29 – Δαίμονες

Ὁ δὲ ὄφις ἦτο τὸ φρονιμώτερον πάντων τῶν ζώων τοῦ ἀγροῦ, τὰ ὁποῖα ἔκαμε Κύριος Θεός· καὶ εἶπεν ὄφις πρὸς τὴν γυναῖκα, Τῷ ὄντι εἶπεν Θεός, Μή φάγητε ἀπὸ παντὸς δένδρου τοῦ παραδείσου; Καὶ εἶπεν γυνή πρὸς τὸν ὄφιν, Ἀπὸ τοῦ καρποῦ τῶν δένδρων τοῦ παραδείσου δυνάμεθα νὰ φάγωμεν· ἀπὸ δὲ τοῦ καρποῦ τοῦ δένδρου, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐν μέσῳ τοῦ παραδείσου, εἶπεν Θεός, Μή φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, μηδὲ ἐγγίσητε αὐτόν, διὰ νὰ μή ἀποθάνητε. Καὶ εἶπεν ὄφις πρὸς τὴν γυναῖκα, Δὲν θέλετε βεβαίως ἀποθάνει ἀλλ᾿ ἐξεύρει Θεός, ὅτι καθ᾿ ἥν ἡμέραν φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θέλουσιν ἀνοιχθῆ οἱ ὀφθαλμοὶ σας, καὶ θέλετε εἶσθαι ὡς θεοί, γνωρίζοντες τὸ καλὸν καὶ τὸ κακόν. Καὶ εἶδεν γυνή, ὅτι τὸ δένδρον ἦτο καλὸν εἰς βρῶσιν, καὶ ὅτι ἦτο ἀρεστὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ ἐπιθυμητὸν τὸ δένδρον ὡς δίδον γνῶσιν· καὶ λαβοῦσα ἐκ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ, ἔφαγε· καὶ ἔδωκε καὶ εἰς τὸν ἄνδρα αὑτῆς μεθ᾿ ἑαυτῆς, καὶ αὐτὸς ἔφαγε.

Καὶ εἶπε Κύριος Θεὸς πρὸς τὴν γυναῖκα, Τί εἶναι τοῦτο τὸ ὁποῖον ἔκαμες; Καὶ γυνή εἶπεν, ὄφις μὲ ἠπάτησε, καὶ ἔφαγον. Καὶ εἶπε Κύριος Θεὸς πρὸς τὸν ὄφιν, Ἐπειδή ἔκαμες τοῦτο, ἐπικατάρατος νὰ ἦσαι μεταξὺ πάντων τῶν κτηνῶν, καὶ πάντων τῶν ζώων τοῦ ἀγροῦ· ἐπὶ τῆς κοιλίας σου θέλεις περιπατεῖ, καὶ χῶμα θέλεις τρώγει, πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου· καὶ ἔχθραν θέλω στήσει ἀναμέσον σοῦ καὶ τῆς γυναικός, καὶ ἀναμέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτὸ θέλει σοῦ συντρίψει τὴν κεφαλήν, καὶ σὺ θέλεις κεντήσει τὴν πτέρναν αὐτοῦ.

Καὶ ὅτε ἤρχισαν οἱ ἄνθρωποι νὰ πληθύνωνται ἐπὶ τοῦ προσώπου τῆς γῆς, καὶ θυγατέρες ἐγεννήθησαν εἰς αὐτούς, ἰδόντες οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ τὰς θυγατέρας τῶν ἀνθρώπων, ὅτι ἦσαν ὡραῖαι, ἔλαβον εἰς ἑαυτοὺς γυναῖκας ἐκ πασῶν ὅσας ἔκλεξαν. Καὶ εἶπε Κύριος, Δὲν θέλει καταμείνει πάντοτε τὸ πνεῦμά μου μετὰ τοῦ ἀνθρώπου, διότι εἶναι σάρξ· αἱ ἡμέραι αὐτοῦ θέλουσιν εἶσθαι ἀκόμη ἑκατὸν εἴκοσι ἔτη. Κατ᾿ ἐκείνας τὰς ἡμέρας ἦσαν οἱ γίγαντες ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἔτι, ὕστερον, ἀφοῦ οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ εἰσῆλθον εἰς τὰς θυγατέρας τῶν ἀνθρώπων, καὶ αὗται ἐτεκνοποίησαν εἰς αὐτούς· ἐκεῖνοι ἦσαν οἱ δυνατοί, οἱ ἔκπαλαι ἄνδρες ὀνομαστοί.

Καὶ δὲν θέλουσι θυσιάσει πλέον τὰς θυσίας αὑτῶν εἰς τοὺς δαίμονας, κατόπιν τῶν ὁποίων αὐτοὶ πορνεύουσι· τοῦτο θέλει εἶσθαι εἰς αὐτοὺς νόμιμον αἰώνιον εἰς τὰς γενεὰς αὐτῶν.

Δὲν θέλετε ἀκολουθεῖ τοὺς ἔχοντας πνεῦμα μαντείας οὐδὲ θέλετε προσκολληθῆ εἰς ἐπαοιδούς, ὥστε νὰ μιαίνησθε δι᾿ αὐτῶν. Ἐγὼ εἶμαι Κύριος Θεὸς σας.

Καὶ ψυχή, ἥτις ἀκολουθήσῃ τοὺς ἔχοντας πνεῦμα μαντείας καὶ τοὺς ἐπαοιδούς, διὰ νὰ πορνεύῃ κατόπιν αὐτῶν, θέλω ἐπιστήσει τὸ πρόσωπόν μου κατὰ τῆς ψυχῆς ἐκείνης, καὶ θέλω ἐξολοθρεύσει αὐτήν ἐκ μέσου τοῦ λαοῦ αὐτῆς.

Καὶ ἀνήρ γυνή, ἥτις ἔχει πνεῦμα μαντείας, εἶναι ἐπαοιδός, ἐξάπαντος θέλει θανατωθῆ· μὲ λίθους θέλουσι λιθοβολήσει αὐτούς· τὸ αἷμα αὐτῶν θέλει εἶσθαι ἐπ᾿ αὐτούς.

αἵτινες προσεκάλεσαν τὸν λαὸν εἰς τὰς θυσίας τῶν θεῶν αὑτῶν· καὶ ἔφαγεν λαὸς καὶ προσεκύνησε τοὺς θεοὺς αὑτῶν. Καὶ προσεκολλήθη Ἰσραήλ εἰς τὸν Βέελ-φεγώρ· καὶ ἐξήφθη ὀργή τοῦ Κυρίου κατὰ τοῦ Ἰσραήλ.

Δὲν θέλει εὑρεθῆ εἰς σὲ οὐδεὶς διαπερνῶν τὸν υἱὸν αὑτοῦ τὴν θυγατέρα αὑτοῦ διὰ τοῦ πυρός, μαντευόμενος μαντείαν προγνώστης τῶν καιρῶν οἰωνοσκόπος μάγος, ἤ γόης ἀνταποκριτής δαιμονίων τερατοσκόπος νεκρόμαντις.

ἐθυσίασαν εἰς δαιμόνια, οὐχὶ εἰς τὸν Θεόν· εἰς θεούς, τοὺς ὁποίους δὲν ἐγνώριζον, εἰς νέους θεοὺς νεωστὶ εἰσαχθέντας, τοὺς ὁποίους δὲν ἐλάτρευον οἱ πατέρες σας·

Καὶ ἔπραξαν οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ ἐλάτρευσαν τοὺς Βααλείμ·

Οἱ δὲ Φιλισταῖοι ἔλαβον τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ἔφεραν αὐτήν ἀπὸ Ἔβεν-ἔζερ εἰς Ἄζωτον. Καὶ ἔλαβον οἱ Φιλισταῖοι τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ἔφεραν αὐτήν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Δαγών, καὶ ἔθεσαν αὐτήν πλησίον τοῦ Δαγών. Καὶ ὅτε οἱ Ἀζώτιοι ἐσηκώθησαν ἐνωρὶς τὴν ἐπαύριον, ἰδού, Δαγὼν πεσμένος κατὰ πρόσωπον αὑτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ἐνώπιον τῆς κιβωτοῦ τοῦ Κυρίου. Καὶ λαβόντες τὸν Δαγών, κατέστησαν αὐτὸν εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ. Καὶ τὴν ἐπαύριον ὅτε ἐσηκώθησαν ἐνωρίς τὸ πρωΐ, ἰδού, Δαγὼν πεσμένος κατὰ πρόσωπον αὑτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ἐνώπιον τῆς κιβωτοῦ τοῦ Κυρίου· καὶ κεφαλή τοῦ Δαγὼν καὶ αἱ δύο παλάμαι τῶν χειρῶν αὐτοῦ ἀποκεκομμέναι ἐπὶ τοῦ κατωφλίου· μόνον κορμὸς τοῦ Δαγὼν ἐναπέμεινεν εἰς αὐτόν. Διὰ τοῦτο ἐν τῇ Ἀζώτῳ οἱ ἱερεῖς τοῦ Δαγών, καὶ πᾶς εἰσερχόμενος εἰς τὸν οἶκον τοῦ Δαγών, δὲν πατοῦσιν εἰς τὸ κατώφλιον τοῦ Δαγὼν ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης. Καὶ ἐπεβαρύνθη χεὶρ τοῦ Κυρίου ἐπὶ τοὺς Ἀζωτίους, καὶ ἐξωλόθρευσεν αὐτοὺς καὶ ἐπάταξεν αὐτοὺς μὲ αἱμορροΐδας, τὴν Ἄζωτον καὶ τὰ ὅρια αὐτῆς. Καὶ ὅτε εἶδον οἱ ἄνδρες τῆς Ἀζώτου ὅτι ἔγεινεν οὕτως, εἶπον, κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ δὲν θέλει κατοικεῖ μεθ᾿ ἡμῶν· διότι χεὶρ αὐτοῦ ἐσκληρύνθη ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὸν Δαγὼν τὸν θεὸν ἡμῶν.

Καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἀπεσύρθη ἀπὸ τοῦ Σαούλ, καὶ πνεῦμα πονηρὸν παρὰ Κυρίου ἐτάραττεν αὐτόν. Καὶ εἶπον οἱ δοῦλοι τοῦ Σαοὺλ πρὸς αὐτόν, Ἰδοὺ τώρα, πονηρὸν πνεῦμα παρὰ Θεοῦ σὲ ταράττει· ἄς προστάξῃ τώρα κύριος ἡμῶν τοὺς δούλους σου, τοὺς ἔμπροσθέν σου, νὰ ζητήσωσιν ἄνθρωπον εἰδήμονα εἰς τὸ νὰ παίζῃ κιθάραν· καὶ ὁπότε τὸ πονηρὸν πνεῦμα παρὰ Θεοῦ εἶναι ἐπὶ σέ, νὰ παίζῃ μὲ τὴν χεῖρα αὑτοῦ, καὶ καλὸν θέλει εἶσθαι εἰς σέ.

Καὶ ὁπότε τὸ πονηρὸν πνεῦμα παρὰ Θεοῦ ἦτο ἐπὶ τὸν Σαούλ, Δαβὶδ ἐλάμβανε τὴν κιθάραν καὶ ἔπαιζε διὰ τῆς χειρὸς αὑτοῦ· τότε ἀνεκουφίζετο Σαοὺλ καὶ ἀνεπαύετο καὶ ἀπεσύρετο ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ πνεῦμα τὸ πονηρόν.

Καὶ τὴν ἐπαύριον ἐπῆλθε πνεῦμα πονηρὸν παρὰ Θεοῦ ἐπὶ τὸν Σαούλ, καὶ ἐπροφήτευεν ἐν μέσῳ τοῦ οἴκου· καὶ Δαβὶδ ἔπαιζε διὰ τῆς χειρὸς αὑτοῦ, ὡς καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν· ἦτο δὲ τὸ δοράτιον ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Σαούλ·

Καὶ τὸ πονηρὸν πνεῦμα παρὰ Κυρίου ἐστάθη ἐπὶ τὸν Σαούλ, ἐνῷ ἐκάθητο ἐν τῷ οἴκῳ αὑτοῦ μετὰ τοῦ δορατίου ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ· δὲ Δαβὶδ ἔπαιζε τὸ ὄργανον διὰ τῆς χειρὸς αὑτοῦ.

Καὶ ἐπορεύθη Σολομὼν κατόπιν τῆς Ἀστάρτης, τῆς θεᾶς τῶν Σιδωνίων, καὶ κατόπιν τοῦ Μελχώμ, τοῦ βδελύγματος τῶν Ἀμμωνιτῶν. Καὶ ἔπραξεν Σολομὼν πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ δὲν ἐπορεύθη ἐντελῶς κατόπιν τοῦ Κυρίου, ὡς Δαβὶδ πατήρ αὐτοῦ. Τότε ᾠκοδόμησεν Σολομὼν ὑψηλὸν τόπον εἰς τὸν Χεμώς, τὸ βδέλυγμα τοῦ Μωάβ, ἐν τῷ ὄρει τῷ ἀπέναντι τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ εἰς τὸν Μολόχ, τὸ βδέλυγμα τῶν υἱῶν Ἀμμών.

Καὶ Μιχαίας εἶπεν, Ἄκουσον λοιπὸν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. Εἶδον τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου αὑτοῦ, καὶ πᾶσαν τὴν στρατιὰν τοῦ οὐρανοῦ παρισταμένην περὶ αὐτόν, ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ καὶ ἐξ ἀριστερῶν αὐτοῦ. Καὶ εἶπε Κύριος, Τίς θέλει ἀπατήσει τὸν Ἀχαάβ, ὥστε νὰ ἀναβῇ καὶ νὰ πέσῃ ἐν Ῥαμὼθ-γαλαὰδ; Καὶ μὲν εἶπεν οὕτως, δὲ εἶπεν οὕτως. Καὶ ἐξῆλθε τὸ πνεῦμα καὶ ἐστάθη ἐνώπιον Κυρίου καὶ εἶπεν, Ἐγὼ θέλω ἀπατήσει αὐτόν. Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς αὐτό, Τίνι τρόπῳ; Καὶ εἶπε, Θέλω ἐξέλθει καὶ θέλω εἶσθαι πνεῦμα ψεύδους ἐν τῷ στόματι πάντων τῶν προφητῶν αὐτοῦ. Καὶ εἶπε Κύριος, Θέλεις ἀπατήσει καὶ ἔτι θέλεις κατορθώσει· ἔξελθε καὶ κάμε οὕτω. Τώρα λοιπόν, ἰδού, Κύριος ἔβαλε πνεῦμα ψεύδους ἐν τῷ στόματι πάντων τούτων τῶν προφητῶν σου, καὶ Κύριος ἐλάλησε κακὸν ἐπὶ σέ.

Καὶ ἐγκατέλιπον πάσας ταῖς ἐντολὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὑτῶν, καὶ ἔκαμον εἰς ἑαυτοὺς χωνευτά, δύο μόσχους, καὶ ἔκαμον ἄλση καὶ προσεκύνησαν πᾶσαν τὴν στρατιὰν τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐλάτρευσαν τὸν Βάαλ. Καὶ διεβίβαζον τοὺς υἱοὺς αὑτῶν καὶ τὰς θυγατέρας αὑτῶν διὰ τοῦ πυρός, καὶ μετεχειρίζοντο μαντείας καὶ οἰωνισμούς, καὶ ἐπώλησαν ἑαυτοὺς εἰς τὸ νὰ πράττωσι πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ παροργίζωσιν αὐτόν.

Ἀφήρεσεν ἔτι Ἰωσίας καὶ τοὺς ἀνταποκριτὰς τῶν δαιμονίων καὶ τοὺς μάντεις καὶ τὰ ξόανα καὶ τὰ εἴδωλα καὶ πάντα τὰ βδελύγματα τὰ ὁποῖα ἐφαίνοντο ἐν τῇ γῇ τοῦ Ἰούδα καὶ ἐν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ ἐκτελέσῃ τοὺς λόγους τοῦ νόμου τοὺς γεγραμμένους ἐν τῷ βιβλίῳ, τὸ ὁποῖον εὕρηκε Χελκίας ἱερεὺς ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου.

Οὕτως ἀπέθανεν Σαούλ, διὰ τὴν ἀνομίαν αὑτοῦ τὴν ὁποίαν ἠνόμησεν εἰς τὸν Κύριον, ἐναντίον τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον δὲν ἐφύλαξε· καὶ ἔτι διότι ἐζήτησεν ἄνθρωπον ἔχοντα πνεῦμα μαντείας, διὰ νὰ ἐρωτήσῃ,

Ἀλλ᾿ Σατανᾶς ἠγέρθη κατὰ τοῦ Ἰσραήλ, καὶ παρεκίνησε τὸν Δαβὶδ νὰ ἀπαριθμήσῃ τὸν Ἰσραήλ.

καὶ κατέστησεν εἰς ἑαυτὸν ἱερεῖς διὰ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους καὶ διὰ τοὺς δαίμονας καὶ διὰ τοὺς μόσχους, τοὺς ὁποίους ἔκαμε·

Καὶ αὐτὸς διεβίβασε τοὺς υἱοὺς αὑτοῦ διὰ τοῦ πυρὸς ἐν τῇ κοιλάδι τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἐννόμ· καὶ προεμάντευε καιροὺς καὶ ἔκαμνεν οἰωνισμοὺς καὶ μαγείας καὶ ἐσύστησεν ἀνταποκριτὰς δαιμονίων καὶ ἐπαοιδούς· πολλὰ πονηρὰ ἔπραξεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ παροργίσῃ αὐτόν.

Ἡμέραν δὲ τινα ἦλθον οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ παρασταθῶσιν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ μεταξὺ αὐτῶν ἦλθε καὶ Σατανᾶς. Καὶ εἶπεν Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν, Πόθεν ἔρχεσαι; Καί Σατανᾶς ἀπεκρίθη πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε, Περιελθὼν τὴν γῆν καὶ ἐμπεριπατήσας ἐν αὐτῇ πάρειμι. Καὶ εἶπεν Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν, Ἔβαλες τὸν νοῦν σου ἐπὶ τὸν δοῦλόν μου Ἰώβ, ὅτι δέν ὑπάρχει ὅμοιος αὐτοῦ ἐν τῇ γῇ, ἄνθρωπος ἄμεμπτος καὶ εὐθύς, φοβούμενος τὸν Θεὸν καί ἀπεχόμενος ἀπὸ κακοῦ; Καὶ ἀπεκρίθη Σατανᾶς πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε, Μήπως δωρεὰν φοβεῖται Ἰὼβ τὸν Θεόν; δὲν περιέφραξας κυκλόθεν αὐτὸν καὶ τὴν οἰκίαν αὐτοῦ καὶ πάντα ὅσα ἔχει; τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτοῦ εὐλόγησας, καὶ τὰ κτήνη αὐτοῦ ἐπληθύνθησαν ἐπὶ τῆς γῆς· πλήν τώρα ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου καὶ ἔγγισον πάντα ὅσα ἔχει, διὰ νὰ ἴδῃς ἐὰν δὲν σὲ βλασφημήσῃ κατὰ πρόσωπον. Καὶ εἶπεν Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν, Ἰδού, εἰς τὴν χεῖρά σου πάντα ὅσα ἔχει· μόνον ἐπ᾿ αὐτὸν μή ἐπιβάλῃς τὴν χεῖρά σου. Καὶ ἐξῆλθεν Σατανᾶς ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου.

Ἡμέραν δὲ τινα ἦλθον οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ παρασταθῶσιν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ μεταξὺ αὐτῶν ἦλθε καὶ Σατανᾶς, διὰ νὰ παρασταθῇ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Καὶ εἶπεν Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν, Πόθεν ἔρχεσαι; Καὶ Σατανᾶς ἀπεκρίθη πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε, Περιελθὼν τὴν γῆν καί ἐμπεριπατήσας ἐν αὐτῇ πάρειμι. Καὶ εἶπεν Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν, Ἔβαλες τὸν νοῦν σου ἐπὶ τὸν δοῦλόν μου Ἰώβ, ὅτι δὲν ὑπάρχει ὅμοιος αὐτοῦ ἐν τῇ γῇ, ἄνθρωπος ἄμεμπτος καὶ εὐθύς, φοβούμενος τὸν Θεὸν καὶ ἀπεχόμενος ἀπὸ κακοῦ; καὶ ἔτι κρατεῖ τὴν ἀκεραιότητα αὑτοῦ, ἄν καὶ μὲ παρώξυνας κατ᾿ αὐτοῦ, διὰ νὰ ἐξολοθρεύσω αὐτὸν ἄνευ αἰτίας. Καὶ ἀπεκρίθη Σατανᾶς πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε, Δέρμα ὑπὲρ δέρματος, καὶ πάντα ὅσα ἔχει ἄνθρωπος θέλει δώσει ὑπὲρ τῆς ζωῆς αὑτοῦ· πλήν τώρα ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου καὶ ἔγγισον τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ καὶ τὴν σάρκα αὐτοῦ, διὰ νὰ ἴδῃς ἐὰν δὲν σέ βλασφημήσῃ κατὰ πρόσωπον. Καὶ εἶπεν Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν, Ἰδού, αὐτὸς εἰς τὴν χεῖρά σου· μόνον τὴν ζωήν αὐτοῦ φύλαξον. Τότε ἐξῆλθεν Σατανᾶς ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου καὶ ἐπάταξε τὸν Ἰὼβ μέ ἕλκος κακὸν ἀπὸ τοῦ ἴχνους τῶν ποδῶν αὐτοῦ ἕως τῆς κορυφῆς αὐτοῦ.

καὶ ἐθυσίασαν τοὺς υἱοὺς αὑτῶν καὶ τὰς θυγατέρας αὑτῶν εἰς τὰ δαιμόνια· Καὶ ἔχυσαν αἷμα ἀθῶον, τὸ αἷμα τῶν υἱῶν αὑτῶν καὶ τῶν θυγατέρων αὑτῶν τοὺς ὁποίους ἐθυσίασαν εἰς τὰ γλυπτὰ τῆς Χαναάν· καὶ ἐμιάνθη γῆ ἐξ αἱμάτων.

Ὁ δης κάτωθεν ἐκινήθη διὰ σέ, διὰ νὰ ἀπαντήσῃ τὴν ἔλευσίν σου· διὰ σὲ ἐξήγειρε τοὺς νεκρούς, πάντας τοὺς ἡγεμόνας τῆς γῆς· ἐσήκωσεν ἐκ τῶν θρόνων αὐτῶν πάντας τοὺς βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν. Πάντες οὗτοι θέλουσιν ἀποκριθῆ καὶ εἰπεῖ πρὸς σέ, Καὶ σὺ ἔγεινες ἀδύνατος, καθὼς ἡμεῖς; κατεστάθης ὅμοιος ἡμῶν; Ἡ μεγαλαυχία σου κατηνέχθη εἰς τὸν τάφον καὶ θόρυβος τῶν μουσικῶν σου ὀργάνων· σκώληξ εἶναι ἐστρωμένος ὑποκάτω σου καὶ οἱ σκώληκες σὲ σκεπάζουσι·

πῶς ἔπεσες ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, Ἑωσφόρε, υἱὲ τῆς αὐγῆς· συνετρίφθης κατὰ γῆς, σὺ καταπατῶν τὰ ἔθνη. Σὺ δὲ ἔλεγες ἐν τῇ καρδίᾳ σου, Θέλω ἀναβῆ εἰς τὸν οὐρανόν, θέλω ὑψώσει τὸν θρόνον μου ὑπεράνω τῶν ἄστρων τοῦ Θεοῦ· καὶ θέλω καθήσει ἐπὶ τὸ ὄρος τῆς συνάξεως, πρὸς τὰ μέρη τοῦ βορρᾶ· θέλω ἀναβῆ ἐπὶ τὰ ὕψη τῶν νεφελῶν· θέλω εἶσθαι ὅμοιος τοῦ Ὑψίστου. Εἰς τὸν δην ὅμως θέλεις καταβῆ, εἰς τὰ βάθη τοῦ λάκκου.

Οἱ βλέποντές σε θέλουσιν ἐνατενίσει πρὸς σέ, θέλουσι σὲ παρατηρεῖ, λέγοντες, Οὗτος εἶναι ἄνθρωπος ποιῶν τὴν γῆν νὰ τρέμῃ, σείων τὰ βασίλεια; Ὁ ἐρημόνων τὴν οἰκουμένην καὶ καταστρέφων τὰς πόλεις αὐτῆς; μή ἀπολύων εἰς τὰς οἰκίας αὐτῶν τοὺς δεσμίους αὑτοῦ;

Μή χαῖρε, Παλαιστίνη πᾶσα, διότι συνετρίφθη ῥάβδος τοῦ πατάξαντός σε· ἐπειδή ἐκ τῆς ῥίζης τοῦ ὄφεως θέλει ἐξέλθει βασιλίσκος, καὶ καρπὸς αὐτοῦ θέλει εἶσθαι φλογερὸς πετώμενος ὄφις.

Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλει παιδεύσει Κύριος, διὰ τῆς μαχαίρας αὑτοῦ τῆς σκληρᾶς καὶ μεγάλης καὶ δυνατῆς, τὸν Λευϊάθαν, τὸν λοξοβάτην ὄφιν, ναί, τὸν Λευϊάθαν, τὸν σκολιὸν ὄφιν· καὶ θέλει ἀποκτείνει τὸν δράκοντα τὸν ἐν τῇ θαλάσσῃ.

Ἡ κατὰ τῶν ζώων τῆς Μεσημβρίας ὅρασις. Ἐν τῇ γῇ τῆς θλίψεως καὶ τῆς στενοχωρίας, ὅπου εὑρίσκονται δυνατὸς λέων καὶ λέων γηραλέος, ἔχιδνα καὶ φλογερὸς πτερωτὸς ὄφις, ἐκεῖ θέλουσι φέρει τὰ πλούτη αὑτῶν ἐπὶ ὤμων ὀναρίων καὶ τοὺς θησαυροὺς αὑτῶν ἐπὶ τοῦ κυρτώματος τῶν καμήλων, πρὸς λαὸν ὅστις δὲν θέλει φελήσει αὐτούς.

Ἀναγγείλατε ἐν τοῖς ἔθνεσι καὶ κηρύξατε καὶ ὑψώσατε σημαίαν· κηρύξατε, μή κρύψητε· εἴπατε, Ἐκυριεύθη Βαβυλών, κατῃσχύνθη Βήλ, συνετρίβη Μερωδάχ· κατῃσχύνθησαν τὰ εἴδωλα αὐτῆς, συνετρίβησαν τὰ βδελύγματα αὐτῆς.

Υἱὲ ἀνθρώπου, ἀνάλαβε θρῆνον ἐπὶ τὸν βασιλέα τῆς Τύρου καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτόν, Οὕτω λέγει Κύριος Θεός· Σὺ ἐπεσφράγισας τὰ πάντα, εἶσαι πλήρης σοφίας καὶ τέλειος εἰς κάλλος. Ἐστάθης ἐν Ἐδὲμ τῷ παραδείσῳ τοῦ Θεοῦ· ἦσο περιεσκεπασμένος ὑπὸ παντὸς λίθου τιμίου, ὑπὸ σαρδίου, τοπαζίου καὶ ἀδάμαντος, βηρυλλίου, ὄνυχος καὶ ἰάσπεως, σαπφείρου, σμαράγδου καὶ ἄνθρακος καὶ χρυσίου· ὑπηρεσία τῶν τυμπάνων σου καὶ τῶν αὐλῶν σου ἦτο ἡτοιμασμένη διὰ σὲ τὴν ἡμέραν καθ᾿ ἥν ἐκτίσθης. Ἦσο χεροὺβ κεχρισμένον, διὰ νὰ ἐπισκιάζῃς· καὶ ἐγὼ σὲ ἔστησα· ἦσο ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ τοῦ Θεοῦ· περιεπάτεις ἐν μέσῳ λίθων πυρίνων. Ἦσο τέλειος ἐν ταῖς ὁδοῖς σου ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἐκτίσθης, ἑωσοῦ εὑρέθη ἀδικίᾳ ἐν σοί.

Ἐκ τοῦ πλήθους τοῦ ἐμπορίου σου ἐνέπλησαν τὸ μέσον σου ἀπὸ ἀνομίας καὶ ἥμαρτες· διὰ τοῦτο θέλω σὲ ἀπορρίψει ὡς βέβηλον ἀπὸ τοῦ ὄρους τοῦ Θεοῦ, καὶ θέλω σὲ καταστρέψει ἐν μέσῳ τῶν πυρίνων λίθων, χεροὺβ ἐπισκιάζον. Ἡ καρδία σου ὑψώθη διὰ τὸ κάλλος σου· ἔφθειρας τὴν σοφίαν σου διὰ τὴν λαμπρότητά σου· θέλω σὲ ῥίψει κατὰ γῆς· θέλω σὲ ἐκθέσει ἐνώπιον τῶν βασιλέων, διὰ νὰ βλέπωσιν εἰς σέ. Ἐβεβήλωσας τὰ ἱερὰ σου διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν σου, διὰ τὰς ἀδικίας τοῦ ἐμπορίου σου· διὰ τοῦτο θέλω ἐκβάλει πῦρ ἐκ μέσου σου, τὸ ὁποῖον θέλει σὲ καταφάγει· καὶ θέλω σὲ καταστήσει σποδὸν ἐπὶ τῆς γῆς, ἐνώπιον πάντων τῶν βλεπόντων σε. Πάντες οἱ γνωρίζοντές σε μεταξὺ τῶν λαῶν θέλουσιν ἐκπλαγῆ διὰ σέ· φρίκη θέλεις εἶσθαι καὶ δὲν θέλεις ὑπάρξει ἕως αἰῶνος.

Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, Μή φοβοῦ, Δανιήλ· διότι ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας, καθ᾿ ἥν ἔδωκας τὴν καρδίαν σου εἰς τὸ νὰ ἐννοῇς καὶ κακουχῆσαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ σου, εἰσηκούσθησαν οἱ λόγοι σου καὶ ἐγὼ ἦλθον εἰς τοὺς λόγους σου. Πλήν ἄρχων τῆς βασιλείας τῆς Περσίας ἀνθίστατο εἰς ἐμὲ εἰκοσιμίαν ἡμέραν· ἀλλ᾿ ἰδού, Μιχαήλ, εἷς τῶν πρώτων ἀρχόντων, ἦλθε διὰ νὰ μοὶ βοηθήσῃ· καὶ ἐγὼ ἔμεινα ἐκεῖ πλησίον τῶν βασιλέων τῆς Περσίας.

Καὶ εἶπεν, Ἐξεύρεις διὰ τί ἦλθον πρὸς σέ; τώρα δὲ θέλω ἐπιστρέψει νὰ πολεμήσω μετὰ τοῦ ἄρχοντος τῆς Περσίας· καὶ ὅταν ἐξέλθω, ἰδού, ἄρχων τῆς Ἑλλάδος θέλει ἐλθεῖ. Πλήν θέλω σοὶ ἀναγγείλει τὸ γεγραμμένον ἐν τῇ γραφῇ τῆς ἀληθείας· καὶ δὲν εἶναι οὐδεὶς ἀγωνιζόμενος μετ᾿ ἐμοῦ ὑπὲρ τούτων, εἰμή Μιχαήλ ἄρχων ὑμῶν.

Καὶ μοὶ ἔδειξε τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἱερέα τὸν μέγαν, ἱστάμενον ἔμπροσθεν τοῦ ἀγγέλου τοῦ Κυρίου, καὶ διάβολος ἵστατο ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ διὰ νὰ ἀντισταθῇ εἰς αὐτόν. Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς τὸν διάβολον, Θέλει σὲ ἐπιτιμήσει Κύριος, διάβολε· ναί, θέλει σὲ ἐπιτιμήσει Κύριος, ὅστις ἐξέλεξε τὴν Ἱερουσαλήμ· δὲν εἶναι οὗτος δαυλὸς ἀπεσπασμένος ἀπὸ πυρός;

Καὶ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων, θέλω ἐξολοθρεύσει τὰ ὀνόματα τῶν εἰδώλων ἀπὸ τῆς γῆς καὶ δὲν θέλει πλέον εἶσθαι ἐνθύμησις αὐτῶν, καὶ ἔτι θέλω ἀφαιρέσει τοὺς προφήτας καὶ τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον ἀπὸ τῆς γῆς.

Τότε Ἰησοῦς ἐφέρθη ὑπὸ τοῦ Πνεύματος εἰς τὴν ἔρημον διὰ νὰ πειρασθῇ ὑπὸ τοῦ διαβόλου, καὶ νηστεύσας ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας τεσσαράκοντα, ὕστερον ἐπείνασε. Καὶ ἐλθὼν πρὸς αὐτὸν πειράζων εἶπεν· Ἐὰν ἦσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, εἰπὲ νὰ γείνωσιν ἄρτοι οἱ λίθοι οὗτοι. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Εἶναι γεγραμμένον, Μὲ ἄρτον μόνον δὲν θέλει ζήσει ἄνθρωπος, ἀλλὰ μὲ πάντα λόγον ἐξερχόμενον διὰ στόματος Θεοῦ. Τότε παραλαμβάνει αὐτὸν διάβολος εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ στήνει αὐτὸν ἐπὶ τὸ πτερύγιον τοῦ ἱεροῦ καὶ λέγει πρὸς αὐτόν, Ἐὰν ἦσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ῥίψον σεαυτὸν κάτω· διότι εἶναι γεγραμμένον, Ὅτι θέλει προστάξει εἰς τοὺς ἀγγέλους αὑτοῦ περὶ σοῦ, καὶ θέλουσι σὲ σηκώνει ἐπὶ τῶν χειρῶν αὑτῶν, διὰ νὰ μή προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα σου. Εἶπε πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Πάλιν εἶναι γεγραμμένον, δὲν θέλεις πειράσει Κύριον τὸν Θεὸν σου. Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν διάβολος εἰς ὄρος πολὺ ὑψηλόν, καὶ δεικνύει εἰς αὐτὸν πάντα τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν, καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Ταῦτα πάντα θέλω σοὶ δώσει, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς με. Τότε Ἰησοῦς λέγει πρὸς αὐτόν· Ὕπαγε, Σατανᾶ· διότι εἶναι γεγραμμένον, Κύριον τὸν Θεὸν σου θέλεις προσκυνήσει καὶ αὐτὸν μόνον θέλεις λατρεύσει. Τότε ἀφίνει αὐτὸν διάβολος, καὶ ἰδού, ἄγγελοι προσῆλθον καὶ ὑπηρέτουν αὐτόν.

Καὶ διῆλθεν φήμη αὐτοῦ εἰς ὅλην τὴν Συρίαν, καὶ ἔφερον πρὸς αὐτὸν πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ὑπὸ διαφόρων νοσημάτων καὶ βασάνων συνεχομένους καὶ δαιμονιζομένους καὶ σεληνιαζομένους καὶ παραλυτικούς, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς·

Δὲν θέλει εἰσέλθει εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν πᾶς λέγων πρὸς ἐμέ, Κύριε, Κύριε, ἀλλ᾿ πράττων τὸ θέλημα τοῦ Πατρὸς μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Πολλοὶ θέλουσιν εἰπεῖ πρὸς ἐμὲ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Κύριε, Κύριε, δὲν προεφητεύσαμεν ἐν τῷ ὀνόματί σου, καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἐξεβάλομεν δαιμόνια, καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἐκάμομεν θαύματα πολλά; Καὶ τότε θέλω ὁμολογήσει πρὸς αὐτοὺς ὅτι ποτὲ δὲν σᾶς ἐγνώρισα· φεύγετε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν.

Καὶ ὅτε ἔγεινεν ἑσπέρα, ἔφεραν πρὸς αὐτὸν δαιμονιζομένους πολλούς, καὶ ἐξέβαλε τὰ πνεύματα μὲ λόγον καὶ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ἐθεράπευσε,

Καὶ ὅτε ἦλθεν εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν, ὑπήντησαν αὐτὸν δύο δαιμονιζόμενοι ἐξερχόμενοι ἐκ τῶν μνημείων, ἄγριοι καθ᾿ ὑπερβολήν, ὥστε οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ περάσῃ διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. Καὶ ἰδού, ἔκραξαν λέγοντες· Τί εἶναι μεταξὺ ἡμῶν καὶ σοῦ, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ἐδὼ πρὸ καιροῦ νὰ μᾶς βασανίσῃς; Ἦτο δὲ μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. Καὶ οἱ δαίμονες παρεκάλουν αὐτόν, λέγοντες· Ἐὰν μᾶς ἐκβάλῃς, ἐπίτρεψον εἰς ἡμᾶς νὰ ἀπέλθωμεν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ὑπάγετε. Καὶ ἐκεῖνοι ἐξελθόντες ὑπῆγαν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων· καὶ ἰδού, ὥρμησε πᾶσα ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. Οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν πόλιν, ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων.

Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ ἐξήρχοντο, ἰδού, ἔφεραν πρὸς αὐτὸν ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον· καὶ ἀφοῦ ἐξεβλήθη τὸ δαιμόνιον, ἐλάλησεν κωφός, καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι, λέγοντες ὅτι ποτὲ δὲν ἐφάνη τοιοῦτον ἐν τῷ Ἰσραήλ. Οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· Διὰ τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια.

Καὶ προσκαλέσας τοὺς δώδεκα μαθητὰς αὑτοῦ, ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς ἐξουσίαν κατὰ πνευμάτων ἀκαθάρτων, ὥστε νὰ ἐκβάλλωσιν αὐτὰ καὶ νὰ θεραπεύωσι πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν ἀσθένειαν.

Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε.

Τότε ἐφέρθη πρὸς αὐτὸν δαιμονιζόμενος τυφλὸς καὶ κωφός, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτόν, ὥστε τυφλὸς καὶ κωφὸς καὶ ἐλάλει καὶ ἔβλεπε. Καὶ ἐξεπλήττοντο πάντες οἱ ὄχλοι καὶ ἔλεγον· Μήπως εἶναι οὗτος υἱὸς τοῦ Δαβίδ;

Οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἀκούσαντες εἶπον· Οὗτος δὲν ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια εἰμή διὰ τοῦ Βεελζεβούλ, τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων. Νοήσας δὲ Ἰησοῦς τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν, εἶπε πρὸς αὐτούς· Πᾶσα βασιλεία διαιρεθεῖσα καθ᾿ ἑαυτῆς ἐρημοῦται, καὶ πᾶσα πόλις οἰκία διαιρεθεῖσα καθ᾿ ἑαυτῆς δὲν θέλει σταθῆ. Καὶ ἄν Σατανᾶς τὸν Σατανᾶν ἐκβάλλῃ, διῃρέθη καθ᾿ ἑαυτοῦ· πῶς λοιπὸν θέλει σταθῆ βασιλεία αὐτοῦ; Καὶ ἄν ἐγὼ διὰ τοῦ Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, οἱ υἱοὶ σας διὰ τίνος ἐκβάλλουσι; διὰ τοῦτο αὐτοὶ θέλουσιν εἶσθαι κριταὶ σας. Ἀλλ᾿ ἐὰν ἐγὼ διὰ Πνεύματος Θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα ἔφθασεν εἰς ἐσᾶς βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἤ πῶς δύναταί τις νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ δυνατοῦ καὶ νὰ διαρπάσῃ τὰ σκεύη αὐτοῦ, ἐὰν πρῶτον δὲν δέσῃ τὸν δυνατόν; καὶ τότε θέλει διαρπάσει τὴν οἰκίαν αὐτοῦ. Ὅστις δὲν εἶναι μετ᾿ ἐμοῦ εἶναι κατ᾿ ἐμοῦ, καὶ ὅστις δὲν συνάγει μετ᾿ ἐμοῦ σκορπίζει. Διὰ τοῦτο σᾶς λέγω, Πᾶσα ἁμαρτία καὶ βλασφημία θέλει συγχωρηθῆ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, κατὰ τοῦ Πνεύματος ὅμως βλασφημία δὲν θέλει συγχωρηθῆ εἰς τοὺς ἀνθρώπους· καὶ ὅστις εἴπῃ λόγον κατὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, θέλει συγχωρηθῆ εἰς αὐτόν· ὅστις ὅμως εἴπῃ κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, δὲν θέλει συγχωρηθῆ εἰς αὐτὸν οὔτε ἐν τούτῳ τῷ αἰῶνι οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι.

Ὅταν δὲ τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα ἐξέλθῃ ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου, διέρχεται δι᾿ ἀνύδρων τόπων καὶ ζητεῖ ἀνάπαυσιν καὶ δὲν εὑρίσκει. Τότε λέγει· Ἄς ἐπιστρέψω εἰς τὸν οἶκόν μου, ὅθεν ἐξῆλθον· καὶ ἐλθὸν εὑρίσκει αὐτὸν κενόν, σεσαρωμένον καὶ ἐστολισμένον. Τότε ὑπάγει καὶ παραλαμβάνει μεθ᾿ ἑαυτοῦ ἑπτὰ ἄλλα πνεύματα πονηρότερα ἑαυτοῦ, καὶ εἰσελθόντα κατοικοῦσιν ἐκεῖ, καὶ γίνονται τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χειρότερα τῶν πρώτων. Οὕτω θέλει εἶσθαι καὶ εἰς τὴν γενεὰν ταύτην τὴν πονηράν.

Παντὸς ἀκούοντος τὸν λόγον τῆς βασιλείας καὶ μή νοοῦντος, ἔρχεται πονηρὸς καὶ ἁρπάζει τὸ ἐσπαρμένον ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ· οὗτος εἶναι σπαρθεὶς παρὰ τὴν ὁδόν.

Ἄλλην παραβολήν παρέθηκεν εἰς αὐτούς, λέγων· Ὡμοιώθη βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ ἄνθρωπον, ὅστις ἔσπειρε καλὸν σπόρον ἐν τῷ ἀγρῷ αὑτοῦ· ἀλλ᾿ ἐνῷ ἐκοιμῶντο οἱ ἄνθρωποι, ἦλθεν ἐχθρὸς αὐτοῦ καὶ ἔσπειρε ζιζάνια ἀνὰ μέσον τοῦ σίτου καὶ ἀνεχώρησεν. Ὅτε δὲ ἐβλάστησεν χόρτος καὶ ἔκαμε καρπόν, τότε ἐφάνησαν καὶ τὰ ζιζάνια. Προσελθόντες δὲ οἱ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότου εἶπον πρὸς αὐτόν· Κύριε, καλὸν σπόρον δὲν ἔσπειρας ἐν τῷ ἀγρῷ σου; πόθεν λοιπὸν ἔχει τὰ ζιζάνια; Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἐχθρὸς ἄνθρωπος ἔκαμε τοῦτο· οἱ δὲ δοῦλοι εἶπον πρὸς αὐτόν· Θέλεις λοιπὸν νὰ ὑπάγωμεν καὶ νὰ συλλέξωμεν αὐτά;

ὁ δὲ ἀγρὸς εἶναι κόσμος· δὲ καλὸς σπόρος, οὗτοι εἶναι οἱ υἱοὶ τῆς βασιλείας· τὰ δὲ ζιζάνια εἶναι οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ· ὁ δὲ ἐχθρός, ὅστις ἔσπειρεν αὐτά, εἶναι διάβολος· δὲ θερισμὸς εἶναι συντέλεια τοῦ αἰῶνος· οἱ δὲ θερισταὶ εἶναι οἱ ἄγγελοι. Καθώς λοιπὸν συλλέγονται τὰ ζιζάνια καὶ κατακαίονται ἐν πυρί, οὕτω θέλει εἶσθαι ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος τούτου.

Καὶ θέλω σοὶ δώσει τὰ κλειδία τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ, τι ἐὰν δέσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, θέλει εἶσθαι δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ, τι ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, θέλει εἶσθαι λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Ἀπὸ τότε ἤρχισεν Ἰησοῦς νὰ δεικνύῃ εἰς τοὺς μαθητὰς αὑτοῦ ὅτι πρέπει νὰ ὑπάγῃ εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ πάθῃ πολλὰ ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων καὶ ἀρχιερέων καὶ γραμματέων, καὶ νὰ θανατωθῇ, καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν νὰ ἀναστηθῇ. Καὶ παραλαβὼν αὐτὸν Πέτρος κατ᾿ ἰδίαν ἤρχισε νὰ ἐπιτιμᾷ αὐτόν, λέγων· Γενοῦ ἵλεως εἰς σεαυτόν, Κύριε· δὲν θέλει γείνει τοῦτο εἰς σέ. Ἐκεῖνος δὲ στραφεὶς εἶπε πρὸς τὸν Πέτρον· Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἶσαι· διότι δὲν φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων.

Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, διότι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· διότι πολλάκις πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. Καὶ ἔφερα αὐτὸν πρὸς τοὺς μαθητὰς σου, ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθησαν νὰ θεραπεύσωσιν αὐτόν. Ἀποκριθεὶς δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη, ἕως πότε θέλω εἶσθαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε θέλω ὑποφέρει ὑμᾶς; φέρετέ μοι αὐτὸν ἐδώ. Καὶ ἐπετίμησεν αὐτὸν Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη τὸ παιδίον ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.

Ἀληθῶς σᾶς λέγω, Ὅσα ἐὰν δέσητε ἐπὶ τῆς γῆς, θέλουσιν εἶσθαι δεδεμένα ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ὅσα ἐὰν λύσητε ἐπὶ τῆς γῆς, θέλουσιν εἶσθαι λελυμένα ἐν τῷ οὐρανῷ.

Οφεις, γεννήματα ἐχιδνῶν· πῶς θέλετε φύγει ἀπὸ τῆς καταδίκης τῆς γεέννης;

Τότε θέλει εἰπεῖ καὶ πρὸς τοὺς ἐξ ἀριστερῶν· Ὑπάγετε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, τὸ ἡτοιμασμένον διὰ τὸν διάβολον καὶ τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ.

καὶ ἦτο ἐκεῖ ἐν τῇ ἐρήμῳ ἡμέρας τεσσαράκοντα πειραζόμενος ὑπὸ τοῦ Σατανᾶ, καὶ ἦτο μετὰ τῶν θηρίων, καὶ οἱ ἄγγελοι ὑπηρέτουν αὐτόν.

Καὶ εἰσέρχονται εἰς Καπερναούμ· καὶ εὐθὺς ἐν τῷ σαββάτῳ εἰσελθὼν Ἰησοῦς εἰς τὴν συναγωγήν ἐδίδασκε. Καὶ ἐξεπλήττοντο διὰ τὴν διδαχήν αὐτοῦ· διότι ἐδίδασκεν αὐτοὺς ὡς ἔχων ἐξουσίαν, καὶ οὐχὶ ὡς οἱ γραμματεῖς. Καὶ ἦτο ἐν τῇ συναγωγῇ αὐτῶν ἄνθρωπος ἔχων πνεῦμα ἀκάθαρτον, καὶ ἀνέκραξε, λέγων· Φεῦ, τί εἶναι μεταξὺ ἡμῶν καὶ σοῦ, Ἰησοῦ Ναζαρηνέ; ἦλθες νὰ μᾶς ἀπολέσῃς; σὲ γνωρίζω τίς εἶσαι, Ἃγιος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐπετίμησεν αὐτὸ Ἰησοῦς, λέγων· Σιώπα καὶ ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ. Καὶ τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον, ἀφοῦ ἐσπάραξεν αὐτὸν καὶ ἔκραξε μετὰ φωνῆς μεγάλης, ἐξῆλθεν ἐξ αὐτοῦ. Καὶ πάντες ἐξεπλάγησαν, ὥστε συνεζήτουν πρὸς ἀλλήλους, λέγοντες· Τί εἶναι τοῦτο; τίς αὕτη νέα διδαχή, διότι μετὰ ἐξουσίας προστάζει καὶ τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα, καὶ ὑπακούουσιν εἰς αὐτόν;

Ἀφοῦ δὲ ἔγεινεν ἑσπέρα, ὅτε ἔδυσεν ἥλιος, ἔφεραν πρὸς αὐτὸν πάντας τοὺς πάσχοντας καὶ τοὺς δαιμονιζομένους· καὶ πόλις ὅλη ἦτο συνηγμένη ἔμπροσθεν τῆς θύρας· καὶ ἐθεράπευσε πολλοὺς πάσχοντας διαφόρους ἀρρωστίας, καὶ δαιμόνια πολλὰ ἐξέβαλε, καὶ δὲν ἄφινε τὰ δαιμόνια νὰ λαλῶσιν, ἐπειδή ἐγνώριζον αὐτόν.

Καὶ ἐκήρυττεν ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν εἰς ὅλην τὴν Γαλιλαίαν καὶ ἐξέβαλλε τὰ δαιμόνια.

καὶ τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα, ὅτε ἐθεώρουν αὐτόν, προσέπιπτον εἰς αὐτὸν καὶ ἔκραζον, λέγοντα ὅτι σὺ εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Καὶ πολλὰ ἐπετίμα αὐτὰ διὰ νὰ μή φανερώσωσιν αὐτόν.

Καὶ ἐξέλεξε δώδεκα, διὰ νὰ ἦναι μετ᾿ αὐτοῦ καὶ διὰ νὰ ἀποστέλλῃ αὐτοὺς νὰ κηρύττωσι καὶ νὰ ἔχωσιν ἐξουσίαν νὰ θεραπεύωσι τὰς νόσους καὶ νὰ ἐκβάλλωσι τὰ δαιμόνια·

Καὶ οἱ γραμματεῖς, οἵτινες κατέβησαν ἀπὸ Ἱεροσολύμων, ἔλεγον ὅτι ἔχει Βεελζεβούλ, καὶ ὅτι διὰ τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια. Καὶ προσκαλέσας αὐτούς, ἔλεγε πρὸς αὐτοὺς διὰ παραβολῶν· Πῶς δύναται Σατανᾶς νὰ ἐκβάλλῃ Σατανᾶν; καὶ ἐὰν βασιλεία διαιρεθῇ καθ᾿ ἑαυτῆς, βασιλεία ἐκείνη δὲν δύναται νὰ σταθῇ· καὶ ἐὰν οἰκία διαιρεθῇ καθ᾿ ἑαυτῆς, οἰκία ἐκείνη δὲν δύναται νὰ σταθῆ. Καὶ ἄν Σατανᾶς ἐσηκώθη καθ᾿ ἑαυτοῦ καὶ διηρέθη, δὲν δύναται νὰ σταθῇ, ἀλλ᾿ ἔχει τέλος. Οὐδεὶς δύναται νὰ ἁρπάσῃ τὰ σκεύη τοῦ δυνατοῦ, εἰσελθὼν εἰς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ, ἐὰν πρῶτον δὲν δέσῃ τὸν δυνατόν, καὶ τότε θέλει διαρπάσει τὴν οἰκίαν αὐτοῦ. Ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι πάντα τὰ ἁμαρτήματα θέλουσι συγχωρηθῆ εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων καὶ αἱ βλασφημίαι, ὅσας βλασφημήσωσιν· ὅστις ὅμως βλασφημήσῃ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον, δὲν ἔχει συγχώρησιν εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλ᾿ εἶναι ἔνοχος αἰωνίου καταδίκης· διότι ἔλεγον, Πνεῦμα ἀκάθαρτον ἔχει.

Ὁ σπείρων τὸν λόγον σπείρει. Οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδὸν εἶναι οὗτοι, εἰς τοὺς ὁποίους σπείρεται λόγος, καὶ ὅταν ἀκούσωσιν, εὐθὺς ἔρχεται Σατανᾶς, καὶ ἀφαιρεῖ τὸν λόγον τὸν ἐσπαρμένον ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν.

Καὶ ὡς ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ πλοίου, εὐθὺς ἀπήντησεν αὐτὸν ἐκ τῶν μνημείων ἄνθρωπος ἔχων πνεῦμα ἀκάθαρτον, ὅστις εἶχε τὴν κατοικίαν ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ δέσῃ αὐτὸν οὐδὲ μὲ ἁλύσεις, διότι πολλάκις εἶχε δεθῆ μὲ ποδόδεσμα καὶ μὲ ἁλύσεις, καὶ διεσπάσθησαν ὑπ᾿ αὐτοῦ αἱ ἁλύσεις καὶ τὰ ποδόδεσμα συνετρίφθησαν, καὶ οὐδεὶς ἴσχυε νὰ δαμάσῃ αὐτόν· καὶ διὰ παντὸς νύκτα καὶ ἡμέραν ἦτο ἐν τοῖς ὄρεσι καὶ ἐν τοῖς μνημείοις, κράζων καὶ κατακόπτων ἑαυτὸν μὲ λίθους. Ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ μακρόθεν, ἔδραμε καὶ προσεκύνησεν αὐτόν, καὶ κράξας μετὰ φωνῆς μεγάλης εἶπε· Τί εἶναι μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; ὁρκίζω σε εἰς τὸν Θεόν, μή μὲ βασανίσῃς. Διότι ἔλεγε πρὸς αὐτόν· Ἔξελθε ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον. Καὶ ἠρώτησεν αὐτόν· Τί εἶναι τὸ ὄνομά σου; Καὶ ἀπεκρίθη λέγων· Λεγεὼν εἶναι τὸ ὄνομά μου, διότι πολλοὶ εἴμεθα. Καὶ παρεκάλει αὐτὸν πολλὰ νὰ μή ἀποστείλῃ αὐτοὺς ἔξω τῆς χώρας. Ἦτο δὲ ἐκεῖ πρὸς τὰ ὄρη ἀγέλη μεγάλη χοίρων βοσκομένη. καὶ παρεκάλεσαν αὐτὸν πάντες οἱ δαίμονες, λέγοντες· Πέμψον ἡμᾶς εἰς τοὺς χοίρους, διὰ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς αὐτούς. Καὶ Ἰησοῦς εὐθὺς ἐπέτρεψεν εἰς αὐτούς. Καὶ ἐξελθόντα τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους· καὶ ὥρμησεν ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν δὲ ἕως δύο χιλιάδες· καὶ ἐπνίγοντο ἐν τῇ θαλάσσῃ. Οἱ δὲ βόσκοντες τοὺς χοίρους ἔφυγον καὶ ἀνήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς· καὶ ἐξῆλθον διὰ νὰ ἴδωσι τί εἶναι τὸ γεγονός. Καὶ ἔρχονται πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ θεωροῦσι τὸν δαιμονιζόμενον, ὅστις εἶχε τὸν λεγεῶνα, καθήμενον καὶ ἐνδεδυμένον καὶ σωφρονοῦντα, καὶ ἐφοβήθησαν. Καὶ διηγήθησαν πρὸς αὐτοὺς οἱ ἰδόντες πῶς ἔγεινε τὸ πρᾶγμα εἰς τὸν δαιμονιζόμενον, καὶ περὶ τῶν χοίρων. Καὶ ἤρχισαν νὰ παρακαλῶσιν αὐτὸν νὰ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. Καὶ ὅτε εἰσῆλθεν εἰς τὸ πλοῖον, παρεκάλει αὐτὸν δαιμονισθεὶς νὰ ἦναι μετ᾿ αὐτοῦ. Πλήν Ἰησοῦς δὲν ἀφῆκεν αὐτόν, ἀλλὰ λέγει πρὸς αὐτόν· Ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου πρὸς τοὺς οἰκείους σου καὶ ἀνάγγειλον πρὸς αὐτοὺς ὅσα Κύριος σοὶ ἔκαμε καὶ σὲ ἠλέησε.

Καὶ προσκαλέσας τοὺς δώδεκα, ἤρχισε νὰ ἀποστέλλῃ αὐτοὺς δύο δύο, καὶ ἔδιδεν εἰς αὐτοὺς ἐξουσίαν κατὰ τῶν πνευμάτων τῶν ἀκαθάρτων,

Καὶ ἐξελθόντες ἐκήρυττον νὰ μετανοήσωσι, καὶ ἐξέβαλλον πολλὰ δαιμόνια καὶ ἤλειφον πολλοὺς ἀρρώστους μὲ ἔλαιον καὶ ἐθεράπευον.

Διότι ἀκούσασα περὶ αὐτοῦ γυνή τις, τῆς ὁποίας τὸ θυγάτριον εἶχε πνεῦμα ἀκάθαρτον, ἦλθε καὶ προσέπεσεν εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἦτο δὲ γυνή Ἑλληνίς, Συροφοίνισσα τὸ γένος· καὶ παρεκάλει αὐτὸν νὰ ἐκβάλῃ τὸ δαιμόνιον ἐκ τῆς θυγατρὸς αὐτῆς. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτήν· Ἄφες πρῶτον νὰ χορτασθῶσι τὰ τέκνα· διότι δὲν εἶναι καλὸν νὰ λάβῃ τις τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ νὰ ῥίψῃ εἰς τὰ κυνάρια. Ἡ δὲ ἀπεκρίθη καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Ναί, Κύριε· ἀλλὰ καὶ τὰ κυνάρια ὑποκάτω τῆς τραπέζης τρώγουσιν ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν παιδίων. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν· Διὰ τοῦτον τὸν λόγον ὕπαγε· ἐξῆλθε τὸ δαιμόνιον ἀπὸ τῆς θυγατρὸς σου. Καὶ ὅτε ὑπῆγεν εἰς τὸν οἶκον αὑτῆς, εὗρεν ὅτι τὸ δαιμόνιον ἐξῆλθε καὶ τὴν θυγατέρα κειμένην ἐπὶ τῆς κλίνης.

Καὶ ἤρχισε νὰ διδάσκῃ αὐτοὺς ὅτι πρέπει Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ πάθῃ πολλά, καὶ νὰ καταφρονηθῇ ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων καὶ ἀρχιερέων καὶ γραμματέων, καὶ νὰ θανατωθῇ, καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας νὰ ἀναστηθῇ· καὶ ἐλάλει τὸν λόγον παρρησίᾳ. Καὶ παραλαβὼν αὐτὸν Πέτρος κατ᾿ ἰδίαν, ἤρχισε νὰ ἐπιτιμᾷ αὐτόν. Ὁ δὲ ἐπιστραφεὶς καὶ ἰδὼν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, ἐπετίμησε τὸν Πέτρον λέγων· Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ· διότι δὲν φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ ἀποκριθεὶς εἷς ἐκ τοῦ ὄχλου, εἶπε· Διδάσκαλε, ἔφερα πρὸς σὲ τὸν υἱὸν μου, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. Καὶ ὅπου πιάσῃ αὐτὸν σπαράττει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὑτοῦ καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον πρὸς τοὺς μαθητὰς σου νὰ ἐκβάλωσιν αὐτό, ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθησαν. Ἐκεῖνος δὲ ἀποκριθεὶς πρὸς αὐτόν, λέγει· γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε θέλω εἶσθαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε θέλω ὑπομένει ὑμᾶς; φέρετε αὐτὸν πρὸς ἐμέ. Καὶ ἔφεραν αὐτὸν πρὸς αὐτόν. Καὶ ὡς εἶδεν αὐτόν, εὐθὺς τὸ πνεῦμα ἐσπάραξεν αὐτόν, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο ἀφρίζων. Καὶ ἠρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· Πόσος καιρὸς εἶναι ἀφοῦ τοῦτο ἔγεινεν εἰς αὐτόν; δὲ εἶπε· Παιδιόθεν. Καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔρριψε καὶ εἰς ὕδατα, διὰ νὰ ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ᾿ ἐὰν δύνασαί τι, βοήθησον ἡμᾶς, σπλαγχνισθεὶς ἐφ᾿ ἡμᾶς. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· Τὸ ἐὰν δύνασαι νὰ πιστεύσῃς, πάντα εἶναι δυνατὰ εἰς τὸν πιστεύοντα. Καὶ εὐθὺς κράξας πατήρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων, ἔλεγε· Πιστεύω, Κύριε· βοήθει εἰς τὴν ἀπιστίαν μου. Ἰδὼν δὲ Ἰησοῦς ὅτι ἐπισυντρέχει ὄχλος, ἐπετίμησε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον, λέγων πρὸς αὐτό· Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν, ἐγὼ σὲ προστάζω, Ἔξελθε ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ μή εἰσέλθῃς πλέον εἰς αὐτόν. Καὶ τὸ πνεῦμα κράξαν καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτόν, ἐξῆλθε, καὶ ἔγεινεν ὡς νεκρός, ὥστε πολλοὶ ἔλεγον ὅτι ἀπέθανεν. Ὁ δὲ Ἰησοῦς πιάσας αὐτὸν ἀπὸ τῆς χειρὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ ἐσηκώθη. Καὶ ὅτε εἰσῆλθεν εἰς οἶκον, οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτων αὐτὸν κατἰδίαν, Διὰ τί ἡμεῖς δὲν ἠδυνήθημεν νὰ ἐκβάλωμεν αὐτό; Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Τοῦτο τὸ γένος δὲν δύναται νὰ ἐξέλθῃ δι᾿ οὐδενὸς ἄλλου τρόπου εἰμή διὰ προσευχῆς καὶ νηστείας.

Ἀφοῦ δὲ ἀνέστη τὸ πρωΐ τῆς πρώτης τῆς ἑβδομάδος, ἐφάνη πρῶτον εἰς τὴν Μαρίαν τὴν Μαγδαληνήν, ἐξ ἧς εἶχεν ἐκβάλει ἑπτὰ δαιμόνια.

Ὅστις πιστεύσῃ καὶ βαπτισθῇ θέλει σωθῆ, ὅστις ὅμως ἀπιστήσῃ θέλει κατακριθῆ. Σημεῖα δὲ εἰς τοὺς πιστεύσαντας θέλουσι παρακολουθεῖ ταῦτα, Ἐν τῷ ὀνόματί μου θέλουσιν ἐκβάλλει δαιμόνια· θέλουσι λαλεῖ νέας γλώσσας·

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, πλήρης Πνεύματος Ἁγίου, ὑπέστρεψεν ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην καὶ ἐφέρετο διὰ τοῦ Πνεύματος εἰς τὴν ἔρημον, πειραζόμενος ὑπὸ τοῦ διαβόλου ἡμέρας τεσσαράκοντα, καὶ δὲν ἔφαγεν οὐδὲν τὰς ἡμέρας ἐκείνας· ἀφοῦ δὲ αὗται ἐτελείωσαν, ὕστερον ἐπείνασε. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν διάβολος· Ἐὰν εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, εἰπὲ πρὸς τὸν λίθον τοῦτον νὰ γείνῃ ἄρτος. Καὶ ἀπεκρίθη Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν, λέγων· εἶναι γεγραμμένον ὅτι μὲ ἄρτον μόνον δὲν θέλει ζήσει ἄνθρωπος, ἀλλὰ μὲ πάντα λόγον Θεοῦ. Καὶ ἀναβιβάσας αὐτὸν διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλόν, ἔδειξεν εἰς αὐτὸν πάντα τὰ βασίλεια τῆς οἰκουμένης ἐν μιᾷ στιγμῇ χρόνου, καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν διάβολος· εἰς σὲ θέλω δώσει ἅπασαν τὴν ἐξουσίαν ταύτην καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν, διότι εἰς ἐμὲ εἶναι παραδεδομένη, καὶ εἰς ὅντινα θέλω δίδω αὐτήν. Σὺ λοιπὸν ἐὰν προσκυνήσῃς ἐνώπιόν μου, σοῦ θέλουσιν εἶσθαι πάντα. Καὶ ἀποκριθεὶς πρὸς αὐτόν, εἶπεν Ἰησοῦς· Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ· διότι εἶναι γεγραμμένον, θέλεις προσκυνήσει Κύριον τὸν Θεὸν σου καὶ αὐτὸν μόνον θέλεις λατρεύσει. Καὶ ἔφερεν αὐτὸν εἰς Ἱερουσαλήμ καὶ ἔστησεν αὐτὸν ἐπὶ τὸ πτερύγιον τοῦ ἱεροῦ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐὰν εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ῥίψον σεαυτὸν ἐντεῦθεν κάτω· διότι εἶναι γεγραμμένον ὅτι εἰς τοὺς ἀγγέλους αὑτοῦ θέλει προστάξει περὶ σοῦ, διὰ νὰ σὲ διαφυλάξωσι, καὶ ὅτι θέλουσι σὲ σηκόνει ἐπὶ τῶν χειρῶν αὑτῶν, διὰ νὰ μή προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα σου. Καὶ ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς ὅτι εἶναι εἰρημένον, δὲν θέλεις πειράσει Κύριον τὸν Θεὸν σου. Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσε πάντα πειρασμὸν διάβολος, ἀπεμακρύνθη ἀπ᾿ αὐτοῦ μέχρι καιροῦ.

καὶ ἐξεπλήττοντο διὰ τὴν διδαχήν αὐτοῦ, διότι λόγος αὐτοῦ ἦτο μετὰ ἐξουσίας. Καὶ ἐν τῇ συναγωγῇ ἦτο ἄνθρωπος ἔχων πνεῦμα δαιμονίου ἀκαθάρτου, καὶ ἀνέκραξε μετὰ φωνῆς μεγάλης, λέγων· Φεῦ, τί εἶναι μεταξὺ ὑμῶν καὶ σοῦ, Ἰησοῦ Ναζαρηνέ; ἦλθες νὰ ἀπολέσῃς ἡμᾶς; Σὲ γνωρίζω τίς εἶσαι, Ἃγιος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐπετίμησεν αὐτὸ Ἰησοῦς, λέγων· Σιώπα καὶ ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ. Καὶ τὸ δαιμόνιον ἔρριψεν αὐτὸν εἰς τὸ μέσον καὶ ἐξῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ, χωρὶς νὰ βλάψῃ αὐτὸν παντελῶς. Καὶ ἐξεπλάγησαν πάντες καὶ συνελάλουν πρὸς ἀλλήλους, λέγοντες· Τίς εἶναι λόγος οὗτος, ὅτι μετὰ ἐξουσίας καὶ δυνάμεως προστάζει τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα, καὶ ἐξέρχονται;

Ἐνῷ δὲ ἔδυεν ἥλιος, πάντες ὅσοι εἶχον ἀσθενοῦντας ὑπὸ διαφόρων νόσων ἔφεραν αὐτοὺς πρὸς αὐτόν· ἐκεῖνος δὲ ἐπιθέσας τὰς χεῖρας εἰς ἕνα ἕκαστον αὐτῶν ἐθεράπευσεν αὐτούς. Ἐξήρχοντο δὲ καὶ δαιμόνια ἀπὸ πολλῶν, κράζοντα καὶ λέγοντα ὅτι Σὺ εἶσαι Χριστὸς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐπιτιμῶν αὐτὰ δὲν ἄφινε νὰ λαλῶσιν, ἐπειδή ἐγνώριζον αὐτὸν ὅτι εἶναι Χριστός.

καὶ οἱ ἐνοχλούμενοι ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο.

Ἐν αὐτῇ δὲ τῇ ὥρᾳ ἐθεράπευσε πολλοὺς ἀπὸ νόσων καὶ μαστίγων καὶ πνευμάτων πονηρῶν, καὶ εἰς τυφλοὺς πολλοὺς ἐχάρισε τὸ βλέπειν.

καὶ γυναῖκες τινές, αἵτινες ἦσαν τεθεραπευμέναι ἀπὸ πνευμάτων πονηρῶν καὶ ἀσθενειῶν, Μαρία καλουμένη Μαγδαληνή, ἐκ τῆς ὁποίας εἶχον ἐκβῆ ἑπτὰ δαιμόνια,

Αὕτη δὲ εἶναι παραβολή· σπόρος εἶναι λόγος τοῦ Θεοῦ· οἱ δὲ σπειρόμενοι παρὰ τὴν ὁδὸν εἶναι οἱ ἀκούοντες, ἔπειτα ἔρχεται διάβολος καὶ ἀφαιρεῖ τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, διὰ νὰ μή πιστεύσωσι καὶ σωθῶσιν.

Καὶ καθὼς ἐξῆλθεν ἐπὶ τὴν γῆν, ὑπήντησεν αὐτὸν ἄνθρωπός τις ἐκ τῆς πόλεως, ὅστις εἶχε δαιμόνια ἀπὸ χρόνων πολλῶν, καὶ ἱμάτιον δὲν ἐνεδύετο καὶ ἐν οἰκίᾳ δὲν ἔμενεν, ἀλλ᾿ ἐν τοῖς μνήμασιν. Ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν, ἀνέκραξε καὶ προσέπεσεν εἰς αὐτὸν καὶ μετὰ φωνῆς μεγάλης εἶπε· Τί εἶναι μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου; δέομαί σου, μή μὲ βασανίσῃς. Διότι προσέταξεν εἰς τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον νὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. Ἐπειδή πρὸ πολλῶν χρόνων εἶχε συναρπάσει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεύετο μὲ ἁλύσεις καὶ ἐφυλάττετο μὲ ποδόδεσμα καὶ διασπῶν τὰ δεσμά, ἐφέρετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους. Καὶ ἠρώτησεν αὐτὸν Ἰησοῦς, λέγων· Τί εἶναι τὸ ὄνομά σου; δὲ εἶπε· Λεγεών· διότι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθον εἰς αὐτόν· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν νὰ μή προστάξῃ αὐτὰ νὰ ἀπέλθωσιν εἰς τὴν ἄβυσσον. Ἦτο δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένων ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν νὰ ἐπιτρέψῃ εἰς αὐτὰ νὰ εἰσέλθωσιν εἰς ἐκείνους· καὶ ἐπέτρεψεν εἰς αὐτά. Ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου, εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη. Ἰδόντες δὲ οἱ βοσκοὶ τὸ γενόμενον ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς. Καὶ ἐξῆλθον διὰ νὰ ἴδωσι τὸ γεγονός, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εὗρον τὸν ἄνθρωπον, ἐκ τοῦ ὁποίου εἶχον ἐξέλθει τὰ δαιμόνια, καθήμενον παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, ἐνδεδυμένον καὶ σωφρονοῦντα· καὶ ἐφοβήθησαν. Διηγήθησαν δὲ πρὸς αὐτοὺς καὶ οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη δαιμονιζόμενος. Καὶ ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν παρεκάλεσαν αὐτὸν νὰ ἀναχωρήσῃ ἀπ᾿ αὐτῶν, διότι κατείχοντο ὑπὸ μεγάλου φόβου, αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν. Ὁ δὲ ἄνθρωπος, ἐκ τοῦ ὁποίου εἶχον ἐξέλθει τὰ δαιμόνια, παρεκάλει αὐτὸν νὰ ἦναι μετ᾿ αὐτοῦ· Ἰησοῦς ὅμως ἀπέλυσεν αὐτόν, λέγων. Ἐπίστρεψον εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἔκαμεν εἰς σὲ Θεός· καὶ ἀνεχώρησε κηρύττων καθ᾿ ὅλην τὴν πόλιν ὅσα ἔκαμεν εἰς αὐτὸν Ἰησοῦς.

Συγκαλέσας δὲ τοὺς δώδεκα μαθητὰς αὑτοῦ, ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς δύναμιν καὶ ἐξουσίαν κατὰ πάντων τῶν δαιμονίων καὶ νὰ θεραπεύωσι νόσους·

Καὶ ἰδού, ἄνθρωπός τις ἐκ τοῦ ὄχλου ἀνέκραξε, λέγων· Διδάσκαλε, δέομαί σου, ἐπίβλεψον ἐπὶ τὸν υἱὸν μου, διότι μονογενής μου εἶναι· καὶ ἰδού, δαιμόνιον πιάνει αὐτόν, καὶ ἐξαίφνης κράζει καὶ σπαράττει αὐτὸν μετὰ ἀφροῦ, καὶ μόλις ἀναχωρεῖ ἀπ᾿ αὐτοῦ, συντρῖβον αὐτόν· καὶ παρεκάλεσα τοὺς μαθητὰς σου διὰ νὰ ἐκβάλωσιν αὐτό, καὶ δὲν ἠδυνήθησαν. Ἀποκριθεὶς δὲ Ἰησοῦς, εἶπεν· γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη, ἕως πότε θέλω εἶσθαι μεθ᾿ ὑμῶν καὶ θέλω ὑπομένει ὑμᾶς; φέρε τὸν υἱὸν σου ἐδώ. Καὶ ἐνῷ αὐτὸς ἔτι προσήρχετο, ἔρριψεν αὐτὸν κάτω τὸ δαιμόνιον καὶ κατεσπάραξεν· δὲ Ἰησοῦς ἐπετίμησε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον καὶ ἰάτρευσε τὸ παιδίον καὶ ἀπέδωκεν αὐτὸ εἰς τὸν πατέρα αὐτοῦ. Ἐξεπλήττοντο δὲ πάντες ἐπὶ τὴν μεγαλειότητα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐνῷ πάντες ἐθαύμαζον διὰ πάντα ὅσα ἔκαμεν Ἰησοῦς, εἶπε πρὸς τοὺς μαθητὰς αὑτοῦ·

Ὑπέστρεψαν δὲ οἱ ἑβδομήκοντα μετὰ χαρᾶς, λέγοντες· Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσονται εἰς ἡμᾶς ἐν τῷ ὀνόματί σου. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· Ἐθεώρουν τὸν Σατανᾶν ὡς ἀστραπήν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα. Ἰδού, δίδω εἰς ἐσᾶς τὴν ἐξουσίαν τοῦ νὰ πατῆτε ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν θέλει σᾶς βλάψει. Πλήν εἰς τοῦτο μή χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑποτάσσονται εἰς ἐσᾶς· ἀλλὰ χαίρετε μᾶλλον ὅτι τὰ ὀνόματά σας ἐγράφησαν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Καὶ ἐξέβαλλε δαιμόνιον, καὶ αὐτὸ ἦτο κωφόν· ἀφοῦ δὲ ἐξῆλθε τὸ δαιμόνιον, ἐλάλησεν κωφός, καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι. Τινὲς ὅμως ἐξ αὐτῶν εἶπον· Διὰ τοῦ Βεελζεβοὺλ τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια. Ἄλλοι δὲ πειράζοντες ἐζήτουν παρ᾿ αὐτοῦ σημεῖον ἐξ οὐρανοῦ. Πλήν αὐτὸς νοήσας τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν, εἶπε πρὸς αὐτούς· Πᾶσα βασιλεία διαιρεθεῖσα καθ᾿ ἑαυτῆς ἐρημοῦται, καὶ οἶκος διαιρεθεὶς καθ᾿ ἑαυτοῦ πίπτει. Ἐὰν λοιπὸν καὶ Σατανᾶς διῃρέθη καθ᾿ ἑαυτοῦ, πῶς θέλει σταθῆ βασιλεία αὐτοῦ, ἐπειδή λέγετε ὅτι ἐγὼ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια διὰ τοῦ Βεελζεβούλ. Ἀλλ᾿ ἐὰν ἐγὼ διὰ τοῦ Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, οἱ υἱοὶ σας διὰ τίνος ἐκβάλλουσι; διὰ τοῦτο αὐτοὶ θέλουσιν εἶσθαι κριταὶ σας. Ἀλλ᾿ ἐὰν διὰ τοῦ δακτύλου τοῦ Θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα ἔφθασεν εἰς ἐσᾶς βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν ἱσχυρὸς καθωπλισμένος φυλάττῃ τὴν ἑαυτοῦ αὐλήν, τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ εἶναι ἐν εἰρήνῃ· ὅταν ὅμως ἰσχυρότερος αὐτοῦ ἐπελθὼν νικήσῃ αὐτόν, ἀφαιρεῖ τὴν πανοπλίαν αὐτοῦ, εἰς τὴν ὁποίαν ἐθάρρει, καὶ διαμοιράζει τὰ λάφυρα αὐτοῦ. Ὅστις δὲν εἶναι μετ᾿ ἐμοῦ εἶναι κατ᾿ ἐμοῦ, καὶ ὅστις δὲν συνάγει μετ᾿ ἐμοῦ σκορπίζει. Ὅταν τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα ἐξέλθῃ ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου, διέρχεται δι᾿ ἀνύδρων τόπων καὶ ζητεῖ ἀνάπαυσιν, καὶ μή εὑρίσκον λέγει· ἄς ὑποστρέψω εἰς τὸν οἶκον μου ὅθεν ἐξῆλθον· καὶ ἐλθὸν εὑρίσκει αὐτὸν σεσαρωμένον καὶ ἐστολισμένον. Τότε ὑπάγει καὶ παραλαμβάνει ἑπτὰ ἄλλα πνεύματα πονηρότερα ἑαυτοῦ, καὶ εἰσελθόντα κατοικοῦσιν ἐκεῖ, καὶ γίνονται τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χειρότερα τῶν πρώτων.

Καὶ ἰδού, γυνή τις εἶχε πνεῦμα ἀσθενείας δεκαοκτὼ ἔτη καὶ ἦτο συγκύπτουσα καὶ δὲν ἠδύνατο παντελῶς νὰ ἀνακύψη.

αὕτη δέ, οσα θυγάτηρ τοῦ Ἀβραάμ, τὴν ὁποίαν Σατανᾶς ἔδεσεν, ἰδού, δεκαοκτὼ ἔτη, δὲν ἔπρεπε νὰ λυθῇ ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τούτου τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου;

Εἰσῆλθε δὲ Σατανᾶς εἰς τὸν Ἰούδαν τὸν ἐπονομαζόμενον Ἰσκαριώτην, ὄντα ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δώδεκα, καὶ ὑπῆγε καὶ συνελάλησε μετὰ τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν στρατηγῶν τὸ πῶς νὰ παραδώσῃ αὐτὸν εἰς αὐτούς.

Εἶπε δὲ Κύριος· Σίμων, Σίμων, ἰδού, Σατανᾶς σᾶς ἐζήτησε διὰ νὰ σᾶς κοσκινίσῃ ὡς τὸν σίτον· πλήν ἐγὼ ἐδεήθην περὶ σοῦ διὰ νὰ μή ἐκλείψῃ πίστις σου· καὶ σύ, ὅταν ποτὲ ἐπιστρέψῃς, στήριξον τοὺς ἀδελφοὺς σου.

Σεῖς εἶσθε ἐκ πατρὸς τοῦ διαβόλου καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς σας θέλετε νὰ πράττητε. Ἐκεῖνος ἦτο ἀπ᾿ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνος καὶ δὲν μένει ἐν τῇ ἀληθείᾳ, διότι ἀλήθεια δὲν ὑπάρχει ἐν αὐτῷ· ὅταν λαλῇ τὸ ψεῦδος, ἐκ τῶν ἰδίων λαλεῖ, διότι εἶναι ψεύστης καὶ πατήρ αὐτοῦ τοῦ ψεύδους.

Σχίσμα λοιπὸν ἔγεινε πάλιν μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων διὰ τοὺς λόγους τούτους. Καὶ ἔλεγον πολλοὶ ἐξ αὐτῶν· Δαιμόνιον ἔχει καὶ εἶναι μαινόμενος· τί ἀκούετε αὐτόν; Ἄλλοι ἔλεγον· Οὗτοι οἱ λόγοι δὲν εἶναι δαιμονιζομένου· μήπως δύναται δαιμόνιον νὰ ἀνοίγῃ ὀφθαλμοὺς τυφλῶν;

Καὶ ἀφοῦ ἔγεινε δεῖπνος, δὲ διάβολος εἶχεν ἤδη βάλει εἰς τὴν καρδίαν τοῦ Ἰούδα Σίμωνος τοῦ Ἰσκαριώτου νὰ παραδώσῃ αὐτόν,

Ἀποκρίνεται Ἰησοῦς· Ἐκεῖνος εἶναι, εἰς τὸν ὁποῖον ἐγὼ βάψας τὸ ψωμίον θέλω δώσει. Καὶ ἐμβάψας τὸ ψωμίον δίδει εἰς τὸν Ἰούδαν Σίμωνος τὸν Ἰσκαριώτην. Καὶ μετὰ τὸ ψωμίον τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον Σατανᾶς. Λέγει λοιπὸν πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς·, τι κάμνεις, κάμε ταχύτερον.

Εἶπε δὲ Πέτρος· Ἀνανία, διὰ τί ἐγέμισεν Σατανᾶς τὴν καρδίαν σου, ὥστε νὰ ψευσθῇς εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον καὶ νὰ κρατήσῃς ἀπὸ τῆς τιμῆς τοῦ ἀγροῦ; «Ο Σατανάς εγέμισε την καρδίαν του Ανανία χωρίς τη συνεργασία του Ανανία;» Ἐνῷ ἔμενε, δὲν ἦτο σοῦ; καὶ ἀφοῦ ἐπωλήθη, δὲν ἦτο ἐν τῇ ἐξουσίᾳ σου; διὰ τί ἔβαλες ἐν τῇ καρδίᾳ σου τὸ πρᾶγμα τοῦτο; δὲν ἐψεύσθης εἰς ἀνθρώπους, ἀλλ᾿ εἰς τὸν Θεόν.

Συνήρχετο δὲ καὶ τὸ πλῆθος τῶν πέριξ πόλεων εἰς Ἱερουσαλήμ φέροντες ἀσθενεῖς καὶ ἐνοχλουμένους ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, οἵτινες ἐθεραπεύοντο ἅπαντες.

Διότι ἐκ πολλῶν ἐχόντων πνεύματα ἀκάθαρτα ἐξήρχοντο αὐτὰ φωνάζοντα μετὰ μεγάλης φωνῆς, καὶ πολλοὶ παραλυτικοὶ καὶ χωλοὶ ἐθεραπεύθησαν,

πῶς Θεὸς ἔχρισε τὸν Ἰησοῦν τὸν ἀπὸ Ναζαρὲτ μὲ Πνεῦμα Ἃγιον καὶ μὲ δύναμιν, ὅστις διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ θεραπεύων πάντας τοὺς καταδυναστευομένους ὑπὸ τοῦ διαβόλου, διότι Θεὸς ἦτο μετ᾿ αὐτοῦ·

ἀνθίστατο δὲ εἰς αὐτοὺς Ἐλύμας μάγος, διότι οὕτω μεθερμηνεύεται τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ζητῶν νὰ ἀποτρέψῃ τὸν ἀνθύπατον ἀπὸ τῆς πίστεως. Πλήν Σαῦλος, καὶ Παῦλος, πλησθεὶς Πνεύματος Ἁγίου καὶ ἀτενίσας εἰς αὐτόν, εἶπεν· πλήρης παντὸς δόλου καὶ πάσης ῥαδιουργίας, υἱὲ τοῦ διαβόλου, ἐχθρὲ πάσης δικαιοσύνης, δὲν θέλεις παύσει διαστρέφων τὰς εὐθείας ὁδοὺς τοῦ Κυρίου; Καὶ τώρα ἰδού, χεὶρ τοῦ Κυρίου εἶναι κατὰ σοῦ, καὶ θέλεις εἶσθαι τυφλός, μή βλέπων τὸν ἥλιον μέχρι καιροῦ. Καὶ παρευθὺς ἐπέπεσεν ἐπ᾿ αὐτὸν ἀμαύρωσις καὶ σκότος, καὶ περιστρεφόμενος ἐζήτει χειραγωγούς. Τότε ἰδὼν ἀνθύπατος τὸ γεγονὸς ἐπίστευσεν, ἐκπληττόμενος εἰς τὴν διδαχήν τοῦ Κυρίου.

Ἐνῷ δὲ ἐπορευόμεθα εἰς τὴν προσευχήν, ἀπήντησεν ἡμᾶς δούλη τις ἔχουσα πνεῦμα πύθωνος, ἥτις ἔδιδε πολὺ κέρδος εἰς τοὺς κυρίους αὑτῆς μαντευομένη. Αὕτη ἀκολουθήσασα τὸν Παῦλον καὶ ἡμᾶς ἔκραζε, λέγουσα· Οὗτοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, οἵτινες κηρύττουσι πρὸς ἡμᾶς ὁδὸν σωτηρίας. Τοῦτο δὲ ἔκαμνεν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας. Βαρυνθεὶς δὲ Παῦλος καὶ στραφείς, εἶπε πρὸς τὸ πνεῦμα, Προστάζω σε ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ ἐξέλθῃς ἀπ᾿ αὐτῆς. Καὶ ἐξῆλθε τὴν αὐτήν ὥραν. Ἰδόντες δὲ οἱ κύριοι αὐτῆς ὅτι ἐξῆλθεν ἐλπὶς τοῦ κέρδους αὑτῶν, πιάσαντες τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν, ἔσυραν εἰς τὴν ἀγορὰν πρὸς τοὺς ἄρχοντας,

Καὶ Θεὸς ἔκαμνε διὰ τῶν χειρῶν τοῦ Παύλου θαύματα μεγάλα, ὥστε καὶ ἐπὶ τοὺς ἀσθενεῖς ἐφέροντο ἀπὸ τοῦ σώματος αὐτοῦ μανδήλια περιζώματα καὶ ἔφευγον ἀπ᾿ αὐτῶν αἱ ἀσθένειαι, καὶ τὰ πνεύματα τὰ πονηρὰ ἐξήρχοντο ἀπ᾿ αὐτῶν.

Καὶ τινὲς ἀπὸ τῶν περιερχομένων ἐξορκιστῶν Ἰουδαίων ἐπεχείρησαν νὰ προφέρωσιν ἐπὶ τοὺς ἔχοντας τὰ πνεύματα τὰ πονηρὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, λέγοντες· Σᾶς ὁρκίζομεν εἰς τὸν Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον Παῦλος κηρύττει. Καὶ οἱ πράττοντες τοῦτο ἦσαν ἑπτὰ τινες υἱοὶ Ἰουδαίου ἀρχιερέως ὀνομαζομένου Σκευᾶ. Ἀποκριθὲν δὲ τὸ πνεῦμα τὸ πονηρόν, εἶπε· Τὸν Ἰησοῦν γνωρίζω καὶ τὸν Παῦλον ἐξεύρω· σεῖς δὲ τίνες εἶσθε; Καὶ πηδήσας ἐπ᾿ αὐτοὺς ἄνθρωπος, εἰς τὸν ὁποῖον ἦτο τὸ πνεῦμα τὸ πονηρόν, καὶ νικήσας αὐτούς, ἴσχυσε κατ᾿ αὐτῶν, ὥστε γυμνοὶ καὶ τετραυματισμένοι ἔφυγον ἐκ τοῦ οἴκου ἐκείνου.

Πολλοὶ δὲ καὶ ἐξ ἐκείνων, οἵτινες ἔκαμνον τὰς μαγείας, φέροντες τὰ βιβλία αὑτῶν κατέκαιον ἐνώπιον πάντων· καὶ ἀριθμήσαντες τὰς τιμὰς αὐτῶν, εὗρον πεντήκοντα χιλιάδας ἀργυρίου.

ἐκλέγων σὲ ἐκ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἐθνῶν, εἰς τὰ ὁποῖα τώρα σὲ ἀποστέλλω διὰ νὰ ἀνοίξῃς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, ὥστε νὰ ἐπιστρέψωσιν ἀπὸ τοῦ σκότους εἰς τὸ φῶς καὶ ἀπὸ τῆς ἐξουσίας τοῦ Σατανᾶ πρὸς τὸν Θεόν, διὰ νὰ λάβωσιν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ κληρονομίαν μεταξὺ τῶν ἡγιασμένων διὰ τῆς εἰς ἐμὲ πίστεως.

Ἐπειδή εἶμαι πεπεισμένος ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωή οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαὶ οὔτε δυνάμεις οὔτε παρόντα οὔτε μέλλοντα οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε ἄλλη τις κτίσις θέλει δυνηθῆ νὰ χωρίσῃ ἡμᾶς ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

Ἀλλὰ τί ἀποκρίνεται πρὸς αὐτὸν Θεός; Ἀφῆκα εἰς ἐμαυτὸν ἑπτὰ χιλιάδας ἀνδρῶν, οἵτινες δὲν ἔκλιναν γόνυ εἰς τὸν Βάαλ.

Ὁ δὲ Θεὸς τῆς εἰρήνης ταχέως θέλει συντρίψει τὸν Σατανᾶν ὑπὸ τοὺς πόδας σας. χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἴη μεθ᾿ ὑμῶν. Ἀμήν.

νὰ παραδώσητε τὸν τοιοῦτον εἰς τὸν Σατανᾶν πρὸς ὄλεθρον τῆς σαρκός, διὰ νὰ σωθῇ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Μή ἀποστερεῖτε ἀλλήλους, ἐκτὸς ἐὰν ἦναι τι ἐκ συμφώνου πρὸς καιρόν, διὰ νὰ καταγίνησθε εἰς τὴν νηστείαν καὶ εἰς τὴν προσευχήν καὶ πάλιν συνέρχεσθε ἐπὶ τὸ αὐτό, διὰ νὰ μή σᾶς πειράζῃ Σατανᾶς διὰ τὴν ἀκράτειάν σας.

ἀλλ᾿ ὅτι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα θυσιάζουσι τὰ ἔθνη, εἰς τὰ δαιμόνια θυσιάζουσι καὶ οὐχὶ εἰς τὸν Θεόν καὶ δὲν θέλω σεῖς νὰ γίνησθε κοινωνοὶ τῶν δαιμονίων. Δὲν δύνασθε νὰ πίνητε τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου καὶ τὸ ποτήριον τῶν δαιμονίων δὲν δύνασθε νὰ ἦσθε μέτοχοι τῆς τραπέζης τοῦ Κυρίου καὶ τῆς τραπέζης τῶν δαιμονίων. Ἤ τὸν Κύριον θέλομεν νὰ διεγείρωμεν εἰς ζηλοτυπίαν; μήπως εἴμεθα ἰσχυρότεροι αὐτοῦ;

διὰ νὰ μή ὑπερισχύσῃ καθ᾿ ἡμῶν Σατανᾶς· διότι δὲν ἀγνοοῦμεν τὰ διανοήματα αὐτοῦ.

Ἐὰν δὲ καὶ ἦναι τὸ εὐαγγέλιον ἡμῶν κεκαλυμμένον, εἰς τοὺς ἀπολλυμένους εἶναι κεκαλυμμένον, τῶν ὁποίων ἀπίστων ὄντων Θεὸς τοῦ κόσμου τούτου ἐτύφλωσε τὸν νοῦν, διὰ νὰ μή ἐπιλάμψῃ εἰς αὐτοὺς φωτισμὸς τοῦ εὐαγγελίου τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ, ὅστις εἶναι εἰκὼν τοῦ Θεοῦ.

Τίνα δὲ συμφωνίαν Χριστὸς μὲ τὸν Βελίαλ; τίνα μερίδα πιστὸς μὲ τὸν ἄπιστον;

διότι τὰ ὅπλα τοῦ πολέμου ἡμῶν δὲν εἶναι σαρκικά, ἀλλὰ δυνατὰ σὺν Θεῷ πρὸς καθαίρεσιν ὀχυρωμάτων· ἐπειδή καθαιροῦμεν λογισμοὺς καὶ πᾶν ὕψωμα ἐπαιρόμενον ἐναντίον τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, καὶ αἰχμαλωτίζομεν πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπακοήν τοῦ Χριστοῦ,

φοβοῦμαι ὅμως μήπως, καθὼς ὄφις ἐξηπάτησε τὴν Εὔαν διὰ τῆς πανουργίας αὑτοῦ, διαφθαρῇ οὕτως νοῦς σας, ἐκπεσὼν ἀπὸ τῆς ἁπλότητος τῆς εἰς τὸν Χριστόν.

Διότι οἱ τοιοῦτοι εἶναι ψευδαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εἰς ἀποστόλους Χριστοῦ. Καὶ οὐδὲν θαυμαστόν· διότι αὐτὸς Σατανᾶς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός. Δὲν εἶναι λοιπὸν μέγα ἄν καὶ οἱ διάκονοι αὐτοῦ μετασχηματίζωνται εἰς διακόνους δικαιοσύνης, τῶν ὁποίων τὸ τέλος θέλει εἶσθαι κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν.

Καὶ διὰ νὰ μή ὑπεραίρωμαι διὰ τὴν ὑπερβολήν τῶν ἀποκαλύψεων, μοὶ ἐδόθη σκόλοψ εἰς τὴν σάρκα, ἄγγελος Σατᾶν διὰ νὰ μὲ ῥαπίζῃ, διὰ νὰ μή ὑπεραίρωμαι.

ὑπεράνω πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας καὶ δυνάμεως καὶ κυριότητος καὶ παντὸς ὀνόματος ὀνομαζομένου οὐ μόνον ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ μέλλοντι·

εἰς τὰς ὁποίας περιεπατήσατέ ποτε κατὰ τὸ πολίτευμα τοῦ κόσμου τούτου, κατὰ τὸν ἄρχοντα τῆς ἐξουσίας τοῦ ἀέρος, τοῦ πνεύματος τὸ ὁποῖον ἐνεργεῖ τὴν σήμερον εἰς τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας·

διὰ νὰ γνωρισθῇ τώρα διὰ τῆς ἐκκλησίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις εἰς τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας πολυποίκιλος σοφία τοῦ Θεοῦ,

Ὀργίζεσθε καὶ μή ἁμαρτάνετε· ἥλιος ἄς μή δύῃ ἐπὶ τὸν παροργισμὸν σας, μήτε δίδετε τόπον εἰς τὸν διάβολον.

Ἐνδύθητε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ δυνηθῆτε νὰ σταθῆτε ἐναντίον εἰς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου· διότι δὲν εἶναι πάλη ἡμῶν ἐναντίον εἰς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλ᾿ ἐναντίον εἰς τὰς ἀρχάς, ἐναντίον εἰς τὰς ἐξουσίας, ἐναντίον εἰς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου· ἐναντίον εἰς τὰ πνεύματα τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις. Διὰ τοῦτο ἀναλάβετε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ δυνηθῆτε νὰ ἀντισταθῆτε ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷ καὶ ἀφοῦ καταπολεμήσητε τὰ πάντα, νὰ σταθῆτε.

ἐπὶ πᾶσι δὲ ἀναλάβετε τὴν ἀσπίδα τῆς πίστεως, διὰ τῆς ὁποίας θέλετε δυνηθῆ νὰ σβέσητε πάντα τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ πεπυρωμένα·

καὶ ἀπογυμνώσας τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας, παρεδειγμάτισε παρρησίᾳ, θριαμβεύσας κατ᾿ αὐτῶν ἐπ᾿ αὐτοῦ.

Διὰ τοῦτο ἠθελήσαμεν νὰ ἔλθωμεν πρὸς ἐσᾶς, ἐγὼ μάλιστα Παῦλος, καὶ ἅπαξ καὶ δίς, καὶ ἠμπόδισεν ἡμᾶς Σατανᾶς.

Ἄς μή σᾶς ἐξαπατήσῃ τις κατ᾿ οὐδένα τρόπον· διότι δὲν θέλει ἐλθεῖ ἡμέρα ἐκείνη, ἐὰν δὲν ἔλθῃ πρῶτον ἀποστασία καὶ ἀποκαλυφθῇ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐναντίον εἰς πάντα λεγόμενον Θεὸν σέβασμα, ὥστε νὰ καθήσῃ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ ὡς Θεός, ἀποδεικνύων ἑαυτὸν ὅτι εἶναι Θεός. Δὲν ἐνθυμεῖσθε ὅτι ἐνῷ ἤμην ἔτι παρ᾿ ὑμῖν σᾶς ἔλεγον ταῦτα; Καὶ τώρα γνωρίζετε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον κωλύει αὐτόν, ὥστε νὰ ἀποκαλυφθῇ ἐν τῷ ἑαυτοῦ καιρῷ· διότι τὸ μυστήριον τῆς ἀνομίας ἤδη ἐνεργεῖται, μόνον ἕως νὰ ἐκβληθῇ ἐκ μέσου κωλύων τώρα· καὶ τότε θέλει ἀποκαλυφθῆ ἄνομος, τὸν ὁποῖον Κύριος θέλει ἀπολέσει μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ στόματος αὑτοῦ καὶ θέλει ἐξαφανίσει μὲ τὴν ἐπιφάνειαν τῆς παρουσίας αὑτοῦ· ὅστις θέλει ἐλθεῖ κατ᾿ ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ ἐν πάσῃ δυνάμει καὶ σημείοις καὶ τέρασι ψεύδους 2:10 καὶ ἐν πάσῃ ἀπάτῃ τῆς ἀδικίας μεταξὺ τῶν ἀπολλυμένων, διότι δὲν ἐδέχθησαν τὴν ἀγάπην τῆς ἀληθείας διὰ νὰ σωθῶσι·

Πιστὸς ὅμως εἶναι Κύριος, ὅστις θέλει σᾶς στηρίξει καὶ φυλάξει ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.

ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι Ὑμέναιος καὶ Ἀλέξανδρος, τοὺς ὁποίους παρέδωκα εἰς τὸν Σατανᾶν, διὰ νὰ μάθωσι νὰ μή βλασφημῶσι.

νὰ μή ἦναι νεοκατήχητος, διὰ νὰ μή ὑπερηφανευθῇ καὶ πέσῃ εἰς τὴν καταδίκην τοῦ διαβόλου. Πρέπει δὲ αὐτὸς νὰ ἔχῃ καὶ παρὰ τῶν ἔξωθεν μαρτυρίαν καλήν, διὰ νὰ μή πέσῃ εἰς ὀνειδισμὸν καὶ παγίδα τοῦ διαβόλου.

Τὸ δὲ Πνεῦμα ῥητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς θέλουσιν ἀποστατήσει τινὲς ἀπὸ τῆς πίστεως, προσέχοντες εἰς πνεύματα πλάνης καὶ εἰς διδασκαλίας δαιμονίων,

Διότι ἐξετράπησαν ἤδη τινὲς ὀπίσω τοῦ Σατανᾶ.

διότι δὲν ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ.

καὶ νὰ ἀνανήψωσιν ἀπὸ τῆς παγίδος τοῦ διαβόλου, ὑπὸ τοῦ ὁποίου εἶναι πεπαγιδευμένοι εἰς τὸ θέλημα ἐκείνου.

Ἐπειδή λοιπὸν τὰ παιδία ἐμέθεξαν ἀπὸ σαρκὸς καὶ αἵματος, καὶ αὐτὸς παρομοίως μετέλαβεν ἀπὸ τῶν αὐτῶν, διὰ νὰ καταργήσῃ διὰ τοῦ θανάτου τὸν ἔχοντα τὸ κράτος τοῦ θανάτου, τουτέστι τὸν διάβολον,

Σὺ πιστεύεις ὅτι Θεὸς εἶναι εἷς· καλῶς ποιεῖς· καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίττουσι.

Ἐὰν ὅμως ἔχητε ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν φθόνον πικρὸν καὶ φιλονεικίαν, μή κατακαυχᾶσθε καὶ ψεύδεσθε κατὰ τῆς ἀληθείας. Ἡ σοφία αὕτη δὲν εἶναι ἄνωθεν καταβαίνουσα, ἀλλ᾿ εἶναι ἐπίγειος, ζωώδης, δαιμονιώδης.

Ὑποτάχθητε λοιπὸν εἰς τὸν Θεόν. Ἀντιστάθητε εἰς τὸν διάβολον, καὶ θέλει φύγει ἀπὸ σᾶς·

Ἐγκρατεύθητε, ἀγρυπνήσατε· διότι ἀντίδικός σας διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιέρχεται ζητῶν τίνα νὰ καταπίῃ·

Διότι ἐὰν Θεὸς δὲν ἐφείσθη ἀγγέλους ἁμαρτήσαντας, ἀλλὰ ῥίψας αὐτοὺς εἰς τὸν τάρταρον δεδεμένους μὲ ἀλύσεις σκότους, παρέδωκε διὰ νὰ φυλάττωνται εἰς κρίσιν,

Παιδία, ἐσχάτη ὥρα εἶναι, καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ τώρα πολλοὶ ἀντίχριστοι ὑπάρχουσιν· ὅθεν γνωρίζομεν ὅτι εἶναι ἐσχάτη ὥρα. Ἐξ ἡμῶν ἐξῆλθον, ἀλλὰ δὲν ἦσαν ἐξ ἡμῶν· διότι ἐὰν ἦσαν ἐξ ἡμῶν, ἤθελον μένει μεθ᾿ ὑμῶν· ἀλλὰ ἐξῆλθον διὰ νὰ φανερωθῶσιν ὅτι δὲν εἶναι πάντες ἐξ ἡμῶν. Καὶ σεῖς ἔχετε χρίσμα ἀπὸ τοῦ Ἁγίου καὶ γνωρίζετε πάντα. Δὲν σᾶς ἔγραψα διότι δὲν ἐξεύρετε τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ διότι ἐξεύρετε αὐτήν, καὶ διότι πᾶν ψεῦδος ἐκ τῆς ἀληθείας δὲν εἶναι. Τίς εἶναι ψεύστης, εἰμή ἀρνούμενος ὅτι Ἰησοῦς δὲν εἶναι Χριστός; οὗτος εἶναι ἀντίχριστος, ἀρνούμενος τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱόν.

ὅστις πράττει τὴν ἁμαρτίαν εἶναι ἐκ τοῦ διαβόλου, διότι ἀπ᾿ ἀρχῆς διάβολος ἁμαρτάνει. Διὰ τοῦτο ἐφανερώθη Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ καταστρέψῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου. Πᾶς ὅστις ἐγεννήθη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἁμαρτίαν δὲν πράττει, διότι σπέρμα αὐτοῦ μένει ἐν αὐτῷ· καὶ δὲν δύναται νὰ ἁμαρτάνῃ, διότι ἐγεννήθη ἐκ τοῦ Θεοῦ. Ἐν τούτῳ γνωρίζονται τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ τέκνα τοῦ διαβόλου. Πᾶς ὅστις δὲν πράττει δικαιοσύνην δὲν εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ, οὐδὲ ὅστις δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ.

Ἀγαπητοί, μή πιστεύετε εἰς πᾶν πνεῦμα, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα ἄν ἦναι ἐκ τοῦ Θεοῦ· διότι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξῆλθον εἰς τὸν κόσμον.

Ἐκ τούτου γνωρίζετε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· πᾶν πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ὁμολογεῖ ὅτι Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθεν ἐν σαρκί, εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ· καὶ πᾶν πνεῦμα, τὸ ὁποῖον δὲν ὁμολογεῖ ὅτι Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθεν ἐν σαρκί, δὲν εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ· καὶ τοῦτο εἶναι τὸ πνεῦμα τοῦ ἀντιχρίστου, τὸ ὁποῖον ἠκούσατε ὅτι ἔρχεται, καὶ τώρα μάλιστα εἶναι ἐν τῷ κόσμῳ.

Ἐξεύρομεν ὅτι ἐκ τοῦ Θεοῦ εἴμεθα, καὶ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται.

Διότι πολλοὶ πλάνοι εἰσῆλθον εἰς τὸν κόσμον, οἵτινες δὲν ὁμολογοῦσιν ὅτι Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθεν ἐν σαρκί· τοιοῦτος εἶναι πλάνος καὶ ἀντίχριστος. Προσέχετε εἰς ἑαυτούς, διὰ νὰ μή χάσωμεν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἰργάσθημεν, ἀλλὰ νὰ ἀπολάβωμεν πλήρη τὸν μισθόν. Πᾶς ὅστις παραβαίνει καὶ δὲν μένει ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ Θεὸν δὲν ἔχει· μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, οὗτος ἔχει καὶ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱόν. Ἐὰν τις ἔρχηται πρὸς ἐσᾶς καὶ δὲν φέρῃ τὴν διδαχήν ταύτην, μή δέχεσθε αὐτὸν εἰς οἰκίαν καὶ μή λέγετε εἰς αὐτὸν τὸ χαίρειν· διότι λέγων εἰς αὐτὸν τὸ χαίρειν γίνεται κοινωνὸς εἰς τὰ πονηρὰ αὐτοῦ ἔργα.

Καὶ ἀγγέλους, οἵτινες δὲν ἐφύλαξαν τὴν ἑαυτῶν ἀξίαν ἀλλὰ κατέλιπον τὸ ἴδιον αὑτῶν κατοικητήριον, ἐφύλαξε μὲ παντοτεινὰ δεσμὰ ὑποκάτω τοῦ σκότους διὰ τὴν κρίσιν τῆς μεγάλης ἡμέρας·

Ὁ δὲ Μιχαήλ ἀρχάγγελος, ὅτε ἀγωνιζόμενος μὲ τὸν διάβολον ἐφιλονείκει περὶ τοῦ σώματος τοῦ Μωϋσέως, δὲν ἐτόλμησε νὰ ἐπιφέρῃ ἐναντίον αὐτοῦ κατηγορίαν βλάσφημον, ἀλλ᾿ εἶπεν· Κύριος νὰ σὲ ἐπιτιμήσῃ.

Ἐξεύρω τὰ ἔργα σου καὶ τὴν θλῖψιν καὶ τὴν πτωχείαν· εἶσαι ὅμως πλούσιος· καὶ τὴν βλασφημίαν τῶν λεγόντων ἑαυτοὺς ὅτι εἶναι Ἰουδαῖοι καὶ δὲν εἶναι, ἀλλὰ συναγωγή τοῦ Σατανᾶ. Μή φοβοῦ μηδὲν ἐκ τῶν ὅσα μέλλεις νὰ πάθῃς. Ἰδού, διάβολος μέλλει νὰ βάλῃ τινὰς ἐξ ὑμῶν εἰς φυλακήν διὰ νὰ δοκιμασθῆτε, καὶ θέλετε ἔχει θλῖψιν δέκα ἡμερῶν. Γίνου πιστὸς μέχρι θανάτου, καὶ θέλω σοι δώσει τὸν στέφανον τῆς ζωῆς.

Ἐξεύρω τὰ ἔργα σου καὶ ποῦ κατοικεῖς· ὅπου εἶναι θρόνος τοῦ Σατανᾶ· καὶ κρατεῖς τὸ ὄνομά μου, καὶ δὲν ἠρνήθης τὴν πίστιν μου καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις, ἐν αἷς ὑπῆρχεν Ἀντίπας μάρτυς μου πιστός, ὅστις ἐφονεύθη παρ᾿ ὑμῖν, ὅπου κατοικεῖ Σατανᾶς.

Λέγω δὲ πρὸς ἐσᾶς καὶ πρὸς τοὺς λοιποὺς τοὺς ἐν Θυατείροις, ὅσοι δὲν ἔχουσι τὴν διδαχήν ταύτην καὶ οἵτινες δὲν ἐγνώρισαν τὰ βάθη τοῦ Σατανᾶ, ὡς λέγουσι· Δὲν θέλω βάλει ἐφ᾿ ὑμᾶς ἄλλο βάρος·

Ἰδού, θέλω κάμει τοὺς ἐκ τῆς συναγωγῆς τοῦ Σατανᾶ, οἵτινες λέγουσιν ἑαυτοὺς ὅτι εἶναι Ἰουδαῖοι, καὶ δὲν εἶναι, ἀλλὰ ψεύδονται· ἰδού, θέλω κάμει αὐτοὺς νὰ ἔλθωσι καὶ νὰ προσκυνήσωσιν ἐνώπιον τῶν ποδῶν σου καὶ νὰ γνωρίσωσιν ὅτι ἐγὼ σὲ ἠγάπησα.

Καὶ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε· καὶ εἶδον ὅτι ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν ἀστήρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν τὸ κλειδίον τοῦ φρέατος τῆς ἀβύσσου. Καὶ ἤνοιξε τὸ φρέαρ τῆς ἀβύσσου, καὶ ἀνέβη καπνὸς ἐκ τοῦ φρέατος ὡς καπνὸς καμίνου μεγάλης, καὶ ἐσκοτίσθη ἥλιος καὶ ἀήρ ἐκ τοῦ καπνοῦ τοῦ φρέατος. Καὶ ἐκ τοῦ καπνοῦ ἐξῆλθον ἀκρίδες εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὰς ἐξουσία ὡς ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ σκορπίοι τῆς γῆς· καὶ ἐρρέθη πρὸς αὐτὰς νὰ μή βλάψωσι τὸν χόρτον τῆς γῆς μηδὲ κανὲν χλωρὸν μηδὲ κανὲν δένδρον, εἰμή τοὺς ἀνθρώπους μόνους, οἵτινες δὲν ἔχουσι τὴν σφραγίδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὑτῶν. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὰς νὰ μή θανατώσωσιν αὐτούς, ἀλλὰ νὰ βασανισθῶσι πέντε μῆνας· καὶ βασανισμὸς αὐτῶν ἦτο ὡς βασανισμὸς σκορπίου, ὅταν κτυπήσῃ ἄνθρωπον. Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις θέλουσι ζητήσει οἱ ἄνθρωποι τὸν θάνατον καὶ δὲν θέλουσιν εὑρεῖ αὐτόν, καὶ θέλουσιν ἐπιθυμήσει νὰ ἀποθάνωσι, καὶ θάνατος θέλει φύγει ἀπ᾿ αὐτῶν. Καὶ αἱ μορφαὶ τῶν ἀκρίδων ἦσαν ὅμοιαι μὲ ἵππους ἡτοιμασμένους εἰς πόλεμον, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ἦσαν ὡς στέφανοι ὅμοιοι μὲ χρυσόν, καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὡς πρόσωπα ἀνθρώπων. Καὶ εἶχον τρίχας ὡς τρίχας γυναικῶν, καὶ οἱ ὀδόντες αὐτῶν ἦσαν ὡς λεόντων, καὶ εἶχον θώρακας ὡς θώρακας σιδηροῦς, καὶ φωνή τῶν πτερύγων αὐτῶν ἦτο ὡς φωνή ἁμαξῶν ἵππων πολλῶν τρεχόντων εἰς πόλεμον. Καὶ εἶχον οὐρὰς ὁμοίας μὲ σκορπίους καὶ ἦσαν κέντρα εἰς τὰς οὐρὰς αὐτῶν, καὶ ἐξουσία αὐτῶν ἦτο νὰ βλάψωσι τοὺς ἀνθρώπους πέντε μῆνας. Καὶ εἶχον ἐφ᾿ ἑαυτῶν βασιλέα τὸν ἄγγελον τῆς ἀβύσσου, ὅστις Ἑβραϊστὶ ὀνομάζεται Ἀβαδδών, καὶ εἰς τὴν Ἑλληνικήν ἔχει ὄνομα Ἀπολλύων.

Καὶ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, οἵτινες δὲν ἐθανατώθησαν μὲ τὰς πληγὰς ταύτας, οὔτε μετενόησαν ἀπὸ τῶν ἔργων τῶν χειρῶν αὑτῶν, ὥστε νὰ μή προσκυνήσωσι τὰ δαιμόνια καὶ τὰ εἴδωλα τὰ χρυσὰ καὶ τὰ ἀργυρὰ καὶ τὰ χάλκινα καὶ τὰ λίθινα καὶ τὰ ξύλινα, τὰ ὁποῖα οὔτε νὰ βλέπωσι δύνανται οὔτε νὰ ἀκούωσιν οὔτε νὰ περιπατῶσι,

Καὶ ὅταν τελειώσωσι τὴν μαρτυρίαν αὑτῶν, τὸ θηρίον τὸ ἀναβαῖνον ἐκ τῆς ἀβύσσου θέλει κάμει πόλεμον μὲ αὐτοὺς καὶ θέλει νικήσει αὐτοὺς καὶ θανατώσει αὐτούς.

Καὶ ἐφάνη ἄλλο σημεῖον ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἰδού, δράκων μέγας κόκκινος, ἔχων κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ διαδήματα ἑπτά, καὶ οὐρὰ αὐτοῦ ἔσυρε τὸ τρίτον τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἔρριψεν αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν. Καὶ δράκων ἐστάθη ἐνώπιον τῆς γυναικὸς τῆς μελλούσης νὰ γεννήσῃ, διὰ νὰ καταφάγῃ τὸ τέκνον αὐτῆς, ὅταν γεννήσῃ.

Καὶ ἔγεινε πόλεμος ἐν τῷ οὐρανῷ· Μιχαήλ καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ ἐπολέμησαν κατὰ τοῦ δράκοντος· καὶ δράκων ἐπολέμησε καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ, καὶ δὲν ὑπερίσχυσαν, οὐδὲ εὑρέθη πλέον τόπος αὐτῶν ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ ἐρρίφθη δράκων μέγας, ὄφις ἀρχαῖος, καλούμενος Διάβολος καὶ Σατανᾶς, πλανῶν τὴν οἰκουμένην ὅλην, ἐρρίφθη εἰς τὴν γῆν, καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ ἐρρίφθησαν μετ᾿ αὐτοῦ. Καὶ ἤκουσα φωνήν μεγάλην λέγουσαν ἐν τῷ οὐρανῷ· Τώρα ἔγεινεν σωτηρία καὶ δύναμις καὶ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἡμῶν καὶ ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ, διότι κατερρίφθη κατήγορος τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν, κατηγορῶν αὐτοὺς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἡμέραν καὶ νύκτα. Καὶ αὐτοὶ ἐνίκησαν αὐτὸν διὰ τὸ αἷμα τοῦ Ἀρνίου καὶ διὰ τὸν λόγον τῆς μαρτυρίας αὑτῶν, καὶ δὲν ἠγάπησαν τὴν ψυχήν αὑτῶν μέχρι θανάτου. Διὰ τοῦτο εὐφραίνεσθε οἱ οὐρανοὶ καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτοῖς· οὐαὶ εἰς τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, διότι κατέβη διάβολος εἰς ἐσᾶς ἔχων θυμὸν μέγαν, ἐπειδή γνωρίζει ὅτι ὀλίγον καιρὸν ἔχει.

Καὶ ὅτε εἶδεν δράκων ὅτι ἐρρίφθη εἰς τὴν γῆν, ἐδίωξε τὴν γυναῖκα, ἥτις ἐγέννησε τὸν ἄρρενα. Καὶ ἐδόθησαν εἰς τὴν γυναῖκα δύο πτέρυγες τοῦ ἀετοῦ τοῦ μεγάλου, διὰ νὰ πετᾷ εἰς τὴν ἔρημον εἰς τὸν τόπον αὑτῆς, ὅπου τρέφεται ἐκεῖ καιρὸν καὶ καιροὺς καὶ ἥμισυ καιροῦ ἀπὸ προσώπου τοῦ ὄφεως. Καὶ ἔρριψεν ὄφις ὀπίσω τῆς γυναικὸς ἐκ τοῦ στόματος αὑτοῦ ὕδωρ ὡς ποταμόν, διὰ νὰ κάμῃ νὰ σύρῃ αὐτήν ποταμός. Καὶ ἐβοήθησεν τὴν γυναῖκα καὶ ἤνοιξεν γῇ, τὸ στόμα αὑτῆς καὶ κατέπιε τὸν ποταμόν, τὸν ὁποῖον ἔρριψεν δράκων ἐκ τοῦ στόματος αὑτοῦ. Καὶ ὠργίσθη δράκων κατὰ τῆς γυναικὸς καὶ ὑπῆγε νὰ κάμῃ πόλεμον μὲ τοὺς λοιποὺς τοῦ σπέρματος αὐτῆς, τοὺς φυλάττοντας τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχοντας τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Καὶ ἐστάθην ἐπὶ τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης· καὶ εἶδον θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς θαλάσσης, τὸ ὁποῖον εἶχε κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα, καὶ ἐπὶ τῶν κεράτων αὑτοῦ δέκα διαδήματα καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὑτοῦ ὄνομα βλασφημίας. Καὶ τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον εἶδον, ἦτο ὅμοιον μὲ πάρδαλιν, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς ἄρκτου, καὶ τὸ στόμα αὐτοῦ ὡς στόμα λέοντος· καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτὸ δράκων τὴν δύναμιν αὑτοῦ καὶ τὸν θρόνον αὑτοῦ καὶ ἐξουσίαν μεγάλην. Καὶ εἶδον μίαν τῶν κεφαλῶν αὐτοῦ ὡς πεπληγωμένην θανατηφόρως· καὶ θαναφόρος πληγή αὐτοῦ ἐθεραπεύθη, καὶ ἐθαύμασεν ὅλη γῆ ὀπίσω τοῦ θηρίου, καὶ προσεκύνησαν τὸν δράκοντα, ὅστις ἔδωκεν ἐξουσίαν εἰς τὸ θηρίον, καὶ προσεκύνησαν τὸ θηρίον, λέγοντες· Τίς ὅμοιος μὲ τὸ θηρίον; τίς δύναται νὰ πολεμήσῃ μὲ αὐτό; καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸ στόμα λαλοῦν μεγάλα καὶ βλαφημίας· καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸ ἐξουσία νὰ κάμῃ πόλεμον τεσσαράκοντα δύο μῆνας. Καὶ ἤνοιξε τὸ στόμα αὑτοῦ εἰς βλαφημίαν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, νὰ βλαφημήσῃ τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὴν σκηνήν αὐτοῦ καὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸ νὰ κάμῃ πόλεμον μὲ τοὺς ἁγίους, καὶ νὰ νικήσῃ αὐτούς, καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸ ἐξουσία ἐπὶ πᾶσαν φυλήν καὶ γλῶσσαν καὶ ἔθνος. 13:8 Καὶ θέλουσι προσκυνήσει αὐτὸ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα δὲν ἐγράφησαν ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ Ἀρνίου τοῦ ἐσφαγμένου ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Ὅστις ἔχει τίον, ἄς ἀκούσῃ. Ὅστις φέρει εἰς αἰχμαλωσίαν, εἰς αἰχμαλωσίαν ὑπάγει. Ὅστις φονεύσῃ μὲ μάχαιραν, πρέπει αὐτὸς νὰ φονευθῇ μὲ μάχαιραν. Ἐδὼ εἶναι ὑπομονή καὶ πίστις τῶν ἁγίων.

Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς, καὶ εἶχε κέρατα δύο ὅμοια μὲ ἀρνίου, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων. Καὶ ἐνήργει ὅλην τὴν ἐξουσίαν τοῦ πρώτου θηρίου ἐνώπιον αὐτοῦ. Καὶ ἔκαμε τὴν γῆν καὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν αὐτῇ νὰ προσκυνήσωσι τὸ θηρίον τὸ πρῶτον, τοῦ ὁποίου ἐθεραπεύθη θανατηφόρος πληγή. Καὶ ἔκαμνε σημεῖα μεγάλα, ὥστε καὶ πῦρ ἔκαμνε νὰ καταβαίνῃ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἐπλάνα τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς διὰ τὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα ἐδόθησαν εἰς αὐτὸ νὰ κάμῃ ἐνώπιον τοῦ θηρίου, λέγον πρὸς τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς νὰ κάμωσιν εἰκόνα εἰς τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον ἔχει τὴν πληγήν τῆς μαχαίρας καὶ ἔζησε. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸ νὰ δώσῃ πνεῦμα εἰς τὴν εἰκόνα τοῦ θηρίου, ὥστε καὶ νὰ λαλήσῃ εἰκὼν τοῦ θηρίου καὶ νὰ κάμῃ, ὅσοι δὲν προσκυνήσωσι τὴν εἰκόνα τοῦ θηρίου, νὰ θανατωθῶσι. Καὶ ἔκαμνε πάντας, τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, νὰ λάβωσι χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὑτῶν τῆς δεξιᾶς ἐπὶ τῶν μετώπων αὑτῶν, καὶ νὰ μή δύναται μηδεὶς νὰ ἀγοράσῃ νὰ πωλήσῃ, εἰμή ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. Ἐδὼ εἶναι σοφία· ὅστις ἔχει τὸν νοῦν, ἄς λογαριάσῃ τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου, διότι εἶναι ἀριθμὸς ἀνθρώπου· καὶ ἀριθμὸς αὐτοῦ εἶναι χξς᾿.

Καὶ τρίτος ἄγγελος ἠκολούθησεν αὐτούς, λέγων μετὰ φωνῆς μεγάλης· Ὅστις προσκυνεῖ τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ καὶ λαμβάνει χάραγμα ἐπὶ τοῦ μετώπου αὑτοῦ ἐπὶ τῆς χειρὸς αὑτοῦ, καὶ αὐτὸς θέλει πίει ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ κεκερασμένου ἀκράτου ἐν τῷ ποτηρίῳ τῆς ὀργῆς αὐτοῦ, καὶ θέλει βασανισθῆ μὲ πῦρ καὶ θεῖον ἐνώπιον τῶν ἁγίων ἀγγέλων καὶ ἐνώπιον τοῦ Ἀρνίου. Καὶ καπνὸς τοῦ βασανισμοῦ αὐτῶν ἀναβαίνει εἰς αἰῶνας αἰώνων, καὶ δὲν ἔχουσιν ἀνάπαυσιν ἡμέραν καὶ νύκτα ὅσοι προσκυνοῦσι τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ καὶ ὅστις λαμβάνει τὸ χάραγμα τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.

Καὶ πέμπτος ἄγγελος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὑτοῦ ἐπὶ τὸν θρόνον τοῦ θηρίου· καὶ ἔγεινεν βασιλεία αὐτοῦ πλήρης σκότους, καὶ ἐμάσσουν τὰς γλώσσας αὑτῶν ἐκ τοῦ πόνου,

Καὶ εἶδον τρία ἀκάθαρτα πνεύματα ὅμοια μὲ βατράχους ἐξερχόμενα ἐκ τοῦ στόματος τοῦ δράκοντος καὶ ἐκ τοῦ στόματος τοῦ θηρίου καὶ ἐκ τοῦ στόματος τοῦ ψευδοπροφήτου· διότι εἶναι πνεύματα δαιμόνων ἐκτελοῦντα σημεῖα, τὰ ὁποῖα ἐκπορεύονται πρὸς τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ τῆς οἰκουμένης ὅλης, διὰ νὰ συνάξωσιν αὐτοὺς εἰς τὸν πόλεμον τῆς ἡμέρας ἐκείνης τῆς μεγάλης τοῦ Θεοῦ τοῦ παντοκράτορος.

Καὶ ἦλθεν εἷς ἐκ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων τῶν ἐχόντων τὰς ἑπτὰ φιάλας, καὶ ἐλάλησε μετ᾿ ἐμοῦ, λέγων μοι· Ἐλθέ, θέλω σοὶ δείξει τὴν κρίσιν τῆς πόρνης τῆς μεγάλης τῆς καθημένης ἐπὶ τῶν ὑδάτων τῶν πολλῶν, μετὰ τῆς ὁποίας ἐπόρνευσαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ ἐμεθύσθησαν οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν ἐκ τοῦ οἴνου τῆς πορνείας αὐτῆς. Καὶ μὲ ἔφερεν ἐν πνεύματι εἰς ἔρημον. Καὶ εἶδον γυναῖκα καθημένην ἐπὶ θηρίον κόκκινον, γέμον ὀνομάτων βλασφημίας, ἔχον κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα. Καὶ γυνή ἦτο ἐνδεδυμένη πορφύραν καὶ κόκκινον καὶ κεχρυσωμένη μὲ χρυσὸν καὶ λίθους τιμίους καὶ μαργαρίτας, ἔχουσα ἐν τῇ χειρὶ αὑτῆς χρυσοῦν ποτήριον γέμον βδελυγμάτων καὶ ἀκαθαρσίας τῆς πορνείας αὑτῆς, καὶ ἐπὶ τὸ μέτωπον αὐτῆς ἦτο ὄνομα γεγραμμένον· Μυστήριον, Βαβυλὼν μεγάλη, μήτηρ τῶν πορνῶν καὶ τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς. Καὶ εἶδον τὴν γυναῖκα μεθύουσαν ἐκ τοῦ αἵματος τῶν ἁγίων καὶ ἐκ τοῦ αἵματος τῶν μαρτύρων τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ἰδών αὐτήν, ἐθαύμασα θαυμασμὸν μέγαν. Καὶ μοὶ εἶπεν ἄγγελος. Διὰ τί ἐθαύμασας; ἐγὼ θέλω σοὶ εἰπεῖ τὸ μυστήριον τῆς γυναικὸς καὶ τοῦ θηρίου τοῦ βαστάζοντος αὐτήν, τὸ ὁποῖον ἔχει τὰς ἑπτὰ κεφαλὰς καὶ τὰ δέκα κέρατα.

Τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον εἶδες, ἦτο καὶ δὲν εἶναι, καὶ μέλλει νὰ ἀναβῇ ἐκ τῆς ἀβύσσου καὶ νὰ ὑπάγῃ εἰς ἀπώλειαν· καὶ θέλουσι θαυμάσει οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα δὲν εἶναι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, βλέποντες τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον ἦτο καὶ δὲν εἶναι, ἄν καὶ ἦναι. Ἐδὼ εἶναι νοῦς ἔχων σοφίαν. Αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ εἶναι ἑπτὰ ὄρη, ὅπου γυνή κάθηται ἐπ᾿ αὐτῶν· καὶ εἶναι ἑπτὰ βασιλεῖς· οἱ πέντε ἔπεσαν, καὶ εἷς εἶναι, ἄλλος δὲν ἦλθεν ἔτι, καὶ ὅταν ἔλθῃ, ὀλίγον πρέπει νὰ μείνῃ. Καὶ τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον ἦτο καὶ δὲν εἶναι, εἶναι καὶ αὐτὸς ὄγδοος, καὶ εἶναι ἐκ τῶν ἑπτά, καὶ ὑπάγει εἰς ἀπώλειαν. Καὶ τὰ δέκα κέρατα, τὰ ὁποῖα εἶδες, εἶναι δέκα βασιλεῖς, οἵτινες βασιλείαν δὲν ἔλαβον ἔτι, ἀλλὰ μίαν ὥραν λαμβάνουσιν ἐξουσίαν ὡς βασιλεῖς μετὰ τοῦ θηρίου. Οὗτοι ἔχουσι μίαν γνώμην καὶ θέλουσι παραδώσει εἰς τὸ θηρίον τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν ἑαυτῶν.

Οὗτοι θέλουσι πολεμήσει μὲ τὸ Ἀρνίον, καὶ τὸ Ἀρνίον θέλει νικήσει αὐτούς, διότι εἶναι Κύριος τῶν κυρίων καὶ Βασιλεὺς τῶν βασιλέων, καὶ ὅσοι εἶναι μετ᾿ αὐτοῦ εἶναι κλητοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ πιστοί. Καὶ μοὶ λέγει· Τὰ ὕδατα, τὰ ὁποῖα εἶδες, ὅπου πόρνη κάθηται, εἶναι λαοὶ καὶ ὄχλοι καὶ ἔθνη καὶ γλῶσσαι. Καὶ τὰ δέκα κέρατα, τὰ ὁποῖα εἶδες ἐπὶ τὸ θηρίον, οὗτοι θέλουσι μισήσει τὴν πόρνην καὶ θέλουσι κάμει αὐτήν ἠρημωμένην καὶ γυμνήν, καὶ τὰς σάρκας αὐτῆς θέλουσι φάγει, καὶ αὐτήν θέλουσι κατακαύσει ἐν πυρί. Διότι Θεὸς ἔδωκεν εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν νὰ κάμωσι τὴν γνώμην αὐτοῦ, καὶ νὰ γείνωσι τῆς αὐτῆς γνώμης καὶ νὰ δώσωσι τὴν βασιλείαν αὑτῶν εἰς τὸ θηρίον, ἑωσοῦ ἐκτελεσθῶσιν οἱ λόγοι τοῦ Θεοῦ. Καὶ γυνή, τὴν ὁποίαν εἶδες, εἶναι πόλις μεγάλη, ἔχουσα βασιλείαν ἐπὶ τῶν βασιλέων.

καὶ ἔκραξε δυνατὰ μετὰ φωνῆς μεγάλης, λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν μεγάλη, καὶ ἔγεινε κατοικητήριον δαιμόνων καὶ φυλακή παντὸς πνεύματος ἀκαθάρτου καὶ φυλακή παντὸς ὀρνέου ἀκαθάρτου καὶ μισητοῦ·

Καὶ εἶδον τὸ θηρίον καὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ τὰ στρατεύματα αὐτῶν συνηγμένα, διὰ νὰ κάμωσι πόλεμον μὲ τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ ἵππου καὶ μὲ τὸ στράτευμα αὐτοῦ. Καὶ ἐπιάσθη τὸ θηρίον καὶ μετὰ τούτου ψευδοπροφήτης, ὅστις ἔκαμε τὰ σημεῖα ἐνώπιον αὐτοῦ, μὲ τὰ ὁποῖα ἐπλάνησε τοὺς λαβόντας τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τὴν εἰκόνα αὐτοῦ· ζῶντες ἐρρίφθησαν οἱ δύο εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρός, τὴν καιομένην μὲ τὸ θεῖον. Καὶ οἱ λοιποὶ ἐφονεύθησαν μὲ τὴν ῥομφαίαν τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ ἵππου, τὴν ἐξερχομένην ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ· καὶ πάντα τὰ ὄρνεα ἐχορτάσθησαν ἐκ τῶν σαρκῶν αὐτῶν.

Καὶ εἶδον ἄγγελον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ὅστις εἶχε τὸ κλειδίον τῆς ἀβύσσου καὶ ἅλυσιν μεγάλην ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ. Καὶ ἐπίασε τὸν δράκοντα, τὸν ὄφιν τὸν ἀρχαῖον, ὅστις εἶναι Διάβολος καὶ Σατανᾶς, καὶ ἔδεσεν αὐτὸν χίλια ἔτη, καὶ ἔρριψεν αὐτὸν εἰς τὴν ἄβυσσον καὶ ἔκλεισεν αὐτὸν καὶ ἐσφράγισεν ἐπάνω αὐτοῦ, διὰ νὰ μή πλανήσῃ τὰ ἔθνη πλέον, ἑωσοῦ πληρωθῶσι τὰ χίλια ἔτη· καὶ μετὰ ταῦτα πρέπει νὰ λυθῇ ὀλίγον καιρόν.

Καὶ ὅταν πληρωθῶσι τὰ χίλια ἔτη, θέλει λυθῆ Σατανᾶς ἐκ τῆς φυλακῆς αὑτοῦ, καὶ θέλει ἐξέλθει, διὰ νὰ πλανήσῃ τὰ ἔθνη τὰ εἰς τὰς τέσσαρας γωνίας τῆς γῆς, τὸν Γὼγ καὶ τὸν Μαγώγ, διὰ νὰ συνάξῃ αὐτοὺς εἰς πόλεμον, τῶν ὁποίων ἀριθμὸς εἶναι ὡς ἄμμος τῆς θαλάσσης. Καὶ ἀνέβησαν ἐπὶ τὸ πλάτος τῆς γῆς καὶ περιεκύκλωσαν τὸ στρατόπεδον τῶν ἁγίων καὶ τὴν πόλιν τὴν ἠγαπημένην· καὶ κατέβη πῦρ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατέφαγεν αὐτούς·

καὶ διάβολος πλανῶν αὐτοὺς ἐρρίφθη εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ θείου, ὅπου εἶναι τὸ θηρίον καὶ ψευδοπροφήτης, καὶ θέλουσι βασανίζεσθαι ἡμέραν καὶ νύκτα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.