21 – Λατρεία

Καὶ περιεπάτησεν Ἐνὼχ μετὰ τοῦ Θεοῦ, καὶ δὲν εὑρίσκετο πλέον· διότι μετέθεσεν αὐτὸν Θεός.

Καὶ Μελχισεδὲκ βασιλεὺς Σαλήμ ἔφερεν ἔξω ἄρτον καὶ οἶνον· ἦτο δὲ ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου. Καὶ εὐλόγησεν αὐτὸν καὶ εἶπεν, Εὐλογημένος Ἄβραμ παρὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ὅστις ἔκτισε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν· καὶ εὐλογητὸς Θεὸς Ὕψιστος ὅστις παρέδωκε τοὺς ἐχθροὺς σου εἰς τὴν χεῖρά σου. Καὶ Ἄβραμ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν δέκατον ἀπὸ πάντων.

Εἶπε δὲ Ἄβραμ πρὸς τὸν βασιλέα τῶν Σοδόμων, Ἐγὼ ὕψωσα τὴν χεῖρά μου πρὸς Κύριον, τὸν Θεὸν τὸν Ὕψιστον, ὅστις ἔκτισε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν,

Καὶ ἔπεσεν Ἄβραμ ἐπὶ πρόσωπον αὑτοῦ· καὶ ἐλάλησε πρὸς αὐτὸν Θεός, λέγων,

Τότε ἔκλινεν ἄνθρωπος καὶ προσεκύνησε τὸν Κύριον·

Καὶ κλίνας προσεκύνησα τὸν Κύριον· καὶ εὐλόγησα Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ κυρίου μου Ἀβραάμ, ὅστις μὲ κατευώδωσεν εἰς τὴν ἀληθινήν ὁδόν, διὰ νὰ λάβω τὴν θυγατέρα τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ κυρίου μου εἰς τὸν υἱὸν αὐτοῦ.

Καὶ ὅτε ἤκουσεν δοῦλος τοῦ Ἀβραὰμ τοὺς λόγους αὐτῶν, προσεκύνησεν ἕως ἐδάφους τὸν Κύριον.

Ἐφάνη δὲ εἰς αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου ἐν φλογὶ πυρὸς ἐκ μέσου τῆς βάτου· καὶ εἶδε καὶ ἰδού, βάτος ἐκαίετο ὑπὸ τοῦ πυρὸς καὶ βάτος δὲν κατεκαίετο.

Καὶ εἶπε, Μή πλησιάσῃς ἐδώ· λύσον τὰ ὑποδήματά σου ἐκ τῶν ποδῶν σου· διότι τόπος ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἵστασαι εἶναι γῆ ἁγία.

Καὶ εἶπεν Θεὸς πρὸς τὸν Μωϋσῆν, Ἐγὼ εἶμαι Ὤν· καὶ εἶπεν, Οὕτω θέλεις εἰπεῖ πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ· Ὤν μὲ ἀπέστειλε πρὸς ἐσᾶς.

καὶ διὰ τοῦτο βεβαίως σὲ διετήρησα, διὰ νὰ δείξω ἐν σοὶ τὴν δύναμίν μου καὶ νὰ κηρυχθῇ τὸ ὄνομά μου ἐν πάσῃ τῇ γῇ·

Ὁ δὲ Κύριος προεπορεύετο αὐτῶν, τὴν ἡμέραν ἐν στύλῳ νεφέλης, διὰ νὰ ὁδηγῇ αὐτοὺς ἐν τῇ ὁδῷ, τὴν δὲ νύκτα ἐν στύλῳ πυρός, διὰ νὰ φέγγῃ εἰς αὐτούς· ὥστε νὰ ὁδοιπορῶσιν ἡμέραν καὶ νύκτα· δὲν ἀπεμάκρυνεν ἀπὸ τῆς ὄψεως τοῦ λαοῦ τὸν στύλον τῆς νεφέλης τὴν ἡμέραν, οὔτε τὸν στύλον τοῦ πυρὸς τὴν νύκτα.

Τότε ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, προπορευόμενος τοῦ στρατεύματος τοῦ Ἰσραήλ, ἐσηκώθη καὶ ἦλθεν ὀπίσω αὐτῶν· καὶ στύλος τῆς νεφέλης ἐσηκώθη ἀπ᾿ ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἐστάθη ὄπισθεν αὐτῶν·

Τότε ἔψαλεν Μωϋσῆς καὶ οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ τὴν ᾠδήν ταύτην πρὸς τὸν Κύριον, καὶ εἶπον λέγοντες, Ἄς ψάλλω πρὸς τὸν Κύριον· διότι ἐδοξάσθη ἐνδόξως· τὸν ἵππον καὶ τὸν ἀναβάτην αὐτοῦ ἔρριψεν εἰς τὴν θάλασσαν. Ὁ Κύριος εἶναι δύναμίς μου καὶ τὸ σμά μου, καὶ ἐστάθη σωτηρία μου· αὐτὸς εἶναι Θεὸς μου καὶ θέλω δοξάσει αὐτόν· Θεὸς τοῦ πατρὸς μου, καὶ θέλω ὑψώσει αὐτόν.

Ἡ δεξιὰ σου, Κύριε, ἐδοξάσθη εἰς δύναμιν· δεξιὰ σου, Κύριε, συνέτριψε τὸν ἐχθρόν. Καὶ μὲ τὸ μέγεθος τῆς ὑπεροχῆς σου ἐξωλόθρευσας τοὺς ὑπεναντίους σου· ἐξαπέστειλας τὴν ὀργήν σου καὶ κατέφαγεν αὐτοὺς ὡς καλάμην.

Τίς ὅμοιός σου Κύριε, μεταξὺ τῶν θεῶν; Τίς ὅμοιός σου, ἔνδοξος εἰς ἁγιότητα, θαυμαστὸς εἰς ὕμνους, ἐνεργῶν τεράστια;

Ὁ Κύριος θέλει βασιλεύει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Καὶ ἐνῷ ἐλάλει Ἀαρὼν πρὸς πᾶσαν τὴν συναγωγήν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, ἔστρεψαν τὸ πρόσωπον πρὸς τὴν ἔρημον, καὶ ἰδού, δόξα τοῦ Κυρίου ἐφάνη ἐν τῇ νεφέλη.

Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς τὸν Μωϋσῆν, Ἰδού, ἐγὼ ἔρχομαι πρὸς σὲ ἐν νεφέλῃ πυκνῇ, διὰ νὰ ἀκούσῃ λαὸς ὅταν λαλήσω πρὸς σέ, καὶ ἔτι νὰ πιστεύῃ εἰς σὲ πάντοτε. Ἀνήγγειλε δὲ Μωϋσῆς πρὸς τὸν Κύριον τοὺς λόγους τοῦ λαοῦ.

Καὶ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ τὸ πρωΐ ἔγειναν βρονταὶ καὶ ἀστραπαί, καὶ νεφέλη πυκνή ἦτο ἐπὶ τοῦ ὄρους, καὶ φωνή σάλπιγγος δυνατή σφόδρα· καὶ ἔτρεμε πᾶς λαὸς ἐν τῷ στρατοπέδῳ. Τότε ἐξήγαγεν Μωϋσῆς τὸν λαὸν ἐκ τοῦ στρατοπέδου εἰς τὴν συνάντησιν τοῦ Θεοῦ· καὶ ἐστάθησαν ὑπὸ τὸ ὄρος. Τὸ δὲ ὄρος Σινὰ ἦτο ὅλον καπνός, διότι κατέβη Κύριος ἐν πυρὶ ἐπ᾿ αὐτό· ἀνέβαινε δὲ καπνὸς αὐτοῦ ὡς καπνὸς καμίνου καὶ ὅλον τὸ ὄρος ἐσείετο σφόδρα.

Ὁ Μωϋσῆς λοιπὸν ἀνέβη ἐπὶ τὸ ὄρος, καὶ νεφέλη ἐσκέπασε τὸ ὄρος. Καὶ ἐκάθησεν δόξα τοῦ Κυρίου ἐπὶ τοῦ ὄρους Σινά, καὶ νεφέλη ἐσκέπασεν αὐτὸ ἕξ ἡμέρας· καὶ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν ἐκάλεσεν Κύριος τὸν Μωϋσῆν ἐκ μέσου τῆς νεφέλης. Καὶ θέα τῆς δόξης τοῦ Κυρίου ἦτο, εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, ὡς πῦρ κατατρῶγον ἐπὶ τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους. Καὶ εἰσῆλθεν Μωϋσῆς εἰς τὸ μέσον τῆς νεφέλης καὶ ἀνέβη ἐπὶ τὸ ὄρος· καὶ ἐστάθη Μωϋσῆς ἐπὶ τοῦ ὄρους τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας.

καὶ ἐκεῖ θέλω γνωρισθῆ πρὸς σέ· καὶ ἐπάνωθεν τοῦ ἱλαστηρίου, ἐκ τοῦ μέσου τῶν δύο χερουβείμ, τῶν ἐπὶ τῆς κιβωτοῦ τοῦ μαρτυρίου, θέλω λαλήσει πρὸς σὲ περὶ πάντων ὅσα θέλω προστάξει εἰς σὲ νὰ εἴπῃς πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ.

Καὶ καθὼς εἰσήρχετο Μωϋσῆς εἰς τὴν σκηνήν, κατέβαινεν στύλος τῆς νεφέλης καὶ ἵστατο ἐπὶ τῶν θυρῶν τῆς σκηνῆς· καὶ ἐλάλει Κύριος μετὰ τοῦ Μωϋσέως. Καὶ ἔβλεπε πᾶς λαὸς τὸν στύλον τῆς νεφέλης ἱστάμενον ἐπὶ τῶν θυρῶν τῆς σκηνῆς· καὶ πᾶς λαὸς ἀνιστάμενος προσεκύνει, ἕκαστος ἀπὸ τῆς θύρας τῆς σκηνῆς αὑτοῦ. Καὶ ἐλάλει Κύριος πρὸς τὸν Μωϋσῆν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον, καθὼς λαλεῖ ἄνθρωπος πρὸς τὸν φίλον αὑτοῦ. Καὶ ἐπέστρεφεν εἰς τὸ στρατόπεδον· δὲ θεράπων αὐτοῦ νέος, Ἰησοῦς υἱὸς τοῦ Ναυῆ, δὲν ἀνεχώρει ἀπὸ τῆς σκηνῆς.

καὶ εἶπεν, παρουσία μου θέλει ἐλθεῖ μετὰ σοῦ καὶ θέλω σοι δώσει ἀνάπαυσιν.

Καὶ εἶπε, Δεῖξόν μοι, δέομαι, τὴν δόξαν σου. Ὁ δὲ εἶπεν, Ἐγὼ θέλω κάμει νὰ περάσῃ ἔμπροσθέν σου ὅλη ἀγαθότης μου καὶ θέλω κηρύξει τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἔμπροσθέν σου καὶ θέλω ἐλεήσει ὅντινα ἐλεῶ καὶ θέλω οἰκτειρήσει ὅντινα οἰκτείρω. Καὶ εἶπε, δὲν δύνασαι νὰ ἴδῃς τὸ πρόσωπόν μου· διότι ἄνθρωπος δὲν θέλει μὲ ἰδεῖ καὶ ζήσει. Καὶ εἶπεν Κύριος, Ἰδού, τόπος πλησίον μου, καὶ θέλεις σταθῆ ἐπὶ τῆς πέτρας· καὶ ὅταν δόξα μου διαβαίνῃ, θέλω σὲ βάλει εἰς τὸ σχίσμα τῆς πέτρας καὶ θέλω σὲ σκεπάσει μὲ τὴν χεῖρά μου, ἑωσοῦ παρέλθω· καὶ θέλω σηκώσει τὴν χεῖρά μου καὶ θέλεις ἰδεῖ τὰ ὀπίσω μου· τὸ δὲ πρόσωπόν μου δὲν θέλεις ἰδεῖ.

Καὶ κατέβη Κύριος ἐν νεφέλῃ καὶ ἐστάθη μετ᾿ αὐτοῦ ἐκεῖ καὶ ἐκήρυξε τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Καὶ παρῆλθε Κύριος ἔμπροσθεν αὐτοῦ καὶ ἐκήρυξε, Κύριος, Κύριος Θεός, οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος, καὶ ἀληθινός, φυλάττων ἔλεος εἰς χιλιάδας, συγχωρῶν ἀνομίαν καὶ παράβασιν καὶ ἁμαρτίαν καὶ οὐδόλως ἀθῳόνων τὸν ἔνοχον· ἀνταποδίδων τὴν ἀνομίαν τῶν πατέρων ἐπὶ τὰ τέκνα καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα τῶν τέκνων, ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς. Καὶ ἔσπευσεν Μωϋσῆς καὶ κύψας εἰς τὴν γῆν, προσεκύνησε·

Διότι δὲν θέλεις προσκυνήσει ἄλλον θεόν· ἐπειδή Κύριος, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι Ζηλότυπος, εἶναι Θεὸς ζηλότυπος·

Τότε ἐκάλυψεν νεφέλη τὴν σκηνήν τοῦ μαρτυρίου καὶ δόξα Κυρίου ἐνέπλησε τὴν σκηνήν. Καὶ δὲν ἠδυνήθη Μωϋσῆς νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν σκηνήν τοῦ μαρτυρίου· διότι νεφέλη ἐκάθητο ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ δόξα Κυρίου ἐνέπλησε τὴν σκηνήν.

διότι νεφέλη τοῦ Κυρίου ἦτο ἐπὶ τῆς σκηνῆς τὴν ἡμέραν, καὶ πῦρ ἦτο ἐπ᾿ αὐτῆς τὴν νύκτα, ἐνώπιον παντὸς τοῦ οἴκου Ἰσραήλ· καθ᾿ ὅλας αὐτῶν τάς ὁδοιπορίας.

Καὶ εἰσῆλθεν Μωϋσῆς καὶ Ἀαρὼν εἰς τὴν σκηνήν τοῦ μαρτυρίου· καὶ ἐξελθόντες εὐλόγησαν τὸν λαόν· καὶ ἐφάνη δόξα τοῦ Κυρίου εἰς πάντα τὸν λαόν. Καὶ ἐξῆλθε πῦρ ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου καὶ κατέφαγεν ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου τὸ ὁλοκαύτωμα, καὶ τὰ στέατα· ἰδὼν δὲ πᾶς λαὸς ἠλάλαξαν καὶ ἔπεσον κατὰ πρόσωπον αὑτῶν.

16:2 καὶ εἶπε Κύριος πρὸς τὸν Μωϋσῆν, Λάλησον πρὸς Ἀαρὼν τὸν ἀδελφὸν σου, νὰ μή εἰσέρχηται πᾶσαν ὥραν εἰς τὸ ἁγιαστήριον τὸ ἔνδοθεν τοῦ καταπετάσματος ἔμπροσθεν τοῦ ἱλαστηρίου τοῦ ἐπὶ τῆς κιβωτοῦ, διὰ νὰ μή ἀποθάνῃ· διότι ἐν νεφέλῃ θέλω ἐμφανίζεσθαι ἐπὶ τοῦ ἱλαστηρίου.

Καὶ τὴν ἡμέραν καθ᾿ ἥν ἐστήθη σκηνή, ἐκάλυψεν νεφέλη τὴν σκηνήν, τὸν οἶκον τοῦ μαρτυρίου· καὶ ἀπὸ ἑσπέρας ἕως πρωΐ ἦτο ἐπὶ τῆς σκηνῆς ὡς εἶδος πυρός. Οὕτως ἐγίνετο πάντοτε· νεφέλη ἐκάλυπτεν αὐτήν τὴν ἡμέραν καὶ εἶδος πυρὸς τὴν νύκτα.

ἀλλὰ ζῶ ἐγώ, καὶ θέλει ἐμπλησθῆ πᾶσα γῆ ἀπὸ τῆς δόξης τοῦ Κυρίου.

Καὶ συνήγαγεν ἐναντίον αὐτῶν Κορὲ πᾶσαν τὴν συναγωγήν εἰς τὴν θύραν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου. Καὶ δόξα τοῦ Κυρίου ἐφάνη εἰς πᾶσαν τὴν συναγωγήν.

Καὶ ἐνῷ συναγωγή ἦτο συνηθροισμένη ἐναντίον τοῦ Μωϋσέως καὶ ἐναντίον τοῦ Ἀαρών, ἀνέβλεψαν πρὸς τὴν σκηνήν τοῦ μαρτυρίου, καὶ ἰδού, νεφέλη ἐσκέπασεν αὐτήν, καὶ ἐφάνη δόξα τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἦλθον Μωϋσῆς καὶ Ἀαρὼν ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τῆς συναγωγῆς εἰς τὴν θύραν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου καὶ ἔπεσον κατὰ πρόσωπον αὑτῶν· καὶ ἐφάνη εἰς αὐτοὺς δόξα τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἤνοιξεν Κύριος τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ Βαλαάμ, καὶ εἶδε τὸν ἄγγελον τοῦ Κυρίου ἱστάμενον ἐν τῇ ὁδῷ καὶ τὴν ῥομφαίαν αὐτοῦ γεγυμνωμένην ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· καὶ κύψας προσεκύνησεν ἐπὶ πρόσωπον αὑτοῦ.

εἶπεν ἐκεῖνος, ὅστις ἤκουσε τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, καὶ ἔλαβε τὴν γνῶσιν τοῦ Ὑψίστου, ὅστις εἶδεν ὄρασιν τοῦ Παντοδυνάμου, πεσὼν εἰς ἔκστασιν, ἔχων ὅμως ἀνοικτοὺς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ·

εἰς σὲ ἐδείχθη τοῦτο, διὰ νὰ γνωρίσῃς ὅτι Κύριος, αὐτὸς εἶναι Θεός· δὲν εἶναι ἄλλος ἐκτὸς αὐτοῦ. Ἐκ τοῦ οὐρανοῦ σὲ ἔκαμε νὰ ἀκούσῃς τὴν φωνήν αὐτοῦ, διὰ νὰ σὲ διδάξῃ· καὶ ἐπὶ τῆς γῆς ἔδειξεν εἰς σὲ τὸ πῦρ αὑτοῦ τὸ μέγα, καὶ τοὺς λόγους αὐτοῦ ἤκουσας ἐκ μέσου τοῦ πυρός.

Γνώρισον λοιπὸν τὴν ἡμέραν ταύτην καὶ θὲς ἐν τῇ καρδίᾳ σου, ὅτι Κύριος, αὐτὸς εἶναι Θεός, ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ἐπὶ τῆς γῆς κάτω· δὲν εἶναι ἄλλος.

καὶ ἐλέγετε, Ἰδού, Κύριος Θεὸς ἡμῶν ἔδειξεν εἰς ἡμᾶς τὴν δόξαν αὑτοῦ καὶ τὴν μεγαλωσύνην αὑτοῦ, καὶ ἠκούσαμεν τὴν φωνήν αὐτοῦ ἐκ μέσου τοῦ πυρός· τὴν ἡμέραν ταύτην εἴδομεν ὅτι Θεὸς λαλεῖ μετὰ τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἄνθρωπος ζῇ·

Ἄκουε, Ἰσραήλ· Κύριος Θεὸς ἡμῶν εἶναι εἷς Κύριος. Καὶ θέλεις ἀγαπᾷ Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεώς σου.

Διότι Κύριος Θεὸς σας εἶναι Θεὸς τῶν θεῶν καὶ Κύριος τῶν κυρίων, Θεὸς μέγας, ἰσχυρὸς καὶ φοβερός, μή ἀποβλέπων εἰς πρόσωπον μηδὲ λαμβάνων δῶρον·

Κύριον τὸν Θεὸν σου θέλεις φοβεῖσθαι αὐτὸν θέλεις λατρεύει, καὶ εἰς αὐτὸν θέλεις εἶσθαι προσηλωμένος, καὶ εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ θέλεις ὁμνύει. Αὐτὸς εἶναι καύχημά σου, καὶ αὐτὸς εἶναι Θεὸς σου, ὅστις ἔκαμε διὰ σὲ τὰ μεγάλα ταῦτα καὶ τρομερά, τὰ ὁποῖα εἶδον οἱ ὀφθαλμοὶ σου.

Ἐὰν δὲν προσέχῃς νὰ κάμνῃς πάντας τοὺς λόγους τοῦ νόμου τούτου, τοὺς γεγραμμένους ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ, ὥστε νὰ φοβῆσαι τὸ ἔνδοξον καὶ φοβερὸν τοῦτο ὄνομα, ΚΥΡIΟΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΣΟΥ,

διότι θέλω ἐξυμνήσει τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου· ἀπόδοτε μεγαλωσύνην εἰς τὸν Θεὸν ἡμῶν. Αὐτὸς εἶναι Βράχος, τὰ ἔργα αὐτοῦ εἶναι τέλεια· διότι πᾶσαι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ εἶναι κρίσις· Θεὸς πιστός, καὶ δὲν ὑπάρχει ἀδικία ἐν αὐτῷ· δίκαιος καὶ εὐθὺς εἶναι αὐτός.

Ἴδετε τώρα ὅτι ἐγώ, ἐγὼ εἶμαι, καὶ δὲν εἶναι Θεὸς πλήν ἐμοῦ· ἐγὼ θανατόνω καὶ ζωοποιῶ· ἐγὼ πληγόνω καὶ ἰατρεύω· καὶ δὲν ὑπάρχει ἐλευθερῶν ἐκ τῆς χειρὸς μου.

Δέν εἶναι οὐδεὶς ὡς Θεὸς τοῦ Ἰεσουρούν, ὅστις ἐπιβαίνει ἐπὶ τοὺς οὐρανοὺς πρὸς βοήθειάν σου, καὶ ἐν τῇ μεγαλοπρεπείᾳ αὑτοῦ ἐπὶ τὸ στερέωμα. Ὁ Θεὸς αἰώνιος εἶναι καταφυγή, καὶ ὑποστήριγμα οἱ αἰώνιοι βραχίονες· καὶ θέλει ἐκδιώξει τὸν ἐχθρὸν ἀπ᾿ ἔμπροσθέν σου, καὶ θέλει εἰπεῖ, Ἐξολόθρευσον.

Ὁ δὲ εἶπεν, Οὐχί· ἀλλ᾿ ἐγὼ Ἀρχιστράτηγος τῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου τώρα ἦλθον. Καὶ ἔπεσεν Ἰησοῦς ἐπὶ τὴν γῆν κατὰ πρόσωπον αὑτοῦ καὶ προσεκύνησε, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Τί προστάζει κύριός μου εἰς τὸν δοῦλον αὑτοῦ; Καὶ Ἀρχιστράτηγος τῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν, Λύσον τὸ ὑπόδημά σου ἐκ τῶν ποδῶν σου· διότι τόπος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἵστασαι, εἶναι ἅγιος. Καὶ Ἰησοῦς ἔκαμεν οὕτω.

Καὶ ἑπτὰ ἱερεῖς θέλουσι βαστάζει ἔμπροσθεν τῆς κιβωτοῦ ἑπτὰ σάλπιγγας κερατίνας· καὶ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν θέλετε περιέλθει τὴν πόλιν ἑπτάκις· καὶ οἱ ἱερεῖς θέλουσι σαλπίζει μέ τὰς σάλπιγγας. Καὶ ὅταν σαλπίσωσι μὲ τὴν κερατίνην ἐπεκτείνοντες, καθὼς ἀκούσητε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, πᾶς λαὸς θέλει ἀλαλάξει μέγαν ἀλαλαγμόν, καὶ θέλει καταπέσει τὸ τεῖχος τῆς πόλεως ὑφ᾿ ἑαυτό, καὶ λαὸς θέλει ἀναβῆ, ἕκαστος κατ᾿ ἐνώπιον αὑτοῦ.

Καὶ ἠλάλαξεν λαός, ὅτε ἐσάλπισαν μὲ τὰς σάλπιγγας· καὶ ὡς ἤκουσεν λαὸς τὴν φωνήν τῶν σαλπίγγων, τότε ἠλάλαξεν λαὸς ἀλαλαγμὸν μέγαν, καὶ κατέπεσε τὸ τεῖχος ὑφ᾿ ἑαυτό, καὶ ἀνέβη λαὸς εἰς τὴν πόλιν, ἕκαστος κατ᾿ ἐνώπιον αὑτοῦ, καὶ ἐκυρίευσαν τὴν πόλιν.

Καὶ διέρρηξεν Ἰησοῦς τὰ ἱμάτια αὑτοῦ, καὶ ἔπεσε κατὰ γῆς ἐπὶ πρόσωπον αὑτοῦ, ἔμπροσθεν τῆς κιβωτοῦ τοῦ Κυρίου ἕως ἑσπέρας, αὐτὸς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ἐπέθεσαν χῶμα ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὑτῶν.

Ἀκούσατε, βασιλεῖς· δότε ἀκρόασιν, σατράπαι· ἐγώ, εἰς τὸν Κύριον ἐγὼ θέλω ψάλλει εἰς Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ θέλω ψαλμῳδεῖ.

Ὁ δὲ ἄγγελος τοῦ Κυρίου εἶπε πρὸς αὐτόν, Διὰ τί ἐρωτᾷς περὶ τοῦ ὀνόματός μου; διότι εἶναι θαυμαστόν. Τότε ἔλαβεν Μανωὲ τὸ ἐρίφιον τὸ ἐξ αἰγῶν καὶ τὴν ἐξ ἀλφίτων προσφορὰν καὶ προσέφερεν εἰς τὸν Κύριον ἐπὶ τῆς πέτρας· καὶ ἐθαυματούργησεν· δὲ Μανωὲ καὶ γυνή αὐτοῦ ἔβλεπον. Διότι, ἐνῷ φλὸξ ἀνέβαινεν ἐπάνωθεν τοῦ θυσιαστηρίου πρὸς τὸν οὐρανόν, ἀνέβη καὶ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἐν τῇ φλογὶ τοῦ θυσιαστηρίου· δὲ Μανωέ καὶ γυνή αὐτοῦ ἔβλεπον· καὶ ἔπεσαν κατὰ πρόσωπον ἐπὶ τὴν γῆν.

Δὲν ὑπάρχει ἅγιος καθὼς Κύριος· διότι δὲν εἶναι ἄλλος πλήν σοῦ, οὐδὲ βράχος καθὼς Θεὸς ἡμῶν.

Ὁ δὲ Δαβὶδ καὶ πᾶς οἶκος τοῦ Ἰσραήλ ἔπαιζον ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου πᾶν εἶδος ὀργάνων ἀπὸ ξύλου ἐλάτης καὶ κιθάρας καὶ ψαλτήρια καὶ τύμπανα καὶ σείστρα καὶ κύμβαλα.

Καὶ ἐχόρευεν Δαβὶδ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἐξ ὅλης δυνάμεως· καὶ ἦτο Δαβὶδ περιεζωσμένος λινοῦν ἐφόδ. Καὶ Δαβὶδ καὶ πᾶς οἶκος Ἰσραήλ ἀνεβίβασαν τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου ἐν ἀλαλαγμῷ καὶ ἐν φωνῇ σάλπιγγος. Ἐνῷ δὲ κιβωτὸς τοῦ Κυρίου εἰσήρχετο εἰς τὴν πόλιν Δαβίδ, Μιχάλ, θυγάτηρ τοῦ Σαοὺλ, ἔκυψε διὰ τῆς θυρίδος, καὶ ἰδοῦσα τὸν βασιλέα Δαβὶδ ὀρχούμενον καὶ χορεύοντα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἐξουδένωσεν αὐτὸν ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτῆς.

Θέλω ἐπικαλεσθῆ τὸν ἀξιμνητον Κύριον, καὶ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου θέλω σωθῆ.

Ἐβρόντησεν Κύριος ἐξ οὐρανοῦ, καὶ Ὕψιστος ἔδωκε τὴν φωνήν αὑτοῦ.

Διὰ τοῦτο θέλω σὲ ὑμνεῖ, Κύριε, μεταξὺ τῶν ἐθνῶν καὶ εἰς τὸ ὄνομά σου θέλω ψάλλει.

Καὶ ὡς ἐξῆλθον οἱ ἱερεῖς ἐκ τοῦ ἁγιαστηρίου, νεφέλη ἐνέπλησε τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου· καὶ δὲν ἠδύναντο οἱ ἱερεῖς νὰ σταθῶσι διὰ νὰ λειτουργήσωσιν, ἐξ αἰτίας τῆς νεφέλης· διότι δόξα τοῦ Κυρίου ἐνέπλησε τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου.

Καὶ σταθεὶς Σολομὼν ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ Κυρίου, ἐνώπιον πάσης τῆς συναγωγῆς τοῦ Ἰσραήλ, ἐξέτεινε τὰς χεῖρας αὑτοῦ πρὸς τὸν οὐρανόν, καὶ εἶπε, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, δὲν εἶναι Θεὸς ὅμοιός σου ἐκ τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ἐπὶ τῆς γῆς κάτω, ὅστις φυλάττεις τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς δούλους σου τοὺς περιπατοῦντας ἐνώπιόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ αὑτῶν·

Ἀλλὰ θέλει ἀληθῶς κατοικήσει Θεὸς ἐπὶ τῆς γῆς; ἰδού, οὐρανὸς καὶ οὐρανὸς τῶν οὐρανῶν δὲν εἶναι ἱκανοὶ νὰ σὲ χωρέσωσι· πόσον ὀλιγώτερον οἶκος οὗτος, τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησα.

Καὶ ὅτε εἶδε πᾶς λαός, ἔπεσον κατὰ πρόσωπον αὑτῶν καὶ εἶπον, Κύριος, αὐτὸς εἶναι Θεός· Κύριος, αὐτὸς εἶναι Θεός.

Καὶ Μιχαίας εἶπεν, Ἄκουσον λοιπὸν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. Εἶδον τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου αὑτοῦ, καὶ πᾶσαν τὴν στρατιὰν τοῦ οὐρανοῦ παρισταμένην περὶ αὐτόν, ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ καὶ ἐξ ἀριστερῶν αὐτοῦ.

Καὶ προσηυχήθη ἐνώπιον τοῦ Κυρίου Ἐζεκίας, λέγων, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, καθήμενος ἐπὶ τῶν χερουβείμ, σὺ αὐτὸς εἶσαι Θεός, μόνος, πάντων τῶν βασιλείων τῆς γῆς· σὺ ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν·

Ὁ δὲ Δαβὶδ καὶ πᾶς Ἰσραήλ ἔπαιζον ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ ἐν πάσῃ δυνάμει καὶ μὲ σματα καὶ μὲ κιθάρας καὶ μὲ ψαλτήρια καὶ μὲ τύμπανα καὶ μὲ κύμβαλα καὶ μὲ σάλπιγγας.

Καὶ εἶπεν Δαβὶδ πρὸς τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν Λευϊτῶν νὰ στήσωσι τοὺς ἀδελφούς αὑτῶν τοὺς ψαλτῳδοὺς μὲ ὄργανα μουσικά, ψαλτήρια καὶ κιθάρας καὶ κύμβαλα, διὰ νὰ ἠχῶσιν ὑψόνοντες φωνήν ἐν εὐφροσύνῃ.

Καὶ Δαβὶδ ἦτο ἐνδεδυμένος στολήν βυσσίνην, καὶ πάντες οἱ Λευΐται οἱ βαστάζοντες τὴν κιβωτὸν καὶ οἱ ψαλτῳδοὶ καὶ Χενανίας πρωταοιδὸς τῶν ψαλτῳδῶν· καὶ ἐφόρει Δαβὶδ ἐφὸδ λινοῦν. Οὕτω πᾶς Ἰσραήλ ἀνεβίβαζε τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης τοῦ Κυρίου ἐν ἀλαλαγμῷ καὶ ἐν φωνῇ κερατίνης καὶ ἐν σάλπιγξι καὶ ἐν κυμβάλοις, ἠχοῦντες ἐν ψαλτηρίοις καὶ ἐν κιθάραις. Καὶ ἐνῷ κιβωτὸς τῆς διαθήκης τοῦ Κυρίου εἰσήρχετο εἰς τὴν πόλιν Δαβίδ, Μιχάλ, θυγάτηρ τοῦ Σαούλ, ἔκυψε διὰ τῆς θυρίδος καὶ ἰδοῦσα τὸν βασιλέα Δαβὶδ χορεύοντα καὶ παίζοντα, ἐξουδένωσεν αὐτὸν ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτῆς.

Δοξολογεῖτε τὸν Κύριον· ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομα αὐτοῦ· κάμετε γνωστὰ εἰς τὰ ἔθνη τὰ ἔργα αὐτοῦ. Ψάλλετε εἰς αὐτόν· ψαλμῳδεῖτε εἰς αὐτόν· λαλεῖτε περὶ πάντων τῶν θαυμασίων αὐτοῦ. Καυχᾶσθε εἰς τὸ ἅγιον αὐτοῦ ὄνομα· ἄς εὐφραίνηται καρδία τῶν ἐκζητούντων τὸν Κύριον. Ζητεῖτε τὸν Κύριον καὶ τὴν δύναμιν αὐτοῦ· ἐκζητεῖτε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ διαπαντός.

Ψάλλετε εἰς τὸν Κύριον, πᾶσα γῆ· κηρύττετε ἀπὸ ἡμέρας εἰς ἡμέραν τὴν σωτηρίαν αὐτοῦ. Ἀναγγείλατε εἰς τὰ ἔθνη τὴν δόξαν αὐτοῦ, εἰς πάντας τοὺς λαοὺς τὰ θαυμάσια αὐτοῦ. Διότι μέγας εἶναι Κύριος καὶ ἀξιμνητος σφόδρα, καὶ εἶναι φοβερὸς ὑπὲρ πάντας τοὺς θεούς. Διότι πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν εἶναι εἴδωλα· δὲ Κύριος τοὺς οὐρανοὺς ἐποίησε. Δόξα καὶ μεγαλοπρέπεια εἶναι ἐνώπιον αὐτοῦ· ἰσχὺς καὶ ἀγαλλίασις ἐν τῷ τόπῳ αὐτοῦ. Ἀπόδοτε εἰς τὸν Κύριον, πατριαὶ τῶν λαῶν, ἀπόδοτε εἰς τὸν Κύριον δόξαν καὶ κράτος. Ἀπόδοτε εἰς τὸν Κύριον τὴν δόξαν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ· λάβετε προσφορὰς καὶ ἔλθετε ἐνώπιον αὐτοῦ· προσκυνήσατε τὸν Κύριον ἐν τῷ μεγαλοπρεπεῖ ἁγιαστηρίῳ αὐτοῦ. Φοβεῖσθε ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ, πᾶσα γῆ· οἰκουμένη θέλει βεβαίως εἶσθαι ἐστερεωμένη, δὲν θέλει σαλευθῆ. Ἄς εὐφραίνωνται οἱ οὐρανοί, καὶ ἄς ἀγάλλεται γῆ· καὶ ἄς λέγωσι μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, Κύριος βασιλεύει. Ἄς ἠχῇ θάλασσα καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς· ἄς χαίρωσιν αἱ πεδιάδες καὶ πάντα τὰ ἐν αὐταῖς. Τότε θέλουσιν ἀγάλλεσθαι τὰ δένδρα τοῦ δάσους ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου· διότι ἔρχεται διὰ νὰ κρίνῃ τὴν γῆν. Δοξολογεῖτε τὸν Κύριον· διότι εἶναι ἀγαθός· διότι τὸ ἔλεος αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ εἴπατε, Σῶσον ἡμᾶς, Θεὲ τῆς σωτηρίας ἡμῶν, καὶ συνάγαγε ἡμᾶς καὶ ἐλευθέρωσον ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐθνῶν, διὰ νὰ δοξολογῶμεν τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον, καὶ νὰ καυχώμεθα εἰς τὴν αἴνεσίν σου. Εὐλογητὸς Κύριος Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ ἀπ᾿ αἰῶνος καὶ ἕως αἰῶνος. Καὶ πᾶς λαὸς εἶπεν, Ἀμήν, καὶ •νεσε τὸν Κύριον.

καὶ διὰ νὰ ἵστανται καθ᾿ ἑκάστην πρωΐαν καὶ ἑσπέραν, διὰ νὰ ὑμνῶσι καὶ νὰ δοξολογῶσι τὸν Κύριον·

Καὶ εὐλόγησεν Δαβὶδ τὸν Κύριον ἐνώπιον πάσης τῆς συνάξεως· καὶ εἶπεν Δαβίδ, Εὐλογητὸς σὺ, Κύριε Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, πατήρ ἡμῶν, ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος. Σοῦ, Κύριε, εἶναι μεγαλωσύνη καὶ δύναμις καὶ τιμή καὶ νίκη καὶ δόξα· διότι σοῦ εἶναι πάντα τὰ ἐν οὐρανῷ καὶ τὰ ἐπὶ γῆς· σοῦ βασιλεία, Κύριε, καὶ σὺ εἶσαι ὑψούμενος ὡς κεφαλή ὑπεράνω πάντων· καὶ πλοῦτος καὶ δόξα παρὰ σοῦ ἔρχονται, καὶ σὺ δεσπόζεις τῶν ἁπάντων· καὶ εἰς τὴν χεῖρά σου εἶναι ἰσχὺς καὶ δύναμις· καὶ εἰς τὴν χεῖρά σου τὸ νὰ μεγαλύνῃς καὶ νὰ ἰσχυροποιῇς τὰ πάντα. Τώρα λοιπόν, Θεὲ ἡμῶν, ἡμεῖς εὐχαριστοῦμέν σε καὶ ὑμνοῦμεν τὸ ἔνδοξον ὄνομά σου.

Καὶ ὡς ἐξῆλθον οἱ ἱερεῖς ἐκ τοῦ ἁγιαστηρίου, διότι πάντες οἱ ἱερεῖς οἱ εὑρεθέντες ἡγιάσθησαν, χωρίς νὰ ἦναι διατεταγμένοι κατὰ διαιρέσεις· καὶ οἱ Λευΐται οἱ ψαλτῳδοί, πάντες οἱ τοῦ Ἀσάφ, τοῦ Αἰμάν, τοῦ Ἰεδουθούν, καὶ οἱ υἱοὶ αὐτῶν καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτῶν, ἐνδεδυμένοι βύσσον, ἐν κυμβάλοις καὶ ψαλτηρίοις καὶ κιθάραις, ἵσταντο κατὰ ἀνατολὰς τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ μετ᾿ αὐτῶν ἑκατὸν εἴκοσι ἱερεῖς σαλπίζοντες διὰ σαλπίγγων· τότε, ὡς ἤχησαν οἱ σαλπιγκταὶ καὶ οἱ ψαλτῳδοὶ ὁμοῦ μιᾷ φωνῇ, ὑμνοῦντες καὶ δοξολογοῦντες τὸν Κύριον, καὶ καθὼς ὕψωσαν τὴν φωνήν διὰ σαλπίγγων καὶ κυμβάλων καὶ ὀργάνων μουσικῶν, καὶ ὕμνουν τὸν Κύριον, λέγοντες, Ὅτι εἶναι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ, τότε οἶκος ἐνεπλήσθη νεφέλης, οἶκος τοῦ Κυρίου, καὶ δὲν ἠδύναντο οἱ ἱερεῖς νὰ σταθῶσι διὰ νὰ λειτουργήσωσιν, ἐξ αἰτίας τῆς νεφέλης· διότι δόξα τοῦ Κυρίου ἐνέπλησε τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ σταθεὶς Σολομὼν ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ Κυρίου, ἐνώπιον πάσης τῆς συναγωγῆς τοῦ Ἰσραήλ, ἐξέτεινε τὰς χεῖρας αὑτοῦ· διότι Σολομὼν ἔκαμε βάσιν χαλκίνην, ἔχουσαν πέντε πηχῶν μῆκος, καὶ πέντε πηχῶν πλάτος, καὶ τριῶν πηχῶν ὕψος· καὶ ἔθεσεν αὐτήν ἐν τῷ μέσῳ τῆς αὐλῆς· καὶ σταθεὶς ἐπ᾿ αὐτῆς ἔπεσεν ἐπὶ τὰ γόνατα αὑτοῦ ἐνώπιον πάσης τῆς συναγωγῆς τοῦ Ἰσραήλ καὶ ἐξέτεινε τὰς χεῖρας αὑτοῦ πρὸς τὸν οὐρανόν, καὶ εἶπε, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, δὲν εἶναι Θεὸς ὅμοιός σου ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς· ὅστις φυλάττεις τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς δούλους σου, τοὺς περιπατοῦντας ἐνώπιόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ αὑτῶν·

Ἀλλὰ θέλει ἀληθῶς κατοικήσει Θεὸς μετὰ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς; Ἰδού, οὐρανός, καὶ οὐρανὸς τῶν οὐρανῶν, δὲν εἶναι ἱκανοὶ νὰ σὲ χωρέσωσι πόσον ὀλιγώτερον οἶκος οὗτος, τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησα;

Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσεν Σολομὼν προσευχόμενος, κατέβη τὸ πῦρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατέφαγε τὰ ὁλοκαυτώματα καὶ τὰς θυσίας· καὶ δόξα Κυρίου ἐνέπλησε τὸν οἶκον. Καὶ δὲν ἠδύναντο οἱ ἱερεῖς νὰ εἰσέλθωσιν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου, διότι δόξα Κυρίου ἐνέπλησε τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου. Πάντες δὲ οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ, βλέποντες τὸ πῦρ καταβαῖνον καὶ τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου ἐπὶ τὸν οἶκον, ἔπεσον κατὰ πρόσωπον ἐπὶ τὴν γῆν, ἐπὶ τὸ λιθόστρωτον, καὶ προσεκύνησαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Κύριον, λέγοντες, Ὅτι εἶναι ἀγαθός· ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.

Καὶ ἵσταντο οἱ ἱερεῖς εἰς τὰς ὑπηρεσίας αὑτῶν, καὶ οἱ Λευΐται μετὰ τῶν μουσικῶν ὀργάνων τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα Δαβὶδ βασιλεὺς ἔκαμε διὰ νὰ δοξάζωσι τὸν Κύριον, Ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ, ἔχοντες ἐν ταῖς χερσὶν αὑτῶν τοὺς ὕμνους τοῦ Δαβίδ· καὶ ἐσάλπιζον οἱ ἱερεῖς κατέναντι αὐτῶν, καὶ πᾶς Ἰσραήλ ἵστατο.

Καὶ Μιχαΐας εἶπεν, Ἀκούσατε λοιπὸν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου· εἶδον τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου αὑτοῦ καὶ πᾶσαν τὴν στρατιὰν τοῦ οὐρανοῦ παρισταμένην ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ καὶ ἐξ ἀριστερῶν αὐτοῦ.

Καὶ συμβουλευθεὶς μετὰ τοῦ λαοῦ, διέταξε ψαλτῳδοὺς διὰ νὰ ψάλλωσιν εἰς τὸν Κύριον καὶ νὰ ὑμνῶσι τὴν μεγαλοπρέπειαν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ, ἐξελθόντες ἔμπροσθεν τοῦ στρατεύματος, καὶ νὰ λέγωσι, Δοξολογεῖτε τὸν Κύριον, διότι τὸ ἔλεος αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Καὶ εἶπε πρὸς τοὺς Λευΐτας Ἐζεκίας βασιλεὺς καὶ οἱ ἄρχοντες νὰ ὑμνῶσι τὸν Κύριον μὲ τοὺς λόγους τοῦ Δαβὶδ καὶ Ἀσὰφ τοῦ βλέποντος. Καὶ ὕμνησαν ἐν εὐφροσύνῃ καὶ κύψαντες προσεκύνησαν.

Καὶ ἔκαμον οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ οἱ εὑρεθέντες ἐν Ἱερουσαλήμ τὴν ἑορτήν τῶν ἀζύμων ἑπτὰ ἡμέρας ἐν εὐφροσύνῃ μεγάλῃ· καὶ ὕμνουν οἱ Λευΐται καὶ οἱ ἱερεῖς τὸν Κύριον καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν, τὸν Κύριον, μὲ ὄργανα δυνατά.

Καὶ ὅτε ἔθεσαν οἱ οἰκοδόμοι τὰ θεμέλια τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, ἐστάθησαν οἱ ἱερεῖς ἐνδεδυμένοι, μετὰ σαλπίγγων, καὶ οἱ Λευΐται οἱ υἱοὶ τοῦ Ἀσὰφ μετὰ κυμβάλων, διὰ νὰ ὑμνῶσι τὸν Κύριον, κατὰ τὴν διαταγήν Δαβὶδ τοῦ βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ· καὶ ἔψαλλον ἀμοιβαίως ὑμνοῦντες καὶ εὐχαριστοῦντες τὸν Κύριον, Ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ. Καὶ πᾶς λαὸς ἠλάλαξαν ἀλαλαγμὸν μέγαν, ὑμνοῦντες τὸν Κύριον διὰ τὴν θεμελίωσιν τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἐν τῇ ἑσπερινῇ προσφορᾷ ἐσηκώθην ἀπὸ τῆς ταπεινώσεώς μου, καὶ διασχίσας τὸ ἱμάτιόν μου καὶ τὸ ἐπένδυμά μου, ἔκλινα ἐπὶ τὰ γόνατά μου καὶ ἐξέτεινα τὰς χεῖράς μου πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν μου,

Καὶ ηὐλόγησεν Ἔσδρας τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τὸν μέγαν. Καὶ πᾶς λαὸς ἀπεκρίθη, Ἀμήν, Ἀμήν, ὑψόνοντες τὰς χεῖρας αὑτῶν· καὶ κύψαντες, προσεκύνησαν τὸν Κύριον μὲ τὰ πρόσωπα ἐπὶ τὴν γῆν.

Τότε ἐσηκώθη ἐπὶ τὸ βῆμα τῶν Λευϊτῶν Ἰησοῦς καὶ Βανί, Καδμιήλ, Σεβανίας, Βουννί, Σερεβίας, Βανὶ καὶ Χανανί, καὶ ἀνεβόησαν μετὰ φωνῆς μεγάλης πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν αὑτῶν. Καὶ οἱ Λευΐται, Ἰησοῦς καὶ Καδμιήλ, Βανί, Ἀσαβνίας, Σερεβίας, Ὠδίας, Σεβανίας καὶ Πεθαΐα, εἶπον, Σηκώθητε, εὐλογήσατε Κύριον τὸν Θεὸν ὑμῶν ἀπὸ τοῦ αἰῶνος ἕως τοῦ αἰῶνος· καὶ ἄς ἦναι, Θεέ, εὐλογημένον τὸ ἔνδοξόν σου ὄνομα, τὸ ὑπέρτερον πάσης εὐλογίας καὶ αἰνέσεως. Σὺ αὐτὸς εἶσαι Κύριος μόνος· σὺ ἐποίησας τὸν οὐρανόν, τοὺς οὐρανοὺς τῶν οὐρανῶν, καὶ πᾶσαν τὴν στρατιὰν αὐτῶν, τὴν γῆν καὶ πάντα τὰ ἐπ᾿ αὐτῆς, τὰς θαλάσσας καὶ πάντα τὰ ἐν αὐταῖς, καὶ σὺ ζωοποιεῖς πάντα ταῦτα· καὶ σὲ προσκυνοῦσιν αἱ στρατιαὶ τῶν οὐρανῶν.

σὺ ὅμως, ἐν τοῖς οἰκτιρμοῖς σου τοῖς μεγάλοις, δὲν ἐγκατέλιπες αὐτοὺς ἐν τῇ ἐρήμῳ· στύλος τῆς νεφέλης δὲν ἐξέκλινεν ἀπ᾿ αὐτῶν τὴν ἡμέραν, διὰ νὰ ὁδηγῇ αὐτοὺς ἐν τῇ ὁδῷ, οὐδὲ στύλος τοῦ πυρὸς τὴν νύκτα, διὰ νὰ φωτίζῃ εἰς αὐτοὺς καὶ τὴν ὁδὸν δι᾿ ἧς ἔμελλον νὰ διέλθωσι.

Καὶ ἐν τοῖς ἐγκαινίοις τοῦ τείχους τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐζήτησαν τοὺς Λευΐτας ἀπὸ πάντων τῶν τόπων αὐτῶν διὰ νὰ φέρωσιν αὐτοὺς εἰς Ἱερουσαλήμ, νὰ κάμωσι τὰ ἐγκαίνια μετ᾿ εὐφροσύνης, ὑμνοῦντες καὶ ψάλλοντες ἐν κυμβάλοις, ψαλτηρίοις καὶ ἐν κιθάραις.

Διότι ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ Δαβὶδ καὶ τοῦ Ἀσὰφ ἦσαν ἐξ ἀρχῆς πρωτοψάλται καὶ σματα αἰνέσεως καὶ ὕμνοι πρὸς τὸν Θεόν.

Τότε σηκωθεὶς Ἰὼβ διέσχισε τὸ ἐπένδυμα αὑτοῦ καί ἐξύρισε τὴν κεφαλήν αὑτοῦ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ προσεκύνησε, καὶ εἶπε, Γυμνὸς ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας μητρὸς μου καὶ γυμνὸς θέλω ἐπιστρέψει ἐκεῖ· Κύριος ἔδωκε καὶ Κύριος ἀφρεσεν· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.

Ἀλλ᾿ ἐγὼ τὸν Θεὸν θέλω ἐπικαλεσθῆ, καὶ ἐν τῷ Θεῷ θέλω ἐναποθέσει τὴν ὑπόθεσίν μου· ὅστις κάμνει μεγαλεῖα ἀνεξιχνίαστα, θαυμάσια ἀναρίθμητα·

Δύνασαι νὰ ἐξιχνιάσῃς τὰ βάθη τοῦ Θεοῦ; δύνασαι νὰ ἐξιχνιάσῃς τὸν Παντοδύναμον μὲ ἐντέλειαν;

Ἐὰν σὺ ἑτοιμάσῃς τὴν καρδίαν σου καὶ ἐκτείνῃς τὰς χεῖράς σου πρὸς αὐτόν·

Διότι ἐξεύρω ὅτι ζῇ Λυτρωτής μου, καὶ θέλει ἐγερθῆ ἐν τοῖς ἐσχάτοις καιροῖς ἐπὶ τῆς γῆς· καὶ ἀφοῦ μετὰ τὸ δέρμα μου τὸ σῶμα τοῦτο φθαρῆ, πάλιν μὲ τὴν σάρκα μου θέλω ἰδῆ τὸν Θεόν· τὸν ὁποῖον αὐτὸς ἐγὼ θέλω ἰδεῖ, καὶ θέλουσι θεωρήσει οἱ ὀφθαλμοὶ μου, καὶ οὐχὶ ἄλλος· οἱ νεφροὶ μου κατατήκονται ἐν τῷ κόλπῳ μου.

Καὶ Παντοδύναμος θέλει εἶσθαι ὑπερασπιστής σου, καὶ θέλεις ἔχει πλῆθος ἀργυρίου. Διότι τότε θέλεις εὐφραίνεσθε εἰς τὸν Παντοδύναμον, καὶ θέλεις ὑψώσει τὸ πρόσωπόν σου πρὸς τὸν Θεόν.

Ἰδού, Θεὸς εἶναι ὑψωμένος διὰ τῆς δυνάμεως αὑτοῦ· τίς διδάσκει ὡς αὐτὸς; Τίς διώρισεν εἰς αὐτὸν τὴν ὁδὸν αὐτοῦ; τίς δύναται νὰ εἴπῃ, Ἔπραξας ἀνομίαν; Ἐνθυμοῦ νὰ μεγαλύνῃς τὸ ἔργον αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον θεωροῦσιν οἱ ἄνθρωποι.

Εἰς τοῦτο ἔτι καρδία μου τρέμει καὶ ἐκπηδᾷ ἀπὸ τοῦ τόπου αὑτῆς. Ἀκούσατε προσεκτικῶς τὴν τρομερὰν φωνήν αὐτοῦ καὶ τὸν ἦχον τὸν ἐξερχόμενον ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ. Ἀποστέλλει αὐτήν ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὸ φῶς αὑτοῦ ἐπὶ τὰ ἔσχατα τῆς γῆς. Κατόπιν αὐτοῦ βοᾷ φωνή· βροντᾷ μὲ τὴν φωνήν τῆς μεγαλωσύνης αὑτοῦ· καὶ δὲν θέλει στήσει αὐτά, ἀφοῦ φωνή αὑτοῦ ἀκουσθῇ. Ὁ Θεὸς βροντᾷ θαυμασίως μὲ τὴν φωνήν αὑτοῦ· κάμνει μεγαλεῖα, καὶ δὲν ἐννοοῦμεν.

Ἐννοεῖς τὰ ζυγοσταθμίσματα τῶν νεφῶν, τὰ θαυμάσια τοῦ τελείου κατὰ τὴν γνῶσιν;

καὶ χρυσαυγής καιρὸς ἔλθῃ ἀπὸ βορρᾶ. Φοβερὰ δόξα ὑπάρχει ἐν τῷ Θεῷ. Τὸν Παντοδύναμον, δὲν δυνάμεθα νὰ ἐννοήσωμεν αὐτόν· εἶναι ὑπέροχος κατὰ τὴν δύναμιν καὶ κατὰ τὴν κρίσιν καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῆς δικαιοσύνης, δὲν καταθλίβει.

Ὁ καθήμενος ἐν οὐρανοῖς θέλει γελάσει· Κύριος θέλει ἐκμυκτηρίσει αὐτούς.

Ἀλλ᾿ ἐγὼ, θέλει εἰπεῖ, ἔχρισα τὸν Βασιλέα μου ἐπὶ Σιών, τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου.

Ἐγὼ θέλω ἐπαινεῖ τὸν Κύριον κατὰ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ θέλω ψαλμῳδεῖ εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Ὑψίστου.

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν, ἐπὶ Γιττίθ. Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Κύριε Κύριος ἡμῶν, πόσον εἶναι θαυμαστὸν τὸ ὄνομά σου ἐν πάσῃ τῇ γῇ· ὅστις ἔθεσας τὴν δόξαν σου ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν.

Κύριε Κύριος ἡμῶν, πόσον εἶναι θαυμαστὸν τὸ ὄνομά σου ἐν πάσῃ τῇ γῇ.

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν, ἐπὶ Μοὺθ-λαββέν. Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Θέλω σὲ δοξολογήσει, Κύριε, ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου· θέλω διηγηθῆ πάντα τὰ θαυμάσιά σου. Θέλω εὐφρανθῆ καὶ χαρῆ ἐν σοί· θέλω ψαλμῳδήσει εἰς τὸ ὄνομά σου, Ὕψιστε.

Ψαλμῳδεῖτε εἰς τὸν Κύριον, τὸν κατοικοῦντα ἐν Σιών· ἀναγγείλατε μεταξὺ τῶν λαῶν τὰ κατορθώματα αὐτοῦ·

διὰ νὰ διηγηθῶ πάσας τὰς αἰνέσεις σου ἐν ταῖς πύλαις τῆς θυγατρὸς Σιών· ἐγὼ θέλω ἀγαλλιᾶσθαι διὰ τὴν σωτηρίαν σου.

Ὁ Κύριος εἶναι βασιλεὺς εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· τὰ ἔθνη θέλουσιν ἐξαλειφθῆ ἐκ τῆς γῆς αὐτοῦ.

Ὁ Κύριος εἶναι ἐν τῷ ναῷ τῷ ἁγίῳ αὑτοῦ· Κύριος ἐν τῷ οὐρανῷ ἔχει τὸν θρόνον αὑτοῦ· οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ βλέπουσι, τὰ βλέφαρα αὐτοῦ ἐξετάζουσι, τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων.

Θέλω ψάλλει εἰς τὸν Κύριον, διότι μὲ ἀντήμειψε.

Φύλαξόν με ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ· κρύψον με ὑπὸ τὴν σκιὰν τῶν πτερύγων σου

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν. Ψαλμὸς τοῦ Δαβὶδ δούλου τοῦ Κυρίου, ὅστις ἐλάλησε πρὸς τὸν Κύριον τοὺς λόγους της ᾠδῆς ταύτης, καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἠλευθέρωσεν αὐτὸν Κύριος ἐκ τῆς χειρὸς πάντων τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ καὶ ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Σαούλ· καὶ εἶπε,] Θέλω σὲ ἀγαπᾷ, Κύριε, ἰσχὺς μου. Ὁ Κύριος εἶναι πέτρα μου καὶ φρούριόν μου καὶ ἐλευθερωτής μου· Θεὸς μου, βράχος μου· ἐπ᾿ αὐτὸν θέλω ἐλπίζει· ἀσπὶς μου καὶ τὸ κέρας τῆς σωτηρίας μου· ὑψηλὸς πύργος μου. Θέλω ἐπικαλεσθῆ τὸν ἀξιμνητον Κύριον, καὶ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου θέλω σωθῆ.

Καὶ ἐβρόντησεν ἐν οὐρανοῖς Κύριος, καὶ Ὕψιστος ἔδωκε τὴν φωνήν αὐτοῦ· χάλαζα καὶ ἄνθρακες πυρός.

Τοῦ Θεοῦ, ὁδὸς αὐτοῦ εἶναι ἄμωμος· λόγος τοῦ Κυρίου εἶναι δεδοκιμασμένος· εἶναι ἀσπὶς πάντων τῶν ἐλπιζόντων ἐπ᾿ αὐτόν. Διότι τίς Θεὸς πλήν τοῦ Κυρίου; καὶ τίς φρούριον πλήν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν;

Ζῇ Κύριος, καὶ εὐλογημένον τὸ φρουριόν μου· καὶ ἄς ὑψωθῆ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου·

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν. Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ στερέωμα ἀναγγέλλει τὸ ἔργον τῶν χειρῶν αὐτοῦ.

Ὑψώθητι, Κύριε, ἐν τῇ δυνάμει σου· θέλομεν ὑμνεῖ καὶ ψαλμῳδεῖ τὴν δύναμίν σου.

Σὺ δὲ Ἃγιος κατοικεῖς μεταξὺ τῶν ἐπαίνων τοῦ Ἰσραήλ.

Θέλω διηγεῖσθαι τὸ ὄνομά σου πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς μου· ἐν μέσῳ συνάξεως θέλω σὲ ἐπαινεῖ. Οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον, αἰνεῖτε αὐτόν· ἅπαν τὸ σπέρμα Ἰακώβ, δοξάσατε αὐτόν· καὶ φοβήθητε αὐτόν, ἅπαν τὸ σπέρμα Ἰσραήλ. Διότι δὲν ἐξουθένωσε καὶ δὲν ἀπεστράφη τὴν θλῖψιν τοῦ τεθλιμμένου, καὶ δὲν ἔκρυψε τὸ πρόσωπον αὑτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ· καὶ ὅτε ἐβόησε πρὸς αὐτόν, εἰσήκουσεν. Ἀπὸ σοῦ θέλει ἀρχίζει αἴνεσίς μου ἐν ἐκκλησίᾳ μεγάλῃ· θέλω ἀποδώσει τὰς εὐχὰς μου ἐνώπιον τῶν φοβουμένων αὐτόν. Οἱ τεθλιμμένοι θέλουσι φάγει καὶ θέλουσι χορτασθῆ· θέλουσιν αἰνέσει τὸν Κύριον οἱ ἐκζητοῦντες αὐτόν· καρδία σας θέλει ζῇ εἰς τὸν αἰῶνα. Θέλουσιν ἐνθυμηθῆ καὶ ἐπιστραφῆ πρὸς τὸν Κύριον πάντα τὰ πέρατα τῆς γῆς· καὶ θέλουσι προσκυνήσει ἐνώπιόν σου πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῶν ἐθνῶν. Διότι τοῦ Κυρίου εἶναι βασιλεία, καὶ αὐτὸς ἐξουσιάζει τὰ ἔθνη. Θέλουσι φάγει καὶ θέλουσι προσκυνήσει πάντες οἱ παχεῖς τῆς γῆς· ἐνώπιον αὐτοῦ θέλουσι κλίνει πάντες οἱ καταβαίνοντες εἰς τὸ χῶμα· καὶ οὐδεὶς τὴν ζωήν αὑτοῦ θέλει δυνηθῆ νὰ φυλάξῃ.

Σηκώσατε, πύλαι, τὰς κεφαλὰς σας, καὶ ὑψώθητε, θύραι αἰώνιοι, καὶ θέλει εἰσέλθει Βασιλεὺς τῆς δόξης. Τίς οὗτος Βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος κραταιὸς καὶ δυνατός, Κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ. Σηκώσατε, πύλαι, τὰς κεφαλὰς σας, καὶ ὑψώθητε, θύραι αἰώνιοι, καὶ θέλει εἰσέλθει Βασιλεὺς τῆς δόξης. Τίς εἶναι οὗτος Βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος τῶν δυνάμεων· αὐτὸς εἶναι Βασιλεὺς τῆς δόξης. Διάψαλμα.

Ἕν ἐζήτησα παρὰ τοῦ Κυρίου, τοῦτο θέλω ἐκζητεῖ· τὸ νὰ κατοικῶ ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, νὰ θεωρῶ τὸ κάλλος τοῦ Κυρίου καὶ νὰ ἐπισκέπτωμαι τὸν ναὸν αὐτοῦ.

καὶ ἤδη κεφαλή μου θέλει ὑψωθῆ ὑπεράνω τῶν ἐχθρῶν μου τῶν περικυκλούντων με· καὶ θέλω θυσιάσει ἐν τῇ σκηνῇ αὐτοῦ θυσίας ἀλαλαγμοῦ· θέλω ὑμνεῖ καὶ θέλω ψαλμῳδεῖ εἰς τὸν Κύριον. Ἄκουσον, Κύριε, τῆς φωνῆς μου, ὅταν κράζω· καὶ ἐλέησόν με καὶ εἰσάκουσόν μου. Ζητήσατε τὸ πρόσωπόν μου, εἶπε περὶ σοῦ καρδία μου. Τὸ πρόσωπόν σου, Κύριε, θέλω ζητήσει.

Ὁ Κύριος εἶναι δύναμίς μου καὶ ἀσπὶς μου· ἐπ᾿ αὐτὸν ἤλπισεν καρδία μου, καὶ ἐβοηθήθην· διὰ τοῦτο ἠγαλλίασεν καρδία μου, καὶ μὲ τὰς ᾠδὰς μου θέλω ὑμνεῖ αὐτόν.

[Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Ἀπόδοτε εἰς τὸν Κύριον, υἱοὶ τῶν δυνατῶν, ἀπόδοτε εἰς τὸν Κύριον δόξαν καὶ κράτος. Ἀπόδοτε εἰς τὸν Κύριον τὴν δόξαν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ· προσκυνήσατε τὸν Κύριον ἐν τῷ μεγαλοπρεπεῖ ἁγιαστηρίῳ αὐτοῦ. Ἡ φωνή τοῦ Κυρίου εἶναι ἐπὶ τῶν ὑδάτων· Θεὸς τῆς δόξης βροντᾷ· Κύριος εἶναι ἐπὶ ὑδάτων πολλῶν. Ἡ φωνή τοῦ Κυρίου εἶναι δυνατή· φωνή τοῦ Κυρίου εἶναι μεγαλοπρεπής.

Ἡ φωνή τοῦ Κυρίου κάμνει νὰ κοιλοπονῶσιν αἱ ἔλαφοι καὶ γυμνόνει τὰ δάση· ἐν δὲ τῷ ναῷ αὐτοῦ πᾶς τις κηρύττει τὴν δόξαν αὐτοῦ. Ὁ Κύριος κάθηται ἐπὶ τὸν κατακλυσμόν· καὶ κάθηται Κύριος Βασιλεὺς εἰς τὸν αἰῶνα.

Ψαλμῳδήσατε εἰς τὸν Κύριον, οἱ ὅσιοι αὐτοῦ, καὶ ὑμνεῖτε τὴν μνήμην τῆς ἁγιωσύνης αὐτοῦ.

Μετέβαλες εἰς ἐμὲ τὸν θρῆνόν μου εἰς χαράν· ἔλυσας τὸν σάκκόν μου καὶ μὲ περιέζωσας εὐφροσύνην· διὰ νὰ ψαλμῳδῇ εἰς σὲ δόξα μου καὶ νὰ μή σιωπᾷ. Κύριε Θεὸς μου, εἰς τὸν αἰῶνα θέλω σὲ ὑμνεῖ.

Ἀγάλλεσθε, δίκαιοι, ἐν Κυρίῳ· εἰς τοὺς εὐθεῖς ἁρμόζει αἴνεσις. Ὑμνεῖτε τὸν Κύριον ἐν κιθάρᾳ· ἐν ψαλτηρίῳ δεκαχόρδῳ ψαλμῳδήσατε εἰς αὐτόν. Ψάλλετε εἰς αὐτὸν σμα νέον· καλῶς σημαίνετε τὰ ὄργανά σας ἐν ἀλαλαγμῷ.

[Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ, ὅτε μετέβαλε τὸν τρόπον αὑτοῦ ἔμπροσθεν τοῦ Ἀβιμέλεχ· οὗτος δὲ ἀπέλυσεν αὐτόν, καὶ ἀπῆλθε.] Θέλω εὐλογεῖ τὸν Κύριον ἐν παντὶ καιρῷ· αἴνεσις αὐτοῦ θέλει εἶσθαι διαπαντὸς ἐν τῷ στόματί μου. Εἰς τὸν Κύριον θέλει καυχᾶσθαι ψυχή μου· οἱ ταπεινοὶ θέλουσιν ἀκούσει, καὶ θέλουσι χαρῆ. Μεγαλύνατε τὸν Κύριον μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ ἄς ὑψώσωμεν ὁμοῦ τὸ ὄνομα αὐτοῦ.

Ἐγὼ θέλω σὲ ὑμνεῖ ἐν μεγάλῃ συνάξει· μεταξὺ πολυαρίθμου λαοῦ θέλω σὲ ὑμνεῖ.

Ἄς εὐφρανθῶσι καὶ ἄς χαρῶσιν οἱ θέλοντες τὴν δικαιοσύνην μου· καὶ διαπαντὸς ἄς λέγωσιν, Ἄς μεγαλυνθῇ Κύριος, ὅστις θέλει τὴν εἰρήνην τοῦ δούλου αὑτοῦ. Καὶ γλῶσσά μου θέλει μελετᾷ τὴν δικαιοσύνην σου καὶ τὸν ἔπαινόν σου ὅλην τὴν ἡμέραν.

καὶ ἔβαλεν ἐν τῷ στόματί μου σμα νέον, ὕμνον εἰς τὸν Θεὸν ἡμῶν· θέλουσιν ἰδεῖ πολλοὶ καὶ θέλουσι φοβηθῆ καὶ θέλουσιν ἐλπίσει ἐπὶ Κύριον.

Ἄς ἀγάλλωνται καὶ ἄς εὐφραίνωνται εἰς σὲ πάντες οἱ ζητοῦντές σε· οἱ ἀγαπῶντες τὴν σωτηρίαν σου ἄς λέγωσι διαπαντός, Μεγαλυνθήτω Κύριος.

Ἐμὲ δέ, σὺ μὲ ἐστήριξας εἰς τὴν ἀκεραιότητά μου, καὶ μὲ ἐστερέωσας ἐνώπιόν σου εἰς τὸν αἰῶνα. Εὐλογητὸς Κύριος Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ἀπ᾿ αἰῶνος καὶ ἕως αἰῶνος. Ἀμήν καὶ ἀμήν.

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν, Μασχίλ, διὰ τοὺς υἱοὺς Κορέ.] Καθὼς ἐπιποθεῖ ἔλαφος τοὺς ῥύακας τῶν ὑδάτων, οὕτως ψυχή μου σὲ ἐπιποθεῖ, Θεέ. Διψᾷ ψυχή μου τὸν Θεόν, τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα· πότε θέλω ἐλθεῖ καὶ θέλω φανῆ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ;

Ἐν τῇ ἡμέρᾳ θέλει προστάξει Κύριος τὸ ἔλεος αὑτοῦ· ἐν δὲ τῇ νυκτὶ θέλει εἶσθαι μετ᾿ ἐμοῦ ᾠδή αὐτοῦ, προσευχή μου πρὸς τὸν Θεὸν τῆς ζωῆς μου.

Τότε θέλω εἰσέλθει εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸν Θεόν, τὴν εὐφροσύνην τῆς ἀγαλλιάσεώς μου· καὶ θέλω σὲ δοξολογεῖ ἐν κιθάρᾳ, Θεέ, Θεὸς μου.

Περίζωσον τὴν ῥομφαίαν σου ἐπὶ τὸν μηρὸν σου, δυνατέ, ἐν τῇ δόξῃ σου καὶ ἐν τῇ μεγαλοπρεπείᾳ σου. Καὶ κατευοδοῦ ἐν τῇ μεγαλειότητί σου καὶ βασίλευε ἐν ἀληθείᾳ καὶ πρᾳότητι καὶ δικαιοσύνῃ· καὶ δεξιὰ σου θέλει σοὶ δείξει φοβερὰ πράγματα.

Ὁ θρόνος σου, Θεέ, εἶναι εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· σκῆπτρον εὐθύτητος εἶναι τὸ σκῆπτρον τῆς βασιλείας σου.

Θέλω μνημονεύει τὸ ὄνομά σου εἰς πάσας τὰς γενεάς· διὰ τοῦτο οἱ λαοὶ θέλουσι σὲ ὑμνεῖ εἰς αἰῶνα αἰῶνος.

Ἡσυχάσατε καὶ γνωρίσατε ὅτι ἐγὼ εἶμαι Θεός· θέλω ὑψωθῆ μεταξὺ τῶν ἐθνῶν· θέλω ὑψωθῆ ἐν τῇ γῇ.

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν. Ψαλμὸς διὰ τοὺς υἱοὺς Κορέ.] Πάντες οἱ λαοί, κροτήσατε χεῖρας· ἀλαλάξατε εἰς τὸν Θεὸν ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως. Διότι Κύριος εἶναι ὕψιστος, φοβερός, Βασιλεὺς μέγας ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν.

Ἀνέβη Θεὸς ἐν ἀλαλαγμῷ, Κύριος ἐν φωνῇ σάλπιγγος. Ψάλατε εἰς τὸν Θεόν, ψάλατε· ψάλατε εἰς τὸν Βασιλέα ἡμῶν, ψάλατε. Διότι Βασιλεὺς πάσης τῆς γῆς εἶναι Θεός· ψάλατε μετὰ συνέσεως. Ὁ Θεὸς βασιλεύει ἐπὶ τὰ ἔθνη· Θεὸς κάθηται ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς ἁγιότητος αὑτοῦ. Οἱ ἄρχοντες τῶν λαῶν συνήχθησαν μετὰ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἀβραάμ· διότι τοῦ Θεοῦ εἶναι αἱ ἀσπίδες τῆς γῆς· ὑψώθη σφόδρα.

[Ὠιδή Ψαλμοῦ διὰ τοὺς υἱοὺς Κορέ.] Μέγας Κύριος καὶ αἰνετὸς σφόδρα ἐν τῇ πόλει τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τῷ ὄρει τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ.

Διότι οὗτος Θεὸς εἶναι Θεὸς ἡμῶν εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· αὐτὸς θέλει ὁδηγεῖ ἡμᾶς μέχρι θανάτου.

Θυσίασον εἰς τὸν Θεὸν θυσίαν αἰνέσεως, καὶ ἀπόδος εἰς τὸν Ὕψιστον τὰς εὐχὰς σου· καὶ ἐπικαλοῦ ἐμὲ ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως, θέλω σὲ ἐλευθερώσει, καὶ θέλεις μὲ δοξάσει.

Ὁ προσφέρων θυσίαν αἰνέσεως, οὗτος μὲ δοξάζει· καὶ εἰς τὸν εὐθετοῦντα τὴν ὁδὸν αὑτοῦ θέλω δείξει τὴν σωτηρίαν τοῦ Θεοῦ.

Ἐλευθέρωσόν με ἀπὸ αἱμάτων, Θεέ, Θεὲ τῆς σωτηρίας μου· γλῶσσά μου θέλει ψάλλει ἐν ἀγαλλιάσει τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε, ἄνοιξον τὰ χείλη μου· καὶ τὸ στόμα μου θέλει ἀναγγέλλει τὴν αἴνεσίν σου.

Ὑψώθητι, Θεέ, ἐπὶ τοὺς οὐρανούς· δόξα σου ἄς ἦναι ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν.

Ἑτοίμη εἶναι καρδία μου, Θεέ, ἑτοίμη εἶναι καρδία μου· θέλω ψάλλει καὶ ψαλμῳδεῖ.

Ἐγὼ δὲ θέλω ψάλλει τὴν δύναμίν σου, καὶ τὸ πρωΐ θέλω ὑμνολογεῖ ἐν ἀγαλλιάσει τὸ ἔλεός σου· διότι ἔγεινες προπύργιόν μου καὶ καταφύγιον ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς θλίψεώς μου. Ὦ δύναμίς μου, σὲ θέλω ψαλμωδεῖ· διότι σύ, Θεέ, εἶσαι τὸ προπύργιόν μου, Θεὸς τοῦ ἐλέους μου.

Οὕτω θέλω ψαλμωδεῖ διαπαντὸς τὸ ὄνομά σου, διὰ νὰ ἐκπληρῶ τὰς εὐχὰς μου καθ᾿ ἡμέραν.

[Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ, ὅτε εὑρίσκετο ἐν τῇ ἐρήμῳ Ἰούδα.] Θεέ, σὺ εἶσαι Θεὸς μου· ἀπὸ πρωΐας σὲ ζητῶ· σὲ διψᾷ ψυχή μου, σὲ ποθεῖ σὰρξ μου, ἐν γῇ ἐρήμῳ, ξηρᾷ καὶ ἀνύδρῳ· διὰ νὰ βλέπω τὴν δύναμίν σου καὶ τὴν δόξαν σου, καθὼς σὲ εἶδον ἐν τῷ ἁγιαστηρίῳ. Διότι τὸ ἔλεός σου εἶναι καλήτερον παρὰ τὴν ζωήν· τὰ χείλη μου θέλουσι σὲ ἐπαινεῖ. Οὕτω θέλω σὲ εὐλογεῖ ἐν τῇ ζωῇ μου· ἐν τῷ ὀνόματί σου θέλω ὑψόνει τὰς χεῖράς μου. Ὡς ἀπὸ πάχους καὶ μυελοῦ θέλει χορτασθῆ ψυχή μου καὶ διὰ χειλέων ἀγαλλιάσεως θέλει ὑμνεῖ τὸ στόμα μου, Ὅταν σὲ ἐνθυμῶμαι ἐπὶ τῆς στρωμνῆς μου, εἰς σὲ μελετῶ ἐν ταῖς φυλακαῖς τῆς νυκτός.

Ὁ δὲ βασιλεὺς θέλει εὐφρανθῆ ἐπὶ τὸν Θεόν· θέλει δοξασθῆ πᾶς ὁμνύων εἰς αὐτόν· διότι θέλει φραχθῆ τὸ στόμα τῶν λαλούντων ψεῦδος.

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν. Ψαλμὸς ᾠδῆς τοῦ Δαβίδ.] Σὲ προσμένει ὕμνος, Θεέ, ἐν Σιών· καὶ εἰς σὲ θέλει ἀποδοθῆ εὐχή.

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν. Ὠιδή ψαλμοῦ.] Ἀλαλάξατε εἰς τὸν Θεόν, πᾶσα γῆ. Ψάλατε τὴν δόξαν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ· κάμετε ἔνδοξον τὸν ὕμνον αὐτοῦ. Εἴπατε πρὸς τὸν Θεόν, Πόσον εἶναι φοβερὰ τὰ ἔργα σου! διὰ τὸ μέγεθος τῆς δυνάμεώς σου, ὑποκρίνονται ὑποταγήν εἰς σὲ οἱ ἐχθροὶ σου. Πᾶσα γῆ θέλει σὲ προσκυνεῖ καὶ ψαλμωδεῖ εἰς σέ· θέλουσι ψαλμωδεῖ τὸ ὄνομά σου. Διάψαλμα.

Διὰ τῆς δυνάμεως αὑτοῦ δεσπόζει εἰς τὸν αἰῶνα· οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἐπιβλέπουσιν ἐπὶ τὰ ἔθνη· οἱ ἀποστάται ἄς μή ὑψόνωσιν ἑαυτούς. Διάψαλμα. Εὐλογεῖτε, λαοί, τὸν Θεὸν ἡμῶν, καὶ κάμετε νὰ ἀκουσθῆ φωνή τῆς αἰνέσεως αὐτοῦ·

Ψάλλετε εἰς τὸν Θεόν· ψαλμῳδεῖτε εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ· ἑτοιμάσατε τὰς ὁδοὺς εἰς τὸν ἐπιβαίνοντα ἐπὶ τῶν ἐρήμων· Κύριος εἶναι τὸ ὄνομα αὐτοῦ· καὶ ἀγάλλεσθε ἐνώπιον αὐτοῦ.

ἡ γῆ ἐσείσθη, καὶ αὐτοὶ οἱ οὐρανοὶ ἔσταξαν ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ· τὸ Σινὰ αὐτὸ ἐσείσθη ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Αἱ βασιλείαι τῆς γῆς, ψάλλετε εἰς τὸν Θεόν, ψαλμῳδεῖτε εἰς τὸν Κύριον· Διάψαλμα· εἰς τὸν ἐπιβαίνοντα ἐπὶ τοὺς οὐρανοὺς τῶν ἔκπαλαι οὐρανῶν· ἰδοὺ ἐκπέμπει τὴν φωνήν αὑτοῦ, φωνήν κραταιάν. Ἀπόδοτε τὸ κράτος εἰς τὸν Θεόν· μεγαλοπρέπεια αὐτοῦ εἶναι ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ καὶ δύναμις αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς οὐρανούς. Φοβερὸς εἶσαι, Θεέ, ἐκ τῶν ἁγιαστηρίων σου· Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ εἶναι διδοὺς κράτος καὶ δύναμιν εἰς τὸν λαὸν αὑτοῦ. Εὐλογητὸς Θεός.

Θέλω αἰνέσει τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἐν ᾠδῇ καὶ θέλω μεγαλύνει αὐτὸν ἐν ὕμνοις.

Ἄς αἰνέσωσιν αὐτὸν οἱ οὐρανοὶ καὶ γῆ, αἱ θάλασσαι καὶ πάντα τὰ κινούμενα ἐν αὐταῖς.

Ἄς ἀγάλλωνται καὶ ἄς εὐφραίνωνται εἰς σὲ πάντες οἱ ζητοῦντές σε· καὶ οἱ ἀγαπῶντες τὴν σωτηρίαν σου ἄς λέγωσι διαπαντός, Μεγαλυνθήτω Θεός.

Ἐπὶ σὲ ἐπεστηρίχθην ἐκ τῆς κοιλίας· σὺ εἶσαι σκέπη μου ἐκ τῶν σπλάγχνων τῆς μητρὸς μου· εἰς σὲ θέλει εἶσθαι πάντοτε ὕμνος μου. Ὡς τέρας κατεστάθην εἰς τοὺς πολλούς· ἀλλὰ σὺ εἶσαι τὸ δυνατὸν καταφύγιόν μου, Ἄς ἐμπλησθῇ τὸ στόμα μου ἀπὸ τοῦ ὕμνου σου, ἀπὸ τῆς δόξης σου, ὅλην τὴν ἡμέραν.

Ἐγὼ δὲ πάντοτε θέλω ἐλπίζει, καὶ θέλω προσθέτει ἐπὶ πάντας τοὺς ἐπαίνους σου.

Καὶ ἐγὼ, Θεὲ μου, θέλω δοξολογεῖ ἐν τῷ ὀργάνῳ τοῦ ψαλτηρίου σὲ καὶ τὴν ἀλήθειάν σου· εἰς σὲ θέλω ψαλμῳδεῖ ἐν κιθάρᾳ, Ἃγιε τοῦ Ἰσραήλ. Θέλουσιν ἀγάλλεσθαι τὰ χείλη μου, ὅταν εἰς σὲ ψαλμῳδῶ· καὶ ψυχή μου, τὴν ὁποίαν ἐλύτρωσας.

Ἔμπροσθεν αὐτοῦ θέλουσι γονυκλιτήσει οἱ κατοικοῦντες ἐν ἐρήμοις, καὶ οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ θέλουσι γλείψει τὸ χῶμα.

Καὶ θέλουσι προσκυνήσει αὐτὸν πάντες οἱ βασιλεῖς· πάντα τὰ ἔθνη θέλουσι δουλεύσει αὐτόν.

Τὸ ὄνομα αὐτοῦ θέλει διαμένει εἰς τὸν αἰῶνα· τὸ ὄνομα αὐτοῦ θέλει διαρκεῖ ἐνόσῳ διαμένει ἥλιος· καὶ οἱ ἄνθρωποι θέλουσιν εὐλογεῖσθαι ἐν αὐτῷ· πάντα τὰ ἔθνη θέλουσι μακαρίζει αὐτόν. Εὐλογητὸς Κύριος Θεός, Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅστις μόνος κάμνει θαυμάσια· καὶ εὐλογημένον τὸ ἔνδοξον ὄνομα αὐτοῦ εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ ἄς πληρωθῇ ἀπὸ τῆς δόξης αὐτοῦ πᾶσα γῆ. Ἀμήν, καὶ ἀμήν.

Θέλω μνημονεύει τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου· ναί, θέλω μνημονεύει τὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς θαυμάσιά σου· καὶ θέλω μελετᾷ εἰς πάντα τὰ ἔργα σου, καὶ περὶ τῶν πράξεών σου θέλω διαλογίζεσθαι. Θεέ, ἐν τῷ ἁγιαστηρίῳ εἶναι ὁδὸς σου· τίς Θεὸς μέγας, ὡς Θεὸς; Σὺ εἶσαι Θεὸς ποιῶν θαυμάσια· ἐφανέρωσας μεταξὺ τῶν λαῶν τὴν δύναμίν σου.

καὶ ὡδήγησεν αὐτοὺς τὴν ἡμέραν ἐν νεφέλῃ καὶ ὅλην τὴν νύκτα ἐν φωτὶ πυρός.

καὶ ἐνεθυμοῦντο, ὅτι Θεὸς ἦτο φρούριον αὐτῶν καὶ Θεὸς Ὕψιστος λυτρωτής αὐτῶν.

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν, ἐπὶ Γιττίθ. Ψαλμὸς τοῦ Ἀσάφ.] Ψάλατε ἐν εὐφροσύνῃ εἰς τὸν Θεόν, τὴν δύναμιν ἡμῶν· ἀλαλάξατε εἰς τὸν Θεὸν τοῦ Ἰακώβ. Ὑψώσατε ψαλμῳδίαν καὶ κρούετε τύμπανον, κιθάραν τερπνήν μετὰ ψαλτηρίου.

καὶ ἄς γνωρίσωσιν ὅτι σύ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι Κύριος, εἶσαι μόνος Ὕψιστος ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν.

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν, ἐπὶ Γιττίθ. Ψαλμὸς διὰ τοὺς υἱοὺς Κορέ.] Πόσον ἀγαπηταὶ εἶναι αἱ σκηναὶ σου, Κύριε τῶν δυνάμεων! Ἐπιποθεῖ καὶ μάλιστα λιποθυμεῖ ψυχή μου διὰ τὰς αὐλὰς τοῦ Κυρίου· καρδία μου καὶ σὰρξ μου ἀγαλλιῶνται διὰ τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα. Ναί, τὸ στρουθίον εὕρηκε κατοικίαν, καὶ τρυγὼν φωλεὰν εἰς ἑαυτήν, ὅπου θέτει τοὺς νεοσσοὺς αὑτῆς, τὰ θυσιαστήριά σου, Κύριε τῶν δυνάμεων, Βασιλεῦ μου καὶ Θεὲ μου. Μακάριοι οἱ κατοικοῦντες ἐν τῷ οἴκῳ σου· πάντοτε θέλουσι σὲ αἰνεῖ. Διάψαλμα.

Πάντα τὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα ἔκαμες, θέλουσιν ἐλθεῖ καὶ προσκυνήσει ἐνώπιόν σου, Κύριε, καὶ θέλουσι δοξάσει τὸ ὄνομά σου· διότι μέγας εἶσαι καὶ κάμνεις θαυμάσια· σὺ εἶσαι Θεὸς μόνος. Δίδαξόν με, Κύριε, τὴν ὁδὸν σου, καὶ θέλω περιπατεῖ ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου· προσήλονε τὴν καρδίαν μου εἰς τὸν φόβον τοῦ ὀνόματός σου. Θέλω σὲ αἰνεῖ, Κύριε Θεὸς μου, ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ μου καὶ θέλω δοξάζει τὸ ὄνομά σου εἰς τὸν αἰῶνα·

Καὶ οἱ ψάλται καθὼς καὶ οἱ λαληταὶ τῶν ὀργάνων θέλουσι λέγει, Πᾶσαι αἱ πηγαὶ μου εἶναι ἐν σοί.

Ὁ ὀφθαλμὸς μου ἠτόνησεν ἀπὸ τῆς θλίψεως· σὲ ἐπεκαλέσθην, Κύριε, ὅλην τὴν ἡμέραν· ἥπλωσα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου.

[Μασχὶλ τοῦ Ἐθὰν τοῦ Ἐζραΐτου.] Τὰ ἐλέη τοῦ Κυρίου εἰς τὸν αἰῶνα θέλω ψάλλει· διὰ τοῦ στόματός μου θέλω ἀναγγέλλει τὴν ἀλήθειάν σου εἰς γενεάν καὶ γενεάν.

Καὶ οἱ οὐρανοὶ θέλουσιν ὑμνεῖ τὰ θαυμάσιά σου, Κύριε· καὶ ἀλήθειά σου θέλει ἐξυμνεῖσθαι ἐν τῇ συνάξει τῶν ἁγίων. Διότι τίς ἐν τῷ οὐρανῷ δύναται νὰ ἐξισωθῇ μὲ τὸν Κύριον; Τίς μεταξὺ τῶν υἱῶν τῶν δυνατῶν δύναται νὰ ὁμοιωθῇ μὲ τὸν Κύριον; Ὁ Θεὸς εἶναι φοβερὸς σφόδρα ἐν τῇ βουλῇ τῶν ἁγίων καὶ σεβαστὸς ἐν πᾶσι τοῖς κύκλῳ αὐτοῦ.

Ἡ δικαιοσύνη καὶ κρίσις εἶναι βάσις τοῦ θρόνου σου· τὸ ἔλεος καὶ ἀλήθεια θέλουσι προπορεύεσθαι ἔμπροσθεν τοῦ προσώπου σου.

Διότι σὺ εἶσαι τὸ καύχημα τῆς δυνάμεως αὐτῶν· καὶ διὰ τῆς εὐμενείας σου θέλει ὑψωθῆ τὸ κέρας ἡμῶν. Διότι Κύριος εἶναι ἀσπὶς ἡμῶν· καὶ Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ βασιλεὺς ἡμῶν.

[Προσευχή τοῦ Μωϋσέως, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ.] Κύριε, σὺ ἔγεινες εἰς ἡμᾶς καταφυγή εἰς γενεὰν καὶ γενεάν. Πρὶν γεννηθῶσι τὰ ὄρη, καὶ πλάσῃς τὴν γῆν καὶ τὴν οἰκουμένην, καὶ ἀπὸ τοῦ αἰῶνος ἕως τοῦ αἰῶνος, σὺ εἶσαι Θεός.

Ὁ κατοικῶν ὑπὸ τὴν σκέπην τοῦ Ὑψίστου ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ Παντοκράτορος θέλει διατρίβει.

[Ψαλμὸς ᾠδῆς διὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου.] Ἀγαθὸν τὸ νὰ δοξολογῇ τις τὸν Κύριον καὶ νὰ ψαλμῳδῇ εἰς τὸ ὄνομά σου, Ὕψιστε·

Ὁ Κύριος βασιλεύει· μεγαλοπρέπειαν εἶναι ἐνδεδυμένος· ἐνδεδυμένος εἶναι Κύριος δύναμιν καὶ περιεζωσμένος· καὶ τὴν οἰκουμένην ἐστερέωσεν, ὥστε δὲν θέλει σαλευθῆ. Ἀπ᾿ ἀρχῆς εἶναι ἐστερεωμένος θρόνος σου· ἀπὸ τοῦ αἰῶνος σὺ εἶσαι. Ὕψωσαν οἱ ποταμοί, Κύριε, ὕψωσαν οἱ ποταμοὶ τὴν φωνήν αὑτῶν· οἱ ποταμοὶ ὕψωσαν τὰ κύματα αὑτῶν. Ὁ Κύριος ἐν ὑψίστοις εἶναι δυνατώτερος ὑπὲρ τὸν ἦχον πολλῶν ὑδάτων, ὑπὲρ τὰ δυνατὰ κύματα τῆς θαλάσσης· τὰ μαρτύριά σου εἶναι πιστὰ σφόδρα· εἰς τὸν οἶκόν σου ἀνήκει ἁγιότης, Κύριε, εἰς μακρότητα ἡμερῶν.

Δεῦτε, ἄς ἀγαλλιασθῶμεν εἰς τὸν Κύριον· ἄς ἀλαλάξωμεν εἰς τὸ φρούριον τῆς σωτηρίας ἡμῶν. Ἄς προφθάσωμεν ἐνώπιον αὐτοῦ μετὰ δοξολογίας· ἐν ψαλμοῖς ἄς ἀλαλάξωμεν εἰς αὐτόν. Διότι Θεὸς μέγας εἶναι Κύριος, καὶ Βασιλεὺς μέγας ὑπὲρ πάντας τοὺς θεούς.

Δεῦτε, ἄς προσκυνήσωμεν καὶ ἄς προσπέσωμεν· ἄς γονατίσωμεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, τοῦ Ποιητοῦ ἡμῶν.

Ψάλατε εἰς τὸν Κύριον σμα νέον· ψάλατε εἰς τὸν Κύριον, πᾶσα γῆ. Ψάλατε εἰς τὸν Κύριον· εὐλογεῖτε τὸ ὄνομα αὐτοῦ· κηρύττετε ἀπὸ ἡμέρας εἰς ἡμέραν τὴν σωτηρίαν αὐτοῦ. Ἀναγγείλατε ἐν τοῖς ἔθνεσι τὴν δόξαν αὐτοῦ, ἐν πᾶσι τοῖς λαοῖς τὰ θαυμάσια αὐτοῦ. Διότι μέγας Κύριος καὶ ἀξιμνητος σφόδρα· εἶναι φοβερὸς ὑπὲρ πάντας τοὺς θεούς. Διότι πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν εἶναι εἴδωλα· δὲ Κύριος τοὺς οὐρανοὺς ἐποίησε. Δόξα καὶ μεγαλοπρέπεια εἶναι ἐνώπιον αὐτοῦ· ἰσχὺς καὶ ὡραιότης ἐν τῷ ἁγιαστηρίῳ αὐτοῦ. Ἀπόδοτε εἰς τὸν Κύριον, πατριαὶ τῶν λαῶν, ἀπόδοτε εἰς τὸν Κύριον δόξαν καὶ ἰσχύν. Ἀπόδοτε εἰς τὸν Κύριον τὴν δόξαν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ· λάβετε προσφορὰς καὶ εἰσέλθετε εἰς τὰς αὐλὰς αὐτοῦ. Προσκυνήσατε τὸν Κύριον ἐν τῷ μεγαλοπρεπεῖ ἁγιαστηρίῳ αὐτοῦ· φοβεῖσθε ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ, πᾶσα γῆ. Εἴπατε ἐν τοῖς ἔθνεσιν, Κύριος βασιλεύει· οἰκουμένη θέλει βεβαίως εἶσθαι ἐστερεωμένη· δὲν θέλει σαλευθῆ· αὐτὸς θέλει κρίνει τοὺς λαοὺς ἐν εὐθύτητι. Ἄς εὐφραίνωνται οἱ οὐρανοί, καὶ ἄς ἀγάλλεται γῆ· ἄς ἠχῇ θάλασσα καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς. Ἄς χαίρωσιν αἱ πεδιάδες καὶ πάντα τὰ ἐν αὐταῖς· τότε θέλουσιν ἀγάλλεσθαι πάντα τὰ δένδρα τοῦ δάσους ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· διότι ἔρχεται, διότι ἔρχεται διὰ νὰ κρίνῃ τὴν γῆν· θέλει κρίνει τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ καὶ τοὺς λαοὺς ἐν τῇ ἀληθείᾳ αὑτοῦ.

Ὁ Κύριος βασιλεύει· ἄς ἀγάλλεται γῆ· ἄς εὐφραίνεται τὸ πλῆθος τῶν νήσων. Νεφέλη καὶ ὀμίχλη εἶναι κύκλῳ αὐτοῦ· δικαιοσύνη καὶ κρίσις βάσις τοῦ θρόνου αὐτοῦ.

Τὰ ὄρη διαλύονται ὡς κηρὸς ἀπὸ τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου, ἀπὸ τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου πάσης τῆς γῆς· Ἀναγγέλλουσιν οἱ οὐρανοὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ βλέπουσι πάντες οἱ λαοὶ τὴν δόξαν αὐτοῦ.

Διότι σύ, Κύριε, εἶσαι ὕψιστος ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν· σφόδρα ὑπερυψώθης ὑπὲρ πάντας τοὺς θεούς.

Ψάλατε εἰς τὸν Κύριον σμα νέον· διότι ἔκαμε θαυμάσια· δεξιὰ αὐτοῦ καὶ βραχίων ἅγιος αὐτοῦ ἐνήργησαν εἰς αὐτὸν σωτηρίαν.

Ἀλαλάξατε εἰς τὸν Κύριον, πᾶσα γῆ· εὐφραίνεσθε καὶ ἀγάλλεσθε καὶ ψαλμῳδεῖτε. Ψαλμῳδεῖτε εἰς τὸν Κύριον ἐν κιθάρᾳ· ἐν κιθάρᾳ καὶ φωνῇ ψαλμωδίας. Μετὰ σαλπίγγων καὶ ἐν φωνῇ κερατίνης ἀλαλάξατε ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως Κυρίου. Ἄς ἠχῇ θάλασσα καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς· οἰκουμένη καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ. Οἱ ποταμοὶ ἄς κροτῶσι χεῖρας, τὰ ὄρη ἄς ἀγάλλωνται ὁμοῦ,

Ὁ Κύριος βασιλεύει, ἄς τρέμωσιν οἱ λαοί· καθήμενος ἐπὶ τῶν χερουβείμ· ἄς σεισθῇ γῆ. Ὁ Κύριος εἶναι μέγας ἐν Σιών, καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς λαοὺς εἶναι ὑψηλός. Ἄς δοξολογῶσι τὸ ὄνομά σου τὸ μέγα καὶ φοβερόν, διότι εἶναι ἅγιον· καὶ τὴν δύναμιν τοῦ βασιλέως, ὅστις ἀγαπᾷ τὴν δικαιοσύνην· σὺ διώρισας τὴν εὐθύτητα, σὺ ἔκαμες κρίσιν καὶ δικαιοσύνην εἰς τὸν Ἰακώβ. Ὑψοῦτε Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ προσκυνεῖτε εἰς τὸ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν αὐτοῦ· διότι εἶναι ἅγιος.

Ὑψοῦτε Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ προσκυνεῖτε εἰς τὸ ὄρος τὸ ἅγιον αὐτοῦ· διότι ἅγιος Κύριος Θεὸς ἡμῶν.

[Ψαλμὸς δοξολογίας.] Ἀλαλάξατε εἰς τὸν Κύριον, πᾶσα γῆ. Δουλεύσατε εἰς τὸν Κύριον ἐν εὐφροσύνῃ· ἔλθετε ἐνώπιον αὐτοῦ ἐν ἀγαλλιάσει. Γνωρίσατε ὅτι Κύριος εἶναι Θεός· αὐτὸς ἔκαμεν ἡμᾶς, καὶ οὐχὶ ἡμεῖς· ἡμεῖς εἴμεθα λαὸς αὐτοῦ καὶ πρόβατα τῆς βοσκῆς αὐτοῦ. Εἰσέλθετε εἰς τὰς πύλας αὐτοῦ ἐν δοξολογίᾳ, εἰς τὰς αὐλὰς αὐτοῦ ἐν ὕμνῳ· δοξολογεῖτε αὐτόν· εὐλογεῖτε τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Διότι Κύριος εἶναι ἀγαθός· εἰς τὸν αἰῶνα μένει τὸ ἔλεος αὐτοῦ, καὶ ἕως γενεᾶς καὶ γενεᾶς ἀλήθεια αὐτοῦ.

[Ψαλμὸς τοῦ Δαβὶδ.] Ἔλεος καὶ κρίσιν θέλω ψάλλει· εἰς σέ, Κύριε, θέλω ψαλμῳδεῖ.

Τότε τὰ ἔθνη θέλουσι φοβηθῆ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, καὶ πάντες οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς τὴν δόξαν σου. Ὅταν Κύριος οἰκοδομήσῃ τὴν Σιὼν θέλει φανῆ ἐν τῇ δόξα αὑτοῦ.

Κατ᾿ ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἶναι οἱ οὐρανοί. Αὐτοὶ θέλουσιν ἀπολεσθῆ, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον θέλουσι παλαιωθῆ· ὡς περιένδυμα θέλεις τυλίξει αὐτούς, καὶ θέλουσιν ἀλλαχθῆ· σὺ ὅμως εἶσαι αὐτός, καὶ τὰ ἔτη σου δὲν θέλουσιν ἐκλείψει.

[Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Εὐλόγει, ψυχή μου, τὸν Κύριον· καὶ πάντα τὰ ἐντὸς μου τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ. Εὐλόγει, ψυχή μου, τὸν Κύριον, καὶ μή λησμονῇς πάσας τὰς εὐεργεσίας αὐτοῦ·

Ὁ Κύριος ἡτοίμασε τὸν θρόνον αὑτοῦ ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ βασιλεία αὐτοῦ δεσπόζει τὰ πάντα.

Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, ἄγγελοι αὐτοῦ, δυνατοὶ ἐν ἰσχύϊ, οἱ ἐκτελοῦντες τὸν λόγον αὐτοῦ, οἱ ἀκούοντες τῆς φωνῆς τοῦ λόγου αὐτοῦ. Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, πᾶσαι αἱ δυνάμεις αὐτοῦ· λειτουργοὶ αὐτοῦ, οἱ ἐκτελοῦντες τὸ θέλημα αὐτοῦ. Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ ἐν παντὶ τόπῳ τῆς δεσποτείας αὐτοῦ. Εὐλόγει, ψυχή μου, τὸν Κύριον.

Εὐλόγει, ψυχή μου, τὸν Κύριον. Κύριε Θεὲ μου, ἐμεγαλύνθης σφόδρα· τιμήν καὶ μεγαλοπρέπειαν εἶσαι ἐνδεδυμένος· ὁ περιτυλιττόμενος τὸ φῶς ὡς ἱμάτιον, ἐκτείνων τὸν οὐρανὸν ὡς καταπέτασμα·

Πόσον μεγάλα εἶναι τὰ ἔργα σου, Κύριε· τὰ πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας· γῆ εἶναι πλήρης τῶν ποιημάτων σου· αὕτη θάλασσα μεγάλη καὶ εὐρύχωρος. Ἐκεῖ εἶναι ἑρπετὰ ἀναρίθμητα, ζῶα μικρὰ μετὰ μεγάλων·

Ἡ δόξα τοῦ Κυρίου ἔστω εἰς τὸν αἰῶνα· ἄς εὐφραίνεται Κύριος εἰς τὰ ἔργα αὑτοῦ· ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν καὶ κάμνων αὐτήν νὰ τρέμῃ· ἐγγίζει τὰ ὄρη, καὶ καπνίζουσι. Θέλω ψάλλει εἰς τὸν Κύριον ἐνόσῳ ζῶ· θέλω ψαλμωδεῖ εἰς τὸν Θεὸν μου ἐνόσῳ ὑπάρχω. Ἡ εἰς αὐτὸν μελέτη μου θέλει εἶσθαι γλυκεῖα· ἐγὼ θέλω εὐφραίνεσθαι εἰς τὸν Κύριον. Ἄς ἐκλείψωσιν οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ τῆς γῆς καὶ οἱ ἀσεβεῖς ἄς μή ὑπάρχωσι πλέον. Εὐλόγει, ψυχή μου, τὸν Κύριον. Ἀλληλούϊα.

Δοξολογεῖτε τὸν Κύριον· ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομα αὐτοῦ· κάμετε γνωστὰ ἐν τοῖς λαοῖς τὰ ἔργα αὐτοῦ. Ψάλλετε εἰς αὐτόν· ψαλμῳδεῖτε εἰς αὐτόν· λαλεῖτε περὶ πάντων τῶν θαυμασίων αὐτοῦ. Καυχᾶσθε εἰς τὸ ἅγιον αὐτοῦ ὄνομα· ἄς εὐφραίνεται καρδία τῶν ἐκζητούντων τὸν Κύριον. Ζητεῖτε τὸν Κύριον καὶ τὴν δύναμιν αὐτοῦ· ἐκζητεῖτε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ διαπαντός. Μνημονεύετε τῶν θαυμασίων αὐτοῦ τὰ ὁποῖα ἔκαμε· τῶν τεραστίων αὐτοῦ καὶ τῶν κρίσεων τοῦ στόματος αὐτοῦ·

Ἀλληλούϊα. Αἰνεῖτε τὸν Κύριον, διότι εἶναι ἀγαθός· διότι τὸ ἔλεος αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Τίς δύναται νὰ κηρύξῃ τὰ κραταιὰ ἔργα τοῦ Κυρίου, νὰ κάμῃ ἀκουστὰς πάσας τὰς αἰνέσεις αὐτοῦ;

Σῶσον ἡμᾶς, Κύριε Θεὸς ἡμῶν, καὶ συνάγαγε ἡμᾶς ἀπὸ τῶν ἐθνῶν, διὰ νὰ δοξολογῶμεν τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον καὶ νὰ καυχώμεθα εἰς τὴν αἴνεσίν σου. Εὐλογητὸς Κύριος Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος· καὶ ἄς λέγῃ πᾶς λαός, Ἀμήν. Ἀλληλούϊα.

Δοξολογεῖτε τὸν Κύριον, διότι εἶναι ἀγαθός, διότι τὸ ἔλεος αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

καὶ ἄς ὑψόνωσιν αὐτὸν ἐν τῇ συνάξει τοῦ λαοῦ, καὶ ἐν τῷ συνεδρίῳ τῶν πρεσβυτέρων ἄς αἰνῶσιν αὐτόν.

[Ὠιδή Ψαλμοῦ τοῦ Δαβίδ.] Ἑτοίμη εἶναι καρδία μου, Θεέ· θέλω ψάλλει καὶ θέλω ψαλμῳδεῖ ἐν τῇ δόξῃ μου. Ἐξεγέρθητι, ψαλτήριον, καὶ κιθάρα· θέλω ἐξεγερθῆ τὸ πρωΐ. Θέλω σὲ ἐπαινέσει, Κύριε, μεταξὺ λαῶν, καὶ θέλω ψαλμῳδεῖ εἰς σὲ μεταξὺ ἐθνῶν· διότι ἐμεγαλύνθη ἕως τῶν οὐρανῶν τὸ ἔλεός σου καὶ ἕως τῶν νεφελῶν ἀλήθειά σου. Ὑψώθητι, Θεέ, ἐπὶ τοὺς οὐρανούς· καὶ δόξα σου ἄς ἦναι ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν·

Θέλω δοξολογεῖ σφόδρα τὸν Κύριον διὰ τοῦ στόματός μου, καὶ ἐν μέσῳ πολλῶν θέλω ὑμνολογεῖ αὐτόν·

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον. Θέλω ἐξυμνεῖ τὸν Κύριον ἐν ὅλῃ καρδίᾳ, ἐν βουλῇ εὐθέων καὶ ἐν συνάξει. Μεγάλα τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου, ἐξηκριβωμένα ὑπὸ πάντων τῶν ἠδυνομένων εἰς αὐτά. Ἔνδοξον καὶ μεγαλοπρεπὲς τὸ ἔργον αὐτοῦ, καὶ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Ἀπέστειλε λύτρωσιν πρὸς τὸν λαὸν αὑτοῦ· διώρισε τὴν διαθήκην αὑτοῦ εἰς τὸν αἰῶνα· ἅγιον καὶ φοβερὸν τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Ἀρχή σοφίας φόβος Κυρίου· πάντες οἱ πράττοντες αὐτὰς ἔχουσι σύνεσιν καλήν· αἴνεσις αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον. Αἰνεῖτε, δοῦλοι τοῦ Κυρίου, αἰνεῖτε τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος. Ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν αὐτοῦ, ἄς αἰνῆται τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Ὁ Κύριος εἶναι ὑψηλὸς ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη· ἐπὶ τοὺς οὐρανοὺς εἶναι δόξα αὐτοῦ. Τίς ὡς Κύριος Θεὸς ἡμῶν; κατοικῶν ἐν ὑψηλοῖς· Ὁ συγκαταβαίνων διὰ νὰ ἐπιβλέπῃ τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ τὰ ἐν τῇ γῇ·

Μή εἰς ἡμᾶς, Κύριε, μή εἰς ἡμᾶς, ἀλλ᾿ εἰς τὸ ὄνομά σου δὸς δόξαν, διὰ τὸ ἔλεός σου, διὰ τὴν ἀλήθειάν σου.

ἀλλ᾿ ἡμεῖς θέλομεν εὐλογεῖ τὸν Κύριον, ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος. Ἀλληλούϊα.

Εἰς σὲ θέλω θυσιάσει θυσίαν αἰνέσεως καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου θέλω ἐπικαλεσθῆ. Τὰς εὐχὰς μου θέλω ἀποδώσει εἰς τὸν Κύριον, τώρα ἔμπροσθεν παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ· ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου, ἐν μέσῳ σου, Ἱερουσαλήμ. Ἀλληλούϊα.

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον, πάντα τὰ ἔθνη· δοξολογεῖτε αὐτόν, πάντες οἱ λαοί· Διότι τὸ ἔλεος αὐτοῦ εἶναι μέγα ἐφ᾿ ἡμᾶς· καὶ ἀλήθεια τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Ἀλληλούϊα.

Ἄς εἴπωσι τώρα οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον, ὅτι τὸ ἔλεος αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Ἡ δεξιὰ τοῦ Κυρίου ὑψώθη· δεξιὰ τοῦ Κυρίου κάμνει κατορθώματα.

Θέλω σὲ δοξολογεῖ, διότι μοῦ ἐπήκουσας καὶ ἔγεινες εἰς ἐμὲ σωτηρία. Ὁ λίθος, τὸν ὁποῖον ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἔγεινε κεφαλή γωνίας· παρὰ Κυρίου ἔγεινεν αὕτη καὶ εἶναι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν. Αὕτη εἶναι ἡμέρα, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν Κύριος· ἄς ἀγαλλιασθῶμεν καὶ ἄς εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ.

Σὺ εἶσαι Θεὸς μου, καὶ θέλω σὲ δοξολογεῖ· Θεὸς μου, θέλω σὲ ὑψόνει. Δοξολογεῖτε τὸν Κύριον, διότι εἶναι ἀγαθός, διότι τὸ ἔλεος αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Θέλω σὲ δοξολογεῖ ἐν εὐθύτητι καρδίας, ὅταν μάθω τὰς κρίσεις τῆς δικαιοσύνης σου.

Τὸ μεσονύκτιον ἐγείρομαι διὰ νὰ σὲ δοξολογῶ διὰ τὰς κρίσεις τῆς δικαιοσύνης σου.

Ἑπτάκις τῆς ἡμέρας σὲ αἰνῶ, διὰ τὰς κρίσεις τῆς δικαιοσύνης σου.

Τὰ χείλη μου θέλουσι προφέρει ὕμνον, ὅταν μὲ διδάξῃς τὰ διατάγματά σου.

Ἄς εἰσέλθωμεν εἰς τὰς σκηνὰς αὐτοῦ· ἄς προσκυνήσωμεν εἰς τὸ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν αὐτοῦ.

Ὑψώσατε τὰς χεῖράς σας εἰς τὰ ἅγια καὶ εὐλογεῖτε τὸν Κύριον.

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον. Αἰνεῖτε τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου· αἰνεῖτε, δοῦλοι τοῦ Κυρίου, Οἱ ἱστάμενοι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου, ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Αἰνεῖτε τὸν Κύριον, διότι ἀγαθὸς Κύριος· ψαλμῳδήσατε εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, διότι εἶναι τερπνόν.

Εὐλογητὸς Κύριος ἐν Σιών, κατοικῶν ἐν Ἱερουσαλήμ. Ἀλληλούϊα.

Δοξολογεῖτε τὸν Θεὸν τῶν θεῶν· διότι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ. Δοξολογεῖτε τὸν Κύριον τῶν κυρίων· διότι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.

Δοξολογεῖτε τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ· διότι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.

[Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Θέλω σὲ δοξολογήσει ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου· θέλω ψαλμῳδήσει εἰς σὲ ἔμπροσθεν τῶν θεῶν. Θέλω προσκυνήσει πρὸς τὸν ναὸν τὸν ἅγιόν σου· καὶ θέλω δοξολογήσει τὸ ὄνομά σου διὰ τὸ ἔλεός σου καὶ διὰ τὴν ἀλήθειάν σου· διότι ἐμεγάλυνας τὸν λόγον σου ὑπὲρ πᾶσαν τὴν φήμην σου. Καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἔκραξα, μοῦ εἰσήκουσας· μὲ ἐνίσχυσας μὲ δύναμιν ἐν τῇ ψυχῇ μου. Θέλουσι σὲ δοξολογήσει, Κύριε, πάντες οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, ὅταν ἀκούσωσι τοὺς λόγους τοῦ στόματός σου· καὶ θέλουσι ψάλλει ἐν ταῖς ὁδοῖς τοῦ Κυρίου, ὅτι μεγάλη δόξα τοῦ Κυρίου·

Θέλω σὲ ὑμνεῖ, διότι φοβερῶς καὶ θαυμασίως ἐπλάσθην· θαυμάσια εἶναι τὰ ἔργα σου· καὶ ψυχή μου κάλλιστα γνωρίζει τοῦτο.

Ἐκτείνω πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου· ψυχή μου σὲ διψᾷ ὡς γῆ ἄνυδρος. Διάψαλμα.

Θεέ, ᾠδήν νέαν θέλω ψάλλει εἰς σέ· ἐν ψαλτηρίῳ δεκαχόρδῳ θέλω ψαλμῳδεῖ εἰς σέ·

[Αἴνεσις τοῦ Δαβίδ.] Θέλω σὲ ὑψόνει, Θεὲ μου, βασιλεῦ· καὶ θέλω εὐλογεῖ τὸ ὄνομά σου εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα. Καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν θέλω σὲ εὐλογεῖ· καὶ θέλω αἰνεῖ τὸ ὄνομά σου εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα. Μέγας Κύριος καὶ ἀξιμνητος σφόδρα· καὶ μεγαλωσύνη αὐτοῦ ἀνεξιχνίαστος. Γενεὰ εἰς γενεὰν θέλει ἐπαινεῖ τὰ ἔργα σου, καὶ τὰ μεγαλεῖά σου θέλουσι διηγεῖσθαι. Θέλω λαλεῖ περὶ τῆς ἐνδόξου μεγαλοπρεπείας τῆς μεγαλειότητός σου καὶ περὶ τῶν θαυμαστῶν ἔργων σου· καὶ θέλουσι λέγει τὴν δύναμιν τῶν φοβερῶν σου κατορθωμάτων, καὶ θέλω διηγεῖσθαι τὴν μεγαλωσύνην σου· Θέλουσι διαδίδει τὴν μνήμην τοῦ πλήθους τῆς ἀγαθότητός σου, καὶ θέλουσιν ἀλαλάξει τὴν δικαιοσύνην σου.

Πάντα τὰ ποιήματά σου, Κύριε, θέλουσι σὲ αἰνεῖ· καὶ οἱ ὅσιοί σου θέλουσι σὲ εὐλογεῖ. τὴν δόξαν τῆς βασιλείας σου θέλουσι κηρύττει καὶ θέλουσι διηγεῖσθαι τὸ μεγαλεῖόν σου· διὰ νὰ γνωστοποιήσωσιν εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων τὰ μεγαλεῖα αὐτοῦ, καὶ τὴν δόξαν τῆς μεγαλοπρεπείας τῆς βασιλείας αὐτοῦ. Ἡ βασιλεία σου βασιλεία πάντων τῶν αἰώνων, καὶ δεσποτεία σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ.

Τὸ στόμα μου θέλει λαλεῖ τὴν αἴνεσιν τοῦ Κυρίου· καὶ πᾶσα σὰρξ ἄς εὐλογῇ τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα.

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον. Αἴνει, ψυχή μου, τὸν Κύριον. Θέλω αἰνεῖ τὸν Κύριον ἐνόσῳ ζῶ· θέλω ψαλμωδεῖ εἰς τὸν Θεὸν μου ἐνόσῳ ὑπάρχω.

Ὁ Κύριος θέλει βασιλεύει εἰς τὸν αἰῶνα· Θεὸς σου, Σιών, εἰς γενεάν καὶ γενεάν. Ἀλληλούϊα.

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον· διότι εἶναι καλὸν νὰ ψάλλωμεν εἰς τὸν Θεὸν ἡμῶν· διότι εἶναι τερπνόν, αἴνεσις πρέπουσα.

Ἀριθμεῖ τὰ πλήθη τῶν ἄστρων· καλεῖ τὰ πάντα ὀνομαστί. Μέγας Κύριος ἡμῶν καὶ μεγάλη δύναμις αὐτοῦ· σύνεσις αὐτοῦ ἀμέτρητος. Ὁ Κύριος ὑψόνει τοὺς πράους, τοὺς δὲ ἀσεβεῖς ταπεινόνει ἕως ἐδάφους. Ψάλατε εἰς τὸν Κύριον εὐχαριστοῦντες· ψαλμῳδεῖτε εἰς τὸν Θεὸν ἡμῶν ἐν κιθάρᾳ·

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον. Αἰνεῖτε τὸν Κύριον ἐκ τῶν οὐρανῶν· αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν τοῖς ὑψίστοις. Αἰνεῖτε αὐτόν, πάντες οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ· αἰνεῖτε αὐτόν, πᾶσαι αἱ δυνάμεις αὐτοῦ. Αἰνεῖτε αὐτόν, ἥλιε καὶ σελήνη· αἰνεῖτε αὐτόν, πάντα τὰ ἄστρα τοῦ φωτός. Αἰνεῖτε αὐτόν, οἱ οὐρανοὶ τῶν οὐρανῶν, καὶ τὰ ὕδατα τὰ ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν. Ἄς αἰνῶσι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου· διότι αὐτὸς προσέταξε, καὶ ἐκτίσθησαν· καὶ ἐστερέωσεν αὐτὰ εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα· ἔθεσε διάταγμα, τὸ ὁποῖον δὲν θέλει παρέλθει.

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον ἐκ τῆς γῆς, δράκοντες καὶ πᾶσαι ἄβυσσοι· πῦρ καὶ χάλαζα, χιὼν καὶ ἀτμίς, ἀνεμοστρόβιλος, ἐκτελῶν τὸν λόγον αὐτοῦ· τὰ ὄρη καὶ πάντα τὰ βουνά· δένδρα καρποφόρα καὶ πᾶσαι κέδροι· τὰ θηρία καὶ πάντα τὰ κτήνη· ἑρπετὰ καὶ πετεινὰ πτερωτά. Βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ πάντες λαοί· ἄρχοντες καὶ πάντες κριταὶ τῆς γῆς· νέοι τε καὶ παρθένοι, γέροντες μετὰ νεωτέρων ἄς αἰνῶσι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου· διότι τὸ ὄνομα αὐτοῦ μόνου εἶναι ὑψωμένον·

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον. Ψάλατε εἰς τὸν Κύριον ᾠδήν νέαν, τὴν αἴνεσιν αὐτοῦ ἐν τῇ συνάξει τῶν ὁσίων. Ἄς εὐφραίνεται Ἰσραήλ εἰς τὸν Ποιητήν αὑτοῦ· οἱ υἱοὶ τῆς Σιὼν ἄς ἀγάλλωνται εἰς τὸν Βασιλέα αὑτῶν. Ἄς αἰνῶσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ χοροστατοῦντες· ἐν τυμπάνῳ καὶ κιθάρᾳ ἄς ψαλμῳδῶσιν εἰς αὐτόν. Διότι Κύριος εὐδοκεῖ εἰς τὸν λαὸν αὑτοῦ· θέλει δοξάσει τοὺς πράους ἐν σωτηρίᾳ. Οἱ ὅσιοι θέλουσιν ἀγάλλεσθαι ἐν δόξῃ· θέλουσιν ἀγάλλεσθαι ἐπὶ τὰς κλίνας αὑτῶν. Αἱ ἐξυμνήσεις τοῦ Θεοῦ θέλουσιν εἶσθαι ἐν τῷ λάρυγγι αὐτῶν, καὶ ῥομφαία δίστομος ἐν τῇ χειρὶ αὐτῶν·

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον. Αἰνεῖτε τὸν Θεὸν ἐν τῷ ἁγιαστηρίῳ αὐτοῦ· αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν τῷ στερεώματι τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. Αἰνεῖτε αὐτὸν διὰ τὰ μεγαλεῖα αὐτοῦ· αἰνεῖτε αὐτὸν κατὰ τὸ πλῆθος τῆς μεγαλωσύνης αὐτοῦ. Αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν ἤχῳ σάλπιγγος· αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν ψαλτηρίῳ καὶ κιθάρᾳ. Αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν τυμπάνῳ καὶ χοροστασίᾳ· αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν χορδαῖς καὶ ὀργάνῳ. Αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν κυμβάλοις εὐήχοις· αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν κυμβάλοις ἀλαλαγμοῦ. Πᾶσα πνοή ἄς αἰνῇ τὸν Κύριον. Ἀλληλούϊα.

Ἀρχή σοφίας φόβος Κυρίου· καὶ ἐπίγνωσις ἁγίων φρόνησις.

Τίς ἀνέβη εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ κατέβη; τίς συνήγαγε τὸν ἄνεμον ἐν ταῖς χερσὶν αὑτοῦ; τίς ἐδέσμευσε τὰ ὕδατα ἐν ἱματίῳ; τίς ἐστερέωσε πάντα τὰ ἄκρα τῆς γῆς; τί τὸ ὄνομα αὐτοῦ; καὶ τί τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, ἐὰν ἐξεύρῃς;

Ἄς μὲ φιλήσῃ μὲ τὰ φιλήματα τοῦ στόματος αὑτοῦ. Διότι ἀγάπη σου εἶναι καλητέρα παρὰ τὸν οἶνον. Διὰ τὴν εὐωδίαν τῶν καλῶν μύρων σου, τὸ ὄνομά σου εἶναι μύρον ἐκκεχυμένον· διὰ τοῦτο αἱ νεάνιδες σὲ ἀγαπῶσιν. Ἕλκυσόν με· θέλομεν δράμει κατόπιν σου· βασιλεὺς μὲ εἰσήγαγεν εἰς τὰ ταμεῖα αὑτοῦ· θέλομεν ἀγάλλεσθαι καὶ εὐφραίνεσθαι εἰς σέ, θέλομεν ἐνθυμεῖσθαι τὴν ἀγάπην σου μᾶλλον παρὰ οἶνον· οἱ ἔχοντες εὐθύτητα σὲ ἀγαπῶσι.

Τίς αὕτη, ἀναβαίνουσα ἀπὸ τῆς ἐρήμου ὡς στύλοι καπνοῦ, τεθυμιαμένη μὲ σμύρναν καὶ λίβανον, μὲ πᾶσαν ἀρωματικήν σκόνην τοῦ μυρεψοῦ;

Ἐγέρθητι, Βορρᾶ· καὶ ἔρχου, Νότε· πνεῦσον εἰς τὸν κῆπόν μου· διὰ νὰ ἐκχυθῶσι τὰ ἀρώματα αὐτοῦ. Ἄς ἔλθῃ ἀγαπητὸς μου εἰς τὸν κῆπον αὐτοῦ, καὶ ἄς φάγῃ τοὺς ἐξαιρέτους καρποὺς αὐτοῦ.

Εἴσελθε εἰς τὸν βράχον καὶ κρύφθητι εἰς τὸ χῶμα, διὰ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὴν δόξαν τῆς μεγαλειότητος αὐτοῦ.

Καὶ αὐτοὶ θέλουσιν εἰσέλθει εἰς τὰ σπήλαια τῶν βράχων καὶ εἰς τὰς τρύπας τῆς γῆς, διὰ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὴν δόξαν τῆς μεγαλειότητος αὐτοῦ, ὅταν ἐγερθῇ διὰ νὰ κλονίσῃ τὴν γῆν.

διὰ νὰ εἰσέλθωσιν εἰς τὰς σχισμὰς τῶν βράχων καὶ εἰς τὰ σπήλαια τῶν πετρῶν, διὰ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὴν δόξαν τῆς μεγαλειότητος αὐτοῦ, ὅταν ἐγερθῇ διὰ νὰ κλονίσῃ τὴν γῆν.

Καὶ Κύριος θέλει δημιουργήσει ἐπὶ πάντα τόπον τοῦ ὄρους Σιὼν καὶ ἐπὶ τὰς συναθροίσεις αὐτῆς νεφέλην καὶ καπνὸν τὴν ἡμέραν, ἐν δὲ τῇ νυκτὶ λαμπρότητα φλογεροῦ πυρός· διότι ἐπὶ πᾶσαν τὴν δόξαν θέλει εἶσθαι ὑπεράσπισις,

Ὁ δὲ Κύριος τῶν δυνάμεων θέλει ὑψωθῆ εἰς κρίσιν, καὶ Θεὸς Ἃγιος θέλει ἁγιασθῆ εἰς δικαιοσύνην.

Κατὰ τὸ ἔτος ἐν  ἀπέθανεν Ὀζίας βασιλεύς, εἶδον τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου, καὶ τὸ κράσπεδον αὐτοῦ ἐγέμισε τὸν ναόν. Ἄνωθεν αὐτοῦ ἵσταντο Σεραφεὶμ ἀνὰ ἕξ πτέρυγας ἔχοντα ἕκαστον· μὲ τὰς δύο ἐκάλυπτε τὸ πρόσωπον αὑτοῦ καὶ μὲ τὰς δύο ἐκάλυπτε τοὺς πόδας αὑτοῦ καὶ μὲ τὰς δύο ἐπέτα. Καὶ ἔκραζε τὸ ἕν πρὸς τὸ ἄλλο καὶ ἔλεγεν, Ἃγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος τῶν δυνάμεων· πᾶσα γῆ εἶναι πλήρης τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ οἱ παραστάται τῆς θύρας ἐσείσθησαν ἐκ τῆς φωνῆς τοῦ κράζοντος, καὶ οἶκος ἐπλήσθη καπνοῦ. Τότε εἶπα, τάλας ἐγώ· διότι ἐχάθην· ἐπειδή εἶμαι ἄνθρωπος ἀκαθάρτων χειλέων καὶ κατοικῶ ἐν μέσῳ λαοῦ ἀκαθάρτων χειλέων· ἐπειδή οἱ ὀφθαλμοὶ μου εἶδον τὸν Βασιλέα, τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων.

Διότι παιδίον ἐγεννήθη εἰς ἡμᾶς, υἱὸς ἐδόθη εἰς ἡμᾶς· καὶ ἐξουσία θέλει εἶσθαι ἐπὶ τὸν ὦμον αὐτοῦ· καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ θέλει καλεσθῆ Θαυμαστός, Σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, Πατήρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, Ἄρχων εἰρήνης. Εἰς τὴν αὔξησιν τῆς ἐξουσίας αὐτοῦ καὶ τῆς εἰρήνης δὲν θέλει εἶσθαι τέλος, ἐπὶ τὸν θρόνον τοῦ Δαβὶδ καὶ ἐπὶ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ, διὰ νὰ διατάξῃ αὐτήν καὶ νὰ στερεώσῃ αὐτήν ἐν κρίσει καὶ δικαιοσύνῃ ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως αἰῶνος. ζῆλος τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων θέλει ἐκτελέσει τοῦτο.

καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ Κυρίου θέλει ἀναπαυθῆ ἐπ᾿ αὐτόν, πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως, πνεῦμα βουλῆς καὶ δυνάμεως, πνεῦμα γνώσεως καὶ φόβου τοῦ Κυρίου·

Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλετε εἰπεῖ, Δοξολογεῖτε τὸν Κύριον, ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομα αὐτοῦ, κάμετε γνωστὰ εἰς τὰ ἔθνη τὰ ἔργα αὐτοῦ, μνημονεύετε ὅτι ὑψώθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Ψάλλετε εἰς τὸν Κύριον· διότι ἔκαμεν ὑψηλά· γνωστὸν εἶναι εἰς πᾶσαν τὴν γῆν. Ἀγάλλου καὶ εὐφραίνου, κάτοικε τῆς Σιών· διότι Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ εἶναι μέγας ἐν τῷ μέσῳ σου.

Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἄνθρωπος θέλει ἀναβλέψει πρὸς τὸν Ποιητήν αὑτοῦ καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ θέλουσιν ἐνατενίσει πρὸς τὸν Ἃγιον τοῦ Ἰσραήλ.

Οὗτοι θέλουσιν ὑψώσει τὴν φωνήν αὑτῶν, θέλουσι ψάλλει διὰ τὴν μεγαλειότητα τοῦ Κυρίου, θέλουσι μεγαλοφωνεῖ ἀπὸ τῆς θαλάσσης. Διὰ τοῦτο δοξάσατε τὸν Κύριον ἐν ταῖς κοιλάσι, τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ ἐν ταῖς νήσοις τῆς θαλάσσης.

Κύριε, σὺ εἶσαι Θεὸς μου· θέλω σὲ ὑψόνει, θέλω ὑμνεῖ τὸ ὄνομά σου· διότι ἔκαμες θαυμάσια· αἱ ἀπ᾿ ἀρχῆς βουλαὶ σου εἶναι πίστις καὶ ἀλήθεια. Διότι σὺ κατέστησας πόλιν σωρόν· πόλιν χυρωμένην, ἐρείπιον· τὰ ὀχυρώματα τῶν ἀλλογενῶν, ὥστε νὰ μή ἦναι πόλις· οὐδέποτε θέλουσιν ἀνοικοδομηθῆ. Διὰ τοῦτο ἰσχυρὸς λαὸς θέλει σὲ δοξάσει, πόλις τῶν τρομερῶν ἐθνῶν θέλει σὲ φοβηθῆ.

Θαρρεῖτε ἐπὶ τὸν Κύριον πάντοτε· διότι ἐν Κυρίῳ τῷ Θεῷ εἶναι αἰώνιος δύναμις.

Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ Κύριος τῶν δυνάμεων θέλει εἶσθαι στέφανος δόξης καὶ διάδημα ὡραιότητος εἰς τὸ ὑπόλοιπον τοῦ λαοῦ αὑτοῦ,

Εἰς ἐσᾶς θέλει εἶσθαι σμα, καθὼς ἐν τῇ νυκτὶ πανηγυριζομένης ἑορτῆς· καὶ εὐφροσύνη καρδίας, καθὼς ὅτε ὑπάγουσι μετὰ αὐλῶν διὰ νὰ ἔλθωσιν εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου, πρὸς τὸν Ἰσχυρὸν τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ θέλει κάμει Κύριος νὰ ἀκουσθῇ δόξα τῆς φωνῆς αὑτοῦ, καὶ θέλει δείξει τὴν κατάβασιν τοῦ βραχίονος αὑτοῦ μετὰ τῆς ἀγανακτήσεως τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς φλογὸς τοῦ κατατρώγοντος πυρός, τῶν ἐκτιναγμῶν καὶ τῆς ἀνεμοζάλης καὶ τῶν λίθων τῆς χαλάζης.

Οἱ ὀφθαλμοὶ σου θέλουσιν ἰδεῖ τὸν βασιλέα ἐν τῇ ὡραιότητι αὐτοῦ· θέλουσιν ἰδεῖ τὴν γῆν τὴν μακράν.

Διότι Κύριος εἶναι κριτής ἡμῶν· Κύριος εἶναι νομοθέτης ἡμῶν· Κύριος εἶναι βασιλεὺς ἡμῶν· αὐτὸς θέλει σώσει ἡμᾶς.

Καὶ οἱ λελυτρωμένοι τοῦ Κυρίου θέλουσιν ἐπιστρέψει καὶ ἐλθεῖ ἐν ἀλαλαγμῷ εἰς τὴν Σιών· καὶ εὐφροσύνη αἰώνιος θέλει εἶσθαι ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῶν· ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην θέλουσιν ἀπολαύσει· λύπη δὲ καὶ στεναγμὸς θέλουσι φύγει.

Ὁ Κύριος ἦλθε νὰ μὲ σώσῃ· διὰ τοῦτο θέλομεν ψάλλει τὸ σμά μου ἐπὶ ἐντεταμένων ὀργάνων πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου.

καὶ δόξα τοῦ Κυρίου θέλει φανερωθῆ καὶ πᾶσα σὰρξ ὁμοῦ θέλει ἰδεῖ· διότι τὸ στόμα τοῦ Κυρίου ἐλάλησε.

Τίς ἐμέτρησε τὰ ὕδατα ἐν τῷ κοιλώματι τῆς χειρὸς αὑτοῦ καὶ ἐστάθμισε τοὺς οὐρανοὺς μὲ τὴν σπιθαμήν καὶ συμπεριέλαβεν ἐν μέτρῳ τὸ χῶμα τῆς γῆς καὶ ἐζύγισε τὰ ὄρη διὰ στατῆρος καὶ τοὺς λόφους διὰ πλάστιγγος;

Δὲν ἐγνωρίσατε; δὲν ἠκούσατε; δὲν ἀνηγγέλθη πρὸς ἐσᾶς ἐξ ἀρχῆς; δὲν ἐνοήσατε ἀπὸ καταβολῆς τῆς γῆς; Αὐτὸς εἶναι καθήμενος ἐπὶ τὸν γύρον τῆς γῆς καὶ οἱ κάτοικοι αὐτῆς εἶναι ὡς ἀκρίδες· ἐκτείνων τοὺς οὐρανοὺς ὡς παραπέτασμα καὶ ἐξαπλόνων αὐτοὺς ὡς σκηνήν πρὸς κατοίκησιν· ὁ φέρων τοὺς ἡγεμόνας εἰς τὸ μηδὲν καὶ καθιστῶν ὡς ματαιότητα τοὺς κριτὰς τῆς γῆς.

Σηκώσατε ὑψηλὰ τοὺς ὀφθαλμοὺς σας καὶ ἰδέτε, τίς ἐποίησε ταῦτα; ἐξάγων τὸ στράτευμα αὐτῶν κατὰ ἀριθμόν· ὀνομαστὶ καλῶν ταῦτα πάντα ἐν τῇ μεγαλειότητι τῆς δυνάμεως αὑτοῦ, διότι εἶναι ἰσχυρὸς εἰς ἐξουσίαν· δὲν λείπει οὐδέν.

Δὲν ἐγνώρισας; δὲν ἤκουσας, ὅτι αἰώνιος Θεός, Κύριος, Ποιητής τῶν ἄκρων τῆς γῆς, δὲν ἀτονεῖ καὶ δὲν ἀποκάμνει; δὲν ἐξιχνιάζεται φρόνησις αὐτοῦ.

Θέλεις ἀνεμίσει αὐτὰ καὶ ἄνεμος θέλει σηκώσει αὐτὰ καὶ ἀνεμοστρόβιλος θέλει διασκορπίσει αὐτά· σὺ δὲ θέλεις εὐφρανθῆ εἰς τὸν Κύριον καὶ θέλεις δοξασθῆ ἐν τῷ Ἁγίῳ τοῦ Ἰσραήλ.

Ἐγὼ εἶμαι Κύριος· τοῦτο εἶναι τὸ ὄνομά μου· καὶ δὲν θέλω δώσει τὴν δόξαν μου εἰς ἄλλον οὐδὲ τὴν αἴνεσίν μου εἰς τὰ γλυπτά. Ἰδού, ἦλθον τὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς· καὶ ἐγὼ ἀναγγέλλω νέα πράγματα· πρὶν ἐκφύωσι, λαλῶ περὶ αὐτῶν εἰς ἐσᾶς. Ψάλλετε εἰς τὸν Κύριον σμα νέον, τὴν δόξαν αὐτοῦ ἐκ τῶν ἄκρων τῆς γῆς, σεῖς οἱ καταβαίνοντες εἰς τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῇ· αἱ νῆσοι καὶ οἱ κατοικοῦντες αὐτάς. Ἡ ἔρημος καὶ αἱ πόλεις αὐτῆς ἄς ὑψώσωσι φωνήν, αἱ κῶμαι τὰς ὁποίας κατοικεῖ Κηδάρ· ἄς ψάλλωσιν οἱ κάτοικοι τῆς Σελά, ἄς ἀλαλάζωσιν ἐκ τῶν κορυφῶν τῶν ὀρέων. Ἄς δώσωσι δόξαν εἰς τὸν Κύριον καὶ ἄς ἀναγγείλωσι τὴν αἴνεσιν αὐτοῦ ἐν ταῖς νήσοις.

πάντας ὅσοι καλοῦνται μὲ τὸ ὄνομά μου· διότι ἐδημιούργησα αὐτοὺς διὰ τὴν δόξαν μου, ἔπλασα αὐτοὺς καὶ ἔκαμα αὐτούς.

Σεῖς εἶσθε μάρτυρές μου, λέγει Κύριος, καὶ δοῦλός μου, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξα, διὰ νὰ μάθητε καὶ νὰ πιστεύσητε εἰς ἐμὲ καὶ νὰ ἐννοήσητε ὅτι ἐγὼ αὐτὸς εἶμαι· πρὸ ἐμοῦ ἄλλος Θεὸς δὲν ὑπῆρξεν οὐδὲ θέλει ὑπάρχει μετ᾿ ἐμέ. Ἐγώ, ἐγὼ εἶμαι Κύριος· καὶ ἐκτὸς ἐμοῦ σωτήρ δὲν ὑπάρχει.

Ἐγὼ εἶμαι Κύριος, Ἃγιός σας, Ποιητής τοῦ Ἰσραήλ, Βασιλεὺς σας.

Ὁ λαός, τὸν ὁποῖον ἔπλασα εἰς ἐμαυτόν, θέλει διηγεῖσθαι τὴν αἴνεσίν μου.

Οὕτω λέγει Κύριος Βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ καὶ Λυτρωτής αὐτοῦ, Κύριος τῶν δυνάμεων· Ἐγὼ εἶμαι πρῶτος καὶ ἐγὼ ἔσχατος· καὶ ἐκτὸς ἐμοῦ δὲν ὑπάρχει Θεός.

Ψάλλετε, οὐρανοί· διότι Κύριος ἔκαμε τοῦτο· ἀλαλάξατε, τὰ κάτω τῆς γῆς· ἐκβάλετε φωνήν ἀγαλλιάσεως, ὄρη, δάση καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς δένδρα· διότι Κύριος ἐλύτρωσε τὸν Ἰακὼβ καὶ ἐδοξάσθη ἐν τῷ Ἰσραήλ.

Ἐγὼ εἶμαι Κύριος καὶ δὲν εἶναι ἄλλος· δὲν ὑπάρχει ἐκτὸς ἐμοῦ Θεός· ἐγὼ σὲ περιέζωσα, ἄν καὶ δὲν μὲ ἐγνώρισας, διὰ νὰ γνωρίσωσιν ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου καὶ ἀπὸ δυσμῶν, ὅτι ἐκτὸς ἐμοῦ δὲν ὑπάρχει οὐδείς· ἐγὼ εἶμαι Κύριος καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος· ὁ κατασκευάσας τὸ φῶς καὶ ποιήσας τὸ σκότος· ποιῶν εἰρήνην καὶ κτίζων κακόν· ἐγὼ Κύριος ποιῶ πάντα ταῦτα.

Διότι οὕτω λέγει Κύριος, ποιήσας τοὺς οὐρανούς· αὐτὸς Θεός, πλάσας τὴν γῆν καὶ ποιήσας αὐτήν· ὅστις αὐτὸς ἐστερέωσεν αὐτήν, ἔκτισεν αὐτήν οὐχὶ ματαίως ἀλλ᾿ ἔπλασεν αὐτήν διὰ νὰ κατοικῆται· Ἐγὼ εἶμαι Κύριος καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος.

Εἰς ἐμὲ βλέψατε καὶ σώθητε, πάντα τὰ πέρατα τῆς γῆς· διότι ἐγὼ εἶμαι Θεὸς καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος. Ὥμοσα εἰς ἐμαυτόν· λόγος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ στόματός μου ἐν δικαιοσύνῃ καὶ δὲν θέλει ἐπιστραφῆ, Ὅτι πᾶν γόνυ θέλει κάμψει εἰς ἐμέ, πᾶσα γλῶσσα θέλει ὁμνύει εἰς ἐμέ.

Ἐνθυμήθητε τὰ πρότερα, τὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς· διότι ἐγὼ εἶμαι Θεὸς καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος· ἐγὼ εἶμαι Θεὸς καὶ οὐδεὶς ὅμοιός μου· ὅστις ἀπ᾿ ἀρχῆς ἀναγγέλλω τὸ τέλος καὶ ἀπὸ πρότερον τὰ μή γεγονότα, λέγων, βουλή μου θέλει σταθῆ καὶ θέλω ἐκτελέσει ἅπαν τὸ θέλημά μου·

Τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν τὸ ὄνομα εἶναι, Κύριος τῶν δυνάμεων, Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ.

Ἄκουσόν μου, Ἰακώβ, καὶ Ἰσραήλ τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἐκάλεσα· ἐγὼ αὐτὸς εἶμαι· ἐγὼ πρῶτος, ἐγὼ καὶ ἔσχατος. Καὶ χεὶρ μου ἐθεμελίωσε τὴν γῆν καὶ δεξιὰ μου ἐμέτρησε μὲ σπιθαμήν τοὺς οὐρανούς· ὅταν καλῶ αὐτούς, παρίστανται ὁμοῦ.

Οὕτω λέγει Κύριος, Λυτρωτής τοῦ Ἰσραήλ, Ἃγιος αὐτοῦ, πρὸς ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον καταφρονεῖ ἄνθρωπος, πρὸς ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον βδελύττεται ἔθνος, πρὸς τὸν δοῦλον τῶν ἐξουσιαστῶν· Βασιλεῖς θέλουσι σὲ ἰδεῖ καὶ σηκωθῆ, ἡγεμόνες καὶ θέλουσι σὲ προσκυνήσει, ἕνεκεν τοῦ Κυρίου, ὅστις εἶναι πιστός, τοῦ Ἁγίου τοῦ Ἰσραήλ, ὅστις σὲ ἐξέλεξεν

Εὐφραίνεσθε, οὐρανοί· καὶ ἀγάλλου, γῆ· ἀλαλάξατε, τὰ ὄρη· διότι Κύριος παρηγόρησε τὸν λαὸν αὑτοῦ καὶ τοὺς τεθλιμμένους αὑτοῦ ἐλέησεν.

Οἱ φύλακές σου θέλουσιν ὑψώσει φωνήν· ἐν φωναῖς ὁμοῦ θέλουσιν ἀλαλάζει· διότι θέλουσιν ἰδεῖ ὀφθαλμὸς πρὸς ὀφθαλμόν, ὅταν Κύριος ἀνορθώσῃ τὴν Σιών. Ἀλαλάξατε, εὐφράνθητε ὁμοῦ, ἠρημωμένοι τόποι τῆς Ἱερουσαλήμ· διότι Κύριος παρηγόρησε τὸν λαὸν αὑτοῦ, ἐλύτρωσε τὴν Ἱερουσαλήμ.

Διότι ἀνήρ σου εἶναι Ποιητής σου· τὸ ὄνομα αὐτοῦ εἶναι, Κύριος τῶν δυνάμεων· καὶ Λυτρωτής σου εἶναι Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ· αὐτὸς θέλει ὀνομασθῆ, Θεὸς πάσης τῆς γῆς.

Διότι θέλετε ἐξέλθει ἐν χαρᾷ καὶ ὁδηγηθῆ ἐν εἰρήνῃ· τὰ ὄρη καὶ οἱ λόφοι θέλουσιν ἀντηχήσει ἔμπροσθέν σας ὑπὸ ἀγαλλιάσεως καὶ πάντα τὰ δένδρα τοῦ ἀγροῦ θέλουσιν ἐπικροτήσει τὰς χεῖρας.

Διότι οὕτω λέγει Ὕψιστος καὶ Ὑπέρτατος, κατοικῶν τὴν αἰωνιότητα, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι Ἃγιος· Ἐγὼ κατοικῶ ἐν ὑψηλοῖς καὶ ἐν ἁγίῳ τόπῳ· καὶ μετὰ τοῦ συντετριμμένου τὴν καρδίαν καὶ τοῦ ταπεινοῦ τὸ πνεῦμα, διὰ νὰ ζωοποιῶ τὸ πνεῦμα τῶν ταπεινῶν καὶ νὰ ζωοποιῶ τὴν καρδίαν τῶν συντετριμμένων.

Δὲν θέλει εἶσθαι πλέον ἐν σοὶ ἥλιος φῶς τῆς ἡμέρας, οὐδὲ σελήνη διὰ τῆς λάμψεως αὑτῆς θέλει σὲ φωτίζει· ἀλλ᾿ Κύριος θέλει εἶσθαι εἰς σὲ φῶς αἰώνιον καὶ Θεὸς σου δόξα σου. Ὁ ἥλιός σου δὲν θέλει δύει πλέον οὐδὲ θέλει λείψει σελήνη σου· διότι Κύριος θέλει εἶσθαι τὸ αἰώνιόν σου φῶς, καὶ αἱ ἡμέραι τοῦ πένθους σου θέλουσι τελειωθῆ. Καὶ λαὸς σου θέλουσιν εἶσθαι πάντες δίκαιοι· θέλουσι κληρονομήσει τὴν γῆν διαπαντός, κλάδος τοῦ φυτεύματός μου, τὸ ἔργον τῶν χειρῶν μου, διὰ νὰ δοξάζωμαι.

διὰ νὰ θέσω εἰς τοὺς πενθοῦντας ἐν Σιών, νὰ δώσω εἰς αὐτοὺς ὡραιότητα ἀντὶ τῆς στάκτης, ἔλαιον εὐφροσύνης ἀντὶ τοῦ πένθους, στολήν αἰνέσεως ἀντὶ τοῦ πνεύματος τῆς ἀκηδίας· διὰ νὰ ὀνομάζωνται δένδρα δικαιοσύνης, φύτευμα τοῦ Κυρίου, εἰς δόξαν αὐτοῦ.

Ὁ ὁδηγήσας αὐτοὺς διὰ τῆς δεξιᾶς τοῦ Μωϋσέως μὲ τὸν ἔνδοξον βραχίονα αὑτοῦ, διασχίσας τὰ ὕδατα ἔμπροσθεν αὐτῶν, διὰ νὰ κάμῃ εἰς ἑαυτὸν ὄνομα αἰώνιον;

Σὺ βεβαίως εἶσαι Πατήρ ἡμῶν, ἄν καὶ Ἀβραὰμ δὲν ἐξεύρῃ ἡμᾶς καὶ Ἰσραήλ δὲν γνωρίζῃ ἡμᾶς· σύ, Κύριε, εἶσαι Πατήρ ἡμῶν· Λυτρωτής ἡμῶν εἶναι τὸ ὄνομά σου ἀπ᾿ αἰῶνος.

Ἀλλὰ τώρα, Κύριε, σὺ εἶσαι Πατήρ ἡμῶν· ἡμεῖς εἴμεθα πηλὸς καὶ σὺ Πλάστης ἡμῶν· καὶ πάντες εἴμεθα τὸ ἔργον τῆς χειρὸς σου.

Οὕτω λέγει Κύριος· οὐρανὸς εἶναι θρόνος μου καὶ γῆ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν μου· ποῖος εἶναι οἶκος, τὸν ὁποῖον ἠθέλετε οἰκοδομήσει δι᾿ ἐμέ; καὶ ποῖος εἶναι τόπος τῆς ἀναπαύσεώς μου;

Διότι ὡς οἱ νέοι οὐρανοὶ καὶ νέα γῆ, τὰ ὁποῖα ἐγὼ θέλω κάμει, θέλουσι διαμένει ἐνώπιόν μου, λέγει Κύριος, οὕτω θέλει διαμένει τὸ σπέρμα σας καὶ τὸ ὄνομά σας. Καὶ ἀπὸ νέας σελήνης ἕως ἄλλης καὶ ἀπὸ σαββάτου ἕως ἄλλου θέλει ἔρχεσθαι πᾶσα σὰρξ διὰ νὰ προσκυνῇ ἐνώπιόν μου, λέγει Κύριος.

ἐμὲ δὲν φοβεῖσθε; λέγει Κύριος· δὲν θέλετε τρέμει ἐνώπιόν μου, ὅστις ἔθεσα τὴν ἄμμον ὅριον τῆς θαλάσσης κατὰ πρόσταγμα αἰώνιον, καὶ δὲν θέλει ὑπερβῆ αὐτό· καὶ τὰ κύματα αὐτῆς συνταράσσονται, ὅμως δὲν θέλουσιν ὑπερισχύσει· καὶ ἠχοῦσιν, ὅμως δὲν θέλουσιν ὑπερβῆ αὐτό;

Ἀλλ᾿ Κύριος εἶναι Θεὸς ἀληθινός, εἶναι Θεὸς ζῶν καὶ βασιλεὺς αἰώνιος· ἐν τῇ ὀργῇ αὐτοῦ γῆ θέλει σεισθῆ καὶ τὰ ἔθνη δὲν θέλουσιν ἀνθέξει εἰς τὴν ἀγανάκτησιν αὐτοῦ.

Ψάλλετε εἰς τὸν Κύριον, αἰνεῖτε τὸν Κύριον· διότι ἠλευθέρωσε τὴν ψυχήν τοῦ πτωχοῦ ἐκ χειρὸς πονηρευομένων.

Δύναταί τις νὰ κρυφθῇ ἐν κρυφίοις τόποις καὶ ἐγὼ νὰ μή ἴδω αὐτόν; λέγει Κύριος. Δὲν πληρῶ ἐγὼ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν; λέγει Κύριος.

Δὲν εἶναι λόγος μου ὡς πῦρ; λέγει Κύριος· καὶ ὡς σφύρα κατασυντρίβουσα τὸν βράχον;

Καὶ θέλετε μὲ ζητήσει καὶ εὑρεῖ, ὅταν μὲ ἐκζητήσητε ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ὑμῶν.

Ὦ Κύριε Θεέ· ἰδού, σὺ ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐν τῇ δυνάμει σου τῇ μεγάλῃ καὶ ἐν τῷ βραχίονί σου τῷ ἐξηπλωμένῳ· δὲν εἶναι οὐδὲν πρᾶγμα δύσκολον εἰς σέ. Κάμνεις ἔλεος εἰς χιλιάδας καὶ ἀνταποδίδεις τὴν ἀνομίαν τῶν πατέρων εἰς τὸν κόλπον τῶν τέκνων αὐτῶν μετ᾿ αὐτούς· Θεὸς μέγας, ἰσχυρός, Κύριος τῶν δυνάμεων τὸ ὄνομα αὐτοῦ,

Ἰδού, ἐγὼ εἶμαι Κύριος Θεὸς πάσης σαρκός· εἶναί τι πρᾶγμα δύσκολον εἰς ἐμέ;

ἡ φωνή τῆς χαρᾶς καὶ φωνή τῆς εὐφροσύνης, φωνή τοῦ νυμφίου καὶ φωνή τῆς νύμφης, φωνή τῶν λεγόντων, Αἰνεῖτε τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων, διότι ἀγαθὸς Κύριος, διότι τὸ ἔλεος αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ τῶν προσφερόντων εὐχαριστηρίους προσφορὰς εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου· διότι θέλω ἐπιστρέψει τὴν αἰχμαλωσίαν τῆς γῆς, ὡς τὸ πρότερον, λέγει Κύριος.

Σηκώθητι, βόησον τὴν νύκτα, ὅταν ἀρχίζωσιν αἱ φυλακαί· ἔκχεον τὴν καρδίαν σου ὡς ὕδωρ ἔμπροσθεν τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου· ὕψωσον πρὸς αὐτὸν τὰς χεῖράς σου, διὰ τὴν ζωήν τῶν νηπίων σου, τὰ ὁποῖα λιποθυμοῦσιν ἀπὸ τῆς πείνης ἐπὶ τῶν ἄκρων πασῶν τῶν ὁδῶν.

Ἄς ὑψώσωμεν τὰς καρδίας ἡμῶν καὶ τὰς χεῖρας πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς, λέγοντες,

Σύ, Κύριε, κατοικεῖς εἰς τὸν αἰῶνα· θρόνος σου διαμένει εἰς γενεὰν καὶ γενεάν.

Καὶ ὅτε ἐπορεύοντο, ἤκουον τὸν ἦχον τῶν πτερύγων αὐτῶν, ὡς ἦχον ὑδάτων πολλῶν, ὡς φωνήν τοῦ Παντοδυνάμου, καὶ τὴν φωνήν τῆς λαλιᾶς ὡς φωνήν στρατοπέδου· ὅτε ἵσταντο, κατεβίβαζον τὰς πτέρυγας αὑτῶν. Καὶ ἐγίνετο φωνή ἄνωθεν ἐκ τοῦ στερεώματος τοῦ ὑπὲρ τὴν κεφαλήν αὐτῶν· ὅτε ἵσταντο, κατεβίβαζον τὰς πτέρυγας αὑτῶν. Ὑπεράνωθεν δὲ τοῦ στερεώματος τοῦ ὑπὲρ τὴν κεφαλήν αὐτῶν ἐφαίνετο ὁμοίωμα θρόνου, ὡς θέα λίθου σαπφείρου· καὶ ἐπὶ τοῦ ὁμοιώματος τοῦ θρόνου ὁμοίωμα ὡς θέα ἀνθρώπου καθημένου ἐπ᾿ αὐτὸν ἄνωθεν. Καὶ εἶδον ὡς ὄψιν ἠλέκτρου, ὡς θέαν πυρὸς ἐν αὐτῷ κύκλῳ, ἀπὸ τῆς θέας τῆς ὀσφύος αὐτοῦ καὶ ἐπάνω· καὶ ἀπὸ τῆς θέας τῆς ὀσφύος αὐτοῦ καὶ κάτω εἶδον ὡς θέαν πυρός, καὶ εἶχε λάμψιν κύκλῳ. Ὡς θέα τοῦ τόξου, τοῦ γινομένου ἐν τῇ νεφέλῃ ἐν ἡμέρᾳ βροχῆς, οὕτως ἦτο θέα τῆς λάμψεως κύκλῳ. Αὕτη ἦτο θέα τοῦ ὁμοιώματος τῆς δόξης τοῦ Κυρίου. Καὶ ὅτε εἶδον, ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπόν μου καὶ ἤκουσα φωνήν λαλοῦντος.

Καὶ μὲ ἐσήκωσε τὸ πνεῦμα, καὶ ἤκουσα ὄπισθέν μου φωνήν μεγάλης συγκινήσεως λεγόντων, Εὐλογημένη δόξα τοῦ Κυρίου ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ.

Καὶ ἐσηκώθην καὶ ἐξῆλθον εἰς τὴν πεδιάδα καὶ ἰδού, δόξα τοῦ Κυρίου ἵστατο ἐκεῖ, ὡς δόξα τὴν ὁποίαν εἶδον παρὰ τὸν ποταμὸν Χεβάρ· καὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπόν μου.

Καὶ ἰδού, δόξα τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ ἦτο ἐκεῖ, κατὰ τὸ ὄραμα τὸ ὁποῖον εἶδον ἐν τῇ πεδιάδι.

Καὶ δόξα τοῦ Κυρίου ὑψώθη ἄνωθεν τῶν χερουβεὶμ κατὰ τὸ κατώφλιον τοῦ οἴκου· καὶ ἐνέπλησε τὸν οἶκον νεφέλη καὶ αὐλή ἐνεπλήσθη ἀπὸ τῆς λάμψεως τῆς δόξης τοῦ Κυρίου. Καὶ ἦχος τῶν πτερύγων τῶν χερουβεὶμ ἠκούετο ἕως τῆς ἐξωτέρας αὐλῆς, ὡς φωνή τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ, ὁπόταν λαλῇ.

Καὶ δόξα τοῦ Κυρίου ἐξῆλθεν ἀπὸ τοῦ κατωφλίου τοῦ οἴκου καὶ ἐστάθη ἐπὶ τῶν χερουβείμ. Καὶ τὰ χερουβεὶμ ὕψωσαν τὰς πτέρυγας αὑτῶν καὶ ἀνυψώθησαν ἀπὸ τῆς γῆς ἐνώπιόν μου· ὅτε ἐξῆλθον, ἦσαν καὶ οἱ τροχοὶ πλησίον αὑτῶν· καὶ ἐστάθησαν ἐν τῇ θύρα τῆς ἀνατολικῆς πύλης τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου· καὶ δόξα τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ ἦτο ἐπ᾿ αὐτῶν ὑπεράνωθεν.

Τότε τὰ χερουβείμ ὕψωσαν τὰς πτέρυγας αὑτῶν καὶ οἱ τροχοὶ ἀνέβαινον πλησίον αὐτῶν· καὶ δόξα τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ ἦτο ἐπ᾿ αὐτῶν ὑπεράνωθεν. Καὶ δόξα τοῦ Κυρίου ἀνέβη ἐκ μέσου τῆς πόλεως καὶ ἐστάθη ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ πρὸς ἀνατολὰς τῆς πόλεως.

Καὶ θέλω μεγαλυνθῆ καὶ ἁγιασθῆ, καὶ θέλω γνωρισθῆ ἐνώπιον πολλῶν ἐθνῶν καὶ θέλουσι γνωρίσει ὅτι ἐγὼ εἶμαι Κύριος.

Καὶ ἰδού, δόξα τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ ἤρχετο ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τῆς ἀνατολῆς· καὶ φωνή αὐτοῦ ὡς φωνή ὑδάτων πολλῶν· καὶ γῆ ἔλαμπεν ἀπὸ τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ θέα τὴν ὁποίαν εἶδον ἦτο κατὰ τὴν θέαν, κατὰ τὴν θέαν τὴν ὁποίαν εἶδον, ὅτε ἦλθον νὰ χαλάσω τὴν πόλιν· καὶ αἱ θέαι ἦσαν κατὰ τὴν θέαν, τὴν ὁποίαν εἶδον παρὰ τὸν ποταμὸν Χεβάρ· καὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπόν μου. Καὶ δόξα τοῦ Κυρίου εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον διὰ τῆς ὁδοῦ τῆς πύλης τῆς βλεπούσης κατὰ ἀνατολάς. Καὶ μὲ ἐσήκωσε τὸ πνεῦμα καὶ μὲ ἔφερεν εἰς τὴν αὐλήν τὴν ἐσωτέραν· καὶ ἰδού, οἶκος ἦτο πλήρης τῆς δόξης τοῦ Κυρίου. Καὶ ἤκουσα φωνήν λαλοῦντος πρὸς ἐμὲ ἐκ τοῦ οἴκου· καὶ ἄνθρωπος ἵστατο πλησίον μου. Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, Υἱὲ ἀνθρώπου, τὸν τόπον τοῦ θρόνου μου καὶ τὸν τόπον τοῦ ἴχνους τῶν ποδῶν μου, ὅπου θέλω κατοικεῖ ἐν μέσῳ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ τὸ ὄνομά μου τὸ ἅγιον, δὲν θέλει πλέον βεβηλώσει οἶκος Ἰσραήλ, οὔτε αὐτοὶ οὔτε οἱ βασιλεῖς αὐτῶν, μὲ τὰς πορνείας αὑτῶν οὐδὲ μὲ τὰ πτώματα τῶν βασιλέων αὑτῶν οὐδὲ μὲ τοὺς ὑψηλοὺς αὑτῶν τόπους.

Καὶ μὲ ἔφερε κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς βορείου πύλης κατέναντι τοῦ οἴκου· καὶ εἶδον καὶ ἰδού, οἶκος τοῦ Κυρίου ἦτο πλήρης τῆς δόξης τοῦ Κυρίου· καὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπόν μου.

Καὶ τὸ μυστήριον ἀπεκαλύφθη πρὸς τὸν Δανιήλ δι᾿ὀράματος τῆς νυκτός. Τότε εὐλόγησεν Δανιήλ τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ἐλάλησεν Δανιήλ καὶ εἶπεν, Εἴη τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος· διότι αὐτοῦ εἶναι σοφία καὶ δύναμις· καὶ αὐτὸς μεταβάλλει τοὺς καιροὺς καὶ τοὺς χρόνους· καθαιρεῖ βασιλεῖς καὶ καθιστᾷ βασιλεῖς· δίδει σοφίαν εἰς τοὺς σοφοὺς καὶ γνῶσιν εἰς τοὺς συνετούς. Αὐτὸς ἀποκαλύπτει τὰ βαθέα καὶ τὰ κεκρυμμένα· γνωρίζει τὰ ἐν τῷ σκότει καὶ τὸ φῶς κατοικεῖ μετ᾿ αὐτοῦ. Σέ, Θεὲ τῶν πατέρων μου, εὐχαριστῶ καὶ σὲ δοξολογῶ, ὅστις μοὶ ἔδωκας σοφίαν καὶ δύναμιν, καὶ ἔκαμες γνωστὸν εἰς ἐμὲ, τι ἐδεήθημεν παρὰ σοῦ. Διότι σὺ ἔκαμες γνωστήν εἰς ἡμᾶς τοῦ βασιλέως τὴν ὑπόθεσιν.

Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν βασιλέων ἐκείνων, θέλει ἀναστήσει Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ βασιλείαν, ἥτις εἰς τὸν αἰῶνα δὲν θέλει φθαρῆ· καὶ βασιλεία αὕτη δὲν θέλει περάσει εἰς ἄλλον λαόν· θέλει κατασυντρίψει καὶ συντελέσει πάσας ταύτας τὰς βασιλείας, αὐτή δὲ θέλει διαμένει εἰς τοὺς αἰῶνας,

Καὶ ἐν τέλει τῶν ἡμερῶν, ἐγὼ Ναβουχοδονόσορ ἐσήκωσα τοὺς ὀφθαλμοὺς μου πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ αἱ φρένες μου ἐπέστρεψαν εἰς ἐμὲ καὶ εὐλόγησα τὸν Ὕψιστον καὶ •νεσα καὶ ἐδόξασα τὸν ζῶντα εἰς τὸν αἰῶνα, τοῦ ὁποίου ἐξουσία εἶναι ἐξουσία αἰώνιος καὶ βασιλεία αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν,

Τώρα ἐγὼ Ναβουχοδονόσορ αἰνῶ καὶ ὑπερυψῶ καὶ δοξάζω τὸν βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ, διότι πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ εἶναι ἀλήθεια καὶ αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ κρίσις, καὶ τοὺς περιπατοῦντας ἐν τῇ ὑπερηφανίᾳ δύναται νὰ ταπεινώσῃ.

Ἐθεώρουν ἕως ὅτου οἱ θρόνοι ἐτέθησαν καὶ Παλαιὸς τῶν ἡμερῶν ἐκάθησε, τοῦ ὁποίου τὸ ἔνδυμα ἦτο λευκὸν ὡς χιὼν καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ὡς μαλλίον καθαρόν· θρόνος αὐτοῦ ἦτο ὡς φλὸξ πυρός, οἱ τροχοὶ αὐτοῦ ὡς πῦρ καταφλέγον. Ποταμὸς πυρὸς ἐξήρχετο καὶ διεχέετο ἀπ᾿ ἔμπροσθεν αὐτοῦ· χίλιαι χιλιάδες ὑπηρέτουν εἰς αὐτὸν καὶ μύριαι μυριάδες παρίσταντο ἐνώπιον αὐτοῦ· τὸ κριτήριον ἐκάθησε καὶ τὰ βιβλία ἀνεῴχθησαν.

Εἶδον ἐν ὀράμασι νυκτὸς καὶ ἰδού, ὡς Υἱὸς ἀνθρώπου ἤρχετο μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἔφθασεν ἕως τοῦ Παλαιοῦ τῶν ἡμερῶν καὶ εἰσήγαγον αὐτὸν ἐνώπιον αὐτοῦ. Καὶ εἰς αὐτὸν ἐδόθη ἐξουσία καὶ δόξα καὶ βασιλεία, διὰ νὰ λατρεύωσιν αὐτὸν πάντες οἱ λαοί, τὰ ἔθνη καὶ αἱ γλῶσσαι· ἐξουσία αὐτοῦ εἶναι ἐξουσία αἰώνιος, ἥτις δὲν θέλει παρέλθει, καὶ βασιλεία αὐτοῦ, ἥτις δὲν θέλει φθαρῆ.

Ἀλλ᾿ οἱ ἅγιοι τοῦ Ὑψίστου θέλουσι παραλάβει τὴν βασιλείαν καὶ θέλουσιν ἔχει τὸ βασίλειον εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.

Καὶ βασιλεία καὶ ἐξουσία καὶ μεγαλωσύνη τῶν βασιλειῶν τῶν ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ θέλει δοθῆ εἰς τὸν λαὸν τῶν ἁγίων τοῦ Ὑψίστου, τοῦ ὁποίου βασιλεία εἶναι βασιλεία αἰώνιος, καὶ πᾶσαι αἱ ἐξουσίαι θέλουσι λατρεύσει καὶ ὑπακούσει εἰς αὐτόν.

Καὶ θέλει σταθῆ καὶ ποιμάνει ἐν τῇ ἰσχύϊ τοῦ Κυρίου, ἐν τῇ μεγαλειότητι τοῦ ὀνόματος Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὑτοῦ· καὶ θέλουσι κατοικήσει· διότι τώρα θέλει μεγαλυνθῆ ἕως τῶν ἄκρων τῆς γῆς.

Τὰ ὄρη σείονται ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ οἱ λόφοι διαλύονται, δὲ γῆ τρέμει ἀπὸ τῆς παρουσίας αὐτοῦ, ναί, οἰκουμένη, καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ.

Διότι γῆ θέλει εἶσθαι πλήρης τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Κυρίου, καθὼς τὰ ὕδατα σκεπάζουσι τὴν θάλασσαν.

Ὁ Θεὸς ἦλθεν ἀπὸ Θαιμὰν καὶ Ἃγιος ἀπὸ τοῦ ὄρους Φαράν· [Διάψαλμα.] ἐκάλυψεν οὐρανοὺς δόξα αὐτοῦ, καὶ τῆς αἰνέσεως αὐτοῦ ἦτο πλήρης γῆ· Καὶ λάμψις αὐτοῦ ἦτο ὡς τὸ φῶς· ἀκτῖνες ἐξήρχοντο ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, καὶ ἐκεῖ ἦτο κρυψὼν τῆς ἰσχύος αὐτοῦ.

Σὲ εἶδον τὰ ὄρη καὶ ἐτρόμαξαν. Κατακλυσμὸς ὑδάτων ἐπῆλθεν· ἄβυσσος ἀνέπεμψε τὴν φωνήν αὑτῆς, ἀνύψωσε τὰς χεῖρας αὑτῆς.

Καὶ θέλω σείσει πάντα τὰ ἔθνη, καὶ θέλει ἐλθεῖ ἐκλεκτὸς πάντων τῶν ἐθνῶν, καὶ θέλω ἐμπλήσει τὸν οἶκον τοῦτον δόξης, λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων.

διότι ἐγώ, λέγει Κύριος, θέλω εἶσθαι εἰς αὐτήν τεῖχος πυρὸς κύκλῳ καὶ θέλω εἶσθαι πρὸς δόξαν ἐν μέσῳ αὐτῆς.

Καὶ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, λέγων, Οὗτος εἶναι λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Ζοροβάβελ, λέγων, Οὐχὶ διὰ δυνάμεως οὐδὲ διὰ ἰσχύος ἀλλὰ διὰ τοῦ Πνεύματός μου, λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων.

Ναί, αὐτὸς θέλει οἰκοδομήσει τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, καὶ αὐτὸς θέλει λάβει τὴν δόξαν καὶ θέλει καθήσει καὶ διοικήσει ἐπὶ τοῦ θρόνου αὑτοῦ καὶ θέλει εἶσθαι ἱερεὺς ἐπὶ τοῦ θρόνου αὑτοῦ, καὶ βουλή εἰρήνης θέλει εἶσθαι μεταξὺ τῶν δύο τούτων.

Χαῖρε σφόδρα, θύγατερ Σιών· ἀλάλαζε, θύγατερ Ἱερουσαλήμ· ἰδού, βασιλεὺς σου ἔρχεται πρὸς σέ· αὐτὸς εἶναι δίκαιος καὶ σώζων· πρας καὶ καθήμενος ἐπὶ ὄνου καὶ ἐπὶ πώλου υἱοῦ ὑποζυγίου.

Καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ θέλουσι σταθῆ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐπὶ τοῦ ὄρους τῶν ἐλαιῶν, τοῦ ἀπέναντι τῆς Ἱερουσαλήμ ἐξ ἀνατολῶν· καὶ τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν θέλει σχισθῆ κατὰ τὸ μέσον αὑτοῦ πρὸς ἀνατολὰς καὶ πρὸς δυσμὰς καὶ θέλει γείνει κοιλὰς μεγάλη σφόδρα· καὶ τὸ ἥμισυ τοῦ ὄρους θέλει συρθῆ πρὸς βορρᾶν καὶ τὸ ἥμισυ αὐτοῦ πρὸς νότον.

Καὶ Κύριος θέλει εἶσθαι βασιλεὺς ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν· ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ θέλει εἶσθαι Κύριος εἷς καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἕν.

Τότε οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον ἐλάλουν πρὸς ἀλλήλους· καὶ Κύριος προσεῖχε καὶ ἤκουε καὶ ἐγράφη βιβλίον ἐνθυμήσεως ἐνώπιον αὐτοῦ περὶ τῶν φοβουμένων τὸν Κύριον καὶ τῶν εὐλαβουμένων τὸ ὄνομα αὐτοῦ·

Ἰδού, παρθένος θέλει συλλάβει καὶ θέλει γεννήσει υἱόν, καὶ θέλουσι καλέσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, τὸ ὁποῖον μεθερμηνευόμενον εἶναι, Μεθ᾿ ἡμῶν Θεός.

Ποῦ εἶναι γεννηθεὶς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; διότι εἴδομεν τὸν ἀστέρα αὐτοῦ ἐν τῇ ἀνατολῇ καὶ ἤλθομεν διὰ νὰ προσκυνήσωμεν αὐτόν.

καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν εὗρον τὸ παιδίον μετὰ Μαρίας τῆς μητρὸς αὐτοῦ, καὶ πεσόντες προσεκύνησαν αὐτό, καὶ ἀνοίξαντες τοὺς θησαυροὺς αὑτῶν προσέφεραν εἰς αὐτὸ δῶρα, χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν·

Καὶ βαπτισθεὶς Ἰησοῦς ἀνέβη εὐθὺς ἀπὸ τοῦ ὕδατος· καὶ ἰδού, ἠνοίχθησαν εἰς αὐτὸν οἱ οὐρανοί, καὶ εἶδε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καταβαῖνον ὡς περιστερὰν καὶ ἐρχόμενον ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ ἰδοὺ φωνή ἐκ τῶν οὐρανῶν, λέγουσα· Οὗτος εἶναι Υἱὸς μου ἀγαπητός, εἰς τὸν ὁποῖον εὐηρεστήθην.

Οὕτως ἄς λάμψῃ τὸ φῶς σας ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ ἴδωσι τὰ καλὰ σας ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν Πατέρα σας τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Οὕτω λοιπὸν προσεύχεσθε σεῖς· Πάτερ ἡμῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς· ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς·

καὶ μή φέρῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ἐλευθέρωσον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Διότι σοῦ εἶναι βασιλεία καὶ δύναμις καὶ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

Οἱ δὲ ἄνθρωποι ἐθαύμασαν, λέγοντες· Ὁποῖος εἶναι οὗτος, ὅτι καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ θάλασσα ὑπακούουσιν εἰς αὐτόν;

Σᾶς λέγω δὲ ὅτι ἐδὼ εἶναι μεγαλήτερος τοῦ ἱεροῦ.

οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ ἐλθόντες προσεκύνησαν αὐτόν, λέγοντες· Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς εἶσαι.

ὥστε οἱ ὄχλοι ἐθαύμασαν βλέποντες κωφοὺς λαλοῦντας, κουλλοὺς ὑγιεῖς, χωλοὺς περιπατοῦντας καὶ τυφλοὺς βλέποντας· καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Διότι μέλλει Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὑτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων αὑτοῦ, καὶ τότε θέλει ἀποδώσει εἰς ἕκαστον κατὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ.

καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἔγειναν λευκὰ ὡς τὸ φῶς.

Ἐνῷ αὐτὸς ἐλάλει ἔτι, ἰδού, νεφέλη φωτεινή ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδού, φωνή ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· Οὗτος εἶναι Υἱὸς μου ἀγαπητός, εἰς τὸν ὁποῖον εὐηρεστήθην· αὐτοῦ ἀκούετε. Καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ ἔπεσον κατὰ πρόσωπον αὑτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα.

Ἐμβλέψας δὲ Ἰησοῦς, εἶπε πρὸς αὐτούς· Παρὰ ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατον εἶναι, παρὰ τῷ Θεῷ ὅμως τὰ πάντα εἶναι δυνατά.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι σεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθήσῃ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς δόξης αὑτοῦ, θέλετε καθήσει καὶ σεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ.

Εἴπατε πρὸς τὴν θυγατέρα Σιών, Ἰδού, βασιλεὺς σου ἔρχεται πρὸς σὲ πρας καὶ καθήμενος ἐπὶ ὄνου καὶ πώλου υἱοῦ ὑποζυγίου.

Οἱ δὲ ὄχλοι οἱ προπορευόμενοι καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες ἔκραζον, λέγοντες· Ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαβίδ· εὐλογημένος ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις.

Ἰδόντες δὲ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς τὰ θαυμάσια, τὰ ὁποῖα ἔκαμε, καὶ τοὺς παῖδας κράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ καὶ λέγοντας, Ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαβίδ, ἠγανάκτησαν καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· Ἀκούεις τί λέγουσιν οὗτοι; δὲ Ἰησοῦς λέγει πρὸς αὐτούς· Ναί· ποτὲ δὲν ἀνεγνώσατε ὅτι ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων ἡτοίμασας αἴνεσιν;

Καὶ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· Θέλεις ἀγαπᾷ Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου. Αὕτη εἶναι πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή.

Καὶ τότε θέλει φανῆ τὸ σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ τότε θέλουσι θρηνήσει πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς καὶ θέλουσιν ἰδεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς. Καὶ θέλει ἀποστείλει τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ μετὰ σάλπιγγος φωνῆς μεγάλης, καὶ θέλουσι συνάξει τοὺς ἐκλεκτοὺς αὐτοῦ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων ἀπ᾿ ἄκρων οὐρανῶν ἕως ἄκρων αὐτῶν.

Ὅταν δὲ ἔλθῃ ύἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε θέλει καθήσει ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς δόξης αὐτοῦ, καὶ θέλουσι συναχθῆ ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ θέλει χωρίσει αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων, καθὼς ποιμήν χωρίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐριφίων,

Καὶ ἀφοῦ ὕμνησαν, ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν.

Λέγει πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Σὺ εἶπας· πλήν σᾶς λέγω, Εἰς τὸ ἑξῆς θέλετε ἰδεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου καθήμενον ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως καὶ ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐστάθη ἔμπροσθεν τοῦ ἡγεμόνος· καὶ ἠρώτησεν αὐτὸν ἡγεμών, λέγων· Σὺ εἶσαι βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; δὲ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· Σὺ λέγεις.

Καὶ ἔθεσαν ἐπάνωθεν τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τὴν κατηγορίαν αὐτοῦ γεγραμμένην· Οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

Ἐνῷ δὲ ἤρχοντο νὰ ἀπαγγείλωσι πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, ἰδού, Ἰησοῦς ἀπήντησεν αὐτάς, λέγων· Χαίρετε. Καὶ ἐκεῖναι προσελθοῦσαι ἐπίασαν τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ προσεκύνησαν αὐτόν.

Καὶ ἰδόντες αὐτὸν προσεκύνησαν αὐτόν, τινὲς δὲ ἐδίστασαν. Καὶ προσελθὼν Ἰησοῦς, ἐλάλησε πρὸς αὐτούς, λέγων· Ἐδόθη εἰς ἐμὲ πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς.

Καὶ ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν καὶ ἔλεγον πρὸς ἀλλήλους· Τίς λοιπὸν εἶναι οὗτος, ὅτι καὶ ἄνεμος καὶ θάλασσα ὑπακούουσιν εἰς αὐτόν;

Διότι ὅστις αἰσχυνθῇ δι᾿ ἐμὲ καὶ διὰ τοὺς λόγους μου ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θέλει αἰσχυνθῆ δι᾿ αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὑτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων.

Καὶ νεφέλη ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἦλθε φωνή ἐκ τῆς νεφέλης, λέγουσα· Οὗτος εἶναι Υἱὸς μου ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε.

Ἐμβλέψας δὲ εἰς αὐτοὺς Ἰησοῦς, λέγει· Παρὰ ἀνθρώποις εἶναι ἀδύνατον, ἀλλ᾿ οὐχὶ παρὰ τῷ Θεῷ· διότι τὰ πάντα εἶναι δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ.

Καὶ οἱ προπορευόμενοι καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες ἔκραζον, λέγοντες· Ὡσαννά, εὐλογημένος ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Εὐλογημένη ἐρχομένη βασιλεία ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ πατρὸς ἡμῶν Δαβίδ· Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὸν ὅτι πρώτη πασῶν τῶν ἐντολῶν εἶναι· Ἄκουε Ἰσραήλ, Κύριος Θεὸς ἡμῶν εἶναι εἷς Κύριος· καὶ θέλεις ἀγαπᾷ Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου, καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου, καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεώς σου· αὕτη εἶναι πρώτη ἐντολή.

Καὶ τότε θέλουσιν ἰδεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐν νεφέλαις μετὰ δυνάμεως πολλῆς καὶ δόξης.

Ὁ οὐρανὸς καὶ γῆ θέλουσι παρέλθει, οἱ δὲ λόγοι μου δὲν θέλουσι παρέλθει.

Καὶ ἀφοῦ ὕμνησαν, ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν,

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἐγὼ εἶμαι· καὶ θέλετε ἰδεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου καθήμενον ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως καὶ ἐρχόμενον μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ.

Καὶ ἠρώτησεν αὐτὸν Πιλᾶτος· Σὺ εἶσαι βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς αὐτόν· Σὺ λέγεις.

Καὶ ἐπιγραφή τῆς κατηγορίας αὐτοῦ ἦτο ἐπιγεγραμμένη, βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

Ὁ μὲν λοιπὸν Κύριος, ἀφοῦ ἐλάλησεν πρὸς αὐτούς, ἀνελήφθη εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἰδού, θέλεις συλλάβει ἐν γαστρὶ καὶ θέλεις γεννήσει υἱὸν καὶ θέλεις καλέσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν. Οὗτος θέλει εἶσθαι μέγας καὶ Υἱὸς Ὑψίστου θέλει ὀνομασθῆ, καὶ θέλει δώσει εἰς αὐτὸν Κύριος Θεὸς τὸν θρόνον Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ θέλει βασιλεύσει ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ Ἰακὼβ εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ δὲν θέλει εἶσθαι τέλος. Εἶπε δὲ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον. Πῶς θέλει εἶσθαι τοῦτο, ἐπειδή ἄνδρα δὲν γνωρίζω; Καὶ ἀποκριθεὶς ἄγγελος εἶπε πρὸς αὐτήν· Πνεῦμα Ἃγιον θέλει ἐπέλθει ἐπὶ σέ, καὶ δύναμις τοῦ Ὑψίστου θέλει σὲ ἐπισκιάσει· διὰ τοῦτο καὶ τὸ γεννώμενον ἐκ σοῦ ἅγιον θέλει ὀνομασθῆ Υἱὸς Θεοῦ.

διότι οὐδὲν πρᾶγμα θέλει εἶσθαι ἀδύνατον παρὰ τῷ Θεῷ.

Καὶ εἶπεν Μαριάμ· Μεγαλύνει ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου εἰς τὸν Θεὸν τὸν Σωτῆρά μου,

διότι ἔκαμεν εἰς ἐμὲ μεγαλεῖα δυνατὸς καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ,

ἐν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν.

Καὶ ἐξαίφνης μετὰ τοῦ ἀγγέλου ἐφάνη πλῆθος στρατιᾶς οὐρανίου ὑμνούντων τὸν Θεὸν καὶ λεγόντων· Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.

Καὶ ὑπέστρεψαν οἱ ποιμένες, δοξάζοντες καὶ ὑμνοῦντες τὸν Θεὸν διὰ πάντα ὅσα ἤκουσαν καὶ εἶδον, καθὼς ἐλαλήθησαν πρὸς αὐτούς.

Καὶ ἀποκριθεὶς πρὸς αὐτόν, εἶπεν Ἰησοῦς· Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ· διότι εἶναι γεγραμμένον, θέλεις προσκυνήσει Κύριον τὸν Θεὸν σου καὶ αὐτὸν μόνον θέλεις λατρεύσει.

Ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος, προσέπεσε πρὸς τὰ γόνατα τοῦ Ἰησοῦ, λέγων· Ἔξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, διότι εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός, Κύριε.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς, Ποῦ εἶναι πίστις σας; Καὶ φοβηθέντες ἐθαύμασαν, λέγοντες πρὸς ἀλλήλους· Τίς λοιπὸν εἶναι οὗτος, ὅτι καὶ τοὺς ἀνέμους προστάζει καὶ τὸ ὕδωρ, καὶ ὑπακούουσιν εἰς αὐτόν;

Διότι ὅστις ἐπαισχυνθῇ δι᾿ ἐμὲ καὶ τοὺς λόγους μου, διὰ τοῦτον Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θέλει ἐπαισχυνθῆ, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὑτοῦ καὶ τοῦ Πατρὸς καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων.

Ἐξεπλήττοντο δὲ πάντες ἐπὶ τὴν μεγαλειότητα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐνῷ πάντες ἐθαύμαζον διὰ πάντα ὅσα ἔκαμεν Ἰησοῦς, εἶπε πρὸς τοὺς μαθητὰς αὑτοῦ·

Ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἠγαλλιάσθη κατὰ τὸ πνεῦμα Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Εὐχαριστῶ σοι, Πάτερ, Κύριε τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὅτι ἀπέκρυψας ταῦτα ἀπὸ σοφῶν καὶ συνετῶν καὶ ἀπεκάλυψας αὐτὰ εἰς νήπια· ναί, Πάτερ, διότι οὕτως ἔγεινεν ἀρεστὸν ἔμπροσθέν σου.

Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε· Θέλεις ἀγαπᾷ Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεώς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· Ὅταν προσεύχησθε, λέγετε· Πάτερ ἡμῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου, ἐλθέτω βασιλεία σου, γενηθήτω τὸ θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς·

Εἶς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰατρεύθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσε κατὰ πρόσωπον εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ, εὐχαριστῶν αὐτόν· καὶ αὐτὸς ἦτο Σαμαρείτης.

Ὁ δὲ εἶπε· Τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις εἶναι δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ.

Καὶ παρευθὺς ἀνέβλεψε καὶ ἠκολούθει αὐτὸν δοξάζων τὸν Θεόν· καὶ πᾶς λαὸς ἰδὼν ἤνεσε τὸν Θεόν.

Καὶ ὅτε ἐπλησίαζεν ἤδη εἰς τὴν κατάβασιν τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, ἤρχισαν ἅπαν τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν χαίροντες νὰ ὑμνῶσι τὸν Θεὸν μεγαλοφώνως διὰ πάντα τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα εἶδον, λέγοντες· Εὐλογημένος ἐρχόμενος Βασιλεὺς ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου· εἰρήνη ἐν οὐρανῷ, καὶ δόξα ἐν ὑψίστοις. Καὶ τινες τῶν Φαρισαίων ἀπὸ τοῦ ὄχλου εἶπον πρὸς αὐτόν· Διδάσκαλε, ἐπίπληξον τοὺς μαθητὰς σου. Καὶ ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς αὐτούς· Σᾶς λέγω ὅτι ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι θέλουσι φωνάξει.

Καὶ τότε θέλουσιν ἰδεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐν νεφέλῃ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς.

Ὁ οὐρανὸς καὶ γῆ θέλουσι παρέλθει, οἱ δὲ λόγοι μου δὲν θέλουσι παρέλθει.

ἀπὸ τοῦ νῦν θέλει εἶσθαι Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καθήμενος ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ. Εἶπον δὲ πάντες· Σὺ λοιπὸν εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· Σεῖς λέγετε ὅτι ἐγὼ εἶμαι.

Ὁ δὲ Πιλᾶτος ἠρώτησεν αὐτόν, λέγων· Σὺ εἶσαι βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; δὲ ἀποκριθεὶς πρὸς αὐτόν, εἶπε· Σὺ λέγεις.

Ἦτο δὲ καὶ ἐπιγραφή γεγραμμένη ἐπάνωθεν αὐτοῦ μὲ γράμματα Ἑλληνικὰ καὶ Ῥωμαϊκὰ καὶ Ἑβραϊκά· Οὗτος ἐστὶν Βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

Καὶ ἔλεγε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.

Καὶ αὐτοὶ προσκυνήσαντες αὐτόν, ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλήμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης, καὶ ἦσαν διαπαντὸς ἐν τῷ ἱερῷ, αἰνοῦντες καὶ εὐλογοῦντες τὸν Θεόν. Ἀμήν.

Πάντα δι᾿ αὐτοῦ ἔγειναν, καὶ χωρὶς αὐτοῦ δὲν ἔγεινεν οὐδὲ ἕν, τὸ ὁποῖον ἔγεινεν.

Καὶ Λόγος ἔγεινε σὰρξ καὶ κατῴκησε μεταξὺ ἡμῶν, καὶ εἴδομεν τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ τοῦ Πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας.

Ἀπεκρίθη Ναθαναήλ καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Ῥαββί, σὺ εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶσαι βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.

Ἐκεῖνος πρέπει νὰ αὐξάνῃ, ἐγὼ δὲ νὰ ἐλαττόνωμαι. Ὁ ἐρχόμενος ἄνωθεν εἶναι ὑπεράνω πάντων. ὤν ἐκ τῆς γῆς ἐκ τῆς γῆς εἶναι καὶ ἐκ τῆς γῆς λαλεῖ· ἐρχόμενος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ εἶναι ὑπεράνω πάντων,

Λέγει πρὸς αὐτήν Ἰησοῦς· Γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα, ὅτε οὔτε εἰς τὸ ὄρος τοῦτο οὔτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα θέλετε προσκυνήσει τὸν Πατέρα. Σεῖς προσκυνεῖτε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν ἐξεύρετε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐξεύρομεν, διότι σωτηρία εἶναι ἐκ τῶν Ἰουδαίων. Πλήν ἔρχεται ὥρα, καὶ ἤδη εἶναι, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ θέλουσι προσκυνήσει τὸν Πατέρα ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· διότι Πατήρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. Ὁ Θεὸς εἶναι Πνεῦμα, καὶ οἱ προσκυνοῦντες αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ πρέπει νὰ προσκυνῶσι.

διὰ νὰ τιμῶσι πάντες τὸν Υἱὸν καθὼς τιμῶσι τὸν Πατέρα. μή τιμῶν τὸν Υἱὸν δὲν τιμᾷ τὸν Πατέρα τὸν πέμψαντα αὐτόν.

Πάλιν λοιπὸν Ἰησοῦς ἐλάλησε πρὸς αὐτοὺς λέγων· Ἐγὼ εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὅστις ἀκολουθεῖ ἐμὲ δὲν θέλει περιπατήσει εἰς τὸ σκότος, ἀλλὰ θέλει ἔχει τὸ φῶς τῆς ζωῆς.

Εἶπε πρὸς αὐτοὺς Ἰησοῦς· Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω· Πρὶν γείνῃ Ἀβραάμ, ἐγὼ εἶμαι.

Ὁ δὲ εἶπε· Πιστεύω, Κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτόν.

Ἐγὼ καὶ Πατήρ ἕν εἴμεθα.

Λέγει πρὸς αὐτήν Ἰησοῦς· Δὲν σοὶ εἶπον ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς, θέλεις ἰδεῖ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ;

Τῇ ἐπαύριον ὄχλος πολὺς ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν, ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα, ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτοῦ καὶ ἔκραζον· Ὡσαννά, εὐλογημένος ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. Εὑρὼν δὲ Ἰησοῦς ὀνάριον, ἐκάθησεν ἐπ᾿ αὐτό, καθὼς εἶναι γεγραμμένον· Μή φοβοῦ, θύγατερ Σιών· ἰδού, βασιλεὺς σου ἔρχεται καθήμενος ἐπὶ πώλου ὄνου.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη πρὸς αὐτοὺς λέγων· Ἦλθεν ὥρα διὰ νὰ δοξασθῇ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.

Πάτερ, δόξασόν σου τὸ ὄνομα. Ἦλθε λοιπὸν φωνή ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· Καὶ ἐδόξασα καὶ πάλιν θέλω δοξάσει.

Ὅτε λοιπὸν ἐξῆλθε, λέγει Ἰησοῦς· Τώρα ἐδοξάσθη Υἱὸς τοῦ ἄνθρώπου, καὶ Θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ. Ἐὰν Θεὸς ἐδοξάσθῃ ἐν αὐτῷ, καὶ Θεὸς θέλει δοξάσει αὐτὸν ἐν ἑαυτῷ καὶ εὐθὺς θέλει δοξάσει αὐτόν.

καὶ, τι ἄν ζητήσητε ἐν τῷ ὀνόματί μου, θέλω κάμει τοῦτο, διὰ νὰ δοξασθῇ Πατήρ ἐν τῷ Υἱῷ.

Ἐν τούτῳ δοξάζεται Πατήρ μου, εἰς τὸ νὰ φέρητε καρπὸν πολύν· καὶ οὕτω θέλετε εἶσθαι μαθηταὶ μου.

Ταῦτα ἐλάλησεν Ἰησοῦς, καὶ ὕψωσε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· Πάτερ, ἦλθεν ὥρα· δόξασον τὸν Υἱὸν σου, διὰ νὰ σὲ δοξάσῃ καὶ Υἱὸς σου, καθὼς ἔδωκας εἰς αὐτὸν ἐξουσίαν πάσης σαρκός, διὰ νὰ δώσῃ ζωήν αἰώνιον εἰς πάντας ὅσους ἔδωκας εἰς αὐτόν. Αὕτη δὲ εἶναι αἰώνιος ζωή, τὸ νὰ γνωρίζωσι σὲ τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ τὸν ὁποῖον ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν. Ἐγὼ σὲ ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον ἐτελείωσα, τὸ ὁποῖον μοὶ ἔδωκας διὰ νὰ κάμω· καὶ τώρα δόξασόν με σύ, Πάτερ, πλησίον σου μὲ τὴν δόξαν, τὴν ὁποίαν εἶχον παρὰ σοὶ πρὶν γείνῃ κόσμος.

Ἀπεκρίθησαν πρὸς αὐτόν· Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον. Λέγει πρὸς αὐτοὺς Ἰησοῦς· Ἐγὼ εἶμαι. Iστατο δὲ μετ᾿ αὐτῶν καὶ Ἰούδας παραδίδων αὐτόν. Καθὼς λοιπὸν εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὅτι ἐγὼ εἶμαι, ἀπεσύρθησαν εἰς τὰ ὀπίσω καὶ ἔπεσον χαμαί.

Εἰσῆλθε πάλιν εἰς τὸ πραιτώριον Πιλᾶτος καὶ ἐφώναξε τὸν Ἰησοῦν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Σὺ εἶσαι βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων;

Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· βασιλεία ἐμή δὲν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου· ἐὰν βασιλεία ἐμή ἦτο ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, οἱ ὑπηρέται μου ἤθελον ἀγωνίζεσθαι, διὰ νὰ μή παραδωθῶ εἰς τοὺς Ἰουδαίους· τώρα δὲ βασιλεία ἐμή δὲν εἶναι ἐντεῦθεν. Καὶ Πιλᾶτος εἶπε πρὸς αὐτόν· Λοιπὸν βασιλεὺς εἶσαι σύ; Ἀπεκρίθη Iησοῦς· Σὺ λέγεις ὅτι βασιλεὺς εἶμαι ἐγώ. Ἐγὼ διὰ τοῦτο ἐγεννήθην καὶ διὰ τοῦτο ἦλθον εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ μαρτυρήσω εἰς τὴν ἀλήθειαν. Πᾶς ὅστις εἶναι ἐκ τῆς ἀληθείας ἀκούει τὴν φωνήν μου.

εἶναι δὲ συνήθεια εἰς ἐσᾶς νὰ σᾶς ἀπολύσω ἕνα ἐν τῷ πάσχᾳ· θέλετε λοιπὸν νὰ σᾶς ἀπολύσω τὸν βασιλέα τῶν Ἰουδαίων;

Ἔγραψε δὲ καὶ τίτλον Πιλᾶτος καὶ ἔθεσεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ἦτο δὲ γεγραμμένον· Ἰησοῦς Ναζωραῖος Βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. Καὶ τοῦτον τὸν τίτλον ἀνέγνωσαν πολλοὶ τῶν Ἰουδαίων, διότι ἦτο πλησίον τῆς πόλεως τόπος, ὅπου ἐσταυρώθη Ἰησοῦς· καὶ ἦτο γεγραμμένον Ἑβραϊστί, Ἑλληνιστί, Ῥωμαϊστί. Ἔλεγον λοιπὸν πρὸς τὸν Πιλᾶτον οἱ ἀρχιερεῖς τῶν Ἰουδαίων· Μή γράφε, βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων· ἀλλ᾿ ὅτι ἐκεῖνος εἶπε, Βασιλεὺς εἶμαι τῶν Ἰουδαίων. Ἀπεκρίθη Πιλᾶτος· γέγραφα, γέγραφα.

Καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Κύριός μου καὶ Θεὸς μου.

Ἀφοῦ λοιπὸν ὑψώθη διὰ τῆς δεξιᾶς τοῦ Θεοῦ καὶ ἔλαβε παρὰ τοῦ Πατρὸς τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐξέχεε τοῦτο, τὸ ὁποῖον τώρα σεῖς βλέπετε καὶ ἀκούετε.

Βεβαίως λοιπὸν ἄς ἐξεύρῃ πᾶς οἶκος τοῦ Ἰσραήλ ὅτι Θεὸς Κύριον καὶ Χριστὸν ἔκαμεν αὐτὸν τοῦτον τὸν Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐσταυρώσατε.

καὶ ἀναπηδήσας ἐστάθη ὄρθιος καὶ περιεπάτει, καὶ εἰσῆλθε μετ᾿ αὐτῶν εἰς τὸ ἱερὸν περιπατῶν καὶ πηδῶν καὶ δοξάζων τὸν Θεόν.

τοῦτον Θεὸς ὕψωσε διὰ τῆς δεξιᾶς αὑτοῦ Ἀρχηγὸν καὶ Σωτῆρα, διὰ νὰ δώσῃ μετάνοιαν εἰς τὸν Ἰσραήλ καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν Κύριος· Λύσον τὸ ὑπόδημα τῶν ποδῶν σου· διότι τόπος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἵστασαι, εἶναι γῆ ἁγία.

Ὁ δὲ Στέφανος, πλήρης ὤν Πνεύματος Ἁγίου, ἀτενίσας εἰς τὸν οὐρανόν, εἶδε τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν Ἰησοῦν ἱστάμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ καὶ εἶπεν· Ἰδοὺ, θεωρῶ τοὺς οὐρανοὺς ἀνεῳγμένους καὶ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἱστάμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ.

Τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον ἀπέστειλε πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ εὐαγγελιζόμενος εἰρήνην διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ· οὗτος εἶναι Κύριος πάντων·

Κατὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον Παῦλος καὶ Σίλας προσευχόμενοι ὕμνουν τὸν Θεόν· καὶ ἠκροάζοντο αὐτοὺς οἱ δέσμιοι. Καὶ ἐξαίφνης ἔγεινε σεισμὸς μέγας, ὥστε ἐσαλεύθησαν τὰ θεμέλια τοῦ δεσμωτηρίου, καὶ παρευθὺς ἠνοίχθησαν πᾶσαι αἱ θύραι καὶ ἐλύθησαν πάντων τὰ δεσμά.

Ὁ Θεός, ὅστις ἔκαμε τὸν κόσμον καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ, οὗτος Κύριος ὤν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, δὲν κατοικεῖ ἐν χειροποιήτοις ναοῖς,

καὶ ἀπεδείχθη Υἱὸς Θεοῦ ἐν δυνάμει κατὰ τὸ πνεῦμα τῆς ἁγιωσύνης διὰ τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως, Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν,

Ἐπειδή τὰ ἀόρατα αὐτοῦ βλέπονται φανερῶς ἀπὸ κτίσεως κόσμου νοούμενα διὰ τῶν ποιημάτων, τε ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ θειότης, ὥστε αὐτοὶ εἶναι ἀναπολόγητοι.

τῶν ὁποίων εἶναι οἱ πατέρες, καὶ ἐκ τῶν ὁποίων ἐγεννήθη Χριστὸς τὸ κατὰ σάρκα, ὤν ἐπὶ πάντων Θεὸς εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

Ὦ βάθος πλούτου καὶ σοφίας καὶ γνώσεως Θεοῦ. Πόσον ἀνεξερεύνητοι εἶναι αἱ κρίσεις αὐτοῦ καὶ ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ. Διότι τίς ἐγνώρισε τὸν νοῦν τοῦ Κυρίου; τίς ἔγεινε σύμβουλος αὐτοῦ;

Ἐπειδή ἐξ αὐτοῦ καὶ δι᾿ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν εἶναι τὰ πάντα. Αὐτῷ, δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

Σᾶς παρακαλῶ λοιπόν, ἀδελφοί, διὰ τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ Θεοῦ, νὰ παραστήσητε τὰ σώματά σας θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, εὐάρεστον εἰς τὸν Θεόν, ἥτις εἶναι λογική σας λατρεία,

Διότι εἶναι γεγραμμένον· Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ὅτι εἰς ἐμὲ θέλει κάμψει πᾶν γόνυ, καὶ πᾶσα γλῶσσα θέλει δοξολογήσει τὸν Θεόν.

διὰ νὰ δοξάζητε ὁμοθυμαδὸν ἐν ἑνὶ στόματι τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Διὰ τοῦτο προσδέχεσθε ἀλλήλους, καθὼς καὶ Χριστὸς προσεδέχθη ἡμᾶς εἰς δόξαν Θεοῦ. Λέγω δὲ ὅτι Ἰησοῦς Χριστὸς ἔγεινε διάκονος τῆς περιτομῆς ὑπὲρ τῆς ἀληθείας τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ βεβαιώσῃ τὰς πρὸς τοὺς πατέρας ἐπαγγελίας, καὶ διὰ νὰ δοξάσωσι τὰ ἔθνη τὸν Θεὸν διὰ τὸ ἔλεος αὐτοῦ, καθὼς εἶναι γεγραμμένον· Διὰ τοῦτο θέλω σὲ ὑμνεῖ μεταξὺ τῶν ἐθνῶν· καὶ εἰς τὸ ὄνομά σου θέλω ψάλλει. Καὶ πάλιν λέγει· Εὐφράνθητε, ἔθνη, μετὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. Καὶ πάλιν· Αἰνεῖτε τὸν Κύριον, πάντα τὰ ἔθνη, καὶ δοξολογεῖτε αὐτὸν πάντες οἱ λαοί.

Εἰς δὲ τὸν δυνάμενον νὰ σᾶς στηρίξῃ κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὴν ἀποκάλυψιν τοῦ μυστηρίου τοῦ σεσιωπημένου μὲν ἀπὸ χρόνων αἰωνίων, φανερωθέντος δὲ τώρα διὰ προφητικῶν γραφῶν κατ᾿ ἐπιταγήν τοῦ αἰωνίου Θεοῦ καὶ γνωρισθέντος εἰς πάντα τὰ ἔθνη πρὸς ὑπακοήν πίστεως, εἰς τὸν μόνον σοφὸν Θεὸν ἔστω δόξα διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

Διότι ἠγοράσθητε διὰ τιμῆς δοξάσατε λοιπὸν τὸν Θεὸν διὰ τοῦ σώματός σας καὶ διὰ τοῦ πνεύματός σας, τὰ ὁποῖα εἶναι τοῦ Θεοῦ.

ἀλλ᾿ εἰς ἡμᾶς εἶναι εἷς Θεὸς Πατήρ, ἐξ οὗ τὰ πάντα καὶ ἡμεῖς εἰς αὐτόν, καὶ εἷς Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, δι᾿ οὗ τὰ πάντα καὶ ἡμεῖς δι᾿ αὐτοῦ.

Εἴτε λοιπὸν τρώγετε εἴτε πίνετε εἴτε πράττετέ τι, πάντα πράττετε εἰς δόξαν Θεοῦ.

καὶ οὕτω τὰ κρυπτὰ τῆς καρδίας αὐτοῦ γίνονται φανερά καὶ οὕτω πεσὼν κατὰ πρόσωπον θέλει προσκυνήσει τὸν Θεόν, κηρύττων ὅτι Θεὸς εἶναι τῳόντι ἐν μέσῳ ὑμῶν.

Διότι Θεὸς εἰπὼν νὰ λάμψῃ φῶς ἐκ τοῦ σκότους, εἶναι ὅστις ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

ὅστις ἔδωκεν ἑαυτὸν διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, διὰ νὰ ἐλευθερώσῃ ἡμᾶς ἐκ τοῦ παρόντος πονηροῦ αἰῶνος κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς ἡμῶν, εἰς τὸν ὁποῖον ἔστω δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Εὐλογητὸς Θεὸς καὶ Πατήρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εὐλογήσας ἡμᾶς ἐν πάσῃ εὐλογίᾳ πνευματικῇ εἰς τὰ ἐπουράνια διὰ Χριστοῦ,

εἰς ἔπαινον τῆς δόξης τῆς χάριτος αὑτοῦ, μὲ τὴν ὁποίαν ἐχαρίτωσεν ἡμᾶς διὰ τοῦ ἠγαπημένου αὑτοῦ,

διὰ νὰ ἤμεθα εἰς ἔπαινον τῆς δόξης αὐτοῦ ἡμεῖς οἱ προελπίσαντες εἰς τὸν Χριστόν· εἰς τὸν ὁποῖον καὶ σεῖς ἠλπίσατε, ἀκούσαντες τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, τὸ εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας σας, εἰς τὸν ὁποῖον καὶ πιστεύσαντες ἐσφραγίσθητε μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον τῆς ἐπαγγελίας, ὅστις εἶναι ἀρραβὼν τῆς κληρονομίας ἡμῶν, μέχρι τῆς ἀπολυτρώσεως τοῦ ἀποκτηθέντος λαοῦ αὐτοῦ, εἰς ἔπαινον τῆς δόξης αὐτοῦ.

διὰ νὰ σᾶς δώσῃ Θεὸς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, Πατήρ τῆς δόξης, πνεῦμα σοφίας καὶ ἀποκαλύψεως εἰς ἐπίγνωσιν αὐτοῦ, ὥστε νὰ φωτισθῶσιν οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ νοὸς σας, εἰς τὸ νὰ γνωρίσητε ποία εἶναι ἐλπὶς τῆς προσκλήσεως αὐτοῦ, καὶ τίς πλοῦτος τῆς δόξης τῆς κληρονομίας αὐτοῦ εἰς τοὺς ἁγίους, καὶ τί τὸ ὑπερβάλλον μέγεθος τῆς δυνάμεως αὐτοῦ πρὸς ἡμᾶς τοὺς πιστεύοντας κατὰ τὴν ἐνέργειαν τοῦ κράτους τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, τὴν ὁποίαν ἐνήργησεν ἐν τῷ Χριστῷ, ἀναστήσας αὐτὸν ἐκ νεκρῶν, καὶ ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ ἐν τοῖς ἐπουρανίοις, ὑπεράνω πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας καὶ δυνάμεως καὶ κυριότητος καὶ παντὸς ὀνόματος ὀνομαζομένου οὐ μόνον ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ μέλλοντι· καὶ πάντα ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν κεφαλήν ὑπεράνω πάντων εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ἥτις εἶναι τὸ σῶμα αὐτοῦ, τὸ πλήρωμα τοῦ τὰ πάντα ἐν πᾶσι πληροῦντος.

Διὰ τοῦτο κάμπτω τὰ γόνατά μου πρὸς τὸν Πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐκ τοῦ ὁποίου πᾶσα πατριὰ ἐν οὐρανοῖς καὶ ἐπὶ γῆς ὀνομάζεται, διὰ νὰ δώσῃ εἰς ἐσᾶς κατὰ τὸν πλοῦτον τῆς δόξης αὑτοῦ, νὰ κραταιωθῆτε ἐν δυνάμει διὰ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ εἰς τὸν ἐσωτερικὸν ἄνθρωπον, διὰ νὰ κατοικήσῃ Χριστὸς διὰ τῆς πίστεως ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, ὥστε νὰ δυνηθῆτε, ἐρριζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι ἐν ἀγάπῃ, νὰ καταλάβητε μετὰ πάντων τῶν ἁγίων τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος, καὶ νὰ γνωρίσητε τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ τὴν ὑπερβαίνουσαν πᾶσαν γνῶσιν, διὰ νὰ πληρωθῆτε μὲ ὅλον τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ. Εἰς δὲ τὸν δυνάμενον ὑπερεκπερισσοῦ νὰ κάμῃ ὑπὲρ πάντα ὅσα ζητοῦμεν νοοῦμεν, κατὰ τὴν δύναμιν τὴν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν, εἰς αὐτὸν ἔστω δόξα ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς πάσας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος τῶν αἰώνων· ἀμήν.

εἷς Θεὸς καὶ Πατήρ πάντων, ὤν ἐπὶ πάντων καὶ διὰ πάντων καὶ ἐν πᾶσιν ὑμῖν.

Ὁ καταβὰς αὐτὸς εἶναι καὶ ἀναβὰς ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν, διὰ νὰ πληρώσῃ τὰ πάντα.

λαλοῦντες μεταξὺ σας μὲ ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ᾠδὰς πνευματικάς, δοντες καὶ ψάλλοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν εἰς τὸν Κύριον, εὐχαριστοῦντες πάντοτε ὑπὲρ πάντων εἰς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,

πλήρεις καρπῶν δικαιοσύνης τῶν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς δόξαν καὶ ἔπαινον Θεοῦ.

Διὰ τοῦτο καὶ Θεὸς ὑπερύψωσεν αὐτὸν καὶ ἐχάρισεν εἰς αὐτὸν ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, διὰ νὰ κλίνῃ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ πᾶν γόνυ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα γλῶσσα νὰ ὁμολογήσῃ ὅτι Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι Κύριος εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός.

διότι ἡμεῖς εἴμεθα περιτομή, οἱ λατρεύοντες τὸν Θεὸν ἐν Πνεύματι καὶ καυχώμενοι εἰς τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν καὶ μή ἔχοντες τὴν πεποίθησιν ἐν τῇ σαρκί,

Εἰς δὲ τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα ἡμῶν ἔστω δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

ὅστις εἶναι εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως, ἐπειδή δι᾿ αὐτοῦ ἐκτίσθησαν τὰ πάντα, τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, τὰ ὀρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα, εἴτε θρόνοι εἴτε κυριότητες εἴτε ἀρχαὶ εἴτε ἐξουσίαι· τὰ πάντα δι᾿ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἐκτίσθησαν· καὶ αὐτὸς εἶναι πρὸ πάντων, καὶ τὰ πάντα συντηροῦνται δι᾿ αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς εἶναι κεφαλή τοῦ σώματος, τῆς ἐκκλησίας· ὅστις εἶναι ἀρχή, πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν, διὰ νὰ γείνῃ αὐτὸς πρωτεύων εἰς τὰ πάντα, διότι ἐν αὐτῷ ηὐδόκησεν Πατήρ νὰ κατοικήσῃ πᾶν τὸ πλήρωμα καὶ δι᾿ αὐτοῦ νὰ συνδιαλλάξῃ τὰ πάντα πρὸς ἑαυτόν, εἰρηνοποιήσας διὰ τοῦ αἵματος τοῦ σταυροῦ αὐτοῦ, δι᾿ αὐτοῦ, εἴτε τὰ ἐπὶ τῆς γῆς εἴτε τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

εἰς τοὺς ὁποίους ἠθέλησεν Θεὸς νὰ φανερώσῃ τίς πλοῦτος τῆς δόξης τοῦ μυστηρίου τούτου εἰς τὰ ἔθνη, ὅστις εἶναι Χριστὸς εἰς ἐσᾶς, ἐλπὶς τῆς δόξης·

διότι ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς, καὶ εἶσθε πλήρεις ἐν αὐτῷ, ὅστις εἶναι κεφαλή πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας,

Ἐὰν λοιπὸν συνανέστητε μετὰ τοῦ Χριστοῦ, τὰ ἄνω ζητεῖτε, ὅπου εἶναι Χριστὸς καθήμενος ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ, τὰ ἄνω φρονεῖτε, μή τὰ ἐπὶ τῆς γῆς. Διότι ἀπεθάνετε, καὶ ζωή σας εἶναι κεκρυμμένη μετὰ τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ Θεῷ· ὅταν Χριστός, ζωή ἡμῶν, φανερωθῇ, τότε καὶ σεῖς μετ᾿ αὐτοῦ θέλετε φανερωθῆ ἐν δόξῃ.

Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ ἄς κατοικῇ ἐν ὑμῖν πλουσίως μετὰ πάσης σοφίας· διδάσκοντες καὶ νουθετοῦντες ἀλλήλους μὲ ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ᾠδὰς πνευματικάς, ἐν χάριτι ψάλλοντες ἐκ τῆς καρδίας ὑμῶν πρὸς τὸν Κύριον. Καὶ πᾶν, τι ἄν πράττητε ἐν λόγῳ ἐν ἔργῳ, πάντα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ πράττετε, εὐχαριστοῦντες δι᾿ αὐτοῦ τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα.

εἰς τὸν ὁποῖον σᾶς ἐκάλεσε διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἡμῶν πρὸς ἀπόλαυσιν τῆς δόξης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

εἰς δὲ τὸν βασιλέα τῶν αἰώνων, τὸν ἄφθαρτον, τὸν ἀόρατον, τὸν μόνον σοφὸν Θεόν, εἴη τιμή καὶ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

τὴν ὁποίαν ἐν τοῖς ὡρισμένοις καιροῖς θέλει δείξει μακάριος καὶ μόνος Δεσπότης, Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων, καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων, ὅστις μόνος ἔχει τὴν ἀθανασίαν, κατοικῶν φῶς ἀπρόσιτον, τὸν ὁποῖον οὐδεὶς τῶν ἀνθρώπων εἶδεν οὐδὲ δύναται νὰ ἴδῃ· εἰς τὸν ὁποῖον ἔστω τιμή καὶ κράτος αἰώνιον· ἀμήν.

Καὶ θέλει μὲ ἐλευθερώσει Κύριος ἀπὸ παντὸς ἔργου πονηροῦ καὶ θέλει μὲ διασώσει διὰ τὴν ἐπουράνιον βασιλείαν αὑτοῦ· εἰς τὸν ὁποῖον ἔστω δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

προσμένοντες τὴν μακαρίαν ἐλπίδα καὶ ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,

ἐν ταῖς ἐσχάταις ταύταις ἡμέραις ἐλάλησε πρὸς ἡμᾶς διὰ τοῦ Υἱοῦ, τὸν ὁποῖον ἔθεσε κληρονόμον πάντων, δι᾿ οὗ ἔκαμε καὶ τοὺς αἰῶνας· ὅστις ὤν ἀπαύγασμα τῆς δόξης καὶ χαρακτήρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ, καὶ βαστάζων τὰ πάντα μὲ τὸν λόγον τῆς δυνάμεως αὑτοῦ, ἀφοῦ δι᾿ ἑαυτοῦ ἔκαμε καθαρισμὸν τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, ἐκάθησεν ἐν δεξιᾷ τῆς μεγαλωσύνης ἐν ὑψηλοῖς,

Ὅταν δὲ πάλιν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην, λέγει· Καὶ ἄς προσκυνήσωσιν εἰς αὐτὸν πάντες οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. Καὶ περὶ μὲν τῶν ἀγγέλων λέγει· ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὑτοῦ πνεύματα, καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὑτοῦ πυρὸς φλόγα· περὶ δὲ τοῦ Υἱοῦ· θρόνος σου, Θεέ, εἶναι εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· σκῆπτρον εὐθύτητος εἶναι τὸ σκῆπτρον τῆς βασιλείας σου.

τὸν δὲ ὀλίγον τι παρὰ τοὺς ἀγγέλους ἠλαττωμένον Ἰησοῦν βλέπομεν διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου μὲ δόξαν καὶ τιμήν ἐστεφανωμένον, διὰ νὰ γευθῇ θάνατον ὑπὲρ παντὸς ἀνθρώπου διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.

λέγων· Θέλω ἀπαγγείλει τὸ ὄνομά σου πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς μου, ἐν μέσῳ ἐκκλησίας θέλω σὲ ὑμνήσει·

Ἔχοντες λοιπὸν ἀρχιερέα μέγαν, ὅστις διῆλθε τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἄς κρατῶμεν τὴν ὁμολογίαν. Διότι δὲν ἔχομεν ἀρχιερέα μή δυνάμενον νὰ συμπαθήσῃ εἰς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἀλλὰ πειρασθέντα κατὰ πάντα καθ᾿ὁμοιότητα ἡμῶν χωρὶς ἁμαρτίας. Ἄς πλησιάζωμεν λοιπὸν μετὰ παρρησίας εἰς τὸν θρόνον τῆς χάριτος, διὰ νὰ λάβωμεν ἔλεος καὶ νὰ εὕρωμεν χάριν πρὸς βοήθειαν ἐν καιρῷ χρείας.

Διότι τοιοῦτος ἀρχιερεὺς ἔπρεπεν εἰς ἡμᾶς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος,

Κεφάλαιον δὲ τῶν λεγομένων εἶναι τοῦτο, Τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὅστις ἐκάθησεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς,

οὐδὲ δι᾿ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, ἀλλὰ διὰ τοῦ ἰδίου αὑτοῦ αἵματος, εἰσῆλθεν ἅπαξ εἰς τὰ ἅγια, ἀποκτήσας αἰωνίαν λύτρωσιν.

ἀλλ᾿ αὐτὸς ἀφοῦ προσέφερε μίαν θυσίαν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν, ἐκάθησε διαπαντὸς ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ,

Ἔχοντες λοιπόν, ἀδελφοί, παρρησίαν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὰ ἅγια διὰ τοῦ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ,

ἀποβλέποντες εἰς τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἀρχηγὸν καὶ τελειωτήν τῆς πίστεως, ὅστις ὑπὲρ τῆς χαρᾶς τῆς προκειμένης εἰς αὐτὸν ὑπέφερε σταυρόν, καταφρονήσας τὴν αἰσχύνην, καὶ ἐκάθησεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ.

Διὰ τοῦτο παραλαμβάνοντες βασιλείαν ἀσάλευτον, ἄς κρατῶμεν τὴν χάριν, διὰ τῆς ὁποίας νὰ λατρεύωμεν εὐαρέστως τὸν Θεὸν μὲ σέβας καὶ εὐλάβειαν. Διότι Θεὸς ἡμῶν εἶναι πῦρ καταναλίσκον.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι αὐτὸς χθὲς καὶ σήμερον καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.

Δι᾿ αὐτοῦ λοιπὸν ἄς ἀναφέρωμεν πάντοτε εἰς τὸν Θεὸν θυσίαν αἰνέσεως, τουτέστι καρπὸν χειλέων ὁμολογούντων τὸ ὄνομα αὐτοῦ.

Ὁ δὲ Θεὸς τῆς εἰρήνης, ὅστις ἀνεβίβασεν ἐκ τῶν νεκρῶν τὸν μέγαν ποιμένα τῶν προβάτων διὰ τοῦ αἵματος τῆς αἰωνίου διαθήκης, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν, εἴθε νὰ σᾶς κάμῃ τελείους εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν, διὰ νὰ ἐκτελῆτε τὸ θέλημα αὐτοῦ, ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν τὸ εὐάρεστον ἐνώπιον αὑτοῦ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον εἴη δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Κακοπαθεῖ τις μεταξὺ σας; ἄς προσεύχηται· εὐθυμεῖ τις; ἄς ψάλλῃ.

ὅστις εἶναι ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ πορευθεὶς εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ εἰς ὅν ὑπετάχθησαν ἄγγελοι καὶ ἐξουσίαι καὶ δυνάμεις.

ἐὰν τις λαλῇ, ἄς λαλῇ ὡς λαλῶν λόγια Θεοῦ· ἐὰν τις ὑπηρετῇ, ἄς ὑπηρετῇ ὡς ὑπηρετῶν ἐκ τῆς δυνάμεως, τὴν ὁποίαν χορηγεῖ Θεός· διὰ νὰ δοξάζηται ἐν πᾶσιν Θεὸς διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον εἶναι δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

ἀλλ᾿ ἐὰν πάσχῃ ὡς Χριστιανός, ἄς μή αἰσχύνηται, ἀλλ᾿ ἄς δοξάζῃ τὸν Θεὸν κατὰ τοῦτο.

Ὁ δὲ Θεὸς πάσης χάριτος, ὅστις ἐκάλεσεν ἡμᾶς εἰς τὴν αἰώνιον αὑτοῦ δόξαν διὰ τοῦ Χριστοῦ Ἰησοῦ, ἀφοῦ πάθητε ὀλίγον, αὐτὸς νὰ σᾶς τελειοποιήσῃ, στηρίξῃ, ἐνισχύσῃ, θεμελιώσῃ. Εἰς αὐτὸν εἴη δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Διότι σᾶς ἐγνωστοποιήσαμεν τὴν δύναμιν καὶ παρουσίαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, οὐχὶ μύθους σοφιστικοὺς ἀκολουθήσαντες, ἀλλ᾿ αὐτόπται γενόμενοι τῆς ἐκείνου μεγαλειότητος. Διότι ἔλαβε παρὰ Θεοῦ Πατρὸς τιμήν καὶ δόξαν, ὅτε ἦλθεν εἰς αὐτὸν τοιαύτη φωνή ὑπὸ τῆς μεγαλοπρεποῦς δόξης, Οὗτος εἶναι Υἱὸς μου ἀγαπητός, εἰς τὸν ὁποῖον ἐγὼ εὐηρεστήθην·

αὐξάνεσθε δὲ εἰς τὴν χάριν καὶ εἰς τὴν γνῶσιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ· εἰς αὐτὸν ἔστω δόξα καὶ νῦν καὶ εἰς ἡμέραν αἰῶνος· ἀμήν.

εἰς τὸν μόνον σοφὸν Θεὸν τὸν σωτῆρα ἡμῶν, εἴη δόξα καὶ μεγαλωσύνη, κράτος καὶ ἐξουσία καὶ νῦν καὶ εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

καὶ ἀπὸ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅστις εἶναι μάρτυς πιστός, πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ἄρχων τῶν βασιλέων τῆς γῆς. Εἰς τὸν ἀγαπήσαντα ἡμᾶς καὶ λούσαντα ἡμᾶς ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν μὲ τὸ αἷμα αὑτοῦ, καὶ ὅστις ἔκαμεν ἡμᾶς βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς εἰς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα αὑτοῦ, εἰς αὐτὸν εἴη δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν. Ἰδού, ἔρχεται μετὰ τῶν νεφελῶν, καὶ θέλει ἰδεῖ αὐτὸν πᾶς ὀφθαλμὸς καὶ ἐκεῖνοι οἵτινες ἐξεκέντησαν αὐτόν, καὶ θέλουσι θρηνήσει ἐπ᾿ αὐτὸν πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς. Ναί, ἀμήν.

Ἐγὼ εἶμαι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἀρχή καὶ τέλος, λέγει Κύριος, ὤν καὶ ἦν καὶ ἐρχόμενος, παντοκράτωρ.

Καὶ ἐστράφην νὰ ἴδω τὴν φωνήν, ἥτις ἐλάλησε μετ᾿ ἐμοῦ· καὶ στραφεὶς εἶδον ἑπτὰ λυχνίας χρυσᾶς, καὶ ἐν μέσῳ τῶν ἑπτὰ λυχνιῶν εἶδον ἕνα ὅμοιον μὲ υἱὸν ἀνθρώπου, ἐνδεδυμένον ποδήρη χιτῶνα καὶ περιεζωσμένον πλησίον τῶν μαστῶν ζώνην χρυσήν. Ἡ δὲ κεφαλή αὐτοῦ καὶ αἱ τρίχες ἦσαν λευκαὶ καὶ ὡς μαλλίον λευκόν, ὡς χιών· καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς φλὸξ πυρός, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὅμοιοι μὲ χαλκολίβανον, ὡς ἐν καμίνῳ πεπυρωμένοι, καὶ φωνή αὐτοῦ ὡς φωνή ὑδάτων πολλῶν, καὶ εἶχεν ἐν τῇ δεξιᾷ αὑτοῦ χειρὶ ἑπτὰ ἀστέρας, καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ τοῦ ἐξήρχετο ῥομφαία δίστομος ὀξεῖα, καὶ ὄψις αὐτοῦ ἔλαμπεν ὡς ἥλιος λάμπει ἐν τῇ δυνάμει αὑτοῦ. Καὶ ὅτε εἶδον αὐτόν, ἔπεσα πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ ὡς νεκρός, καὶ ἐπέθηκε τὴν δεξιὰν αὑτοῦ χεῖρα ἐπ᾿ ἐμέ, λέγων μοι· Μή φοβοῦ· ἐγὼ εἶμαι πρῶτος καὶ ἔσχατος καὶ ζῶν, καὶ ἔγεινα νεκρός, καὶ ἰδού, εἶμαι ζῶν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ἀμήν, καὶ ἔχω τὰ κλειδία τοῦ δου καὶ τοῦ θανάτου.

Καὶ εὐθὺς ἦλθον εἰς πνευματικήν ἔκστασιν· καὶ ἰδού, θρόνος ἔκειτο ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τοῦ θρόνου ἦτό τις καθήμενος. καὶ καθήμενος ἦτο ὅμοιος κατὰ τὴν θέαν μὲ λίθον ἴασπιν καὶ σάρδινον· καὶ ἦτο ἴρις κύκλῳ τοῦ θρόνου ὁμοία κατὰ τὴν θέαν μὲ σμάραγδον. Καὶ κύκλῳ τοῦ θρόνου ἦσαν θρόνοι εἰκοσιτέσσαρες· καὶ ἐπὶ τοὺς θρόνους εἶδον καθημένους τοὺς εἰκοσιτέσσαρας πρεσβυτέρους, ἐνδεδυμένους ἱμάτια λευκά, καὶ εἶχον ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὑτῶν στεφάνους χρυσούς.

Καὶ ἐκ τοῦ θρόνου ἐξήρχοντο ἀστραπαὶ καὶ βρονταὶ καὶ φωναί· καὶ ἦσαν ἑπτὰ λαμπάδες πυρὸς καιόμεναι ἔμπροσθεν τοῦ θρόνου, αἵτινες εἶναι τὰ ἑπτὰ πνεύματα τοῦ Θεοῦ· καὶ ἔμπροσθεν τοῦ θρόνου ἦτο θάλασσα ὑαλίνη, ὁμοία μὲ κρύσταλλον· καὶ ἐν τῷ μέσῳ τοῦ θρόνου καὶ κύκλῳ τοῦ θρόνου τέσσαρα ζῶα γέμοντα ὀφθαλμῶν ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν.

Καὶ τὰ τέσσαρα ζῶα εἶχον ἕκαστον χωριστὰ ἀνὰ ἕξ πτέρυγας κυκλόθεν καὶ ἔσωθεν ἦσαν γέμοντα ὀφθαλμῶν, καὶ δὲν παύουσιν ἡμέραν καὶ νύκτα λέγοντα· Ἃγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Θεὸς παντοκράτωρ, ἦν καὶ ὤν καὶ ἐρχόμενος. Καὶ ὅταν προσφέρωσι τὰ ζῶα δόξαν καὶ τιμήν καὶ εὐχαριστίαν εἰς τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου, εἰς τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι θέλουσι πέσει ἐνώπιον τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου, καὶ θέλουσι προσκυνήσει τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, καὶ θέλουσι βάλει τοὺς στεφάνους αὑτῶν ἐνώπιον τοῦ θρόνου, λέγοντες· Ἄξιος εἶσαι, Κύριε, νὰ λάβῃς τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμήν καὶ τὴν δύναμιν, διότι σὺ ἔκτισας τὰ πάντα, καὶ διὰ τὸ θέλημά σου ὑπάρχουσι καὶ ἐκτίσθησαν.

Καὶ εἷς ἐκ τῶν πρεσβυτέρων μοὶ λέγει· Μή κλαῖε· ἰδού, ὑπερίσχυσεν λέων, ὅστις εἶναι ἐκ τῆς φυλῆς Ἰούδα, ῥίζα τοῦ Δαβίδ, νὰ ἀνοίξῃ τὸ βιβλίον καὶ νὰ λύσῃ τὰς ἑπτὰ σφραγῖδας αὐτοῦ. Καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ ἐν μέσῳ τοῦ θρόνου καὶ τῶν τεσσάρων ζώων καὶ ἐν μέσῳ τῶν πρεσβυτέρων Ἀρνίον ἱστάμενον ὡς ἐσφαγμένον, ἔχον κέρατα ἑπτὰ καὶ ὀφθαλμοὺς ἑπτά, οἵτινες εἶναι τὰ ἑπτὰ πνεύματα τοῦ Θεοῦ τὰ ἀπεσταλμένα εἰς πᾶσαν τὴν γῆν. Καὶ ἦλθε καὶ ἔλαβε τὸ βιβλίον ἐκ τῆς δεξιᾶς τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου. Καὶ ὅτε ἔλαβε τὸ βιβλίον, τὰ τέσσαρα ζῶα καὶ οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι ἔπεσον ἐνώπιον τοῦ Ἀρνίου, ἔχοντες ἕκαστος κιθάρας καὶ φιάλας χρυσᾶς πλήρεις θυμιαμάτων, αἵτινες εἶναι αἱ προσευχαὶ τῶν ἁγίων· καὶ ψάλλουσι νέαν ᾠδήν, λέγοντες· Ἄξιος εἶσαι νὰ λάβῃς τὸ βιβλίον καὶ νὰ ἀνοίξῃς τὰς σφραγίδας αὐτοῦ, διότι ἐσφάγης καὶ ἠγόρασας ἡμᾶς εἰς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ αἵματός σου ἐκ πάσης φυλῆς καὶ γλώσσης καὶ λαοῦ καὶ ἔθνους, καὶ ἔκαμες ἡμᾶς εἰς τὸν Θεὸν ἡμῶν βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς, καὶ θέλομεν βασιλεύσει ἐπὶ τῆς γῆς.

Καὶ εἶδον καὶ ἤκουσα φωνήν ἀγγέλων πολλῶν κυκλόθεν τοῦ θρόνου καὶ τῶν ζώων καὶ τῶν πρεσβυτέρων, καὶ ἦτο ἀριθμὸς αὐτῶν μυριάδες μυριάδων καὶ χιλιάδες χιλιάδων, λέγοντες μετὰ φωνῆς μεγάλης· Ἄξιον εἶναι τὸ Ἀρνίον τὸ ἐσφαγμένον νὰ λάβῃ τὴν δύναμιν καὶ πλοῦτον καὶ σοφίαν καὶ ἰσχὺν καὶ τιμήν καὶ δόξαν καὶ εὐλογίαν. Καὶ πᾶν κτίσμα, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ὑποκάτω τῆς γῆς καὶ ὅσα εἶναι ἐν τῇ θαλάσσῃ καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, ἤκουσα ὅτι ἔλεγον· Εἰς τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ εἰς τὸ Ἀρνίον ἔστω εὐλογία καὶ τιμή καὶ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Καὶ τὰ τέσσαρα ζῶα ἔλεγον· Ἀμήν· καὶ οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι ἔπεσαν καὶ προσεκύνησαν τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Μετὰ ταῦτα εἶδον, καὶ ἰδού, ὄχλος πολύς, τὸν ὁποῖον οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ ἀριθμήσῃ, ἐκ παντὸς ἔθνους καὶ φυλῶν καὶ λαῶν καὶ γλωσσῶν, οἵτινες ἵσταντο ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τοῦ Ἀρνίου, ἐνδεδυμένοι στολὰς λευκάς, ἔχοντες φοίνικας ἐν ταῖς χερσὶν αὑτῶν. καὶ κράζοντες μετὰ φωνῆς μεγάλης ἔλεγον· σωτηρία εἶναι τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου, καὶ τοῦ Ἀρνίου. Καὶ πάντες οἱ ἄγγελοι ἵσταντο κύκλῳ τοῦ θρόνου καὶ τῶν πρεσβυτέρων καὶ τῶν τεσσάρων ζώων, καὶ ἔπεσαν κατὰ πρόσωπον ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ προσεκύνησαν τὸν Θεὸν λέγοντες· Ἀμήν· εὐλογία καὶ δόξα καὶ σοφία καὶ εὐχαριστία καὶ τιμή καὶ δύναμις καὶ ἰσχὺς ἀνήκει εἰς τὸν Θεὸν ἡμῶν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Διὰ τοῦτο εἶναι ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ λατρεύουσιν αὐτὸν ἡμέραν καὶ νύκτα ἐν τῷ ναῷ αὐτοῦ, καὶ καθήμενος ἐπὶ τοῦ θρόνου θέλει κατασκηνώσει ἐπ᾿ αὐτούς.

Καὶ ἕβδομος ἄγγελος ἐσάλπισε καὶ ἔγειναν φωναὶ μεγάλαι ἐν τῷ οὐρανῷ, λέγουσαι· Αἱ βασιλεῖαι τοῦ κόσμου ἔγειναν τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ, καὶ θέλει βασιλεύσει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Καὶ οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι, οἱ καθήμενοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς θρόνους αὑτῶν, ἔπεσαν κατὰ πρόσωπον αὑτῶν καὶ προσεκύνησαν τὸν Θεόν, λέγοντες· Εὐχαριστοῦμέν σοι, Κύριε Θεὲ παντοκράτωρ, ὤν καὶ ἦν καὶ ἐρχόμενος, διότι ἔλαβες τὴν δύναμίν σου τὴν μεγάλην καὶ ἐβασίλευσας,

Καὶ ἤκουσα φωνήν μεγάλην λέγουσαν ἐν τῷ οὐρανῷ· Τώρα ἔγεινεν σωτηρία καὶ δύναμις καὶ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἡμῶν καὶ ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ, διότι κατερρίφθη κατήγορος τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν, κατηγορῶν αὐτοὺς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἡμέραν καὶ νύκτα.

Καὶ ἤκουσα φωνήν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὡς φωνήν ὑδάτων πολλῶν καὶ ὡς φωνήν βροντῆς μεγάλης· καὶ ἤκουσα φωνήν κιθαρωδῶν οἵτινες ἐκιθάριζον μὲ τὰς κιθάρας αὑτῶν. Καὶ ἔψαλλον ὡς ᾠδήν νέαν ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τῶν τεσσάρων ζῴων καὶ τῶν πρεσβυτέρων· καὶ οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ μάθῃ τὴν ᾠδήν, εἰμή αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οἱ ἠγορασμένοι ἀπὸ τῆς γῆς. Οὗτοι εἶναι οἱ μή μολυνθέντες μὲ γυναῖκας· διότι παρθένοι εἶναι. Οὗτοι εἶναι οἱ ἀκολουθοῦντες τὸ Ἀρνίον ὅπου ἄν ὑπάγῃ. Οὗτοι ἠγοράσθησαν ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων ἀπαρχή εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὸ Ἀρνίον· καὶ ἐν τῷ στόματι αὐτῶν δὲν εὑρέθη δόλος, διότι εἶναι ἄμωμοι ἐνώπιον τοῦ θρόνου Θεοῦ,

καὶ ἔλεγε μετὰ φωνῆς μεγάλης· Φοβήθητε τὸν Θεὸν καὶ δότε δόξαν εἰς αὐτόν, διότι ἦλθεν ὥρα τῆς κρίσεως αὐτοῦ, καὶ προσκυνήσατε τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων.

Καὶ εἶδον, καὶ ἰδού, νεφέλη λευκή, καὶ ἐπὶ τῆς νεφέλης ἐκάθητό τις ὅμοιος μὲ υἱὸν ἀνθρώπου, ἔχων ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὑτοῦ στέφανον χρυσοῦν καὶ ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ δρέπανον κοπτερόν.

Καὶ ἔψαλλον τὴν ᾠδήν Μωϋσέως τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ᾠδήν τοῦ Ἀρνίου, λέγοντες· Μεγάλα καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου, Κύριε Θεὲ παντοκράτωρ· δίκαιαι καὶ ἀληθιναὶ αἱ ὁδοὶ σου, βασιλεῦ τῶν ἁγίων. Τίς δὲν θέλει σὲ φοβηθῆ, Κύριε, καὶ δοξάσει τὸ ὄνομά σου; διότι εἶσαι μόνος ὅσιος, διότι πάντα τὰ ἔθνη θέλουσιν ἐλθεῖ καὶ προσκυνήσει ἐνώπιόν σου, διότι αἱ κρίσεις σου ἐφανερώθησαν.

Καὶ ἐγεμίσθη ναὸς ἀπὸ καπνοῦ ἐκ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ καὶ ἐκ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ· καὶ οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν ναόν, ἑωσοῦ τελειώσωσιν αἱ ἑπτὰ πληγαὶ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων.

Οὗτοι θέλουσι πολεμήσει μὲ τὸ Ἀρνίον, καὶ τὸ Ἀρνίον θέλει νικήσει αὐτούς, διότι εἶναι Κύριος τῶν κυρίων καὶ Βασιλεὺς τῶν βασιλέων, καὶ ὅσοι εἶναι μετ᾿ αὐτοῦ εἶναι κλητοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ πιστοί.

Καὶ μετὰ ταῦτα ἤκουσα ὡς φωνήν μεγάλην ὄχλου πολλοῦ ἐν τῷ οὐρανῷ, λέγοντος· Ἀλληλούϊα· σωτηρία καὶ δόξα καὶ τιμή καὶ δύναμις ἀνήκουσιν εἰς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν,

Καὶ ἔπεσον οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι καὶ τὰ τέσσαρα ζῶα καὶ προσεκύνησαν τὸν Θεὸν τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου λέγοντες· Ἀμήν, ἀλληλούϊα. Καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ θρόνου φωνή, λέγουσα· Αἰνεῖτε τὸν Θεὸν ἡμῶν, πάντες οἱ δοῦλοι αὐτοῦ καὶ οἱ φοβούμενοι αὐτὸν καὶ οἱ μικροὶ καὶ οἱ μεγάλοι. Καὶ ἤκουσα ὡς φωνήν ὄχλου πολλοῦ, καὶ ὡς φωνήν ὑδάτων πολλῶν, καὶ ὡς φωνήν βροντῶν ἰσχυρῶν, λεγόντων· Ἀλληλούϊα· διότι ἐβασίλευσε Κύριος Θεὸς παντοκράτωρ. Ἄς χαίρωμεν καὶ ἄς ἀγαλλιώμεθα καὶ ἄς δώσωμεν τὴν δόξαν εἰς αὐτόν, διότι ἦλθεν γάμος τοῦ Ἀρνίου, καὶ γυνή αὐτοῦ ἡτοίμασεν ἑαυτήν.

Οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἦσαν ὡς φλὸξ πυρός, καὶ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ διαδήματα πολλά, καὶ εἶχεν ὄνομα γεγραμμένον, τὸ ὁποῖον οὐδεὶς γνωρίζει εἰμή αὐτός, καὶ ἦτο ἐνδεδυμένος ἱμάτιον βεβαμμένον μὲ αἷμα, καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ· Λόγος τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὰ στρατεύματα τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ ἠκολούθουν αὐτὸν ἐφ᾿ ἵππων λευκῶν, ἐνδεδυμένοι βύσσινον λευκὸν καὶ καθαρόν. Καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἐξέρχεται ῥομφαία κοπτερά, διὰ νὰ κτυπᾷ μὲ αὐτήν τὰ ἔθνη· καὶ αὐτὸς θέλει ποιμάνει αὐτοὺς ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ· καὶ αὐτὸς πατεῖ τὸν ληνὸν τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ τοῦ παντοκράτορος·

καὶ ἐπὶ τὸ ἱμάτιον καὶ ἐπὶ τὸν μηρὸν αὑτοῦ ἔχει γεγραμμένον τὸ ὄνομα, Βασιλεὺς βασιλέων καὶ Κύριος κυρίων.

Καὶ εἶδον θρόνον λευκὸν μέγαν καὶ τὸν καθήμενον ἐπ᾿ αὐτοῦ, ἀπὸ προσώπου τοῦ ὁποίου ἔφυγεν γῆ καὶ οὐρανός, καὶ δὲν εὑρέθη τόπος δι᾿ αὐτά. Καὶ εἶδον τοὺς νεκρούς, μικροὺς καὶ μεγάλους, ἱσταμένους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ τὰ βιβλία ἠνοίχθησαν· καὶ βιβλίον ἄλλο ἠνοίχθη, τὸ ὁποῖον εἶναι τῆς ζωῆς· καὶ ἐκρίθησαν οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν γεγραμμένων ἐν τοῖς βιβλίοις κατὰ τὰ ἔργα αὑτῶν.

Καὶ εἶδον οὐρανὸν νέον καὶ γῆν νέαν· διότι πρῶτος οὐρανὸς καὶ πρώτη γῆ παρῆλθε, καὶ θάλασσα δὲν ὑπάρχει πλέον. Καὶ ἐγὼ Ἰωάννης εἶδον τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν, τὴν νέαν Ἱερουσαλήμ καταβαίνουσαν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἡτοιμασμένην ὡς νύμφην κεκοσμημένην διὰ τὸν ἄνδρα αὑτῆς. Καὶ ἤκουσα φωνήν μεγάλην ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, λέγουσαν· Ἰδού, σκηνή τοῦ Θεοῦ μετὰ τῶν ἀνθρώπων, καὶ θέλει σκηνώσει μετ᾿ αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ θέλουσιν εἶσθαι λαοὶ αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς Θεὸς θέλει εἶσθαι μετ᾿ αὐτῶν Θεὸς αὐτῶν·

Καὶ ναὸν δὲν εἶδον ἐν αὐτῇ· διότι ναὸς αὐτῆς εἶναι Κύριος Θεὸς παντοκράτωρ καὶ τὸ Ἀρνίον. Καὶ πόλις δὲν ἔχει χρείαν τοῦ ἡλίου οὐδὲ τῆς σελήνης, διὰ νὰ φέγγωσιν ἐν αὐτῇ· διότι δόξα τοῦ Θεοῦ ἐφώτισεν αὐτήν, καὶ λύχνος αὐτῆς εἶναι τὸ Ἀρνίον.

Καὶ μοὶ ἔδειξε καθαρὸν ποταμὸν ὕδατος τῆς ζωῆς λαμπρὸν ὡς κρύσταλλον, ἐξερχόμενον ἐκ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Ἀρνίου. Ἐν τῷ μέσῳ τῆς πλατείας αὐτῆς καὶ τοῦ ποταμοῦ ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν ἦτο τὸ δένδρον τῆς ζωῆς, φέρον καρποὺς δώδεκα, καθ᾿ ἕκαστον μῆνα κάμνον τὸν καρπὸν αὑτοῦ, καὶ τὰ φύλλα τοῦ δένδρου εἶναι εἰς θεραπείαν τῶν ἐθνῶν. Καὶ οὐδὲν ἀνάθεμα θέλει εἶσθαι πλέον· καὶ θρόνος τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Ἀρνίου θέλει εἶσθαι ἐν αὐτῇ, καὶ οἱ δοῦλοι αὐτοῦ θέλουσι λατρεύσει αὐτὸν καὶ θέλουσιν ἰδεῖ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν.

Ἐγὼ εἶμαι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἀρχή καὶ τέλος, πρῶτος καὶ ἔσχατος.