28 – Άγγελοι

Καὶ ἐξεδίωξε τὸν Ἀδάμ· καὶ κατὰ ἀνατολὰς τοῦ παραδείσου τῆς Ἐδὲμ ἔθεσε τὰ Χερουβείμ, καὶ τὴν ῥομφαίαν τὴν φλογίνην, τὴν περιστρεφομένην, διὰ νὰ φυλάττωσι τὴν ὁδὸν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς.

Εἶπεν ἔτι ἄγγελος τοῦ Κυρίου πρὸς αὐτήν, Θέλω πληθύνει σφόδρα τὸ σπέρμα σου, ὥστε νὰ μή ἀριθμῆται διὰ τὸ πλῆθος. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν ἄγγελος τοῦ Κυρίου, Ἰδού, σὺ εἶσαι ἔγκυος, καὶ θέλεις γεννήσει υἱόν, καὶ θέλεις καλέσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰσμαήλ· διότι ἤκουσεν Κύριος τὴν θλῖψιν σου· καὶ οὗτος θέλει εἶσθαι ἄνθρωπος ἄγριος· χεὶρ αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἐναντίον πάντων, καὶ χεὶρ πάντων ἐναντίον αὐτοῦ· καὶ κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν ἀδελφῶν αὑτοῦ θέλει κατοικήσει.

Καὶ ἐφάνη εἰς αὐτὸν Κύριος εἰς τὰς δρῦς Μαμβρῆ, ἐνῷ ἐκάθητο ἐν τῇ θύρᾳ τῆς σκηνῆς εἰς τὸ καῦμα τῆς ἡμέρας. Καὶ ὑψώσας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ, εἶδε· καὶ ἰδού, τρεῖς ἄνδρες ἱστάμενοι ἔμπροσθεν αὐτοῦ· καὶ ὡς εἶδεν, ἔδραμεν εἰς προϋπάντησιν αὐτῶν ἀπὸ τῆς θύρας τῆς σκηνῆς, καὶ προσεκύνησεν ἕως ἐδάφους·

τοὺς δὲ ἀνθρώπους, τοὺς ὄντας εἰς τὴν θύραν τῆς οἰκίας, ἐκτύπησαν μὲ ἀορασίαν ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου, ὥστε ἀπέκαμον ζητοῦντες τὴν θύραν. Καὶ εἶπον οἱ ἄνδρες πρὸς τὸν Λώτ, Ἔχεις ἐδὼ ἄλλον τινά; γαμβρὸν υἱοὺς θυγατέρας ὅντινα ἄλλον ἔχεις ἐν τῇ πόλει, ἐξάγαγε αὐτοὺς ἐκ τοῦ τόπου· διότι ἡμεῖς καταστρέφομεν τὸν τόπον τοῦτον, ἐπειδή κραυγή αὐτῶν ἐμεγάλυνεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ ἀπέστειλεν ἡμᾶς Κύριος διὰ νὰ καταστρέψωμεν αὐτόν. Ἐξῆλθε λοιπὸν Λὼτ καὶ ἐλάλησε πρὸς τοὺς γαμβροὺς αὑτοῦ, τοὺς μέλλοντας νὰ λάβωσι τὰς θυγατέρας αὐτοῦ, καὶ εἶπε, Σηκώθητε, ἐξέλθετε ἐκ τοῦ τόπου τούτου· διότι καταστρέφει Κύριος τὴν πόλιν. Ἀλλ᾿ ἐφάνη εἰς τοὺς γαμβροὺς αὑτοῦ ὡς ἀστεϊζόμενος. Καὶ ὅτε ἔγεινεν αὐγή, ἐβίαζον οἱ ἄγγελοι τὸν Λώτ, λέγοντες· Σηκώθητι, λάβε τὴν γυναῖκά σου καὶ τὰς δύο σου θυγατέρας, τὰς εὑρισκομένας ἐδώ, διὰ νὰ μή συναπολεσθῇς καὶ σὺ ἐν τῇ ἀνομίᾳ τῆς πόλεως.

Ἄγγελος δὲ Κυρίου ἐφώνησε πρὸς αὐτὸν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἶπεν, Ἀβραάμ, Ἀβραάμ. δὲ εἶπεν, Ἰδού, ἐγώ. Καὶ εἶπε, Μή ἐπιβάλῃς τὴν χεῖρά σου ἐπὶ τὸ παιδάριον, καὶ μή πράξῃς εἰς αὐτὸ μηδέν· διότι τώρα ἐγνώρισα ὅτι σὺ φοβεῖσαι τὸν Θεόν, ἐπειδή δὲν ἐλυπήθης τὸν υἱὸν σου τὸν μονογενῆ δι᾿ ἐμέ.

Καὶ ἐφώνησε δεύτερον ἄγγελος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Ἀβραὰμ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ εἶπεν, Ὥμοσα εἰς ἐμαυτόν, λέγει Κύριος, ὅτι, ἐπειδή ἔπραξας τὸ πρᾶγμα τοῦτο καὶ δὲν ἐλυπήθης τὸν υἱὸν σου, τὸν μονογενῆ σου, ὅτι εὐλογῶν θέλω σὲ εὐλογήσει, καὶ πληθύνων θέλω πληθύνει τὸ σπέρμα σου ὡς τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὡς τὴν ἄμμον τὴν παρὰ τὸ χεῖλος τῆς θαλάσσης· καὶ τὸ σπέρμα σου θέλει κυριεύσει τὰς πύλας τῶν ἐχθρῶν αὑτοῦ· καὶ ἐν τῷ σπέρματί σου θέλουσιν εὐλογηθῆ πάντα τὰ ἔθνη τῆς γῆς· διότι ὑπήκουσας εἰς τὴν φωνήν μου.

Καὶ εἶδεν ἐνύπνιον, καὶ ἰδού, κλίμαξ ἐστηριγμένη εἰς τὴν γῆν, τῆς ὁποίας κορυφή ἔφθανεν εἰς τὸν οὐρανόν· καὶ ἰδού, οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἀνέβαινον καὶ κατέβαινον ἐπ᾿ αὐτῆς.

Καὶ μοὶ εἶπεν ἄγγελος τοῦ Θεοῦ κατ᾿ ὄναρ, Ἰακώβ· καὶ εἶπα, Ἰδού, ἐγώ.

Καὶ ἀπῆλθεν Ἰακὼβ εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ· καὶ συνήντησαν αὐτὸν οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅτε εἶδεν αὐτοὺς Ἰακὼβ εἶπε, Στρατόπεδον Θεοῦ εἶναι τοῦτο· καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου, Μαχαναΐμ.

Ἐφάνη δὲ εἰς αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου ἐν φλογὶ πυρὸς ἐκ μέσου τῆς βάτου· καὶ εἶδε καὶ ἰδού, βάτος ἐκαίετο ὑπὸ τοῦ πυρὸς καὶ βάτος δὲν κατεκαίετο. Καὶ εἶπεν Μωϋσῆς, Ἄς στρέψω καὶ ἄς παρατηρήσω τὸ μέγα τοῦτο θέαμα, διὰ τί βάτος δὲν κατακαίεται.

Τότε ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, προπορευόμενος τοῦ στρατεύματος τοῦ Ἰσραήλ, ἐσηκώθη καὶ ἦλθεν ὀπίσω αὐτῶν· καὶ στύλος τῆς νεφέλης ἐσηκώθη ἀπ᾿ ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἐστάθη ὄπισθεν αὐτῶν· καὶ ἦλθε μεταξὺ τοῦ στρατεύματος τῶν Αἰγυπτίων καὶ τοῦ στρατεύματος τοῦ Ἰσραήλ· καὶ εἰς ἐκείνους μὲν ἦτο νέφος σκοτίζον, εἰς τούτους δὲ φωτίζον τὴν νύκτα· ὥστε τὸ ἕν δὲν ἐπλησίασε τὸ ἄλλο καθ᾿ ὅλην τὴν νύκτα.

Ἰδού, ἐγὼ ἀποστέλλω ἄγγελον ἔμπροσθέν σου διὰ νὰ σὲ φυλάττῃ ἐν τῇ ὁδῷ, καὶ νὰ σὲ φέρῃ εἰς τὸν τόπον τὸν ὁποῖον προητοίμασα·

Διότι ἄγγελός μου θέλει προπορεύσθαι ἔμπροσθέν σου, καὶ θέλει σὲ εἰσαγάγει εἰς τοὺς Ἀμορραίους καὶ Χετταίους καὶ Φερεζαίους καὶ Χαναναίους, Εὐαίους καὶ Ἰεβουσαίους· καὶ θέλω ἐξολοθρεύσει αὐτούς.

Καὶ θέλεις κάμει δύο χερουβεὶμ ἐκ χρυσίου· σφυρήλατα θέλεις κάμει αὐτά, ἐπὶ τῶν δύο ἄκρων τοῦ ἱλαστηρίου· καὶ κάμε ἕν χεροὺβ ἐπὶ τοῦ ἑνὸς ἄκρου, καὶ ἕν χεροὺβ ἐπὶ τοῦ ἄλλου ἄκρου· ἐκ τοῦ ἱλαστηρίου θέλεις κάμει τὰ χερουβεὶμ ἐπὶ τῶν δύο ἄκρων αὐτοῦ· καὶ θέλουσιν ἐκτείνει τὰ χερουβεὶμ ἐπάνωθεν τὰς πτέρυγας, ἐπικαλύπτοντα μὲ τὰς πτέρυγας αὐτῶν τὸ ἱλαστήριον· καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν θέλουσι βλέπει τὸ ἕν πρὸς τὸ ἄλλο· πρὸς τὸ ἱλαστήριον θέλουσιν εἶσθαι τὰ πρόσωπα τῶν χερουβείμ. Καὶ θέλεις ἐπιθέσει τὸ ἱλαστήριον ἐπὶ τῆς κιβωτοῦ ἄνωθεν· καὶ θέλεις θέσει ἐν τῇ κιβωτῷ τὰ μαρτύρια, τὰ ὁποῖα θέλω δώσει εἰς σέ· καὶ ἐκεῖ θέλω γνωρισθῆ πρὸς σέ· καὶ ἐπάνωθεν τοῦ ἱλαστηρίου, ἐκ τοῦ μέσου τῶν δύο χερουβείμ, τῶν ἐπὶ τῆς κιβωτοῦ τοῦ μαρτυρίου, θέλω λαλήσει πρὸς σὲ περὶ πάντων ὅσα θέλω προστάξει εἰς σὲ νὰ εἴπῃς πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ.

ὅθεν τώρα ὕπαγε, ὁδήγησον τὸν λαὸν εἰς τὸν τόπον περὶ τοῦ ὁποίου σὲ εἶπα· ἰδού, ἄγγελός μου θέλει προπορεύεσθαι ἔμπροσθέν σου· ἀλλ᾿ ὅμως ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἀνταποδώσεώς μου θέλω ἀνταποδώσει τὴν ἁμαρτίαν αὐτῶν ἐπ᾿ αὐτούς.

καὶ θέλω ἀποστείλει ἄγγελον ἔμπροσθέν σου καὶ θέλω ἐκδιώξει τὸν Χαναναῖον, τὸν Ἀμορραῖον καὶ τὸν Χετταῖον καὶ τὸν Φερεζαῖον τὸν Εὐαῖον καὶ τὸν Ἰεβουσαῖον·

Καὶ ὅτε εἰσῆλθεν Μωϋσῆς εἰς τὴν σκηνήν τοῦ μαρτυρίου διὰ νὰ λαλήσῃ μετὰ τοῦ Κυρίου, τότε ἤκουσε τὴν φωνήν τοῦ λαλοῦντος πρὸς αὐτό, ἄνωθεν τοῦ ἱλαστηρίου, τὸ ὁποῖον ἦτο ἐπὶ τῆς κιβωτοῦ τοῦ μαρτυρίου ἀνὰ μέσον τῶν δύο χερουβείμ· καὶ ἐλάλει πρὸς αὐτόν.

καὶ ἀνεβοήσαμεν πρὸς τὸν Κύριον καὶ αὐτὸς εἰσήκουσε τῆς φωνῆς ἡμῶν καὶ ἀπέστειλεν ἄγγελον καὶ ἐξήγαγεν ἡμᾶς ἐκ τῆς Αἰγύπτου· καὶ ἰδού, εἴμεθα ἐν Κάδης, πόλει εἰς τὰ ἄκρα τῶν ὁρίων σου·

Καὶ ἐξήφθη ὀργή τοῦ Θεοῦ ὅτι ὑπῆγε· καὶ ἐστάθη ἄγγελος Κυρίου ἐν τῇ ὁδῷ ἔμπροσθεν αὐτοῦ, διὰ νὰ ἐναντιωθῇ εἰς αὐτόν· αὐτὸς δὲ ἐκάθητο ἐπὶ τῆς ὄνου αὑτοῦ καὶ δύο δοῦλοι αὐτοῦ ἦσαν μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ ἰδοῦσα ὄνος τὸν ἄγγελον τοῦ Κυρίου ἱστάμενον ἐν τῇ ὁδῷ, καὶ τὴν ῥομφαίαν αὐτοῦ γεγυμνωμένην ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ, ἐξέκλινεν ὄνος ἐκ τῆς ὁδοῦ καὶ ὑπήγαινεν πρὸς τὴν πεδιάδα· καὶ ἐκτύπησεν Βαλαὰμ τὴν ὄνον, διὰ νὰ ἐπαναφέρῃ αὐτήν εἰς τὴν ὁδόν. Ἀλλ᾿ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἐστάθη ἐν μιᾷ στενῇ ὁδῷ τῶν ἀμπελώνων, ὅπου ἦτο φραγμὸς ἐντεῦθεν καὶ φραγμὸς ἐντεῦθεν· καὶ ἰδοῦσα ὄνος τὸν ἄγγελον τοῦ Κυρίου, προσέθλιψεν ἑαυτήν πρὸς τὸν τοῖχον καὶ συνέθλιψε τὸν πόδα τοῦ Βαλαὰμ εἰς τὸν τοῖχον· αὐτὸς δὲ ἐκτύπησεν αὐτήν πάλιν. Καὶ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ὑπῆγε παρεμπρός, καὶ ἐστάθη ἐν στενῷ τόπῳ, ὅπου δὲν ἦτο ὁδὸς διὰ νὰ ἐκκλίνῃ δεξιὰ ἀριστερά· καὶ ἰδοῦσα ὄνος τὸν ἄγγελον τοῦ Κυρίου, συνεκάθησεν ὑποκάτω τοῦ Βαλαάμ· καὶ θυμωθεὶς Βαλαάμ, ἐκτύπησε τὴν ὄνον διὰ τῆς ῥάβδου. Καὶ ἤνοιξεν Κύριος τὸ στόμα τῆς ὄνου· καὶ εἶπε πρὸς τὸν Βαλαάμ, Τί σοὶ ἔκαμα, καὶ μὲ ἐκτύπησας τρίτην ταύτην φοράν; Καὶ εἶπεν Βαλαὰμ πρὸς τὴν ὄνον, Διότι μὲ ἐνέπαιξας· εἴθε νὰ εἶχον μάχαιραν ἐν τῇ χειρὶ μου, διότι τώρα ἤθελον σὲ θανατώσει. Καὶ ὄνος εἶπε πρὸς τὸν Βαλαάμ, Δὲν εἶμαι ἐγὼ ὄνος σου, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐκάθιζες ἀφ᾿ οὗ χρόνου μὲ ἔχεις ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης; ἤμην πότε συνειθισμένη νὰ κάμνω οὕτως εἰς σὲ; δὲ εἶπεν, Οὐχί.

Καὶ ἤνοιξεν Κύριος τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ Βαλαάμ, καὶ εἶδε τὸν ἄγγελον τοῦ Κυρίου ἱστάμενον ἐν τῇ ὁδῷ καὶ τὴν ῥομφαίαν αὐτοῦ γεγυμνωμένην ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· καὶ κύψας προσεκύνησεν ἐπὶ πρόσωπον αὑτοῦ. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ἄγγελος τοῦ Κυρίου, Διὰ τί ἐκτύπησας τὴν ὄνον σου τρίτην ταύτην φοράν; ἰδοὺ, ἐγὼ ἐξῆλθον διὰ νὰ σοὶ ἐναντιωθῶ, διότι δρόμος σου εἶναι διεστραμμένος ἐνώπιόν μου· καὶ ἰδοῦσά με ὄνος ἐξέκλινεν ἀπ᾿ ἐμοῦ τρίτην ταύτην φοράν· ἄλλως, ἐὰν δὲν ἐξέκλινεν ἀπ᾿ ἐμοῦ τώρα σὲ μὲν ἤθελον φονεύσει, ἐκείνην δὲ ἤθελον ἀφήσει ζῶσαν. Καὶ εἶπεν Βαλαὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον τοῦ Κυρίου, Ἡμάρτησα· διότι δὲν ἤξευρον ὅτι σὺ ἔστεκες ἐν τῇ ὁδῷ ἐναντίον μου· ὅθεν τώρα, ἐὰν δὲν ἦναι ἀρεστὸν εἰς σέ, ἐπιστρέφω. Καὶ εἶπεν ἄγγελος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Βαλαάμ, Ὕπαγε μετὰ τῶν ἀνθρώπων· πλήν, τι σοὶ εἴπω, τοῦτο θέλεις λαλήσει. Καὶ ὑπῆγεν Βαλαὰμ μετὰ τῶν ἀρχόντων τοῦ Βαλάκ.

Καὶ ὅτε Ἰησοῦς ἦτο πλησίον τῆς Ἱεριχώ, ὕψωσε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ καὶ εἶδε, καὶ ἰδού, ἵστατο κατέναντι αὐτοῦ ἄνθρωπος καὶ ῥομφαία αὐτοῦ ἦτο γεγυμνωμένη ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· καὶ προσελθὼν Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἡμέτερος εἶσαι τῶν ὑπεναντίων ἡμῶν; Ὁ δὲ εἶπεν, Οὐχί· ἀλλ᾿ ἐγὼ Ἀρχιστράτηγος τῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου τώρα ἦλθον. Καὶ ἔπεσεν Ἰησοῦς ἐπὶ τὴν γῆν κατὰ πρόσωπον αὑτοῦ καὶ προσεκύνησε, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Τί προστάζει κύριός μου εἰς τὸν δοῦλον αὑτοῦ; Καὶ Ἀρχιστράτηγος τῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν, Λύσον τὸ ὑπόδημά σου ἐκ τῶν ποδῶν σου· διότι τόπος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἵστασαι, εἶναι ἅγιος. Καὶ Ἰησοῦς ἔκαμεν οὕτω.

Καὶ καθὼς ἐλάλησεν ἄγγελος τοῦ Κυρίου τοὺς λόγους τούτους πρὸς πάντας τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ, λαὸς ὕψωσε τὴν φωνήν αὑτοῦ καὶ ἔκλαυσε.

Ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐπολέμησαν, οἱ ἀστέρες ἐκ τῆς πορείας αὑτῶν ἐπολέμησαν ἐναντίον τοῦ Σισάρα.

Καὶ ἐφάνη εἰς αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Κύριος μετὰ σοῦ, δυνατὲ ἐν ἰσχύϊ.

Καὶ ἐξέτεινεν ἄγγελος τοῦ Κυρίου τὸ ἄκρον τῆς ῥάβδου, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ, καὶ ἤγγισε τὸ κρέας καὶ τὰ ἄζυμα· καὶ ἀνέβη πῦρ ἐκ τῆς πέτρας καὶ κατέφαγε τὸ κρέας καὶ τὰ ἄζυμα. Τότε ἀπῆλθεν ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. Καὶ ἰδὼν Γεδεὼν ὅτι ἦτο ἄγγελος Κυρίου, εἶπεν Γεδεών, Οἴμοι, Κύριε Θεέ· διότι εἶδον τὸν ἄγγελον τοῦ Κυρίου πρόσωπον πρὸς πρόσωπον.

Καὶ ὑπῆγεν γυνή καὶ εἶπε πρὸς τὸν ἄνδρα αὑτῆς, λέγουσα, Ἄνθρωπος Θεοῦ ἦλθε πρὸς ἐμέ, καὶ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἦτο ὡς εἶδος ἀγγέλου Θεοῦ, φοβερὸν σφόδρα· ἀλλὰ δὲν ἠρώτησα αὐτὸν πόθεν εἶναι, οὐδὲ τὸ ὄνομα αὑτοῦ ἐφανέρωσεν εἰς ἐμέ·

Ὁ δὲ ἄγγελος τοῦ Κυρίου εἶπε πρὸς αὐτόν, Διὰ τί ἐρωτᾷς περὶ τοῦ ὀνόματός μου; διότι εἶναι θαυμαστόν. Τότε ἔλαβεν Μανωὲ τὸ ἐρίφιον τὸ ἐξ αἰγῶν καὶ τὴν ἐξ ἀλφίτων προσφορὰν καὶ προσέφερεν εἰς τὸν Κύριον ἐπὶ τῆς πέτρας· καὶ ἐθαυματούργησεν· δὲ Μανωὲ καὶ γυνή αὐτοῦ ἔβλεπον. Διότι, ἐνῷ φλὸξ ἀνέβαινεν ἐπάνωθεν τοῦ θυσιαστηρίου πρὸς τὸν οὐρανόν, ἀνέβη καὶ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἐν τῇ φλογὶ τοῦ θυσιαστηρίου· δὲ Μανωέ καὶ γυνή αὐτοῦ ἔβλεπον· καὶ ἔπεσαν κατὰ πρόσωπον ἐπὶ τὴν γῆν.

Ἀπέστειλε λοιπὸν Κύριος θανατικὸν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, ἀπὸ πρωΐας μέχρι τοῦ διωρισμένου καιροῦ· καὶ ἀπέθανον ἐκ τοῦ λαοῦ, ἀπὸ Δάν ἕως Βήρ-σαβεέ, ἑβδομήκοντα χιλιάδες ἀνδρῶν. Καὶ ὅτε ἄγγελος ἐξέτεινε τὴν χεῖρα αὑτοῦ κατὰ τῆς Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ ἀπολέσῃ αὐτήν, μετεμελήθη Κύριος περὶ τοῦ κακοῦ, καὶ εἶπε πρὸς τὸν ἄγγελον, ὅστις ἔκαμεν ἐν τῷ λαῷ τὴν φθοράν, Ἀρκεῖ ἤδη· σύρε τὴν χεῖρά σου. Ἦτο δὲ ἄγγελος τοῦ Κυρίου πλησίον τοῦ ἁλωνίου τοῦ Ὀρνὰ τοῦ Ἰεβουσαίου. Καὶ ἐλάλησεν Δαβὶδ πρὸς τὸν Κύριον, ὅτε εἶδε τὸν ἄγγελον τὸν θανατόνοντα τὸν λαόν, καὶ εἶπεν, Ἰδού, ἐγὼ ἥμαρτον καὶ ἐγὼ ἠνόμησα· ταῦτα δὲ τὰ πρόβατα τί ἔπραξαν; κατ᾿ ἐμοῦ λοιπὸν ἔστω χεὶρ σου καὶ κατὰ τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς μου.

Καὶ πλαγιάσας ἀπεκοιμήθη ὑποκάτω μιᾶς ἀρκεύθου, καὶ ἰδού, ἄγγελος ἤγγισεν αὐτὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Σηκώθητι, φάγε. Καὶ ἀνέβλεψε, καὶ ἰδού, πλησίον τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ἄρτος ἐγκρυφίας καὶ ἀγγείου ὕδατος. Καὶ ἔφαγε καὶ ἔπιε καὶ πάλιν ἐπλαγίασε. Καὶ ἐπέστρεψεν ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἐκ δευτέρου καὶ ἤγγισεν αὐτὸν καὶ εἶπε, Σηκώθητι, φάγε· διότι πολλή εἶναι ὁδὸς ἀπὸ σοῦ. Καὶ σηκωθείς, ἔφαγε καὶ ἔπιε, καὶ μὲ τὴν δύναμιν τῆς τροφῆς ἐκείνης ὡδοιπόρησε τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας, ἔως Χωρήβ τοῦ ὄρους τοῦ Θεοῦ.

Καὶ Μιχαίας εἶπεν, Ἄκουσον λοιπὸν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. Εἶδον τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου αὑτοῦ, καὶ πᾶσαν τὴν στρατιὰν τοῦ οὐρανοῦ παρισταμένην περὶ αὐτόν, ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ καὶ ἐξ ἀριστερῶν αὐτοῦ.

Καὶ εἶπεν ἄγγελος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Ἠλίαν, Κατάβα μετ᾿ αὐτοῦ· μή φοβηθῇς ἀπ᾿ αὐτοῦ. Καὶ ἐσηκώθη καὶ κατέβη μετ᾿ αὐτοῦ πρὸς τὸν βασιλέα.

Καὶ ἐνῷ αὐτοὶ περιεπάτουν ἔτι λαλοῦντες, ἰδού, ἅμαξα πυρὸς καὶ ἵπποι πυρός, καὶ διεχώρισαν αὐτοὺς ἀμφοτέρους· καὶ ἀνέβη Ἠλίας μὲ ἀνεμοστρόβιλον εἰς τὸν οὐρανόν. Ὁ δὲ Ἐλισσαιὲ ἔβλεπε καὶ ἐβόα, Πάτερ μου, πάτερ μου, ἅμαξα τοῦ Ἰσραήλ καὶ ἱππικὸν αὐτοῦ. Καὶ δὲν εἶδεν αὐτὸν πλέον· καὶ ἐπίασε τὰ ἱμάτια αὑτοῦ καὶ διέσχισεν αὐτὰ εἰς δύο τμήματα.

Καὶ προσηυχήθη Ἐλισσαιὲ καὶ εἶπε, Κύριε, Ἄνοιξον, δέομαι, τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, διὰ νὰ ἴδῃ. Καὶ ἤνοιξεν Κύριος τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ ὑπηρέτου, καὶ εἶδε· καὶ ἰδού, τὸ ὄρος ἦτο πλῆρες ἵππων καὶ ἁμαξῶν πυρὸς περὶ τὸν Ἐλισσαιέ.

Καὶ προσηυχήθη ἐνώπιον τοῦ Κυρίου Ἐζεκίας, λέγων, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, καθήμενος ἐπὶ τῶν χερουβείμ, σὺ αὐτὸς εἶσαι Θεός, μόνος, πάντων τῶν βασιλείων τῆς γῆς· σὺ ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν·

Καὶ τὴν νύκτα ἐκείνην ἐξῆλθεν ἄγγελος τοῦ Κυρίου καὶ ἐπάταξεν ἐν τῷ στρατοπέδῳ τῶν Ἀσσυρίων ἑκατὸν ὀγδοήκοντα πέντε χιλιάδας· καὶ ὅτε ἐξηγέρθησαν τὸ πρωΐ, ἰδού, ἦσαν πάντες σώματα νεκρά.

Ἔδωκε λοιπὸν Κύριος θανατικὸν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ· καὶ ἔπεσον ἐκ τοῦ Ἰσραήλ ἑβδομήκοντα χιλιάδες ἀνδρῶν. Καὶ ἀπέστειλεν Θεὸς ἄγγελον εἰς Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ ἐξολοθρεύσῃ αὐτήν· καὶ ἐνῷ ἐξωλόθρευεν, εἶδεν Κύριος καὶ μετεμελήθη περὶ τοῦ κακοῦ, καὶ εἶπε πρὸς τὸν ἄγγελον τὸν ἐξολοθρεύοντα, Ἀρκεῖ ἤδη· σύρε τὴν χεῖρά σου. Iστατο δὲ ἄγγελος τοῦ Κυρίου πλησίον τοῦ ἁλωνίου τοῦ Ὀρνὰν τοῦ Ἰεβουσαίου. Καὶ ὑψώσας Δαβὶδ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ, εἶδε τὸν ἄγγελον τοῦ Κυρίου ἱστάμενον ἀναμέσον τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ, ἔχοντα ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ τὴν ῥομφαίαν αὑτοῦ γεγυμνωμένην, ἐκτεταμένην ἐπὶ Ἱερουσαλήμ· καὶ ἔπεσεν Δαβὶδ καὶ οἱ πρεσβύτεροι, ἐνδεδυμένοι σάκκους, κατὰ πρόσωπον αὑτῶν.

Διότι σκηνή τοῦ Κυρίου, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν Μωϋσῆς ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ τὸ θυσιαστήριον τῆς ὁλοκαυτώσεως ἦσαν κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ἐν τῷ ὑψηλῷ τόπῳ ἐν Γαβαών. Καὶ δὲν ἠδύνατο Δαβὶδ νὰ ὑπάγῃ ἐνώπιον αὐτῆς διὰ νὰ ἐρωτήσῃ τὸν Θεόν, ἐπειδή ἐφοβεῖτο ἐξ αἰτίας τῆς ῥομφαίας τοῦ ἀγγέλου τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ ἁγίου τῶν ἁγίων ἔκαμε δύο χερουβεὶμ ἐργασίας γλυπτῆς καὶ ἐσκέπασεν αὐτὰ μὲ χρυσίον. Καὶ αἱ πτέρυγες τῶν χερουβεὶμ εἶχον μῆκος εἴκοσι πηχῶν· μία πτέρυξ πέντε πηχῶν, ἐγγίζουσα τὸν τοῖχον τοῦ οἴκου· καὶ ἄλλη πτέρυξ πέντε πηχῶν, ἐγγίζουσα τὴν πτέρυγα τοῦ ἄλλου χερούβ.

διότι τὰ χερουβεὶμ εἶχον ἐξηπλωμένας τὰς πτέρυγας ἐπὶ τὸν τόπον τῆς κιβωτοῦ, καὶ τὰ χερουβεὶμ ἐκάλυπτον τὴν κιβωτὸν καὶ τοὺς μοχλοὺς αὐτῆς ἄνωθεν·

Καὶ προσευχήθη περὶ τούτων Ἐζεκίας βασιλεὺς καὶ Ἡσαΐας προφήτης, υἱὸς τοῦ Ἀμώς, καὶ ἐβόησαν πρὸς τὸν οὐρανόν. Καὶ ἀπέστειλε Κύριος ἄγγελον, ὅστις ἠφάνισε πάντας τοὺς δυνατοὺς ἐν ἰσχύϊ καὶ τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς στρατηγοὺς ἐν τῷ στρατοπέδῳ τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας. Καὶ ἐπέστρεψε μὲ κατῃσχυμμένον πρόσωπον εἰς τὴν γῆν αὑτοῦ. Καὶ ὅτε εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ αὑτοῦ, οἱ ἐξελθόντες ἐκ τῶν σπλάγχνων αὐτοῦ ἐθανάτωσαν αὐτὸν ἐκεῖ ἐν μαχαίρᾳ.

Σὺ αὐτὸς εἶσαι Κύριος μόνος· σὺ ἐποίησας τὸν οὐρανόν, τοὺς οὐρανοὺς τῶν οὐρανῶν, καὶ πᾶσαν τὴν στρατιὰν αὐτῶν, τὴν γῆν καὶ πάντα τὰ ἐπ᾿ αὐτῆς, τὰς θαλάσσας καὶ πάντα τὰ ἐν αὐταῖς, καὶ σὺ ζωοποιεῖς πάντα ταῦτα· καὶ σὲ προσκυνοῦσιν αἱ στρατιαὶ τῶν οὐρανῶν.

Ἡμέραν δὲ τινα ἦλθον οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ παρασταθῶσιν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ μεταξὺ αὐτῶν ἦλθε καὶ Σατανᾶς.

Ἡμέραν δὲ τινα ἦλθον οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ παρασταθῶσιν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ μεταξὺ αὐτῶν ἦλθε καὶ Σατανᾶς, διὰ νὰ παρασταθῇ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

ὅτε τὰ ἄστρα τῆς αὐγῆς ἔψαλλον ὁμοῦ καὶ πάντες οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ ἠλάλαζον;

Τὶ εἶναι ἄνθρωπος, ὥστε νὰ ἐνθυμῆσαι αὐτόν; υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ ἐπισκέπτησαι αὐτόν; Σὺ δὲ ἔκαμες αὐτὸν ὀλίγον τι κατώτερον τῶν ἀγγέλων, καὶ μὲ δόξαν καὶ τιμήν ἐστεφάνωσας αὐτόν.

Ἄγγελος Κυρίου στρατοπεδεύει κύκλῳ τῶν φοβουμένων αὐτὸν καὶ ἐλευθερόνει αὐτούς.

Ἄς ἦναι ὡς λεπτὸν ἄχυρον κατὰ πρόσωπον ἀνέμου, καὶ ἄγγελος Κυρίου ἄς διώκῃ αὐτούς. Ἄς ἦναι ὁδὸς αὐτῶν σκότος καὶ ὀλίσθημα, καὶ ἄγγελος Κυρίου ἄς καταδιώκῃ αὐτούς. Διότι ἀναιτίως ἔκρυψαν δι᾿ ἐμὲ τὴν παγίδα αὑτῶν ἐν λάκκῳ· ἀναιτίως ἔσκαψαν αὐτὸν διὰ τὴν ψυχήν μου.

Αἱ ἅμαξαι τοῦ Θεοῦ εἶναι δισμύριαι χιλιάδες χιλιάδων· Κύριος εἶναι μεταξὺ αὐτῶν ὡς ἐν Σινά, ἐν τῷ ἁγίῳ τόπῳ.

καὶ ἔβρεξεν εἰς αὐτοὺς μάννα διὰ νὰ φάγωσι καὶ σῖτον οὐρανοῦ ἔδωκεν εἰς αὐτούς· ἄρτον ἀγγέλων ἔφαγεν ἄνθρωπος· τροφήν ἔστειλεν εἰς αὐτοὺς μέχρι χορτασμοῦ.

Ἀπέστειλεν ἐπ᾿ αὐτοὺς τὴν ἔξαψιν τοῦ θυμοῦ αὑτοῦ, τὴν ἀγανάκτησιν καὶ τὴν ὀργήν καὶ τὴν θλῖψιν, ἀποστέλλων αὐτὰ δι᾿ ἀγγέλων κακοποιῶν.

Διότι θέλει προστάξει εἰς τοὺς ἀγγέλους αὑτοῦ περὶ σοῦ, διὰ νὰ σὲ διαφυλάττωσιν ἐν πᾶσαις ταῖς ὁδοῖς σου. Θέλουσι σὲ σηκόνει ἐπὶ τῶν χειρῶν αὑτῶν, διὰ νὰ μή προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα σου.

Ὁ Κύριος βασιλεύει, ἄς τρέμωσιν οἱ λαοί· καθήμενος ἐπὶ τῶν χερουβείμ· ἄς σεισθῇ γῆ.

Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, ἄγγελοι αὐτοῦ, δυνατοὶ ἐν ἰσχύϊ, οἱ ἐκτελοῦντες τὸν λόγον αὐτοῦ, οἱ ἀκούοντες τῆς φωνῆς τοῦ λόγου αὐτοῦ. Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, πᾶσαι αἱ δυνάμεις αὐτοῦ· λειτουργοὶ αὐτοῦ, οἱ ἐκτελοῦντες τὸ θέλημα αὐτοῦ.

ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὑτοῦ πνεύματα, τοὺς λειτουργοὺς αὑτοῦ πυρὸς φλόγα·

Αἰνεῖτε αὐτόν, πάντες οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ· αἰνεῖτε αὐτόν, πᾶσαι αἱ δυνάμεις αὐτοῦ.

Κατὰ τὸ ἔτος ἐν  ἀπέθανεν Ὀζίας βασιλεύς, εἶδον τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου, καὶ τὸ κράσπεδον αὐτοῦ ἐγέμισε τὸν ναόν. Ἄνωθεν αὐτοῦ ἵσταντο Σεραφεὶμ ἀνὰ ἕξ πτέρυγας ἔχοντα ἕκαστον· μὲ τὰς δύο ἐκάλυπτε τὸ πρόσωπον αὑτοῦ καὶ μὲ τὰς δύο ἐκάλυπτε τοὺς πόδας αὑτοῦ καὶ μὲ τὰς δύο ἐπέτα. Καὶ ἔκραζε τὸ ἕν πρὸς τὸ ἄλλο καὶ ἔλεγεν, Ἃγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος τῶν δυνάμεων· πᾶσα γῆ εἶναι πλήρης τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ οἱ παραστάται τῆς θύρας ἐσείσθησαν ἐκ τῆς φωνῆς τοῦ κράζοντος, καὶ οἶκος ἐπλήσθη καπνοῦ. Τότε εἶπα, τάλας ἐγώ· διότι ἐχάθην· ἐπειδή εἶμαι ἄνθρωπος ἀκαθάρτων χειλέων καὶ κατοικῶ ἐν μέσῳ λαοῦ ἀκαθάρτων χειλέων· ἐπειδή οἱ ὀφθαλμοὶ μου εἶδον τὸν Βασιλέα, τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων. Τότε ἐπέτασε πρὸς ἐμὲ ἕν ἐκ τῶν Σεραφείμ ἔχον ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ ἄνθρακα πυρός, τὸν ὁποῖον ἔλαβε διὰ τῆς λαβίδος ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου. Καὶ ἤγγισεν αὐτὸν εἰς τὸ στόμα μου καὶ εἶπεν, Ἰδού, τοῦτο ἤγγισε τὰ χείλη σου· καὶ ἀνομία σου ἐξηλείφθη καὶ ἀμαρτία σου ἐκαθαρίσθη.

Κύριε τῶν δυνάμεων, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, καθήμενος ἐπὶ τῶν χερουβείμ, σὺ αὐτὸς εἶσαι Θεός, μόνος, πάντων τῶν βασιλείων τῆς γῆς· σὺ ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

διότι θέλω ὑπερασπισθῆ τὴν πόλιν ταύτην, ὥστε νὰ σώσω αὐτήν, ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ ἕνεκεν τοῦ δούλου μου Δαβίδ. Τότε ἐξῆλθεν ἄγγελος τοῦ Κυρίου καὶ ἐπάταξεν ἐν τῷ στρατοπέδῳ τῶν Ἀσσυρίων ἑκατὸν ὀγδοήκοντα πέντε χιλιάδας· καὶ ὅτε ἐξηγέρθησαν τὸ πρωΐ, ἰδού, ἦσαν πάντες σώματα νεκρά.

Καὶ εἶδον καὶ ἰδού, ἀνεμοστρόβιλος ἤρχετο ἀπὸ βορρᾶ, νέφος μέγα καὶ πῦρ συστρεφόμενον· πέριξ δὲ τούτου λάμψις καὶ ἐκ μέσου αὐτοῦ ἐφαίνετο ὡς ὄψις ἠλέκτρου, ἐκ μέσου τοῦ πυρός. Καὶ ἐκ μέσου αὐτοῦ ἐφαίνετο τεσσάρων ζώων ὁμοίωμα. Καὶ θέα αὐτῶν ἦτο αὕτη· εἶχον ὁμοίωμα ἀνθρώπου. Καὶ ἕκαστον εἶχε τέσσαρα πρόσωπα καὶ ἕκαστον αὐτῶν εἶχε τέσσαρας πτέρυγας. Καὶ οἱ πόδες αὐτῶν ἦσαν πόδες ὀρθοί, καὶ τὸ ἴχνος τοῦ ποδὸς αὐτῶν ὅμοιον μὲ ἴχνος ποδὸς μόσχου· καὶ ἐσπινθηροβόλουν ὡς ὄψις χαλκοῦ στίλβοντος. Καὶ εἶχον χεῖρας ἀνθρώπου ὑποκάτωθεν τῶν πτερύγων αὑτῶν, εἰς τὰ τέσσαρα αὑτῶν μέρη· καὶ τὰ τέσσαρα εἶχον τὰ πρόσωπα αὑτῶν καὶ τὰς πτέρυγας αὑτῶν. Αἱ πτέρυγες αὐτῶν συνείχοντο μία μετὰ τῆς ἄλλης· δὲν ἐστρέφοντο ἐνῷ ἐβάδιζον· κατέναντι τοῦ προσώπου αὑτῶν ἐπορεύοντο ἕκαστον. Περὶ δὲ τοῦ ὁμοιώματος τοῦ προσώπου αὐτῶν, τὰ τέσσαρα εἶχον πρόσωπον ἀνθρώπου, καὶ πρόσωπον λέοντος κατὰ τὸ δεξιὸν μέρος· καὶ τὰ τέσσαρα εἶχον πρόσωπον βοὸς κατὰ τὸ ἀριστερόν· εἶχον καὶ τὰ τέσσαρα πρόσωπον ἀετοῦ. Καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν καὶ αἱ πτέρυγες αὐτῶν ἦσαν διῃρημέναι πρὸς τὰ ἄνω· δύο ἑκάστου συνείχοντο μία μετὰ τῆς ἄλλης καὶ δύο ἐκάλυπτον τὰ σώματα αὐτῶν. Καὶ ἐπορεύοντο ἕκαστον κατέναντι τοῦ προσώπου αὑτοῦ· ὅπου τὸ πνεῦμα ἐφέρετο, ἐκεῖ ἐβάδιζον· ἐνῷ ἐβάδιζον, δὲν ἐστρέφοντο. Περὶ δὲ τοῦ ὁμοιώματος τῶν ζώων, θέα αὐτῶν ἦτο ὡς καιόμενοι ἄνθρακες πυρός, ὡς θέα λαμπάδων· τοῦτο συνεστρέφετο μεταξὺ τῶν ζώων· καὶ ἦτο τὸ πῦρ λαμπρόν, καὶ ἀστραπή ἐξήρχετο ἀπὸ τοῦ πυρός. Καὶ τὰ ζῷα ἔτρεχον καὶ ἐπέστρεφον ὡς θέα τῆς ἀστραπῆς.

Καὶ ὡς εἶδον τὰ ζῷα, ἰδού, τροχὸς εἷς ἐπὶ τὴν γῆν, πλησίον τῶν ζώων εἰς τὰ τέσσαρα αὐτῶν πρόσωπα. Ἡ θέα τῶν τροχῶν καὶ ἐργασία αὐτῶν ἦσαν ὡς ὄψις βηρύλλου· καὶ οἱ τέσσαρες εἶχον τὸ αὐτὸ ὁμοίωμα· καὶ θέα αὐτῶν καὶ ἐργασία αὐτῶν ἦσαν ὡς ἐὰν ἦτο τροχὸς ἐν μέσῳ τροχοῦ. Ὅτε ἐβάδιζον, ἐκινοῦντο κατὰ τὰ τέσσαρα αὑτῶν πλάγια· δὲν ἐστρέφοντο ἐνῷ ἐβάδιζον. Οἱ δὲ κύκλοι αὐτῶν ἦσαν τόσον ὑψηλοί, ὥστε ἔκαμνον φόβον· καὶ οἱ κύκλοι αὐτῶν πλήρεις ὀφθαλμῶν κύκλῳ τῶν τεσσάρων τούτων. Καὶ ὅτε τὰ ζῷα ἐπορεύοντο, ἐπορεύοντο οἱ τροχοὶ πλησίον αὐτῶν· καὶ ὅτε τὰ ζῷα ὑψόνοντο ἀπὸ τῆς γῆς, ὑψόνοντο καὶ οἱ τροχοί. Ὅπου ἦτο νὰ ὑπάγῃ τὸ πνεῦμα, ἐκεῖ ἐπορεύοντο, ἐκεῖ τὸ πνεῦμα ἦτο νὰ ὑπάγῃ· καὶ οἱ τροχοὶ ὑψόνοντο ἀπέναντι τούτων, διότι τὸ πνεῦμα τῶν ζώων ἦτο ἐν τοῖς τροχοῖς. Ὅτε ἐκεῖνα ἐπορεύοντο, ἐπορεύοντο καὶ οὗτοι· καὶ ὅτε ἐκεῖνα ἵσταντο, ἵσταντο καὶ οὗτοι· ὅτε δὲ ἐκεῖνα ὑψόνοντο ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ οἱ τροχοὶ ὑψόνοντο ἀπέναντι αὐτῶν, διότι τὸ πνεῦμα τῶν ζώων ἦτο ἐν τοῖς τροχοῖς.

Καὶ τὸ ὁμοίωμα τοῦ στερεώματος τοῦ ἐπάνωθεν τῆς κεφαλῆς τῶν ζώων ἦτο ὡς ὄψις φοβεροῦ κρυστάλλου, ἐξηπλωμένου ὑπὲρ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν. Ὑποκάτω δὲ τοῦ στερεώματος ἦσαν ἐκτεταμέναι αἱ πτέρυγες αὐτῶν, μία πρὸς τὴν ἄλλην· δύο εἶχεν ἕκαστον, μὲ τὰς ὁποίας ἐκάλυπτον τὰ σώματα αὑτῶν. Καὶ ὅτε ἐπορεύοντο, ἤκουον τὸν ἦχον τῶν πτερύγων αὐτῶν, ὡς ἦχον ὑδάτων πολλῶν, ὡς φωνήν τοῦ Παντοδυνάμου, καὶ τὴν φωνήν τῆς λαλιᾶς ὡς φωνήν στρατοπέδου· ὅτε ἵσταντο, κατεβίβαζον τὰς πτέρυγας αὑτῶν. Καὶ ἐγίνετο φωνή ἄνωθεν ἐκ τοῦ στερεώματος τοῦ ὑπὲρ τὴν κεφαλήν αὐτῶν· ὅτε ἵσταντο, κατεβίβαζον τὰς πτέρυγας αὑτῶν.

Καὶ ἤκουσα τὸν ἦχον τῶν πτερύγων τῶν ζώων, αἵτινες συνείχοντο μία μετὰ τῆς ἄλλης, καὶ τὸν ἦχον τῶν τροχῶν ἀπέναντι τούτων καὶ φωνήν μεγάλης συγκινήσεως.

Ἔπειτα εἶδον καὶ ἰδού, ἐν τῷ στερεώματι τῷ ἄνωθεν τῆς κεφαλῆς τῶν χερουβεὶμ ἐφαίνετο ὑπεράνω αὐτῶν ὡς λίθος σάπφειρος, κατὰ τὴν θέαν ὁμοιώματος θρόνου. Καὶ ἐλάλησε πρὸς τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυμένον τὰ λινὰ καὶ εἶπεν, Εἴσελθε μεταξὺ τῶν τροχῶν, ὑποκάτω τῶν χερουβείμ, καὶ γέμισον τὴν χεῖρά σου ἄνθρακας πυρὸς ἐκ μέσου τῶν χερουβεὶμ καὶ διασκόρπισον αὐτοὺς ἐπὶ τὴν πόλιν. Καὶ εἰσῆλθεν ἐνώπιόν μου. Τὰ δὲ χερουβεὶμ ἵσταντο ἐν δεξιοῖς τοῦ οἴκου, ὅτε εἰσήρχετο ἀνήρ· καὶ νεφέλη ἐγέμισε τὴν ἐσωτέραν αὐλήν. Καὶ δόξα τοῦ Κυρίου ὑψώθη ἄνωθεν τῶν χερουβεὶμ κατὰ τὸ κατώφλιον τοῦ οἴκου· καὶ ἐνέπλησε τὸν οἶκον νεφέλη καὶ αὐλή ἐνεπλήσθη ἀπὸ τῆς λάμψεως τῆς δόξης τοῦ Κυρίου. Καὶ ἦχος τῶν πτερύγων τῶν χερουβεὶμ ἠκούετο ἕως τῆς ἐξωτέρας αὐλῆς, ὡς φωνή τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ, ὁπόταν λαλῇ. Καὶ ὅτε προσέταξε τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυμένον τὰ λινά, λέγων, Λάβε πῦρ ἐκ μέσου τῶν τροχῶν, ἐκ μέσου τῶν χερουβείμ, τότε εἰσῆλθε καὶ ἐστάθη πλησίον τῶν τροχῶν. Καὶ ἕν χεροὺβ ἐξέτεινε τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἐκ μέσου τῶν χερουβείμ, πρὸς τὸ πῦρ τὸ ἐν τῷ μέσῳ τῶν χερουβείμ, καὶ ἔλαβεν ἐκ τούτου καὶ ἔθεσεν εἰς τὰς χεῖρας τοῦ ἐνδεδυμένου τὰ λινά· δὲ ἔλαβεν αὐτὸ καὶ ἐξῆλθεν. Ἐφαίνετο δὲ ὁμοίωμα χειρὸς ἀνθρώπου εἰς τὰ χερουβεὶμ ὑπὸ τὰς πτέρυγας αὐτῶν.

Καὶ εἶδον καὶ ἰδού, τέσσαρες τροχοὶ πλησίον τῶν χερουβείμ, εἷς τροχὸς πλησίον ἑνὸς χεροὺβ καὶ εἷς τροχὸς πλησίον ἄλλου χερούβ, καὶ θέα τῶν τροχῶν ἦτο ὡς ὄψις βηρύλλου λίθου. Περὶ δὲ τῆς θέας αὐτῶν, καὶ οἱ τέσσαρες εἶχον τὸ αὐτὸ ὁμοίωμα, ὡς ἐὰν ἦτο τροχὸς ἐν μέσῳ τροχοῦ. Ἐνῷ ἐβάδιζον, ἐπορεύοντο κατὰ τὰ τέσσαρα αὑτῶν πλάγια· δὲν ἐστρέφοντο ἐνῷ ἐβάδιζον, ἀλλ᾿ εἰς ὅντινα τόπον πρῶτος ἀπευθύνετο, ἠκολούθουν αὐτὸν οἱ ἄλλοι· δὲν ἐστρέφοντο ἐνῷ ἐβάδιζον. Ὅλον δὲ τὸ σῶμα αὐτῶν καὶ τὰ νῶτα αὐτῶν καὶ αἱ χεῖρες αὐτῶν καὶ αἱ πτέρυγες αὐτῶν καὶ οἱ τροχοί, οἱ τέσσαρες αὐτῶν τροχοί, ἦσαν κύκλῳ πλήρεις ὀφθαλμῶν. Περὶ δὲ τῶν τροχῶν, οὗτοι ἐκαλοῦντο, ἀκούοντος ἐμοῦ, Γαλγάλ. Καὶ ἕκαστον εἶχε τέσσαρα πρόσωπα· τὸ πρόσωπον τοῦ ἑνὸς πρόσωπον χερούβ, καὶ τὸ πρόσωπον τοῦ δευτέρου πρόσωπον ἀνθρώπου, καὶ τοῦ τρίτου πρόσωπον λέοντος, καὶ τοῦ τετάρτου πρόσωπον ἀετοῦ. Καὶ τὰ χερουβεὶμ ὑψώθησαν· τοῦτο εἶναι τὸ ζῷον, τὸ ὁποῖον εἶδον παρὰ τὸν ποταμὸν Χεβάρ. Καὶ ὅτε τὰ χερουβεὶμ ἐπορεύοντο, ἐπορεύοντο οἱ τροχοὶ πλησίον αὐτῶν· καὶ ὅτε τὰ χερουβεὶμ ὕψονον τὰς πτέρυγας αὑτῶν διὰ νὰ ἀνυψωθῶσιν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ αὐτοὶ οἱ τροχοὶ δὲν ἐξέκλινον ἀπὸ πλησίον αὐτῶν. Ὅτε δὲ ἵσταντο, καὶ ἐκεῖνοι ἵσταντο· καὶ ὅτε ἀνυψοῦντο, καὶ ἐκεῖνοι ἀνυψοῦντο μετ᾿ αὐτῶν· διότι τὸ πνεῦμα τῶν ζώων ἦτο ἐν αὐτοῖς.

Καὶ δόξα τοῦ Κυρίου ἐξῆλθεν ἀπὸ τοῦ κατωφλίου τοῦ οἴκου καὶ ἐστάθη ἐπὶ τῶν χερουβείμ. Καὶ τὰ χερουβεὶμ ὕψωσαν τὰς πτέρυγας αὑτῶν καὶ ἀνυψώθησαν ἀπὸ τῆς γῆς ἐνώπιόν μου· ὅτε ἐξῆλθον, ἦσαν καὶ οἱ τροχοὶ πλησίον αὑτῶν· καὶ ἐστάθησαν ἐν τῇ θύρα τῆς ἀνατολικῆς πύλης τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου· καὶ δόξα τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ ἦτο ἐπ᾿ αὐτῶν ὑπεράνωθεν. Τοῦτο εἶναι τὸ ζῶον, τὸ ὁποῖον εἶδον ὑποκάτω τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ παρὰ τὸν ποταμὸν Χεβὰρ· καὶ ἐγνώρισα ὅτι ἦσαν χερουβείμ. Ἕκαστον εἶχεν ἀνὰ τέσσαρα πρόσωπα καὶ ἕκαστον τέσσαρας πτέρυγας καὶ ὁμοίωμα χειρῶν ἀνθρώπου ὑπὸ τὰς πτέρυγας αὑτῶν. Τὰ δὲ πρόσωπα αὐτῶν ἦσαν κατὰ τὸ ὁμοίωμα, τὰ αὐτὰ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα εἶδον παρὰ τὸν ποταμὸν Χεβάρ, θέα αὐτῶν καὶ αὐτά· ἐπορεύοντο δὲ ἕκαστον κατέναντι τοῦ προσώπου αὑτοῦ.

Τότε τὰ χερουβείμ ὕψωσαν τὰς πτέρυγας αὑτῶν καὶ οἱ τροχοὶ ἀνέβαινον πλησίον αὐτῶν· καὶ δόξα τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ ἦτο ἐπ᾿ αὐτῶν ὑπεράνωθεν.

Οὗτοι δὲ οἱ τρεῖς ἄνδρες, Σεδρὰχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, ἔπεσον δεμένοι εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης. Ὁ δὲ Ναβουχοδονόσορ βασιλεὺς ἐξεπλάγη· καὶ σηκωθεὶς μετὰ σπουδῆς ἐλάλησε καὶ εἶπε πρὸς τοὺς μεγιστᾶνας αὑτοῦ, Δὲν ἐρρίψαμεν τρεῖς ἄνδρας δεδεμένους εἰς τὸ μέσον τοῦ πυρός; οἱ δὲ ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον πρὸς τὸν βασιλέα, Ἀληθῶς, βασιλεῦ. Καὶ ἀποκριθεὶς εἶπεν, Ἰδού, ἐγὼ βλέπω τέσσαρας ἄνδρας λελυμένους, περιπατοῦντας ἐν μέσῳ τοῦ πυρός, καὶ βλάβη δὲν εἶναι εἰς αὐτούς, καὶ ὄψις τοῦ τετάρτου εἶναι ὁμοία μὲ Υἱὸν Θεοῦ. Τότε πλησιάσας Ναβουχοδονόσορ εἰς τὸ στόμα τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης ἐλάλησε καὶ εἶπε, Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ἐξέλθετε καὶ ἔλθετε. Τότε Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγὼ ἐξῆλθον ἐκ μέσου τοῦ πυρός. Καὶ συναχθέντες οἱ σατράπαι, οἱ διοικηταὶ καὶ οἱ τοπάρχαι καὶ οἱ μεγιστᾶνες τοῦ βασιλέως εἶδον τοὺς ἄνδρας τούτους, ὅτι ἐπὶ τῶν σωμάτων αὐτῶν τὸ πῦρ δὲν ἴσχυσε καὶ θρὶξ τῆς κεφαλῆς αὐτῶν δὲν ἐκάη καὶ τὰ σαλβάρια αὐτῶν δὲν παρήλλαξαν οὐδὲ ὀσμή πυρὸς ἐπέρασεν ἐπ᾿ αὐτούς. Τότε ἐλάλησεν Ναβουχοδονόσορ καὶ εἶπεν, Εὐλογητὸς Θεὸς τοῦ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, ὅστις ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὑτοῦ καὶ ἠλευθέρωσε τοὺς δούλους αὑτοῦ, οἵτινες ἤλπισαν ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ παρήκουσαν τὸν λόγον τοῦ βασιλέως καὶ παρέδωκαν τὰ σώματα αὑτῶν, διὰ νὰ μή λατρεύσωσι μηδὲ νὰ προσκυνήσωσιν ἄλλον θεὸν ἐκτὸς τοῦ Θεοῦ αὑτῶν.

Εἶδον ἐν ταῖς ὀράσεσι τῆς κεφαλῆς μου ἐπὶ τῆς κλίνης μου καὶ ἰδού, φύλαξ καὶ ἅγιος κατέβη ἐκ τοῦ οὐρανοῦ,

Τὸ πρᾶγμα τοῦτο εἶναι διὰ προστάγματος τῶν φυλάκων καὶ ὑπόθεσις διὰ τοῦ λόγου τῶν ἁγίων· ὥστε νὰ γνωρίσωσιν οἱ ζῶντες, ὅτι Ὕψιστος εἶναι Κύριος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰς ὅντινα θέλει δίδει αὐτήν, καὶ τὸ ἐξουθένημα τῶν ἀνθρώπων καθιστᾷ ἐπ᾿ αὐτήν.

Ὁ Θεὸς μου ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὑτοῦ καὶ ἔφραξε τὰ στόματα τῶν λεόντων καὶ δὲν μὲ ἔβλαψαν, διότι ἀθῳότης εὑρέθη ἐν ἐμοὶ ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ ἔτι ἐνώπιόν σου, βασιλεῦ, πταῖσμα δὲν ἔπραξα.

Ποταμὸς πυρὸς ἐξήρχετο καὶ διεχέετο ἀπ᾿ ἔμπροσθεν αὐτοῦ· χίλιαι χιλιάδες ὑπηρέτουν εἰς αὐτὸν καὶ μύριαι μυριάδες παρίσταντο ἐνώπιον αὐτοῦ· τὸ κριτήριον ἐκάθησε καὶ τὰ βιβλία ἀνεῴχθησαν.

καὶ ἤκουσα φωνήν ἀνθρώπου ἐν μέσῳ τοῦ Οὐλαΐ, ἥτις ἔκραξε καὶ εἶπε, Γαβριήλ, κάμε τὸν ἄνθρωπον τοῦτον νὰ ἐννοήσῃ τὴν ὄρασιν. Καὶ ἦλθε πλησίον ὅπου ἱστάμην· καὶ ὅτε ἦλθεν, ἐτρόμαξα καὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπόν μου· δὲ εἶπε πρὸς ἐμέ, Ἐννόησον, υἱὲ ἀνθρώπου· διότι ὄρασις εἶναι διὰ τοὺς ἐσχάτους καιρούς.

καὶ ἐνῷ ἐγὼ ἐλάλουν ἔτι ἐν τῇ προσευχῇ, ἀνήρ Γαβριήλ, τὸν ὁποῖον εἶδον ἐν τῇ ὀράσει κατ᾿ ἀρχάς, πετῶν ταχέως μὲ ἤγγισε περὶ τὴν ὥραν τῆς ἑσπερινῆς θυσίας· καὶ μὲ συνέτισε καὶ ἐλάλησε μετ᾿ ἐμοῦ καὶ εἶπε, Δανιήλ, τώρα ἐξῆλθον διὰ νὰ σὲ κάμω νὰ λάβῃς σύνεσιν.

Καὶ ἰδού, χεὶρ μὲ ἤγγισε καὶ μὲ ἤγειρεν ἐπὶ τὰ γόνατά μου καὶ τὰς παλάμας τῶν χειρῶν μου. Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, Δανιήλ, ἀνήρ σφόδρα ἀγαπητέ, ἐννόησον τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ἐγὼ λαλῶ πρὸς σέ, καὶ στῆθι ὀρθός· διότι πρὸς σὲ ἀπεστάλην τώρα. Καὶ ὅτε ἐλάλησε πρὸς ἐμὲ τὸν λόγον τοῦτον, ἐσηκώθην ἔντρομος. Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, Μή φοβοῦ, Δανιήλ· διότι ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας, καθ᾿ ἥν ἔδωκας τὴν καρδίαν σου εἰς τὸ νὰ ἐννοῇς καὶ κακουχῆσαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ σου, εἰσηκούσθησαν οἱ λόγοι σου καὶ ἐγὼ ἦλθον εἰς τοὺς λόγους σου. Πλήν ἄρχων τῆς βασιλείας τῆς Περσίας ἀνθίστατο εἰς ἐμὲ εἰκοσιμίαν ἡμέραν· ἀλλ᾿ ἰδού, Μιχαήλ, εἷς τῶν πρώτων ἀρχόντων, ἦλθε διὰ νὰ μοὶ βοηθήσῃ· καὶ ἐγὼ ἔμεινα ἐκεῖ πλησίον τῶν βασιλέων τῆς Περσίας. Καὶ ἦλθον νὰ σὲ κάμω νὰ καταλάβῃς τί θέλει συμβῆ εἰς τὸν λαὸν σου ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις· διότι ὄρασις εἶναι ἔτι διὰ πολλὰς ἡμέρας.

Καὶ ἐνῷ ἐλάλει τοιούτους λόγους πρὸς ἐμέ, ἔβαλον τὸ πρόσωπόν μου πρὸς τὴν γῆν καὶ ἔγεινα ἄφωνος. Καὶ ἰδού, ὡς θέα υἱοῦ ἀνθρώπου ἤγγισε τὰ χείλη μου· τότε ἤνοιξα τὸ στόμα μου καὶ ἐλάλησα καὶ εἶπον πρὸς τὸν ἱστάμενον ἔμπροσθέν μου, Κύριέ μου, ἐξ αἰτίας τῆς ὀράσεως συνεστράφησαν τὰ ἐντόσθιά μου ἐν ἐμοὶ καὶ δὲν ἔμεινεν ἰσχὺς ἐν ἐμοί. Καὶ πῶς δύναται δοῦλος τούτου τοῦ κυρίου μου νὰ λαλήσῃ μετὰ τοῦ κυρίου μου τούτου; ἐν ἐμοὶ βεβαίως ἀπὸ τοῦ νῦν δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἰσχὺς ἀλλ᾿ οὐδὲ πνοή ἔμεινεν ἐν ἐμοί. Καὶ μὲ ἤγγισε πάλιν ὡς θέα ἀνθρώπου καὶ μὲ ἐνίσχυσε, καὶ εἶπε, Μή φοβοῦ, ἀνήρ σφόδρα ἀγαπητέ· εἰρήνη εἰς σέ· ἀνδρίζου καὶ ἴσχυε. Καὶ ἐνῷ ἐλάλει πρὸς ἐμέ, ἐνισχύθην καὶ εἶπον, Ἄς λαλήσῃ κύριός μου· διότι μὲ ἐνίσχυσας. Καὶ εἶπεν, Ἐξεύρεις διὰ τί ἦλθον πρὸς σέ; τώρα δὲ θέλω ἐπιστρέψει νὰ πολεμήσω μετὰ τοῦ ἄρχοντος τῆς Περσίας· καὶ ὅταν ἐξέλθω, ἰδού, ἄρχων τῆς Ἑλλάδος θέλει ἐλθεῖ. Πλήν θέλω σοὶ ἀναγγείλει τὸ γεγραμμένον ἐν τῇ γραφῇ τῆς ἀληθείας· καὶ δὲν εἶναι οὐδεὶς ἀγωνιζόμενος μετ᾿ ἐμοῦ ὑπὲρ τούτων, εἰμή Μιχαήλ ἄρχων ὑμῶν.

Καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ θέλει ἐγερθῆ Μιχαήλ, ἄρχων μέγας, ἱστάμενος ὑπὲρ τῶν υἱῶν τοῦ λαοῦ σου· καὶ θέλει εἶσθαι καιρὸς θλίψεως, ὁποία ποτὲ δὲν ἔγεινεν ἀφοῦ ὑπῆρξεν ἔθνος, μέχρις ἐκείνου τοῦ καιροῦ· καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ θέλει διασωθῆ λαὸς σου, πᾶς ὅστις εὑρεθῇ γεγραμμένος ἐν τῷ βιβλίῳ.

Σαλπίσατε σάλπιγγα ἐν Σιών, καὶ ἀλαλάξατε ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ μου· ἄς τρομάξωσι πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν· διότι ἔρχεται ἡμέρα τοῦ Κυρίου, διότι εἶναι ἐγγύς· ἡμέρα σκότους καὶ γνόφου, ἡμέρα νεφέλης καὶ ὀμίχλης· ὡς αὐγή ἐξαπλοῦται ἐπὶ τὰ ὄρη λαὸς πολὺς καὶ ἰσχυρός· ὅμοιος αὐτοῦ δὲν ἐστάθη ἀπ᾿ αἰῶνος οὐδὲ μετ᾿ αὐτὸν θέλει σταθῆ πλέον ποτὲ εἰς γενεὰς γενεῶν. Πῦρ κατατρώγει ἔμπροσθεν αὐτοῦ καὶ φλὸξ κατακαίει ὄπισθεν αὐτοῦ· γῆ εἶναι ὡς παράδεισος τῆς Ἐδὲμ ἔμπροσθεν αὐτοῦ, καὶ ὄπισθεν αὐτοῦ πεδιὰς ἠφανισμένη· καὶ βεβαίως δὲν θέλει ἐκφύγει ἀπ᾿ αὐτοῦ οὐδέν. Ἡ θέα αὐτῶν εἶναι ὡς θέα ἵππων, καὶ ὡς ἱππεῖς, οὕτω θέλουσι τρέχει. Ὡς κρότος ἁμαξῶν θέλουσι πηδᾷ ἐπὶ τὰς κορυφὰς τῶν ὀρέων, ὡς ἦχος φλογὸς πυρός, ἥτις κατατρώγει τὴν καλάμην, ὡς ἰσχυρὸς λαὸς παρατεταγμένος εἰς μάχην. Ἐνώπιον αὐτοῦ οἱ λαοὶ θέλουσι κατατρομάξει· πάντα τὰ πρόσωπα θέλουσιν ἀποσβολωθῆ. Θέλουσι τρέξει ὡς μαχηταί, ὡς ἄνδρες πολεμισταὶ θέλουσιν ἀναβῆ τὸ τεῖχος, καὶ θέλουσιν ὑπάγει ἕκαστος εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ καὶ δὲν θέλουσι χαλάσει τὰς τάξεις αὑτῶν. Καὶ δὲν θέλουσι σπρώξει εἷς τὸν ἄλλον· θέλουσι περιπατεῖ ἕκαστος εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ, καὶ πίπτοντες ἐπὶ τὰ βέλη δὲν θέλουσι πληγωθῆ. Θέλουσι περιτρέχει ἐν τῇ πόλει, θέλουσι δράμει ἐπὶ τὸ τεῖχος, θέλουσιν ἀναβαίνει ἐπὶ τὰς οἰκίας, θέλουσιν ἐμβαίνει διὰ τῶν θυρίδων ὡς κλέπτης. Ἡ γῆ θέλει σεισθῆ ἔμπροσθεν αὐτῶν, οἱ οὐρανοὶ θέλουσι τρέμει, ἥλιος καὶ σελήνη θέλουσι συσκοτάσει, καὶ τὰ ἄστρα θέλουσι σύρει ὀπίσω τὸ φέγγος αὑτῶν. Καὶ Κύριος θέλει ἐκπέμψει τὴν φωνήν αὑτοῦ ἔμπροσθεν τοῦ στρατεύματος αὑτοῦ· διότι τὸ στρατόπεδον αὐτοῦ εἶναι μέγα σφόδρα, διότι ἐκτελῶν τὸν λόγον αὑτοῦ εἶναι ἰσχυρός, διότι ἡμέρα τοῦ Κυρίου εἶναι μεγάλη καὶ τρομερὰ σφόδρα καὶ τίς δύναται νὰ ὑποφέρῃ αὐτήν;

Εἶδον τὴν νύκτα καὶ ἰδού, ἄνθρωπος ἱππεύων ἐφ᾿ ἵππου κοκκίνου καὶ οὗτος ἵστατο μεταξὺ τῶν μυρσινῶν, αἵτινες ἦσαν ἐν κοιλώματι· καὶ ὄπισθεν αὐτοῦ, ἵπποι κόκκινοι, ποικίλοι καὶ λευκοί. Καὶ εἶπα, Κύριέ μου, τί εἶναι οὗτοι; Καὶ εἶπε πρὸς ἐμὲ ἄγγελος λαλῶν μετ᾿ ἐμοῦ, Ἐγὼ θέλω σοὶ δείξει τί εἶναι ταῦτα. Καὶ ἄνθρωπος ἱστάμενος μεταξὺ τῶν μυρσινῶν ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν, Οὗτοι εἶναι ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους Κύριος ἐξαπέστειλε νὰ περιοδεύσωσι τὴν γῆν. Καὶ ἀπεκρίθησαν πρὸς τὸν ἄγγελον τοῦ Κυρίου τὸν ἱστάμενον μεταξὺ τῶν μυρσινῶν καὶ εἶπον, Ἡμεῖς περιωδεύσαμεν τὴν γῆν καὶ ἰδού, πᾶσα γῆ κάθηται καὶ ἡσυχάζει. Καὶ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἀπεκρίθη καὶ εἶπε, Κύριε τῶν δυνάμεων, ἕως πότε δὲν θέλεις σπλαγχνισθῆ σὺ τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ τὰς πόλεις τοῦ Ἰούδα κατὰ τῶν ὁποίων ἠγανάκτησας τὰ ἑβδομήκοντα ταῦτα ἔτη; Καὶ Κύριος ἀπεκρίθη πρὸς τὸν ἄγγελον τὸν λαλοῦντα μετ᾿ ἐμοῦ λόγους καλοὺς, λόγους παρηγορητικούς. Καὶ εἶπε πρὸς ἐμὲ ἄγγελος λαλῶν μετ᾿ ἐμοῦ, Φώνησον, λέγων, Οὕτω λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων· Εἶμαι ζηλότυπος διὰ τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ διὰ τὴν Σιὼν ἐν ζηλοτυπίᾳ μεγάλῃ·

Καὶ ὕψωσα τοὺς ὀφθαλμοὺς μου καὶ εἶδον καὶ ἰδού, ἀνήρ καὶ σχοινίον μετρικὸν ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· καὶ εἶπα, Ποῦ ὑπάγεις σύ; δὲ εἶπε πρὸς ἐμέ, νὰ μετρήσω τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ ἴδω ποῖον τὸ πλάτος αὐτῆς καὶ ποῖον τὸ μῆκος αὐτῆς. Καὶ ἰδού, ἄγγελος λαλῶν μετ᾿ ἐμοῦ ἐξῆλθε, καὶ ἕτερος ἄγγελος ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν αὐτοῦ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Δράμε, λάλησον πρὸς τὸν νεανίαν τοῦτον, λέγων, Ἱερουσαλήμ θέλει κατοικηθῆ ἀτειχίστως ἐξ αἰτίας τοῦ πλήθους τῶν ἐν αὐτῇ ἀνθρώπων καὶ κτηνῶν· διότι ἐγώ, λέγει Κύριος, θέλω εἶσθαι εἰς αὐτήν τεῖχος πυρὸς κύκλῳ καὶ θέλω εἶσθαι πρὸς δόξαν ἐν μέσῳ αὐτῆς.

Καὶ μοὶ ἔδειξε τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἱερέα τὸν μέγαν, ἱστάμενον ἔμπροσθεν τοῦ ἀγγέλου τοῦ Κυρίου, καὶ διάβολος ἵστατο ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ διὰ νὰ ἀντισταθῇ εἰς αὐτόν. Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς τὸν διάβολον, Θέλει σὲ ἐπιτιμήσει Κύριος, διάβολε· ναί, θέλει σὲ ἐπιτιμήσει Κύριος, ὅστις ἐξέλεξε τὴν Ἱερουσαλήμ· δὲν εἶναι οὗτος δαυλὸς ἀπεσπασμένος ἀπὸ πυρός; Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἦτο ἐνδεδυμένος ἱμάτια ῥυπαρὰ καὶ ἵστατο ἐνώπιον τοῦ ἀγγέλου. Καὶ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε πρὸς τοὺς ἱσταμένους ἐνώπιον αὐτοῦ, λέγων, Ἀφαιρέσατε τὰ ἱμάτια τὰ ῥυπαρὰ ἀπ᾿ αὐτοῦ· καὶ πρὸς αὐτὸν εἶπεν, Ἰδού, ἀφρεσα ἀπὸ σοῦ τὴν ἀνομίαν σου καὶ θέλω σὲ ἐνδύσει ἱμάτια λαμπρά· καὶ εἶπα, Ἄς ἐπιθέσωσι μίτραν καθαρὰν ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ. Καὶ ἐπέθεσαν τὴν μίτραν τὴν καθαρὰν ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ καὶ ἐνέδυσαν αὐτὸν ἱμάτια· δὲ ἄγγελος τοῦ Κυρίου παρίστατο. Καὶ διεμαρτυρήθη ἄγγελος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Ἰησοῦν, λέγων, Οὕτω λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων· Ἐὰν περιπατήσῃς ἐν ταῖς ὁδοῖς μου καὶ ἐὰν φυλάξῃς τὰς ἐντολὰς μου, τότε σὺ θέλεις κρίνει ἔτι τὸν οἶκόν μου καὶ θέλεις φυλάττει ἔτι τὰς αὐλὰς μου καὶ θέλω σοὶ δώσει νὰ περιπατῇς μεταξὺ τῶν ἐνταῦθα ἱσταμένων.

Καὶ ἀπεκρίθην καὶ εἶπα πρὸς τὸν ἄγγελον τὸν λαλοῦντα μετ᾿ ἐμοῦ, Τί εἶναι ταῦτα, κύριέ μου; Καὶ ἀπεκρίθη ἄγγελος καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, Ταῦτα εἶναι οἱ τέσσαρες ἄνεμοι τοῦ οὐρανοῦ, οἵτινες ἐξέρχονται ἐκ τῆς στάσεως αὑτῶν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου πάσης τῆς γῆς·

Ἐνῷ δὲ αὐτὸς διελογίσθη ταῦτα, ἰδού, ἄγγελος Κυρίου ἐφάνη κατ᾿ ὄναρ εἰς αὐτόν, λέγων· Ἰωσήφ, υἱὲ τοῦ Δαβίδ, μή φοβηθῇς νὰ παραλάβῃς Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου· διότι τὸ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν εἶναι ἐκ Πνεύματος Ἁγίου. Θέλει δὲ γεννήσει υἱὸν καὶ θέλεις καλέσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· διότι αὐτὸς θέλει σώσει τὸν λαὸν αὑτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. Τοῦτο δὲ ὅλον ἔγεινε διὰ νὰ πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου, λέγοντος· Ἰδού, παρθένος θέλει συλλάβει καὶ θέλει γεννήσει υἱόν, καὶ θέλουσι καλέσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, τὸ ὁποῖον μεθερμηνευόμενον εἶναι, Μεθ᾿ ἡμῶν Θεός. Ἐξεγερθεὶς δὲ Ἰωσήφ ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἔκαμεν ὡς προσέταξεν αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου καὶ παρέλαβε τὴν γυναῖκα αὑτοῦ,

Ἀφοῦ δὲ αὐτοὶ ἀνεχώρησαν, ἰδού, ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ εἰς τὸν Ἰωσήφ, λέγων· Ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἔσο ἐκεῖ ἑωσοῦ εἴπω σοι· διότι μέλλει Ἡρώδης νὰ ζητήσῃ τὸ παιδίον, διὰ νὰ ἀπολέσῃ αὐτό.

Τελευτήσαντος δὲ τοῦ Ἡρώδου ἰδού, ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ εἰς τὸν Ἰωσήφ ἐν Αἰγύπτῳ, λέγων· Ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ ὕπαγε εἰς γῆν Ἰσραήλ· διότι ἀπέθανον οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχήν τοῦ παιδίου.

καὶ λέγει πρὸς αὐτόν, Ἐὰν ἦσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ῥίψον σεαυτὸν κάτω· διότι εἶναι γεγραμμένον, Ὅτι θέλει προστάξει εἰς τοὺς ἀγγέλους αὑτοῦ περὶ σοῦ, καὶ θέλουσι σὲ σηκώνει ἐπὶ τῶν χειρῶν αὑτῶν, διὰ νὰ μή προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα σου.

Τότε ἀφίνει αὐτὸν διάβολος, καὶ ἰδού, ἄγγελοι προσῆλθον καὶ ὑπηρέτουν αὐτόν.

ὁ δὲ ἐχθρός, ὅστις ἔσπειρεν αὐτά, εἶναι διάβολος· δὲ θερισμὸς εἶναι συντέλεια τοῦ αἰῶνος· οἱ δὲ θερισταὶ εἶναι οἱ ἄγγελοι. Καθώς λοιπὸν συλλέγονται τὰ ζιζάνια καὶ κατακαίονται ἐν πυρί, οὕτω θέλει εἶσθαι ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος τούτου. Θέλει ἀποστείλει Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τοὺς ἀγγέλους αὑτοῦ, καὶ θέλουσι συλλέξει ἐκ τῆς βασιλείας αὐτοῦ πάντα τὰ σκάνδαλα καὶ τοὺς πράττοντας τὴν ἀνομίαν, καὶ θέλουσι ῥίψει αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ θέλει εἶσθαι κλαυθμὸς καὶ τριγμὸς τῶν ὁδόντων.

Οὕτω θέλει εἶσθαι ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος. Θέλουσιν ἐξέλθει οἱ ἄγγελοι καὶ θέλουσιν ἀποχωρίσει τοὺς πονηροὺς ἐκ μέσου τῶν δικαίων, καὶ θέλουσι ῥίψει αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ θέλει εἶσθαι κλαυθμὸς καὶ τριγμὸς τῶν ὁδόντων.

Διότι μέλλει Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὑτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων αὑτοῦ, καὶ τότε θέλει ἀποδώσει εἰς ἕκαστον κατὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ.

Προσέχετε μή καταφρονήσητε ἕνα τῶν μικρῶν τούτων· διότι σᾶς λέγω ὅτι οἱ ἄγγελοι αὐτῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς διαπαντὸς βλέπουσι τὸ πρόσωπον τοῦ Πατρὸς μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.

Διότι ἐν τῇ ἀναστάσει οὔτε νυμφεύονται οὔτε νυμφεύουσιν, ἀλλ᾿ εἶναι ὡς ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἐν οὐρανῷ.

Καὶ θέλει ἀποστείλει τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ μετὰ σάλπιγγος φωνῆς μεγάλης, καὶ θέλουσι συνάξει τοὺς ἐκλεκτοὺς αὐτοῦ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων ἀπ᾿ ἄκρων οὐρανῶν ἕως ἄκρων αὐτῶν.

Περὶ δὲ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ τῆς ὥρας οὐδεὶς γινώσκει, οὐδὲ οἱ ἄγγελοι τῶν οὐρανῶν, εἰμή Πατήρ μου μόνος·

Ὅταν δὲ ἔλθῃ ύἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε θέλει καθήσει ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς δόξης αὐτοῦ,

Ἤ νομίζεις ὅτι δὲν δύναμαι ἤδη νὰ παρακαλέσω τὸν Πατέρα μου, καὶ θέλει στήσει πλησίον μου περισσοτέρους παρὰ δώδεκα λεγεῶνας ἀγγέλων;

Καὶ ἰδοὺ ἔγεινε σεισμὸς μέγας· διότι ἄγγελος Κυρίου καταβὰς ἐξ οὐρανοῦ ἦλθε καὶ ἀπεκύλισε τὸν λίθον ἀπὸ τῆς θύρας καὶ ἐκάθητο ἐπάνω αὐτοῦ. Ἦτο δὲ ὄψις αὐτοῦ ὡς ἀστραπή καὶ τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ λευκὸν ὡς χιών. Καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου αὐτοῦ ἐταράχθησαν οἱ φύλακες καὶ ἔγειναν ὡς νεκροί. Ἀποκριθεὶς δὲ ἄγγελος εἶπε πρὸς τὰς γυναῖκας· Μή φοβεῖσθε σεῖς· διότι ἐξεύρω ὅτι Ἰησοῦν τὸν ἐσταυρωμένον ζητεῖτε· δὲν εἶναι ἐδώ· διότι ἀνέστη, καθὼς εἶπεν. Ἔλθετε, ἴδετε τὸν τόπον ὅπου ἔκειτο Κύριος. Καὶ ὑπάγετε ταχέως καὶ εἴπατε πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ὅτι ἀνέστη ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ ἰδού, ὑπάγει πρότερον ὑμῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ θέλετε ἰδεῖ αὐτόν· ἰδού, σᾶς εἶπον.

καὶ ἦτο ἐκεῖ ἐν τῇ ἐρήμῳ ἡμέρας τεσσαράκοντα πειραζόμενος ὑπὸ τοῦ Σατανᾶ, καὶ ἦτο μετὰ τῶν θηρίων, καὶ οἱ ἄγγελοι ὑπηρέτουν αὐτόν.

Διότι ὅστις αἰσχυνθῇ δι᾿ ἐμὲ καὶ διὰ τοὺς λόγους μου ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θέλει αἰσχυνθῆ δι᾿ αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὑτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων.

Διότι ὅταν ἀναστηθῶσιν ἐκ νεκρῶν οὔτε νυμφεύουσιν οὔτε νυμφεύονται, ἀλλ᾿ εἶναι ὡς ἄγγελοι οἱ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Καὶ τότε θέλει ἀποστείλει τοὺς ἀγγέλους αὑτοῦ καὶ συνάξει τοὺς ἐκλεκτοὺς αὑτοῦ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων, ἀπ᾿ ἄκρου τῆς γῆς ἕως ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ.

Περὶ δὲ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ τῆς ὥρας οὐδεὶς γινώσκει, οὐδὲ οἱ ἄγγελοι οἱ ἐν οὐρανῷ, οὐδὲ Υἱός, εἰμή Πατήρ.

Καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον εἰς τὰ δεξιά, ἐνδεδυμένον στολήν λευκήν, καὶ ἐτρόμαξαν. Ὁ δὲ λέγει πρὸς αὐτάς· Μή τρομάζετε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἀνέστη, δὲν εἶναι ἐδώ· ἰδοὺ τόπος, ὅπου ἔθεσαν αὐτόν. Ἀλλ᾿ ὑπάγετε, εἴπατε πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ πρὸς τὸν Πέτρον ὅτι ὑπάγει πρότερον ὑμῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ θέλετε ἰδεῖ αὐτόν, καθὼς εἶπε πρὸς ἐσᾶς.

Ἐφάνη δὲ εἰς αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου, ἱστάμενος ἐκ δεξιῶν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος· καὶ Ζαχαρίας ἰδὼν ἐταράχθη, καὶ φόβος ἐπέπεσεν ἐπ᾿ αὐτόν. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ἄγγελος· Μή φοβοῦ, Ζαχαρία· διότι εἰσηκούσθη δέησίς σου, καὶ γυνή σου Ἐλισάβετ θέλει γεννήσει υἱὸν εἰς σέ, καὶ θέλεις καλέσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην. καὶ θέλει εἶσθαι εἰς σὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις, καὶ πολλοὶ θέλουσι χαρῆ διὰ τὴν γέννησιν αὐτοῦ. Διότι θέλει εἶσθαι μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ οἶνον καὶ σίκερα δὲν θέλει πίει, καὶ θέλει πληρωθῆ Πνεύματος Ἁγίου ἔτι ἐκ κοιλίας τῆς μητρὸς αὑτοῦ, καὶ πολλοὺς τῶν υἱῶν Ἰσραήλ θέλει ἐπιστρέψει εἰς Κύριον τὸν Θεὸν αὐτῶν. Καὶ αὐτὸς θέλει ἐλθεῖ πρὸ προσώπου αὐτοῦ ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλίου, διὰ νὰ ἐπιστρέψῃ τὰς καρδίας τῶν πατέρων εἰς τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀπειθεῖς εἰς τὴν φρόνησιν τῶν δικαίων, διὰ νὰ ἑτοιμάσῃ εἰς τὸν Κύριον λαὸν προδιατεθειμένον. Καὶ εἶπεν Ζαχαρίας πρὸς τὸν ἄγγελον· Πῶς θέλω γνωρίσει τοῦτο; διότι ἐγὼ εἶμαι γέρων, καὶ γυνή μου προβεβηκυῖα εἰς τὴν ἡλικίαν αὑτῆς. Καὶ ἀποκριθεὶς ἄγγελος, εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐγὼ εἶμαι Γαβριήλ παριστάμενος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀπεστάλην διὰ νὰ λαλήσω πρὸς σὲ καὶ νὰ σὲ εὐαγγελίσω ταῦτα. Καὶ ἰδού, θέλεις εἶσθαι σιωπῶν καὶ μή δυνάμενος νὰ λαλήσῃς ἕως τῆς ἡμέρας, καθ᾿ ἥν θέλουσι γείνει ταῦτα, διότι δὲν ἐπίστευσας εἰς τοὺς λόγους μου, οἵτινες θέλουσιν ἐκπληρωθῆ εἰς τὸν καιρὸν αὑτῶν.

Ἐν δὲ τῷ μηνὶ τῷ ἕκτῳ ἀπεστάλη ἄγγελος Γαβριήλ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἰς πόλιν τῆς Γαλιλαίας ὀνομαζομένην Ναζαρέτ, πρὸς παρθένον ἠρραβωνισμένην μὲ ἄνδρα ὀνομαζόμενον Ἰωσήφ, ἐξ οἴκου Δαβίδ, καὶ τὸ ὄνομα τῆς παρθένου Μαριάμ. Καὶ εἰσελθὼν ἄγγελος πρὸς αὑτήν, εἶπε· Χαῖρε, κεχαριτωμένη· Κύριος μετὰ σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξίν. Ἐκείνη δὲ ἰδοῦσα διεταράχθη διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ, καὶ διελογίζετο ὁποῖος τάχα ἦτο ἀσπασμὸς οὗτος. Καὶ εἶπεν ἄγγελος πρὸς αὐτήν· Μή φοβοῦ, Μαριάμ· διότι εὗρες χάριν παρὰ τῷ Θεῷ. Καὶ ἰδού, θέλεις συλλάβει ἐν γαστρὶ καὶ θέλεις γεννήσει υἱὸν καὶ θέλεις καλέσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν. Οὗτος θέλει εἶσθαι μέγας καὶ Υἱὸς Ὑψίστου θέλει ὀνομασθῆ, καὶ θέλει δώσει εἰς αὐτὸν Κύριος Θεὸς τὸν θρόνον Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ θέλει βασιλεύσει ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ Ἰακὼβ εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ δὲν θέλει εἶσθαι τέλος. Εἶπε δὲ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον. Πῶς θέλει εἶσθαι τοῦτο, ἐπειδή ἄνδρα δὲν γνωρίζω; Καὶ ἀποκριθεὶς ἄγγελος εἶπε πρὸς αὐτήν· Πνεῦμα Ἃγιον θέλει ἐπέλθει ἐπὶ σέ, καὶ δύναμις τοῦ Ὑψίστου θέλει σὲ ἐπισκιάσει· διὰ τοῦτο καὶ τὸ γεννώμενον ἐκ σοῦ ἅγιον θέλει ὀνομασθῆ Υἱὸς Θεοῦ. καὶ ἰδού, Ἐλισάβετ συγγενής σου καὶ αὐτή συνέλαβεν υἱὸν εἰς τὸ γῆρας αὑτῆς, καὶ οὗτος εἶναι μήν ἕκτος εἰς αὐτήν τὴν καλουμένην στεῖραν· διότι οὐδὲν πρᾶγμα θέλει εἶσθαι ἀδύνατον παρὰ τῷ Θεῷ. Εἶπε δὲ Μαριάμ· Ἰδού, δούλη τοῦ Κυρίου· γένοιτο εἰς ἐμὲ κατὰ τὸν λόγον σου. Καὶ ἀνεχώρησεν ἀπ᾿ αὐτῆς ἄγγελος.

Καὶ ποιμένες ἦσαν κατὰ τὸ αὐτὸ μέρος διανυκτερεύοντες ἐν τοῖς ἀγροῖς καὶ φυλάττοντες φυλακὰς τῆς νυκτὸς ἐπὶ τὸ ποίμνιον αὑτῶν. Καὶ ἰδού, ἄγγελος Κυρίου ἐξαίφνης ἐφάνη εἰς αὐτούς, καὶ δόξα Κυρίου ἔλαμψε περὶ αὐτούς, καὶ ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ἄγγελος· Μή φοβεῖσθε· διότι ἰδού, εὐαγγελίζομαι εἰς ἐσᾶς χαρὰν μεγάλην, ἥτις θέλει εἶσθαι εἰς πάντα τὸν λαόν, διότι σήμερον ἐγεννήθη εἰς ἐσᾶς ἐν πόλει Δαβὶδ σωτήρ, ὅστις εἶναι Χριστὸς Κύριος. Καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι τὸ σημεῖον εἰς ἐσᾶς· θέλετε εὑρεῖ βρέφος ἐσπαργανωμένον, κείμενον ἐν τῇ φάτνῃ. Καὶ ἐξαίφνης μετὰ τοῦ ἀγγέλου ἐφάνη πλῆθος στρατιᾶς οὐρανίου ὑμνούντων τὸν Θεὸν καὶ λεγόντων· Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία. Καὶ καθὼς οἱ ἄγγελοι ἀνεχώρησαν ἀπ᾿ αὐτῶν εἰς τὸν οὐρανόν, οἱ ἄνθρωποι οἱ ποιμένες εἶπον πρὸς ἀλλήλους. Ἄς ὑπάγωμεν λοιπὸν ἕως Βηθλεὲμ καὶ ἄς ἴδωμεν τὸ πρᾶγμα τοῦτο τὸ γεγονός, τὸ ὁποῖον Κύριος ἐφανέρωσεν εἰς ἡμᾶς.

διότι εἶναι γεγραμμένον ὅτι εἰς τοὺς ἀγγέλους αὑτοῦ θέλει προστάξει περὶ σοῦ, διὰ νὰ σὲ διαφυλάξωσι, καὶ ὅτι θέλουσι σὲ σηκόνει ἐπὶ τῶν χειρῶν αὑτῶν, διὰ νὰ μή προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα σου.

Διότι ὅστις ἐπαισχυνθῇ δι᾿ ἐμὲ καὶ τοὺς λόγους μου, διὰ τοῦτον Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θέλει ἐπαισχυνθῆ, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὑτοῦ καὶ τοῦ Πατρὸς καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων.

Σᾶς λέγω δέ· Πᾶς ὅστις μὲ ὁμολογήσῃ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, καὶ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θέλει ὁμολογήσει αὐτὸν ἔμπροσθεν τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ· ὅστις δὲ μὲ ἀρνηθῇ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, καὶ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θέλει ἀρνηθῆ αὐτὸν ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ.

Σᾶς λέγω ὅτι οὕτω θέλει εἶσθαι χαρὰ ἐν τῷ οὐρανῷ διὰ ἕνα ἁμαρτωλὸν μετανοοῦντα μᾶλλον παρὰ διὰ ἐνενήκοντα ἐννέα δικαίους, οἵτινες δὲν ἔχουσι χρείαν μετανοίας.

Οὕτω, σᾶς λέγω, χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ διὰ ἕνα ἁμαρτωλὸν μετανοοῦντα.

Ἀπέθανε δὲ πτωχὸς καὶ ἐφέρθη ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον τοῦ Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ πλούσιος καὶ ἐτάφη.

διότι οὔτε νὰ ἀποθάνωσι πλέον δύνανται· ἐπειδή εἶναι ἰσάγγελοι καὶ εἶναι υἱοὶ τοῦ Θεοῦ, ὄντες υἱοὶ τῆς ἀναστάσεως.

Ἐφάνη δὲ εἰς αὐτὸν ἄγγελος ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἐνισχύων αὐτόν.

Καὶ ἐνῷ ἦσαν ἐν ἀπορίᾳ περὶ τούτου, ἰδού, δύο ἄνδρες ἐστάθησαν ἔμπροσθεν αὐτῶν μὲ ἱμάτια ἀστράπτοντα. Καθὼς δὲ αὗται ἐφοβήθησαν καὶ ἔκλινον τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν, εἶπον πρὸς αὐτάς· Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; δὲν εἶναι ἐδώ, ἀλλ᾿ ἀνέστη· ἐνθυμήθητε πὼς ἐλάλησε πρὸς ἐσᾶς, ἐνῷ ἦτο ἔτι ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ, λέγων ὅτι πρέπει Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ παραδοθῇ εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν καὶ νὰ σταυρωθῇ καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν νὰ ἀναστηθῇ.

καὶ μή εὑροῦσαι τὸ σῶμα αὐτοῦ, ἦλθον λέγουσαι ὅτι εἶδον καὶ ὀπτασίαν ἀγγέλων, οἵτινες λέγουσιν ὅτι αὐτὸς ζῇ.

Καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω· ἀπὸ τοῦ νῦν θέλετε ἰδεῖ τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγμένον καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.

Εἶναι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις πλησίον τῆς προβατικῆς πύλης κολυμβήθρα, ἐπονομαζομένη Ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, ἔχουσα πέντε στοάς. Ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, οἵτινες περιέμενον τὴν κίνησιν τοῦ ὕδατος. Διότι ἄγγελος κατέβαινε κατὰ καιρὸν εἰς τὴν κολυμβήθραν καὶ ἐτάραττε τὸ ὕδωρ· ὅστις λοιπὸν εἰσήρχετο πρῶτος μετὰ τὴν ταραχήν τοῦ ὕδατος, ἐγίνετο ὑγιής ἀπὸ ὁποιανδήποτε νόσον ἔπασχεν.

Ἡ δὲ Μαρία ἵστατο πλησίον τοῦ μνημείου κλαίουσα ἔξω. Ἐνῷ λοιπὸν ἔκλαιεν, ἔκυψεν εἰς τὸ μνημεῖον· καὶ βλέπει δύο ἀγγέλους μὲ λευκὰ ἱμάτια καθημένους, ἕνα πρὸς τὴν κεφαλήν καὶ ἕνα πρὸς τοὺς πόδας, ἐκεῖ ὅπου ἔκειτο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ λέγουσι πρὸς αὐτήν ἐκεῖνοι· Γῦναι, τί κλαίεις; Λέγει πρὸς αὐτούς· Διότι ἐσήκωσαν τὸν Κύριόν μου, καὶ δὲν ἐξεύρω ποῦ ἔθεσαν αὐτόν.

Καὶ ἀφοῦ εἶπε ταῦτα, βλεπόντων αὐτῶν ἀνελήφθη, καὶ νεφέλη ὑπέλαβεν αὐτὸν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν. Καὶ ἐνῷ ἦσαν ἀτενίζοντες εἰς τὸν οὐρανὸν ὅτε αὐτὸς ἀνέβαινεν, ἰδού, ἄνδρες δύο μὲ ἱμάτια λευκὰ ἐστάθησαν πλησίον αὐτῶν, οἵτινες καὶ εἶπον· Ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἵστασθε ἐμβλέποντες εἰς τὸν οὐρανόν; οὗτος Ἰησοῦς, ὅστις ἀνελήφθη ἀφ᾿ ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανόν, θέλει ἐλθεῖ οὕτω καθ᾿ ὅν τρόπον εἴδετε αὐτὸν πορευόμενον εἰς τὸν οὐρανόν.

καὶ ἐπέβαλον τὰς χεῖρας αὑτῶν ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους, καὶ ἔβαλον αὐτοὺς εἰς δημοσίαν φυλακήν. Ἄγγελος ὅμως Κυρίου διὰ τῆς νυκτὸς ἤνοιξε τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, καὶ ἐκβαλὼν αὐτοὺς εἶπεν· Ὑπάγετε, καὶ σταθέντες λαλεῖτε ἐν τῷ ἱερῷ πρὸς τὸν λαὸν πάντας τοὺς λόγους τῆς ζωῆς ταύτης.

οἵτινες ἐλάβετε τὸν νόμον ἐκ διαταγῶν ἀγγέλων καὶ δὲν ἐφυλάξατε.

Ἄγγελος δὲ Κυρίου ἐλάλησε πρὸς τὸν Φίλιππον, λέγων· Σηκώθητι καὶ ὕπαγε πρὸς μεσημβρίαν εἰς τὴν ὁδὸν τὴν καταβαίνουσαν ἀπὸ Ἱερουσαλήμ εἰς Γάζαν· αὕτη εἶναι ἔρημος.

οὗτος εἶδε φανερὰ δι᾿ ὀράματος περὶ τὴν ἐννάτην ὥραν τῆς ἡμέρας ἄγγελον τοῦ Θεοῦ, ὅτι εἰσῆλθε πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Κορνήλιε. Ὁ δὲ ἀτενίσας εἰς αὐτὸν καὶ ἔμφοβος γενόμενος, εἶπε· Τί εἶναι, Κύριε; Καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Αἱ προσευχαὶ σου καὶ αἱ ἐλεημοσύναι σου ἀνέβησαν εἰς μνημόσυνόν σου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ὁ μὲν λοιπὸν Πέτρος ἐφυλάττετο ἐν τῇ φυλακῇ· ἐγίνετο δὲ ὑπὸ τῆς ἐκκλησίας ἀκατάπαυστος προσευχή πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ αὐτοῦ. Ὅτε δὲ ἔμελλεν Ἡρώδης νὰ παραστήσῃ αὐτόν, τὴν νύκτα ἐκείνην Πέτρος ἐκοιμᾶτο μεταξὺ δύο στρατιωτῶν δεδεμένος μὲ δύο ἁλύσεις, καὶ φύλακες ἔμπροσθεν τῆς θύρας ἐφύλαττον τὸ δεσμωτήριον. Καὶ ἰδού, ἄγγελος Κυρίου ἦλθεν ἐξαίφνης καὶ φῶς ἔλαμψεν ἐν τῷ οἰκήματι· κτυπήσας δὲ τὴν πλευρὰν τοῦ Πέτρου ἐξύπνησεν αὐτόν, λέγων· Σηκώθητι ταχέως. Καὶ ἔπεσον αἱ ἁλύσεις αὐτοῦ ἐκ τῶν χειρῶν. Καὶ εἶπεν ἄγγελος πρὸς αὐτόν· Περιζώσθητι καὶ ὑπόδησον τὰ σανδάλιά σου. Καὶ ἔκαμεν οὕτω. Καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Φόρεσον τὸ ἱμάτιόν σου καὶ ἀκολούθει μοι. Καὶ ἐξελθὼν ἠκολούθει αὐτόν, καὶ δὲν ἤξευρεν ὅτι τὸ γινόμενον διὰ τοῦ ἀγγέλου ἦτο ἀληθινόν, ἀλλ᾿ ἐνόμιζεν ὅτι βλέπει ὄραμα. Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν πρώτην καὶ δευτέραν φρουράν, ἦλθον εἰς τὴν πύλην τὴν σιδηρὰν τὴν φέρουσαν εἰς τὴν πόλιν, ἥτις ἀφ᾿ ἑαυτῆς ἠνοίχθη εἰς αὐτούς, καὶ ἐξελθόντες διεπέρασαν ὁδὸν μίαν, καὶ εὐθὺς ἄγγελος ἀνεχώρησεν ἀπ᾿ αὐτοῦ.

Καὶ Πέτρος συνελθὼν εἰς ἑαυτόν, εἶπε· Τώρα γνωρίζω ἀληθῶς ὅτι Κύριος ἐξαπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ μὲ ἠλευθέρωσεν ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Ἡρώδου καὶ ὅλης τῆς ἐλπίδος τοῦ λαοῦ τῶν Ἰουδαίων. Καὶ ἀφοῦ ἐσκέφθη, ἦλθεν εἰς τὴν οἰκίαν Μαρίας τῆς μητρὸς τοῦ Ἰωάννου τοῦ ἐπονομαζομένου Μάρκου, ὅπου ἦσαν ἱκανοὶ συνηθροισμένοι καὶ προσευχόμενοι. Ὅτε δὲ Πέτρος ἔκρουσε τὴν θύραν τοῦ προαυλίου, προσῆλθε θεράπαινα ὀνομαζομένη Ῥόδη, διὰ νὰ ἀκούσῃ, καὶ γνωρίσασα τὴν φωνήν τοῦ Πέτρου ἀπὸ τῆς χαρᾶς δὲν ἤνοιξε τὴν πύλην, ἀλλ᾿ ἔτρεξε καὶ ἀπήγγειλεν ὅτι Πέτρος ἵσταται ἔμπροσθεν τῆς πύλης. Οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτήν· Παραφρονεῖς. Ἐκείνη ὅμως διϊσχυρίζετο ὅτι οὕτως ἔχει. Οἱ δὲ ἔλεγον· ἄγγελος αὐτοῦ εἶναι. Ὁ δὲ Πέτρος ἐπέμενε κρούων. Καὶ ἀνοίξαντες εἶδον αὐτὸν καὶ ἐξεπλάγησαν.

Καὶ ἐν ἡμέρᾳ ὡρισμένῃ ἐνδυθεὶς Ἡρώδης βασιλικήν στολήν καὶ καθήσας ἐπὶ τοῦ θρόνου, ἐδημηγόρει πρὸς αὐτούς. Ὁ δὲ λαὸς ἐπεφώνει· Θεοῦ φωνή καὶ οὐχὶ ἀνθρώπου. Καὶ παρευθὺς ἐπάταξεν αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου, διότι δὲν ἔδωκε τὴν δόξαν εἰς τὸν Θεόν, καὶ γενόμενος σκωληκόβρωτος ἐξεψύχησεν.

Διότι οἱ μὲν Σαδδουκαῖοι λέγουσιν ὅτι δὲν εἶναι ἀνάστασις οὐδὲ ἄγγελος οὐδὲ πνεῦμα, οἱ δὲ Φαρισαῖοι ὁμολογοῦσιν ἀμφότερα.

Διότι τὴν νύκτα ταύτην ἐφάνη εἰς ἐμὲ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, τοῦ ὁποίου εἶμαι, τὸν ὁποῖον καὶ λατρεύω, λέγων· μή φοβοῦ, Παῦλε· πρέπει νὰ παρασταθῇς ἐνώπιον τοῦ Καίσαρος· καὶ ἰδού, Θεὸς σοὶ ἐχάρισε πάντας τοὺς πλέοντας μετὰ σοῦ.

Δὲν ἐξεύρετε ὅτι ἀγγέλους θέλομεν κρίνει; πόσῳ μᾶλλον βιωτικά;

Διὰ τοῦτο γυνή χρεωστεῖ νὰ ἔχῃ ἐξουσίαν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς διὰ τοὺς ἀγγέλους.

Ἐὰν λαλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μή ἔχω, ἔγεινα χαλκὸς ἠχῶν κύμβαλον ἀλαλάζον.

Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ σᾶς κηρύττῃ ἄλλο εὐαγγέλιον παρὰ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον σᾶς ἐκηρύξαμεν, ἄς ἦναι ἀνάθεμα.

Ἄς μή σᾶς στερήσῃ μηδεὶς τοῦ βραβείου μὲ προσποίησιν ταπεινοφροσύνης καὶ μὲ θρησκείαν τῶν ἀγγέλων, ἐμβατεύων εἰς πράγματα τὰ ὁποῖα δὲν εἶδε, ματαίως φυσιούμενος ὑπὸ τοῦ νοὸς τῆς σαρκὸς αὑτοῦ,

ἐπειδή αὐτὸς Κύριος θέλει καταβῆ ἀπ᾿ οὐρανοῦ μὲ κέλευσμα, μὲ φωνήν ἀρχαγγέλου καὶ μὲ σάλπιγγα Θεοῦ, καὶ οἱ ἀποθανόντες ἐν Χριστῷ θέλουσιν ἀναστηθῆ πρῶτον,

Διότι πρὸς τίνα τῶν ἀγγέλων εἶπέ ποτε· Υἱὸς μου εἶσαι σύ, Ἐγὼ σήμερον σὲ ἐγέννησα; καὶ πάλιν· Ἐγὼ θέλω εἶσθαι εἰς αὐτὸν Πατήρ, καὶ αὐτὸς θέλει εἶσθαι εἰς ἐμὲ Υἱός;

Ὅταν δὲ πάλιν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην, λέγει· Καὶ ἄς προσκυνήσωσιν εἰς αὐτὸν πάντες οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ.

Καὶ περὶ μὲν τῶν ἀγγέλων λέγει· ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὑτοῦ πνεύματα, καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὑτοῦ πυρὸς φλόγα·

Πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἶπέ ποτε· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἑωσοῦ θέσω τοὺς ἐχθροὺς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; Δὲν εἶναι πάντες λειτουργικὰ πνεύματα εἰς ὑπηρεσίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας νὰ κληρονομήσωσι σωτηρίαν;

Διότι δὲν ὑπέταξεν εἰς ἀγγέλους τὴν οἰκουμένην τὴν μέλλουσαν, περὶ τῆς ὁποίας λαλοῦμεν. Ἐμαρτύρησε δὲ τις ἔν τινι μέρει, λέγων· Τί εἶναι ἄνθρωπος, ὥστε νὰ ἐνθυμῆσαι αὐτόν, υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ ἐπισκέπτησαι αὐτόν; Ἔκαμες αὐτὸν ὀλίγον τι κατώτερον τῶν ἀγγέλων, μὲ δόξαν καὶ τιμήν ἐστεφάνωσας αὐτὸν καὶ κατέστησας αὐτὸν ἐπὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου·

Διότι βεβαίως δὲν ἀνέλαβεν ἀγγέλων φύσιν, ἀλλὰ σπέρματος Ἀβραὰμ ἀνέλαβεν.

ὑπεράνω δὲ αὐτῆς ἦσαν Χερουβεὶμ δόξης κατασκιάζοντα τὸ ἱλαστήριον· περὶ τῶν ὁποίων δὲν εἶναι τώρα χρεία νὰ λέγωμεν κατὰ μέρος.

ἀλλὰ προσήλθετε εἰς ὄρος Σιὼν καὶ εἰς πόλιν Θεοῦ ζῶντος, τὴν ἐπουράνιον Ἱερουσαλήμ, καὶ εἰς μυριάδας ἀγγέλων, εἰς πανήγυριν καὶ ἐκκλησίαν πρωτοτόκων καταγεγραμμένων ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ εἰς Θεὸν κριτήν πάντων, καὶ εἰς πνεύματα δικαίων οἵτινες ἔλαβον τὴν τελειότητα,

τὴν φιλοξενίαν μή λησμονεῖτε· ἐπειδή διὰ ταύτης τινὲς ἐφιλοξένησαν ἀγγέλους μή γνωρίζοντες.

εἰς τοὺς ὁποίους ἀπεκαλύφθη ὅτι οὐχὶ δι᾿ ἑαυτούς, ἀλλὰ δι᾿ ἡμᾶς ὑπηρέτουν αὐτά, τὰ ὁποῖα τώρα ἀνηγγέλθησαν πρὸς ἐσᾶς διὰ τῶν κηρυξάντων τὸ εὐαγγέλιον εἰς ἐσᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ τῷ ἀποσταλέντι ἀπ᾿ οὐρανοῦ, εἰς τὰ ὁποῖα ἐπιθυμοῦσιν οἱ ἄγγελοι νὰ παρακύψωσι.

ὅστις εἶναι ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ πορευθεὶς εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ εἰς ὅν ὑπετάχθησαν ἄγγελοι καὶ ἐξουσίαι καὶ δυνάμεις.

ἐνῷ οἱ ἄγγελοι, μεγαλήτεροι ὄντες εἰς ἰσχὺν καὶ δύναμιν, δὲν φέρουσι κατ᾿ αὐτῶν βλάσφημον κρίσιν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Ἀγαπητοί, μή πιστεύετε εἰς πᾶν πνεῦμα, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα ἄν ἦναι ἐκ τοῦ Θεοῦ· διότι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξῆλθον εἰς τὸν κόσμον. Ἐκ τούτου γνωρίζετε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· πᾶν πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ὁμολογεῖ ὅτι Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθεν ἐν σαρκί, εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ·

Ὁ δὲ Μιχαήλ ἀρχάγγελος, ὅτε ἀγωνιζόμενος μὲ τὸν διάβολον ἐφιλονείκει περὶ τοῦ σώματος τοῦ Μωϋσέως, δὲν ἐτόλμησε νὰ ἐπιφέρῃ ἐναντίον αὐτοῦ κατηγορίαν βλάσφημον, ἀλλ᾿ εἶπεν· Κύριος νὰ σὲ ἐπιτιμήσῃ.

τὸ μυστήριον τῶν ἑπτὰ ἀστέρων, τοὺς ὁποίους εἶδες ἐν τῇ δεξιᾷ μου, καὶ τὰς ἑπτὰ λυχνίας τὰς χρυσᾶς. Οἱ ἑπτὰ ἀστέρες εἶναι οἱ ἄγγελοι τῶν ἑπτὰ ἐκκλησιῶν, καὶ αἱ ἑπτὰ λυχνίαι, τὰς ὁποίας εἶδες, εἶναι αἱ ἑπτὰ ἐκκλησίαι.

Ὁ νικῶν, οὗτος θέλει ἐνδυθῆ ἱμάτια λευκά, καὶ δὲν θέλω ἐξαλείψει τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐκ τοῦ βιβλίου τῆς ζωῆς, καὶ θέλω ὁμολογήσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ Πατρὸς μου καὶ ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ.

Καὶ κύκλῳ τοῦ θρόνου ἦσαν θρόνοι εἰκοσιτέσσαρες· καὶ ἐπὶ τοὺς θρόνους εἶδον καθημένους τοὺς εἰκοσιτέσσαρας πρεσβυτέρους, ἐνδεδυμένους ἱμάτια λευκά, καὶ εἶχον ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὑτῶν στεφάνους χρυσούς. Καὶ ἐκ τοῦ θρόνου ἐξήρχοντο ἀστραπαὶ καὶ βρονταὶ καὶ φωναί· καὶ ἦσαν ἑπτὰ λαμπάδες πυρὸς καιόμεναι ἔμπροσθεν τοῦ θρόνου, αἵτινες εἶναι τὰ ἑπτὰ πνεύματα τοῦ Θεοῦ·

καὶ ἔμπροσθεν τοῦ θρόνου ἦτο θάλασσα ὑαλίνη, ὁμοία μὲ κρύσταλλον· καὶ ἐν τῷ μέσῳ τοῦ θρόνου καὶ κύκλῳ τοῦ θρόνου τέσσαρα ζῶα γέμοντα ὀφθαλμῶν ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν. Καὶ τὸ ζῶον τὸ πρῶτον ἦτο ὅμοιον μὲ λέοντα, καὶ τὸ δεύτερον ζῶον ὅμοιον μὲ μοσχάριον, καὶ τὸ τρίτον ζῶον εἶχε τὸ πρόσωπον ὡς ἄνθρωπος, καὶ τὸ τέταρτον ζῶον ἦτο ὅμοιον μὲ ἀετὸν πετώμενον. Καὶ τὰ τέσσαρα ζῶα εἶχον ἕκαστον χωριστὰ ἀνὰ ἕξ πτέρυγας κυκλόθεν καὶ ἔσωθεν ἦσαν γέμοντα ὀφθαλμῶν, καὶ δὲν παύουσιν ἡμέραν καὶ νύκτα λέγοντα· Ἃγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Θεὸς παντοκράτωρ, ἦν καὶ ὤν καὶ ἐρχόμενος. Καὶ ὅταν προσφέρωσι τὰ ζῶα δόξαν καὶ τιμήν καὶ εὐχαριστίαν εἰς τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου, εἰς τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι θέλουσι πέσει ἐνώπιον τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου, καὶ θέλουσι προσκυνήσει τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, καὶ θέλουσι βάλει τοὺς στεφάνους αὑτῶν ἐνώπιον τοῦ θρόνου, λέγοντες· Ἄξιος εἶσαι, Κύριε, νὰ λάβῃς τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμήν καὶ τὴν δύναμιν, διότι σὺ ἔκτισας τὰ πάντα, καὶ διὰ τὸ θέλημά σου ὑπάρχουσι καὶ ἐκτίσθησαν.

Καὶ εἶδον ἄγγελον ἰσχυρὸν κηρύττοντα μετὰ φωνῆς μεγάλης· Τίς εἶναι ἄξιος νὰ ἀνοίξῃ τὸ βιβλίον καὶ νὰ λύσῃ τὰς σφραγίδας αὐτοῦ;

Καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ ἐν μέσῳ τοῦ θρόνου καὶ τῶν τεσσάρων ζώων καὶ ἐν μέσῳ τῶν πρεσβυτέρων Ἀρνίον ἱστάμενον ὡς ἐσφαγμένον, ἔχον κέρατα ἑπτὰ καὶ ὀφθαλμοὺς ἑπτά, οἵτινες εἶναι τὰ ἑπτὰ πνεύματα τοῦ Θεοῦ τὰ ἀπεσταλμένα εἰς πᾶσαν τὴν γῆν. Καὶ ἦλθε καὶ ἔλαβε τὸ βιβλίον ἐκ τῆς δεξιᾶς τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου. Καὶ ὅτε ἔλαβε τὸ βιβλίον, τὰ τέσσαρα ζῶα καὶ οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι ἔπεσον ἐνώπιον τοῦ Ἀρνίου, ἔχοντες ἕκαστος κιθάρας καὶ φιάλας χρυσᾶς πλήρεις θυμιαμάτων, αἵτινες εἶναι αἱ προσευχαὶ τῶν ἁγίων·

Καὶ εἶδον καὶ ἤκουσα φωνήν ἀγγέλων πολλῶν κυκλόθεν τοῦ θρόνου καὶ τῶν ζώων καὶ τῶν πρεσβυτέρων, καὶ ἦτο ἀριθμὸς αὐτῶν μυριάδες μυριάδων καὶ χιλιάδες χιλιάδων, λέγοντες μετὰ φωνῆς μεγάλης· Ἄξιον εἶναι τὸ Ἀρνίον τὸ ἐσφαγμένον νὰ λάβῃ τὴν δύναμιν καὶ πλοῦτον καὶ σοφίαν καὶ ἰσχὺν καὶ τιμήν καὶ δόξαν καὶ εὐλογίαν. Καὶ πᾶν κτίσμα, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ὑποκάτω τῆς γῆς καὶ ὅσα εἶναι ἐν τῇ θαλάσσῃ καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, ἤκουσα ὅτι ἔλεγον· Εἰς τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ εἰς τὸ Ἀρνίον ἔστω εὐλογία καὶ τιμή καὶ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Καὶ τὰ τέσσαρα ζῶα ἔλεγον· Ἀμήν· καὶ οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι ἔπεσαν καὶ προσεκύνησαν τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Καὶ μετὰ ταῦτα εἶδον τέσσαρας ἀγγέλους ἱσταμένους ἐπὶ τὰς τέσσαρας γωνίας τῆς γῆς, κρατοῦντας τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τῆς γῆς, διὰ νὰ μή πνέῃ ἄνεμος ἐπὶ τῆς γῆς μήτε ἐπὶ τῆς θαλάσσης μήτε ἐπὶ πᾶν δένδρον. Καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον ὅτι ἀνέβη ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου, ἔχων σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, καὶ ἔκραξε μετὰ φωνῆς μεγάλης πρὸς τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους, εἰς τοὺς ὁποίους ἐδόθη νὰ βλάψωσι τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, λέγων· Μή βλάψητε τὴν γῆν μήτε τὴν θάλασσαν μήτε τὰ δένδρα, ἑωσοῦ σφραγίσωμεν τοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν.

Καὶ πάντες οἱ ἄγγελοι ἵσταντο κύκλῳ τοῦ θρόνου καὶ τῶν πρεσβυτέρων καὶ τῶν τεσσάρων ζώων, καὶ ἔπεσαν κατὰ πρόσωπον ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ προσεκύνησαν τὸν Θεὸν λέγοντες· Ἀμήν· εὐλογία καὶ δόξα καὶ σοφία καὶ εὐχαριστία καὶ τιμή καὶ δύναμις καὶ ἰσχὺς ἀνήκει εἰς τὸν Θεὸν ἡμῶν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Καὶ εἶδον τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους, οἵτινες ἵσταντο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐδόθησαν εἰς αὐτοὺς ἑπτὰ σάλπιγγες. Καὶ ἦλθεν ἄλλος ἄγγελος καὶ ἐστάθη ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου, κρατῶν θυμιατήριον χρυσοῦν, καὶ ἐδόθησαν εἰς αὐτὸν θυμιάματα πολλά, διὰ νὰ προσφέρῃ μὲ τὰς προσευχὰς πάντων τῶν ἁγίων ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τὸ χρυσοῦν τὸ ἐνώπιον τοῦ θρόνου. Καὶ ἀνέβη καπνὸς τῶν θυμιαμάτων μὲ τὰς προσευχὰς πάντων τῶν ἁγίων ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ ἀγγέλου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἔλαβεν ἄγγελος τὸ θυμιατήριον καὶ ἐγέμισεν αὐτὸ ἐκ τοῦ πυρὸς τοῦ θυσιαστηρίου καὶ ἔρριψεν εἰς τὴν γῆν. Καὶ ἔγειναν φωναὶ καὶ βρονταὶ καὶ ἀστραπαὶ καὶ σεισμός. Καὶ οἱ ἑπτὰ ἄγγελοι, οἱ ἔχοντες τὰς ἑπτὰ σάλπιγγας, ἡτοίμασαν ἑαυτοὺς διὰ νὰ σαλπίσωσι.

Καὶ πρῶτος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ ἔγεινε χάλαζα καὶ πῦρ μεμιγμένα μὲ αἷμα, καὶ ἐρρίφθησαν εἰς τὴν γῆν· καὶ τὸ τρίτον τῶν δένδρων κατεκάη καὶ πᾶς χλωρὸς χόρτος κατεκάη. Καὶ δεύτερος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ ὡς ὄρος μέγα καιόμενον μὲ πῦρ ἐρρίφθη εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ τὸ τρίτον τῆς θαλάσσης ἔγεινεν αἷμα, καὶ ἀπέθανε τὸ τρίτον τῶν ἐμψύχων κτισμάτων τῶν ἐν τῇ θαλάσσῃ καὶ τὸ τρίτον τῶν πλοίων διεφθάρη. Καὶ τρίτος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ ἔπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀστήρ μέγας καιόμενος ὡς λαμπάς, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὸ τρίτον τῶν ποταμῶν, καὶ ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων· καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀστέρος λέγεται Ἄψινθος· καὶ ἔγεινε τὸ τρίτον τῶν ὑδάτων ἄψινθος, καὶ πολλοὶ ἄνθρωποι ἀπέθανον ἐκ τῶν ὑδάτων, διότι ἐπικράνθησαν. Καὶ τέταρτος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ ἐκτυπήθη τὸ τρίτον τοῦ ἡλίου καὶ τὸ τρίτον τῆς σελήνης καὶ τὸ τρίτον τῶν ἀστέρων, διὰ νὰ σκοτισθῇ τὸ τρίτον αὐτῶν, καὶ ἡμέρα νὰ χάσῃ τὸ τρίτον τοῦ φωτισμοῦ αὑτῆς, καὶ νὺξ ὁμοίως. Καὶ εἶδον καὶ ἤκουσα ἕνα ἄγγελον πετώμενον εἰς τὸ μεσουράνημα, ὅστις ἔλεγε μετὰ φωνῆς μεγάλης· Οὐαί, οὐαί, οὐαὶ εἰς τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς διὰ τὰς λοιπὰς φωνὰς τῆς σάλπιγγος τῶν τριῶν ἀγγέλων τῶν μελλόντων νὰ σαλπίσωσι.

Καὶ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε· καὶ εἶδον ὅτι ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν ἀστήρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν τὸ κλειδίον τοῦ φρέατος τῆς ἀβύσσου.

Καὶ ἕκτος ἄγγελος ἐσάλπισε· καὶ ἤκουσα μίαν φωνήν ἐκ τῶν τεσσάρων κεράτων τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ χρυσοῦ τοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, λέγουσαν πρὸς τὸν ἕκτον ἄγγελον, ὅστις εἶχε τὴν σάλπιγγα· Λύσον τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους τοὺς δεδεμένους εἰς τὸν μέγαν ποταμὸν Εὐφράτην. Καὶ ἐλύθησαν οἱ τέσσαρες ἄγγελοι, οἱ ἡτοιμασμένοι εἰς τὴν ὥραν καὶ ἡμέραν καὶ μῆνα καὶ ἐνιαυτόν, διὰ νὰ θανατώσωσι τὸ τρίτον τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἀριθμὸς τῶν στρατευμάτων τοῦ ἱππικοῦ ἦτο δύο μυριάδες μυριάδων· καὶ ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν.

Καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον ἰσχυρὸν καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἐνδεδυμένον νεφέλην, καὶ ἦτο ἶρις ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ἥλιος, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς στῦλοι πυρός, καὶ εἶχεν ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ βιβλιάριον ἀνεῳγμένον. Καὶ ἔθεσε τὸν πόδα αὑτοῦ τὸν δεξιὸν ἐπὶ τὴν θάλασσαν, τὸν δὲ ἀριστερὸν ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἔκραξε μετὰ φωνῆς μεγάλης καθὼς βρυχᾶται λέων. Καὶ ὅτε ἔκραξεν, ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταὶ τὰς ἑαυτῶν φωνάς. Καὶ ὅτε ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταὶ τὰς φωνὰς ἑαυτῶν, ἔμελλον νὰ γράφω· καὶ ἤκουσα φωνήν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λέγουσαν πρὸς ἐμέ. Σφράγισον ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταί, καὶ μή γράψῃς ταῦτα. Καὶ ἄγγελος, τὸν ὁποῖον εἶδον ἱστάμενον ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, ἐσήκωσε τὴν χεῖρα αὑτοῦ εἰς τὸν οὐρανόν καὶ ὥμοσεν εἰς τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ὅστις ἔκτισε τὸν οὐρανὸν καὶ τὰ ἐν αὐτῷ, καὶ τὴν γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ, ὅτι καιρὸς δὲν θέλει εἶσθαι ἔτι, ἀλλ᾿ ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς φωνῆς τοῦ ἑβδόμου ἀγγέλου, ὅταν μέλλῃ νὰ σαλπίσῃ, τότε θέλει τελεσθῆ τὸ μυστήριον τοῦ Θεοῦ, καθὼς ἐφανέρωσε πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ δούλους τοὺς προφήτας.

Καὶ φωνή, τὴν ὁποίαν ἤκουσα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, πάλιν ἐλάλει μετ᾿ ἐμοῦ καὶ ἔλεγεν· Ὕπαγε, λάβε τὸ βιβλιάριον τὸ ἀνεῳγμένον ἐν τῇ χειρὶ τοῦ ἀγγέλου τοῦ ἱσταμένου ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ ὑπῆγα πρὸς τὸν ἄγγελον, λέγων πρὸς αὐτόν, Δὸς μοι τὸ βιβλιάριον. Καὶ λέγει πρὸς ἐμέ· Λάβε καὶ κατάφαγε αὐτό, καὶ θέλει πικράνει τὴν κοιλίαν σου, πλήν ἐν τῷ στόματί σου θέλει εἶσθαι γλυκὺ ὡς μέλι. Καὶ ἔλαβον τὸ βιβλιάριον ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ ἀγγέλου καὶ κατέφαγον αὐτό· καὶ ἦτο ἐν τῷ στόματί μου ὡς μέλι γλυκύ· καὶ ὅτε ἔφαγον αὐτὸ ἐπικράνθη κοιλία μου. Καὶ μοὶ λέγει· Πρέπει πάλιν νὰ προφητεύσῃς περὶ λαῶν καὶ ἐθνῶν καὶ γλωσσῶν καὶ βασιλέων πολλῶν.

Καὶ ἕβδομος ἄγγελος ἐσάλπισε καὶ ἔγειναν φωναὶ μεγάλαι ἐν τῷ οὐρανῷ, λέγουσαι· Αἱ βασιλεῖαι τοῦ κόσμου ἔγειναν τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ, καὶ θέλει βασιλεύσει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Καὶ οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι, οἱ καθήμενοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς θρόνους αὑτῶν, ἔπεσαν κατὰ πρόσωπον αὑτῶν καὶ προσεκύνησαν τὸν Θεόν, λέγοντες· Εὐχαριστοῦμέν σοι, Κύριε Θεὲ παντοκράτωρ, ὤν καὶ ἦν καὶ ἐρχόμενος, διότι ἔλαβες τὴν δύναμίν σου τὴν μεγάλην καὶ ἐβασίλευσας,

Καὶ ἔγεινε πόλεμος ἐν τῷ οὐρανῷ· Μιχαήλ καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ ἐπολέμησαν κατὰ τοῦ δράκοντος· καὶ δράκων ἐπολέμησε καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ, καὶ δὲν ὑπερίσχυσαν, οὐδὲ εὑρέθη πλέον τόπος αὐτῶν ἐν τῷ οὐρανῷ.

Καὶ ἔψαλλον ὡς ᾠδήν νέαν ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τῶν τεσσάρων ζῴων καὶ τῶν πρεσβυτέρων· καὶ οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ μάθῃ τὴν ᾠδήν, εἰμή αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οἱ ἠγορασμένοι ἀπὸ τῆς γῆς.

Καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον πετώμενον εἰς τὸ μεσουράνημα, ὅστις εἶχεν εὐαγγέλιον αἰώνιον, διὰ νὰ κηρύξῃ εἰς τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς καὶ εἰς πᾶν ἔθνος καὶ φυλήν καὶ γλῶσσαν καὶ λαόν, καὶ ἔλεγε μετὰ φωνῆς μεγάλης· Φοβήθητε τὸν Θεὸν καὶ δότε δόξαν εἰς αὐτόν, διότι ἦλθεν ὥρα τῆς κρίσεως αὐτοῦ, καὶ προσκυνήσατε τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων. Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἠκολούθησε, λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν πόλις μεγάλη, διότι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὑτῆς ἐπότισε πάντα τὰ ἔθνη. Καὶ τρίτος ἄγγελος ἠκολούθησεν αὐτούς, λέγων μετὰ φωνῆς μεγάλης· Ὅστις προσκυνεῖ τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ καὶ λαμβάνει χάραγμα ἐπὶ τοῦ μετώπου αὑτοῦ ἐπὶ τῆς χειρὸς αὑτοῦ, καὶ αὐτὸς θέλει πίει ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ κεκερασμένου ἀκράτου ἐν τῷ ποτηρίῳ τῆς ὀργῆς αὐτοῦ, καὶ θέλει βασανισθῆ μὲ πῦρ καὶ θεῖον ἐνώπιον τῶν ἁγίων ἀγγέλων καὶ ἐνώπιον τοῦ Ἀρνίου.

Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ναοῦ, κράζων μετὰ μεγάλης φωνῆς πρὸς τὸν καθήμενον ἐπὶ τῆς νεφέλης. Πέμψον τὸ δρέπανόν σου καὶ θέρισον, διότι ἦλθεν εἰς σὲ ὥρα τοῦ νὰ θερίσῃς, ἐπειδή ἐξηράνθη θερισμὸς τῆς γῆς. Καὶ καθήμενος ἐπὶ τῆς νεφέλης ἔβαλε τὸ δρέπανον αὑτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἐθερίσθη γῆ.

Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ναοῦ τοῦ ἐν τῷ οὐρανῷ, ἔχων καὶ αὐτὸς δρέπανον κοπτερόν. Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου, ἔχων ἐξουσίαν ἐπὶ τοῦ πυρός, καὶ ἐφώναξε μετὰ κραυγῆς μεγάλης πρὸς τὸν ἔχοντα τὸ δρέπανον τὸ κοπτερόν, λέγων· Πέμψον τὸ δρέπανόν σου τὸ κοπτερὸν καὶ τρύγησον τοὺς βότρυας τῆς ἀμπέλου τῆς γῆς, διότι ὠρίμασαν τὰ σταφύλια αὐτῆς. Καὶ ἔβαλεν ἄγγελος τὸ δρέπανον αὑτοῦ εἰς τὴν γῆν καὶ ἐτρύγησε τὴν ἄμπελον τῆς γῆς καὶ ἔρριψε τὰ τρυγηθέντα εἰς τὸν μεγάλον ληνὸν τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐπατήθη ληνὸς ἔξω τῆς πόλεως, καὶ ἐξῆλθεν αἷμα ἐκ τοῦ ληνοῦ ἕως τῶν χαλινῶν τῶν ἵππων εἰς διάστημα χιλίων ἐξακοσίων σταδίων.

Καὶ εἶδον ἄλλο σημεῖον ἐν τῷ οὐρανῷ μέγα καὶ θαυμαστόν, ἀγγέλους ἑπτά, οἵτινες εἶχον τὰς ἑπτὰ ἐσχάτας πληγάς, διότι ἐν αὐταῖς ἐτελέσθη θυμὸς τοῦ Θεοῦ.

καὶ ἐξῆλθον ἐκ τοῦ ναοῦ οἱ ἑπτὰ ἄγγελοι, ἔχοντες τὰς ἑπτὰ πληγάς, ἐνδεδυμένοι λινὰ καθαρὰ καὶ λαμπρὰ καὶ περιεζωσμένοι περὶ τὰ στήθη ζῶνας χρυσᾶς. Καὶ ἕν ἐκ τῶν τεσσάρων ζώων ἔδωκεν εἰς τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους ἑπτὰ φιάλας χρυσᾶς, πλήρεις τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Καὶ ἐγεμίσθη ναὸς ἀπὸ καπνοῦ ἐκ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ καὶ ἐκ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ· καὶ οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν ναόν, ἑωσοῦ τελειώσωσιν αἱ ἑπτὰ πληγαὶ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων.

Καὶ ἤκουσα φωνήν μεγάλην ἐκ τοῦ ναοῦ λέγουσαν πρὸς τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους· Ὑπάγετε καὶ ἐκχέατε εἰς τὴν γῆν τὰς φιάλας τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὑπῆγεν πρῶτος καὶ ἐξέχεε τὴν φιάλην αὑτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν· καὶ ἔγεινεν ἕλκος κακὸν καὶ πονηρὸν εἰς τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς ἔχοντας τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τὴν εἰκόνα αὐτοῦ. Καὶ δεύτερος ἄγγελος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὑτοῦ εἰς τὴν θάλασσαν· καὶ ἔγεινεν αἷμα ὡς νεκροῦ, καὶ πᾶσα ψυχή ζῶσα ἀπέθανεν ἐν τῇ θαλάσσῃ. Καὶ τρίτος ἄγγελος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὑτοῦ εἰς τοὺς ποταμοὺς καὶ εἰς τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων· καὶ ἔγεινεν αἷμα. Καὶ ἤκουσα τὸν ἄγγελον τῶν ὑδάτων λέγοντα· Δίκαιος εἶσαι, Κύριε, ὤν καὶ ἦν καὶ ὅσιος, διότι ἔκρινας ταῦτα· ἐπειδή αἷμα ἁγίων καὶ προφητῶν ἐξέχεαν, καὶ αἷμα ἔδωκας εἰς αὐτοὺς νὰ πίωσι· διότι ἄξιοι εἶναι. Καὶ ἤκουσα ἄλλον ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου λέγοντα· Ναί, Κύριε Θεὲ παντοκράτωρ, ἀληθιναὶ καὶ δίκαιαι αἱ κρίσεις σου. Καὶ τέταρτος ἄγγελος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὑτοῦ ἐπὶ τὸν ἥλιον· καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν νὰ καυματίσῃ τοὺς ἀνθρώπους μὲ πῦρ. Καὶ ἐκαυματίσθησαν οἱ ἄνθρωποι καῦμα μέγα, καὶ ἐβλασφήμησαν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ τοῦ ἔχοντος ἐξουσίαν ἐπὶ τὰς πληγὰς ταύτας, καὶ δὲν μετενόησαν ὥστε νὰ δώσωσι δόξαν εἰς αὐτόν. Καὶ πέμπτος ἄγγελος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὑτοῦ ἐπὶ τὸν θρόνον τοῦ θηρίου· καὶ ἔγεινεν βασιλεία αὐτοῦ πλήρης σκότους, καὶ ἐμάσσουν τὰς γλώσσας αὑτῶν ἐκ τοῦ πόνου, καὶ ἐβλασφήμησαν τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ διὰ τοὺς πόνους αὑτῶν καὶ διὰ τὰ ἕλκη αὑτῶν, καὶ δὲν μετενόησαν ἀπὸ τῶν ἔργων αὑτῶν. Καὶ ἕκτος ἄγγελος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὑτοῦ ἐπὶ τὸν ποταμὸν τὸν μέγαν τὸν Εὐφράτην· καὶ ἐξηράνθη τὸ ὕδωρ αὐτοῦ, διὰ νὰ ἑτοιμασθῇ ὁδὸς τῶν βασιλέων τῶν ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου.

Καὶ ἕβδομος ἄγγελος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὑτοῦ εἰς τὸν ἀέρα· καὶ ἐξῆλθε φωνή μεγάλη ἀπὸ τοῦ ναοῦ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ θρόνου, λέγουσα· Ἐτελέσθη.

Καὶ ἦλθεν εἷς ἐκ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων τῶν ἐχόντων τὰς ἑπτὰ φιάλας, καὶ ἐλάλησε μετ᾿ ἐμοῦ, λέγων μοι· Ἐλθέ, θέλω σοὶ δείξει τὴν κρίσιν τῆς πόρνης τῆς μεγάλης τῆς καθημένης ἐπὶ τῶν ὑδάτων τῶν πολλῶν, μετὰ τῆς ὁποίας ἐπόρνευσαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ ἐμεθύσθησαν οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν ἐκ τοῦ οἴνου τῆς πορνείας αὐτῆς. Καὶ μὲ ἔφερεν ἐν πνεύματι εἰς ἔρημον. Καὶ εἶδον γυναῖκα καθημένην ἐπὶ θηρίον κόκκινον, γέμον ὀνομάτων βλασφημίας, ἔχον κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα.

Καὶ μετὰ ταῦτα εἶδον ἄγγελον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ὅστις εἶχεν ἐξουσίαν μεγάλην, καὶ γῆ ἐφωτίσθη ἐκ τῆς δόξης αὐτοῦ,

Καὶ ἐσήκωσεν εἷς ἄγγελος ἰσχυρὸς λίθον, ὡς μυλόπετραν μεγάλην, καὶ ἔρριψεν εἰς τὴν θάλασσαν, λέγων· Οὕτω μὲ ὁρμήν θέλει ῥιφθῆ Βαβυλὼν μεγάλη πόλις, καὶ δὲν θέλει εὑρεθῆ πλέον.

Καὶ ἔπεσον οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι καὶ τὰ τέσσαρα ζῶα καὶ προσεκύνησαν τὸν Θεὸν τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου λέγοντες· Ἀμήν, ἀλληλούϊα.

Καὶ εἶδον ἕνα ἄγγελον ἱστάμενον ἐν τῷ ἡλίῳ, καὶ ἔκραξε μετὰ φωνῆς μεγάλης, λέγων πρὸς πάντα τὰ ὄρνεα τὰ πετώμενα εἰς τὸ μεσουράνημα· Ἔλθετε καὶ συνάγεσθε εἰς τὸ δεῖπνον τοῦ μεγάλου Θεοῦ,

Καὶ εἶδον ἄγγελον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ὅστις εἶχε τὸ κλειδίον τῆς ἀβύσσου καὶ ἅλυσιν μεγάλην ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ. Καὶ ἐπίασε τὸν δράκοντα, τὸν ὄφιν τὸν ἀρχαῖον, ὅστις εἶναι Διάβολος καὶ Σατανᾶς, καὶ ἔδεσεν αὐτὸν χίλια ἔτη,

Καὶ ἦλθε πρὸς ἐμὲ εἷς τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων τῶν ἐχόντων τὰς ἑπτὰ φιάλας τὰς πλήρεις ἀπὸ τῶν ἑπτὰ ἐσχάτων πληγῶν, καὶ ἐλάλησε μετ᾿ ἐμοῦ, λέγων· Ἐλθέ, θέλω σοὶ δείξει τὴν νύμφην, τοῦ Ἀρνίου τὴν γυναῖκα. Καὶ μὲ ἔφερεν ἐν πνεύματι ἐπὶ ὄρος μέγα καὶ ὑψηλόν, καὶ μοὶ ἔδειξε τὴν πόλιν τὴν μεγάλην, τὴν ἁγίαν Ἰερουσαλήμ, καταβαίνουσαν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ,

Καὶ ἐμέτρησε τὸ τεῖχος αὐτῆς, ἑκατὸν τεσσαράκοντα τεσσάρων πηχῶν, κατὰ τὸ μέτρον τοῦ ἀνθρώπου, ἤγουν τοῦ ἀγγέλου.

Καὶ ἐγὼ Ἰωάννης εἶμαι ἰδὼν ταῦτα καὶ ἀκούσας. Καὶ ὅτε ἤκουσα καὶ εἶδον, ἔπεσα νὰ προσκυνήσω ἔμπροσθεν τῶν ποδῶν τοῦ ἀγγέλου τοῦ δεικνύοντος εἰς ἐμὲ ταῦτα. Καὶ λέγει πρὸς ἐμέ· Πρόσεχε μή κάμῃς τοῦτο· διότι ἐγὼ εἶμαι σύνδουλός σου καὶ τῶν ἀδελφῶν σου τῶν προφητῶν καὶ τῶν φυλαττόντων τοὺς λόγους τοῦ βιβλίου τούτου· τὸν Θεὸν προσκύνησον.

Ἐγὼ Ἰησοῦς ἔπεμψα τὸν ἄγγελόν μου νὰ μαρτυρήσῃ εἰς ἐσᾶς ταῦτα εἰς τὰς ἐκκλησίας. Ἐγὼ εἶμαι ῥίζα καὶ τὸ γένος τοῦ Δαβίδ, ἀστήρ λαμπρὸς καὶ ὀρθρινός.