸς ὀνομαζόμενος ἦναι πόρνος πλεονέκτης εἰδωλολάτρης λοίδορος μέθυσος ἅρπαξ μὲ τὸν τοιοῦτον μηδὲ νὰ συντρώγητε.

Ἤ δὲν ἐξεύρετε ὅτι οἱ ἄδικοι δὲν θέλουσι κληρονομήσει τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ; Μή πλανᾶσθε οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται οὔτε κλέπται οὔτε πλεονέκται οὔτε μέθυσοι οὔτε λοίδοροι οὔτε ἅρπαγες θέλουσι κληρονομήσει τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Καὶ τοιοῦτοι ὑπήρχετέ τινες ἀλλὰ ἀπελούσθητε, ἀλλὰ ἡγιάσθητε, ἀλλ᾿ ἐδικαιώθητε διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καὶ διὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

Ἤ δὲν ἐξεύρετε ὅτι τὸ σῶμά σας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τοῦ ἐν ὑμῖν, τὸ ὁποῖον ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ δὲν εἶσθε κύριοι ἑαυτῶν; Διότι ἠγοράσθητε διὰ τιμῆς δοξάσατε λοιπὸν τὸν Θεὸν διὰ τοῦ σώματός σας καὶ διὰ τοῦ πνεύματός σας, τὰ ὁποῖα εἶναι τοῦ Θεοῦ.

Πειρασμὸς δὲν σᾶς κατέλαβεν εἰμή ἀνθρώπινος πιστὸς ὅμως εἶναι Θεός, ὅστις δὲν θέλει σᾶς ἀφήσει νὰ πειρασθῆτε ὑπὲρ τὴν δύναμίν σας, ἀλλὰ μετὰ τοῦ πειρασμοῦ θέλει κάμει καὶ τὴν ἔκβασιν, ὥστε νὰ δύνασθε νὰ ὑποφέρητε.

Ἐὰν κατὰ ἄνθρωπον ἐπολέμησα μὲ θηρία ἐν Ἐφέσῳ, τί τὸ ὄφελος εἰς ἐμέ; ἄν οἱ νεκροὶ δὲν ἀνασταίνωνται, ἄς φάγωμεν καὶ ἄς πίωμεν, διότι αὔριον ἀποθνήσκομεν. Μή πλανᾶσθε Φθείρουσι τὰ καλὰ ἤθη αἱ κακαὶ συναναστροφαί. Συνέλθετε εἰς ἑαυτοὺς κατὰ τὸ δίκαιον καὶ μή ἁμαρτάνετε διότι τινὲς ἔχουσιν ἀγνωσίαν Θεοῦ πρὸς ἐντροπήν σας λέγω τοῦτο.

Φανερὰ δὲ εἶναι τὰ ἔργα τῆς σαρκός, τὰ ὁποῖα εἶναι μοιχεία, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια, εἰδωλολατρεία, φαρμακεία, ἔχθραι, ἔριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασίαι, αἱρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κῶμοι, καὶ τὰ ὅμοια τούτων, περὶ τῶν ὁποίων σᾶς προλέγω, καθὼς καὶ προεῖπον, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράττοντες βασιλείαν Θεοῦ δὲν θέλουσι κληρονομήσει.

Καὶ μή μεθύσκεσθε μὲ οἶνον, εἰς τὸν ὁποῖον εἶναι ἀσωτία, ἀλλὰ πληροῦσθε διὰ τοῦ Πνεύματος, λαλοῦντες μεταξὺ σας μὲ ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ᾠδὰς πνευματικάς, δοντες καὶ ψάλλοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν εἰς τὸν Κύριον,

Ἄρα λοιπὸν ἄς μή κοιμώμεθα ὡς καὶ οἱ λοιποί, ἀλλ᾿ ἄς ἀγρυπνῶμεν καὶ ἄς ἐγκρατευώμεθα. Διότι οἱ κοιμώμενοι τὴν νύκτα κοιμῶνται, καὶ οἱ μεθύοντες τὴν νύκτα μεθύουσιν· ἀλλ᾿ ἡμεῖς, ὄντες τῆς ἡμέρας, ἄς ἐγκρατευώμεθα, ἐνδυθέντες τὸν θώρακα τῆς πίστεως καὶ ἀγάπης καὶ περικεφαλαίαν τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας· διότι Θεὸς δὲν προσδιώρισεν ἡμᾶς εἰς ὀργήν, ἀλλ᾿ εἰς ἀπόλαυσιν σωτηρίας διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,

Πρέπει λοιπὸν ἐπίσκοπος νὰ ἦναι ἄμεμπτος, μιᾶς γυναικὸς ἀνήρ, ἄγρυπνος, σώφρων, κόσμιος, φιλόξενος, διδακτικός, οὐχὶ μέθυσος, οὐχὶ πλήκτης, οὐχὶ αἰσχροκερδής, ἀλλ᾿ ἐπιεικής, ἄμαχος, ἀφιλάργυρος,

Οἱ διάκονοι ὡσαύτως πρέπει νὰ ἦναι σεμνοί, οὐχὶ δίγλωσσοι, οὐχὶ δεδομένοι εἰς οἶνον πολύν, οὐχὶ αἰσχροκερδεῖς,

διότι δὲν ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ.

Σὺ δὲ ἀγρύπνει εἰς πάντα, κακοπάθησον, ἐργάσθητι ἔργον εὐαγγελιστοῦ, τὴν διακονίαν σου κάμε πλήρη. Διότι ἐγὼ γίνομαι ἤδη σπονδή καὶ καιρὸς τῆς ἀναχωρήσεώς μου ἔφθασε.

Διότι πρέπει ἐπίσκοπος νὰ ἦναι ἀνέγκλητος, ὡς οἰκονόμος Θεοῦ, μή αὐθάδης, μή ὀργίλος, μή μέθυσος, μή πλήκτης, μή αἰσχροκερδής, ἀλλὰ φιλόξενος, φιλάγαθος, σώφρων, δίκαιος, ὄσιος, ἐγκρατής,

Οἱ γέροντες νὰ ἦναι ἄγρυπνοι, σεμνοί, σώφρονες, ὑγιαίνοντες ἐν τῇ πίστει, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ὑπομονῇ. Αἱ γραῖαι ὡσαύτως νὰ ἔχωσι τρόπον ἱεροπρεπῆ, μή κατάλαλοι, μή δεδουλωμέναι εἰς πολλήν οἰνοποσίαν, νὰ ἦναι διδάσκαλοι τῶν καλῶν,

Τοὺς νεωτέρους ὡσαύτως νουθέτει νὰ σωφρονῶσι,

διδάσκουσα ἡμᾶς νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας καὶ νὰ ζήσωμεν σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι,

Διὰ τοῦτο ἀναζωσθέντες τὰς ὀσφύας τῆς διανοίας σας, ἐγκρατεύεσθε καὶ ἔχετε τελείαν ἐλπίδα εἰς τὴν χάριν τὴν ἐρχομένην εἰς ἐσᾶς, ὅταν ἀποκαλυφθῇ Ἰησοῦς Χριστός, ὡς τέκνα ὑπακοῆς μή συμμορφούμενοι μὲ τὰς προτέρας ἐπιθυμίας, τὰς ὁποίας εἴχετε ἐν ἀγνοίᾳ ὑμῶν, ἀλλὰ καθὼς εἶναι ἅγιος ἐκεῖνος, ὅστις σᾶς ἐκάλεσεν, οὕτω καὶ σεῖς γίνεσθε ἅγιοι ἐν πάσῃ διαγωγῇ· διότι εἶναι γεγραμμένον· Ἃγιοι γίνεσθε, διότι ἐγὼ εἶμαι ἅγιος.

Διότι ἀρκετὸς εἶναι εἰς ἡμᾶς παρελθὼν καιρὸς τοῦ βίου, ὅτε ἐπράξαμεν τὸ θέλημα τῶν ἐθνῶν, περιπατήσαντες ἐν ἀσελγείαις, ἐπιθυμίαις, οἰνοποσίαις, κώμοις, συμποσίοις καὶ ἀθεμίτοις εἰδωλολατρείαις·

Ἐγκρατεύθητε, ἀγρυπνήσατε· διότι ἀντίδικός σας διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιέρχεται ζητῶν τίνα νὰ καταπίῃ· εἰς τὸν ὁποῖον ἀντιστάθητε μένοντες στερεοὶ εἰς τὴν πίστιν, ἐξεύροντες ὅτι τὰ αὐτὰ παθήματα γίνονται εἰς τοὺς ἀδελφοὺς σας τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ.

Ἐὰν ὁμολογῶμεν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, εἶναι πιστὸς καὶ δίκαιος, ὥστε νὰ συγχωρήσῃ εἰς ἡμᾶς τὰς ἁμαρτίας καὶ καθαρίσῃ ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀδικίας.

Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἠκολούθησε, λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν πόλις μεγάλη, διότι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὑτῆς ἐπότισε πάντα τὰ ἔθνη.

μετὰ τῆς ὁποίας ἐπόρνευσαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ ἐμεθύσθησαν οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν ἐκ τοῦ οἴνου τῆς πορνείας αὐτῆς.

διότι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς ἔπιον πάντα τὰ ἔθνη, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἐπόρνευσαν μετ᾿ αὐτῆς καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς ἐπλούτησαν ἐκ τῆς ὑπερβολῆς τῆς ἐντρυφήσεως αὐτῆς.