26 – Κυβέρνηση

Καὶ ἔπλασε Κύριος Θεὸς τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ χώματος ἐκ τῆς γῆς. καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τοὺς μυκτῆρας αὐτοῦ πνοήν ζωῆς, καὶ ἔγεινεν ἄνθρωπος εἰς ψυχήν ζῶσαν.

ὅστις χύσῃ αἷμα ἀνθρώπου, ὑπὸ ἀνθρώπου θέλει χυθῆ τὸ αἷμα αὐτοῦ· διότι κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν Θεὸς τὸν ἄνθρωπον·

Αὗται εἶναι αἱ φυλαὶ τῶν υἱῶν τοῦ Νῶε, κατὰ τὰς γενεὰς αὑτῶν, εἰς τὰ ἔθνη αὑτῶν· καὶ ἐκ τούτων διεσπάρησαν τὰ ἔθνη ἐπὶ τῆς γῆς μετὰ τὸν κατακλυσμόν.

Καὶ ἦτο πᾶσα γῆ μιᾶς γλώσσης καὶ μιᾶς φωνῆς. Καὶ ὅτε ἐκίνησαν ἀπὸ τῆς ἀνατολῆς, εὗρον πεδιάδα ἐν τῇ γῇ Σενναάρ· καὶ κατῴκησαν ἐκεῖ. Καὶ εἶπεν εἷς πρὸς τὸν ἄλλον, Ἔλθετε, ἄς κάμωμεν πλίνθους, καὶ ἄς ψήσωμεν αὐτὰς ἐν πυρί· καὶ ἐχρησίμευσεν εἰς αὐτοὺς μὲν πλίνθος ἀντὶ πέτρας, δὲ ἄσφαλτος ἐχρησίμευσεν εἰς αὐτοὺς ἀντὶ πηλοῦ. Καὶ εἶπον, Ἔλθετε, ἄς οἰκοδομήσωμεν εἰς ἑαυτοὺς πόλιν καὶ πύργον, τοῦ ὁποίου κορυφή νὰ φθάνῃ ἕως τοῦ οὐρανοῦ· καὶ ἄς ἀποκτήσωμεν εἰς ἑαυτοὺς ὄνομα, μήπως διασπαρῶμεν ἐπὶ τοῦ προσώπου πάσης τῆς γῆς. Κατέβη δὲ Κύριος διὰ νὰ ἴδῃ τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον, τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησαν οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων. Καὶ εἶπεν Κύριος, Ἰδού, εἷς λαός, καὶ πάντες ἔχουσι μίαν γλῶσσαν, καὶ ἤρχισαν νὰ κάμνωσι τοῦτο· καὶ τώρα δὲν θέλει ἐμποδισθῆ εἰς αὐτοὺς πᾶν, τι σκοπεύουσι νὰ κάμωσιν· ἔλθετε, ἄς καταβῶμεν καὶ ἄς συγχύσωμεν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν αὐτῶν, διὰ νὰ μή ἐννοῇ εἷς τοῦ ἄλλου τὴν γλῶσσαν. Καὶ διεσκόρπισεν αὐτοὺς Κύριος ἐκεῖθεν ἐπὶ τοῦ προσώπου πάσης τῆς γῆς· καὶ ἔπαυσαν νὰ οἰκοδομῶσι τὴν πόλιν. Διὰ τοῦτο ὠνομάσθη τὸ ὄνομα αὐτῆς Βαβέλ· διότι ἐκεῖ συνέχεεν Κύριος τὴν γλῶσσαν πάσης τῆς γῆς· καὶ ἐκεῖθεν διεσκόρπισεν αὐτοὺς Κύριος ἐπὶ τὸ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς.

καὶ θέλω σὲ κάμει εἰς ἔθνος μέγα· καὶ θέλω σὲ εὐλογήσει, καὶ θέλω μεγαλύνει τὸ ὄνομά σου· καὶ θέλεις εἶσθαι εἰς εὐλογίαν·

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν Θεός, Ἐγὼ εἶμαι Θεὸς Παντοκράτωρ· αὐξάνου καὶ πληθύνου· ἔθνος, καὶ πλῆθος ἐθνῶν θέλουσι γείνει ἐκ σοῦ, καὶ βασιλεῖς θέλουσιν ἐξέλθει ἐκ τῆς ὀσφύος σου·

Σὺ θέλεις εἶσθαι ἐπὶ τοῦ οἴκου μου καὶ εἰς τὸν λόγον τοῦ στόματός σου θέλει ὑπακούει πᾶς λαὸς μου· μόνον κατὰ τὸν θρόνον θέλω εἶσθαι ἀνώτερός σου. Καὶ εἶπεν Φαραὼ πρὸς τὸν Ἰωσήφ, Ἰδού, σὲ κατέστησα ἐφ᾿ ὅλης τῆς γῆς Αἰγύπτου. Καὶ ἐκβαλὼν Φαραὼ τὸ δακτυλίδιον αὑτοῦ ἐκ τῆς χειρὸς αὑτοῦ, ἔβαλεν αὐτὸ εἰς τὴν χεῖρα τοῦ Ἰωσήφ καὶ ἐνέδυσεν αὐτὸν ἱμάτια βύσσινα, καὶ περιέβαλε χρυσοῦν περιδέρραιον περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ. Καὶ ἀνεβίβασεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν ἅμαξαν αὑτοῦ τὴν δευτέραν· καὶ ἐκήρυττον ἔμπροσθεν αὐτοῦ, Γονατίσατε· καὶ κατέστησεν αὐτὸν ἐφ᾿ ὅλης τῆς γῆς Αἰγύπτου. Καὶ εἶπεν Φαραὼ πρὸς τὸν Ἰωσήφ, Ἐγὼ εἶμαι Φαραώ, καὶ χωρὶς σοῦ οὐδεὶς θέλει σηκώσει τὴν χεῖρα αὑτοῦ τὸν πόδα αὑτοῦ καθ᾿ ὅλην τὴν γῆν τῆς Αἰγύπτου.

Εἰσῆλθον λοιπὸν Μωϋσῆς καὶ Ἀαρὼν πρὸς τὸν Φαραώ, καὶ ἔκαμον οὕτως ὡς προσέταξεν Κύριος· καὶ ἔρριψεν Ἀαρὼν τὴν ῥάβδον αὑτοῦ ἔμπροσθεν τοῦ Φαραὼ καὶ ἔμπροσθεν τῶν δούλων αὐτοῦ, καὶ ἔγεινεν ὄφις. Ἐκάλεσε δὲ καὶ Φαραὼ τοὺς σοφοὺς καὶ τοὺς μάγους· καὶ οἱ μάγοι τῆς Αἰγύπτου ἔκαμον καὶ αὐτοὶ ὡσαύτως μὲ τὰς ἐπῳδὰς αὑτῶν. Διότι ἔρριψαν ἕκαστος τὴν ῥάβδον αὑτοῦ, καὶ ἔγειναν ὄφεις· ῥάβδος ὅμως τοῦ Ἀαρὼν κατέπιε τὰς ῥάβδους ἐκείνων. Καὶ ἐσκληρύνθη καρδία τοῦ Φαραὼ καὶ δὲν εἰσήκουσεν εἰς αὐτούς, καθὼς ἐλάλησεν Κύριος.

Καὶ εἶπεν Μωϋσῆς, Οὕτω λέγει Κύριος· Περὶ τὸ μεσονύκτιον ἐγὼ θέλω ἐξέλθει εἰς τὸ μέσον τῆς Αἰγύπτου· καὶ πᾶν πρωτότοκον ἐν τῇ γῇ τῆς Αἰγύπτου θέλει ἀποθάνει, ἀπὸ τοῦ πρωτοτόκου τοῦ Φαραώ, ὅστις κάθηται ἐπὶ τοῦ θρόνου αὑτοῦ, ἕως τοῦ πρωτοτόκου τῆς δούλης, ἥτις δουλεύει ἐν τῷ μύλῳ, καὶ πᾶν πρωτότοκον τῶν κτηνῶν· καὶ θέλει εἶσθαι καθ᾿ ὅλην τὴν γῆν τῆς Αἰγύπτου κραυγή μεγάλη, ὁποία ποτὲ δὲν ἔγεινεν, οὐδὲ μετὰ ταῦτα θέλει γείνει τοιαύτη· ἐπὶ πάντας ὅμως τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ δὲν θέλει κινήσει σκύλος τὴν γλῶσσαν αὑτοῦ, ἀπὸ ἀνθρώπου ἕως κτήνους· διὰ νὰ γνωρίσητε ὅτι Κύριος ἔκαμε διάκρισιν μεταξὺ τῶν Αἰγυπτίων καὶ τοῦ Ἰσραήλ· καὶ πάντες οὗτοι οἱ δοῦλοί σου θέλουσι καταβῆ πρὸς ἐμὲ καὶ θέλουσι προσπέσει ἔμπροσθέν μου λέγοντες, Ἔξελθε σὺ καὶ πᾶς λαὸς ἀκολουθῶν σε· καὶ μετὰ ταῦτα θέλω ἐξέλθει. Καὶ ἐξῆλθεν Μωϋσῆς ἀπὸ τοῦ Φαραὼ μετὰ θυμοῦ μεγάλου.

Κατὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον Κύριος ἐπάταξε πᾶν πρωτότοκον ἐν τῇ γῇ τῆς Αἰγύπτου· ἀπὸ τοῦ πρωτοτόκου τοῦ Φαραὼ ὅστις κάθηται ἐπὶ τοῦ θρόνου αὑτοῦ, ἕως τοῦ πρωτοτόκου τοῦ αἰχμαλώτου τοῦ ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ· καὶ πάντα τὰ πρωτότοκα τῶν κτηνῶν. Καὶ ἐσηκώθη Φαραὼ τὴν νύκτα, αὐτὸς καὶ πάντες οἱ θεράποντες αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ Αἰγύπτιοι· καὶ ἔγεινε βοή μεγάλη ἐν τῇ Αἰγύπτῳ· διότι δὲν ἦτο οἰκία εἰς τὴν ὁποίαν δὲν ὑπῆρχε νεκρός.

Ὁ Κύριος θέλει βασιλεύει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἄκουσον λοιπὸν τὴν φωνήν μου· θέλω σὲ συμβουλεύσει καὶ Θεὸς θέλει εἶσθαι μετὰ σοῦ· σὺ μὲν ἔσο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὑπὲρ τοῦ λαοῦ, διὰ νὰ ἀναφέρῃς τὰς ὑποθέσεις πρὸς τὸν Θεόν· καὶ δίδασκε αὐτοὺς τὰ προστάγματα καὶ τοὺς νόμους καὶ δείκνυε πρὸς αὐτοὺς τὴν ὁδὸν εἰς τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ περιπατῶσι, καὶ τὰ ἔργα τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ πράττωσι· πλήν ἔκλεξον ἐκ παντὸς τοῦ λαοῦ ἄνδρας ἀξίους, φοβουμένους τὸν Θεόν, ἄνδρας φιλαλήθεις, μισοῦντας τὴν φιλαργυρίαν· καὶ κατάστησον αὐτοὺς ἐπ᾿ αὐτῶν χιλιάρχους, ἑκατοντάρχους, πεντηκοντάρχους καὶ δεκάρχους· καὶ ἄς κρίνωσι τὸν λαὸν πάντοτε· καὶ πᾶσαν μὲν μεγάλην ὑπόθεσιν ἄς ἀναφέρωσι πρὸς σέ· πᾶσαν δὲ μικρὰν ὑπόθεσιν ἄς κρίνωσιν αὐτοί· οὕτω θέλεις ἀνακουφισθῆ, καὶ θέλουσι βαστάζει τὸ βάρος μετὰ σοῦ.

Καὶ ἔκλεξεν Μωϋσῆς ἐκ παντὸς τοῦ Ἰσραήλ ἄνδρας ἀξίους καὶ κατέστησεν αὐτοὺς ἀρχηγοὺς ἐπὶ τοῦ λαοῦ, χιλιάρχους, ἑκατοντάρχους, πεντηκοντάρχους καὶ δεκάρχους· καὶ ἔκρινον τὸν λαὸν ἐν παντὶ καιρῷ· τὰς μὲν ὑποθέσεις τὰς δυσκόλους ἀνέφερον πρὸς τὸν Μωϋσῆν, πᾶσαν δὲ μικρὰν ὑπόθεσιν ἔκρινον αὐτοί.

καὶ σεῖς θέλετε εἶσθαι εἰς ἐμὲ βασίλειον ἱεράτευμα καὶ ἔθνος ἅγιον. Οὗτοι εἶναι οἱ λόγοι, τοὺς ὁποίους θέλεις εἰπεῖ πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ. Καὶ ἦλθεν Μωϋσῆς καὶ ἐκάλεσε τοὺς πρεσβυτέρους τοῦ λαοῦ καὶ ἔθεσεν ἔμπροσθεν αὐτῶν πάντας ἐκείνους τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους προσέταξεν εἰς αὐτὸν Κύριος.

Δὲν θέλεις κακολογήσει κριτάς, οὐδὲ θέλεις καταρασθῆ ἄρχοντα τοῦ λαοῦ σου.

Μή μιαίνεσθε εἰς οὐδὲν ἐκ τούτων· διότι εἰς πάντα ταῦτα ἐμιάνθησαν τὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα ἐγὼ ἐκδιώκω ἀπ᾿ ἔμπροσθέν σας· καὶ ἐμιάνθη γῆ· διὰ τοῦτο ἀνταποδίδω τὴν ἀνομίαν αὐτῆς ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ γῆ θέλει ἐξεμέσει τοὺς κατοίκους αὑτῆς. Σεῖς λοιπὸν θέλετε φυλάξει τὰ προστάγματά μου καὶ τὰς κρίσεις μου καὶ δὲν θέλετε πράττει οὐδὲν ἐκ πάντων τῶν βδελυγμάτων τούτων, αὐτόχθων ξένος παροικῶν μεταξὺ σας· διότι πάντα τὰ βδελύγματα ταῦτα ἔπραξαν οἱ ἄνθρωποι τῆς γῆς, οἱ πρὸ ὑμῶν, καὶ ἐμιάνθη γῆ· διὰ νὰ μή σᾶς ἐξεμέσῃ γῆ, ὅταν μιάνητε αὐτήν, καθὼς ἐξήμεσε τὰ ἔθνη τὰ πρὸ ὑμῶν.

Θέλετε λοιπὸν φυλάττει πάντα τὰ διατάγματά μου καὶ πάσας τὰς κρίσεις μου, καὶ θέλετε κάμνει αὐτά· διὰ νὰ μή σᾶς ἐξεμέσῃ γῆ, ὅπου ἐγὼ σᾶς φέρω διὰ νὰ κατοικήσητε ἐν αὐτῇ. Καὶ δὲν θέλετε περιπατεῖ κατὰ τὰ νόμιμα τῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα ἐγὼ ἐκδιώκω ἀπ᾿ ἔμπροσθέν σας· διότι πάντα ταῦτα ἔπραξαν, ὅθεν ἐβδελύχθην αὐτούς. Καὶ εἶπα πρὸς ἐσᾶς, Σεῖς θέλετε κληρονομήσει τὴν γῆν αὐτῶν, καὶ ἐγὼ θέλω δώσει αὐτήν εἰς ἐσᾶς πρὸς ἰδιοκτησίαν, γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ μέλι. Ἐγὼ εἶμαι Κύριος Θεὸς σας, ὅστις σᾶς ἀπεχώρισα ἀπὸ τῶν λαῶν.

Ταῦτα εἶναι τὰ προστάγματα καὶ αἱ κρίσεις καὶ οἱ νόμοι, τοὺς ὁποίους ἔκαμεν Κύριος μεταξὺ ἑαυτοῦ καὶ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ ἐπὶ τοῦ ὄρους Σινὰ διὰ χειρὸς τοῦ Μωϋσέως.

Ἀφοῦ εἰσέλθῃς εἰς τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν δίδει εἰς σὲ Κύριος Θεὸς σου, καὶ κληρονομήσῃς αὐτήν καὶ κατοικήσῃς ἐν αὐτῇ καὶ εἴπῃς, Θέλω καταστήσει βασιλέα ἐπ᾿ ἐμέ, καθὼς πάντα τὰ ἔθνη τὰ πέριξ ἐμοῦ, θέλεις βέβαια καταστήσει βασιλέα ἐπὶ σέ, ὅντινα ἐκλέξῃ Κύριος Θεὸς σου· ἐκ τῶν ἀδελφῶν σου θέλεις καταστήσει βασιλέα ἐπὶ σέ· δὲν δύνασαι νὰ καταστήσῃς ἄνθρωπον ξένον ἐπὶ σέ, ὅστις δὲν εἶναι ἀδελφὸς σου. Πλήν δὲν θέλει πληθύνει ἵππους εἰς ἑαυτόν, οὐδὲ θέλει ἐπαναφέρει τὸν λαὸν εἰς τὴν Αἴγυπτον, διὰ νὰ αὐξήσῃ ἵππους· διότι Κύριος εἶπε πρὸς ἐσᾶς, Δὲν θέλετε ἐπιστρέψει πλέον δι᾿ ἐκείνης τῆς ὁδοῦ. Οὐδὲ θέλει πληθύνει εἰς ἑαυτὸν γυναῖκας, διὰ νὰ μή ἀποπλανηθῇ καρδία αὐτοῦ· οὐδὲ θέλει πληθύνει σφόδρα εἰς ἑαυτὸν ἀργύριον καὶ χρυσίον.

Καὶ ὅταν καθήσῃ ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς βασιλείας αὑτοῦ, θέλει γράψει δι᾿ ἑαυτὸν ἀντίγραφον τοῦ νόμου τούτου εἰς βιβλίον, ἐξ ἐκείνου τὸ ὁποῖον εἶναι ἐνώπιον τῶν ἱερέων τῶν Λευϊτῶν· καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι πλησίον αὐτοῦ, καὶ θέλει ἀναγινώσκει ἐν αὐτῷ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὑτοῦ· διὰ νὰ μάθῃ νὰ φοβῆται Κύριον τὸν Θεὸν αὑτοῦ, νὰ φυλάττῃ πάντας τοὺς λόγους τοῦ νόμου τούτου καὶ τὰ διατάγματα ταῦτα, ὥστε νὰ ἐκτελῇ αὐτά· διὰ νὰ μή ὑψωθῇ καρδία αὐτοῦ ὑπεράνω τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ, καὶ διὰ νὰ μή ἐκκλίνῃ ἀπὸ τῶν ἐντολῶν δεξιὰ ἀριστερά· ὅπως μακροημερεύσῃ ἐν τῇ βασιλείᾳ αὑτοῦ, αὐτὸς καὶ τὰ τέκνα αὐτοῦ, ἐν τῷ μέσῳ τοῦ Ἰσραήλ.

ὅτε διεμέριζεν Ὕψιστος τὰ ἔθνη, ὅτε διέσπειρε τοὺς υἱοὺς τοῦ Ἀδάμ, ἔστησε τὰ ὅρια τῶν λαῶν κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ.

Καὶ εἶπον οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ πρὸς τὸν Γεδεών, Γενοῦ ἄρχων ἐφ᾿ ἡμᾶς, καὶ σὺ καὶ υἱὸς σου καὶ υἱὸς τοῦ υἱοῦ σου, διότι ἔσωσας ἡμᾶς ἀπὸ τῆς χειρὸς τοῦ Μαδιάμ. Ὁ δὲ Γεδεὼν εἶπε πρὸς αὐτούς, Δὲν θέλω γείνει ἄρχων ἐφ᾿ ὑμᾶς ἐγώ, ἀλλ᾿ οὐδὲ υἱὸς μου θέλει γείνει ἄρχων ἐφ᾿ ὑμᾶς· Κύριος θέλει εἶσθαι ἄρχων ἐφ᾿ ὑμᾶς.

Κατ᾿ ἐκείνας τὰς ἡμέρας δὲν ἦτο βασιλεὺς ἐν τῷ Ἰσραήλ· ἕκαστος ἔπραττεν, τι ἐφαίνετο εἰς αὐτὸν ὀρθόν.

Καὶ ὅτε ἐγήρασεν Σαμουήλ, κατέστησε τοὺς υἱοὺς αὑτοῦ κριτὰς ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ. Ἦτο δὲ τὸ ὄνομα τοῦ πρωτοτόκου υἱοῦ αὐτοῦ Ἰωήλ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ δευτέρου αὐτοῦ Ἀβιά· οὗτοι ἦσαν κριταὶ ἐν Βήρ-σαβεέ. Πλήν δὲν περιεπάτησαν οἱ υἱοὶ αὐτοῦ εἰς τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, ἀλλ᾿ ἐξέκλιναν ὀπίσω τοῦ κέρδους καὶ ἐδωροδοκοῦντο καὶ διέστρεφον τὴν κρίσιν.

Τὸ πρᾶγμα ὅμως δὲν ἤρεσεν εἰς τὸν Σαμουήλ, ὅτι εἶπον, Δὸς εἰς ἡμᾶς βασιλέα διὰ νὰ κρίνῃ ἡμᾶς. Καὶ ἐδεήθη Σαμουήλ πρὸς τὸν Κύριον. Καὶ εἶπεν Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ, Ἄκουσον τῆς φωνῆς τοῦ λαοῦ, κατὰ πάντα ὅσα λέγουσι πρὸς σέ· διότι δὲν ἀπέβαλον σέ, ἀλλ᾿ ἐμὲ ἀπέβαλον ἀπὸ τοῦ νὰ βασιλεύω ἐπ᾿ αὐτούς·

τώρα λοιπὸν ἄκουσον τῆς φωνῆς αὐτῶν· πλήν διαμαρτυρήθητι παρρησίᾳ πρὸς αὐτοὺς καὶ δεῖξον εἰς αὐτοὺς τὸν τρόπον τοῦ βασιλέως, ὅστις θέλει βασιλεύσει ἐπ᾿ αὐτούς. Καὶ ἐλάλησεν Σαμουήλ πάντας τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν λαόν, τὸν ζητοῦντα παρ᾿ αὐτοῦ βασιλέα· καὶ εἶπεν, Οὗτος θέλει εἶσθαι τρόπος τοῦ βασιλέως, ὅστις θέλει βασιλεύσει ἐφ᾿ ὑμᾶς· τοὺς υἱοὺς ὑμῶν θέλει λαμβάνει καὶ διορίζει εἰς ἑαυτόν, διὰ τὰς ἁμάξας αὑτοῦ καὶ διὰ ἱππεῖς αὑτοῦ καὶ διὰ νὰ προτρέχωσι τῶν ἁμαξῶν αὐτοῦ. Καὶ θέλει διορίζει εἰς ἑαυτὸν χιλιάρχους καὶ πεντηκοντάρχους· καὶ εἰς τὸ νὰ ἐργάζωνται τὴν γῆν αὐτοῦ καὶ νὰ θερίζωσι τὸν θερισμὸν αὐτοῦ, καὶ νὰ κατασκευάζωσι τὰ πολεμικὰ αὐτοῦ σκεύη καὶ τὴν σκευήν τῶν ἁμαξῶν αὐτοῦ. Καὶ τὰς θυγατέρας σας θέλει λαμβάνει διὰ μυρεψοὺς καὶ μαγειρίσσας καὶ ἀρτοποιούς· καὶ τοὺς ἀγροὺς σας καὶ τοὺς ἀμπελῶνάς σας καὶ τοὺς ἐλαιῶνάς σας τοὺς καλητέρους θέλει λάβει καὶ δώσει εἰς τοὺς δούλους αὑτοῦ. Καὶ τὸ δέκατον τῶν σπαρτῶν σας καὶ τῶν ἀμπελώνων σας θέλει λαμβάνει καὶ δίδει εἰς τοὺς εὐνούχους αὑτοῦ καὶ εἰς τοὺς δούλους αὑτοῦ. Καὶ τοὺς δούλους σας καὶ τὰς δούλας σας καὶ τοὺς καλητέρους νέους σας καὶ τοὺς ὄνους σας θέλει λαμβάνει καὶ διορίζει εἰς τὰς ἐργασίας αὑτοῦ. Τὰ ποίμνιά σας θέλει δεκατίζει· καὶ σεῖς θέλετε εἶσθαι δοῦλοι αὐτοῦ. Καὶ θέλετε βοᾷ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἕνεκα τοῦ βασιλέως σας, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐκλέξατε εἰς ἑαυτούς· ἀλλ᾿ Κύριος δὲν θέλει σᾶς ἐπακούσει ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ.

Ὁ λαὸς ὅμως δὲν ἠθέλησε νὰ ὑπακούσῃ εἰς τὴν φωνήν τοῦ Σαμουήλ· καὶ εἶπον, Οὐχί· ἀλλὰ βασιλεὺς θέλει εἶσθαι ἐφ᾿ ἡμᾶς· διὰ νὰ ἤμεθα καὶ ἡμεῖς ὡς πάντα τὰ ἔθνη· καὶ νὰ κρίνῃ ἡμᾶς βασιλεὺς ἡμῶν καὶ νὰ ἐξέρχηται ἔμπροσθεν ἡμῶν καὶ νὰ μάχηται τὰς μάχας ἡμῶν.

Καὶ ὅτε Σαμουήλ εἶδε τὸν Σαούλ, Κύριος εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἰδού, ἄνθρωπος, περὶ τοῦ ὁποίου σοὶ εἶπα· οὗτος θέλει ἄρχει ἐπὶ τὸν λαὸν μου.

Τότε ἔλαβεν Σαμουήλ τὴν φιάλην τοῦ ἐλαίου, καὶ ἔχυσεν ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ, καὶ ἐφίλησεν αὐτὸν καὶ εἶπε, Δὲν σὲ ἔχρισε Κύριος ἄρχοντα ἐπὶ τῆς κληρονομίας αὑτοῦ;

καὶ σεῖς τὴν ἡμέραν ταύτην ἀπεβάλετε τὸν Θεὸν σας, ὅστις σᾶς ἔσωσεν ἀπὸ πάντων τῶν κακῶν σας καὶ τῶν θλίψεών σας, καὶ εἴπετε πρὸς αὐτόν, Οὐχί, ἀλλὰ κατάστησον βασιλέα ἐφ᾿ ἡμᾶς. Τώρα λοιπὸν παρουσιάσθητε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, κατὰ τὰς φυλὰς σας καὶ κατὰ τὰς χιλιάδας σας.

Καὶ εἶπεν Σαμουήλ πρὸς πάντα τὸν λαόν, Βλέπετε ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξεν Κύριος, ὅτι δὲν εἶναι ὅμοιος αὐτοῦ μεταξὺ παντὸς τοῦ λαοῦ; Καὶ πᾶς λαὸς ἠλάλαξε καὶ εἶπε, Ζήτω βασιλεύς. Καὶ εἶπεν Σαμουήλ πρὸς τὸν λαὸν τὸν τρόπον τῆς βασιλείας, καὶ ἔγραψεν αὐτὸν ἐν βιβλίῳ καὶ ἔθεσεν ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου. Καὶ ἀπέλυσεν Σαμουήλ πάντα τὸν λαόν, ἕκαστον εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ.

Καὶ Σαοὺλ ὁμοίως ἀνεχώρησεν εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ εἰς Γαβαά· καὶ ὑπῆγε μετ᾿ αὐτοῦ ἐκεῖ τάγμα πολεμιστῶν, τῶν ὁποίων τὰς καρδίας εἶχε διαθέσει Θεός. Ἄνθρωποι ὅμως κακοὶ εἶπον, Πῶς θέλει σώσει ἡμᾶς οὗτος; Καὶ κατεφρόνησαν αὐτὸν καὶ δὲν προσέφεραν πρὸς αὐτὸν δώρα· ἐκεῖνος ὅμως ἔκαμνε τὸν κωφόν.

Καὶ ἐπῆλθεν ἐπὶ τὸν Σαοὺλ πνεῦμα Θεοῦ, ὅτε ἤκουσε τοὺς λόγους ἐκείνους· καὶ ἐξήφθη ὀργή αὐτοῦ σφόδρα. Καὶ ἔλαβε ζεῦγος βοῶν, καὶ κατακόψας αὐτοὺς εἰς τμήματα, ἀπέστειλεν αὐτὰ κατὰ πάντα τὰ ὅρια τοῦ Ἰσραήλ διὰ χειρὸς μηνυτῶν, λέγων, Ὅστις δὲν ἐξέλθῃ κατόπιν τοῦ Σαοὺλ καὶ κατόπιν τοῦ Σαμουήλ, οὕτω θέλει γείνει εἰς τοὺς βόας αὐτοῦ. Καὶ ἐπέπεσε φόβος Κυρίου ἐπὶ τὸν λαόν, καὶ ἐξῆλθον ὡς εἷς ἄνθρωπος.

Καὶ εἶπεν λαὸς πρὸς τὸν Σαμουήλ, Τίς εἶναι ἐκεῖνος ὅστις εἶπεν, Σαοὺλ θέλει βασιλεύσει ἐφ᾿ ἡμᾶς; παραδώσατε τοὺς ἄνδρας, διὰ νὰ θανατώσωμεν αὐτούς.

Καὶ ὑπῆγε πᾶς λαὸς εἰς Γάλγαλα· καὶ ἐκεῖ ἔκαμον τὸν Σαοὺλ βασιλέα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἐν Γαλγάλοις· καὶ ἐκεῖ ἐθυσίασαν θυσίας εἰρηνικὰς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ ἐκεῖ εὐφράνθησαν Σαοὺλ καὶ πάντες οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ σφόδρα.

Ἀλλ᾿ ὅτε εἴδετε ὅτι Νάας βασιλεὺς τῶν υἱῶν Ἀμμὼν ἦλθεν ἐναντίον σας, εἴπετε πρὸς ἐμέ, Οὐχί, ἀλλὰ βασιλεὺς θέλει βασιλεύει ἐφ᾿ ἡμᾶς· ἐνῷ Κύριος Θεὸς σας ἦτο βασιλεὺς σας. Τώρα λοιπόν, ἰδού, βασιλεύς, τὸν ὁποῖον ἐξελέξατε, τὸν ὁποῖον ἐζητήσατε· καὶ ἰδού, Κύριος κατέστησε βασιλέα ἐφ᾿ ὑμᾶς. Ἐὰν φοβῆσθε τὸν Κύριον καὶ λατρεύητε αὐτὸν καὶ ὑπακούητε εἰς τὴν φωνήν αὐτοῦ καὶ δὲν στασιάζητε ἐναντίον τῆς προσταγῆς τοῦ Κυρίου, τότε καὶ σεῖς καὶ βασιλεὺς βασιλεύων ἐφ᾿ ὑμᾶς θέλετε περιπατεῖ κατόπιν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σας· ἐὰν ὅμως δὲν ὑπακούητε εἰς τὴν φωνήν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ στασιάζητε ἐναντίον τῆς προσταγῆς τοῦ Κυρίου, τότε χεὶρ τοῦ Κυρίου θέλει εἶσθαι ἐναντίον σας, καθὼς ἐστάθη ἐναντίον τῶν πατέρων σας.

Καὶ εἶπε πᾶς λαὸς πρὸς τὸν Σαμουήλ, Δεήθητι ὑπὲρ τῶν δούλων σου πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν σου, διὰ νὰ μή ἀποθάνωμεν· διότι ἐπροσθέσαμεν εἰς πάσας τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν τὸ κακόν, νὰ ζητήσωμεν εἰς ἑαυτοὺς βασιλέα. Καὶ εἶπεν Σαμουήλ πρὸς τὸν λαόν, Μή φοβεῖσθε· σεῖς ἐπράξατε ὅλον τοῦτο τὸ κακόν· πλήν μή παραδρομήσητε ἀπὸ ὄπισθεν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ λατρεύετε τὸν Κύριον ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σας·

ἀλλ᾿ ἐὰν ἐξακολουθῆτε νὰ πράττητε τὸ κακόν, καὶ σεῖς καὶ βασιλεὺς ὑμῶν θέλετε ἀπολεσθῆ.

Καὶ περιέμεινεν ἑπτὰ ἡμέρας, κατὰ τὸν διωρισμένον καιρὸν ὑπὸ τοῦ Σαμουήλ· ἀλλ᾿ Σαμουήλ δὲν ἤρχετο εἰς Γάλγαλα· καὶ λαὸς διεσκορπίζετο ἀπὸ πλησίον αὐτοῦ. Καὶ εἶπεν Σαούλ, Φέρετε ἐδὼ πρὸς ἐμὲ τὸ ὁλοκαύτωμα, καὶ τὰς εἰρηνικὰς προσφοράς. Καὶ προσέφερε τὸ ὁλοκαύτωμα. Καὶ ὡς ἐτελείωσε προσφέρων τὸ ὁλοκαύτωμα, ἰδού, ἦλθεν Σαμουήλ· καὶ ἐξῆλθεν Σαοὺλ εἰς συνάντησιν αὐτοῦ, διὰ νὰ χαιρετήσῃ αὐτόν. Καὶ εἶπεν Σαμουήλ, Τί ἔκαμες; Καὶ ἀπεκρίθη Σαούλ, Ἐπειδή εἶδον ὅτι λαὸς διεσκορπίζετο ἀπ᾿ ἐμοῦ, καὶ σὺ δὲν ἦλθες τὴν διωρισμένην ἡμέραν, οἱ δὲ Φιλισταῖοι συνηθροίζοντο εἰς Μιχμάς, διὰ τοῦτο εἶπα, Τώρα θέλουσι καταβῆ οἱ Φιλισταῖοι ἐναντίον μου εἰς Γάλγαλα, καὶ ἐγὼ δὲν ἔκαμα δέησιν πρὸς τὸν Κύριον· ἐτόλμησα λοιπόν, καὶ προσέφερα τὸ ὁλοκαύτωμα. Καὶ εἶπεν Σαμουήλ πρὸς τὸν Σαούλ, Σύ ἔπραξας ἀφρόνως· δὲν ἐφύλαξας τὸ πρόσταγμα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, τὸ ὁποῖον προσέταξεν εἰς σέ· διότι τώρα Κύριος ἤθελε στερεώσει τὴν βασιλείαν σου ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ ἕως τοῦ αἰῶνος· ἀλλὰ τώρα βασιλεία σου δὲν θέλει στηριχθῆ· Κύριος ἐζήτησεν εἰς ἑαυτὸν ἄνθρωπον κατὰ τὴν καρδίαν αὑτοῦ, καὶ διώρισεν Κύριος αὐτὸν νὰ ἦναι ἄρχων ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ, ἐπειδή δὲν ἐφύλαξας ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον προσέταξεν εἰς σὲ Κύριος.

Καὶ εἶπεν Σαμουήλ, Μήπως Κύριος ἀρέσκεται εἰς τὰ ὁλοκαυτώματα καὶ εἰς τὰς θυσίας, καθὼς εἰς τὸ νὰ ὑπακούωμεν τῆς φωνῆς τοῦ Κυρίου; ἰδού, ὑποταγή εἶναι καλητέρα παρὰ τὴν θυσίαν· ὑπακοή, παρὰ τὸ πάχος τῶν κριῶν· διότι ἀπείθεια εἶναι καθὼς τὸ ἁμάρτημα τῆς μαγείας· καὶ τὸ πεῖσμα, καθὼς ἀσέβεια καὶ εἰδωλολατρεία· ἐπειδή σὺ ἀπέρριψας τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς ἀπέρριψε σὲ ἀπὸ τοῦ νὰ ἦσαι βασιλεύς.

Καὶ εἶπεν Σαοὺλ πρὸς τὸν Σαμουήλ, Ἡμάρτησα· διότι παρέβην τὸ πρόσταγμα τοῦ Κυρίου καὶ τοὺς λόγους σου, φοβηθεὶς τὸν λαὸν καὶ ὑπακούσας εἰς τὴν φωνήν αὐτῶν· τώρα λοιπὸν συγχώρησον, παρακαλῶ, τὸ ἁμάρτημά μου καὶ ἐπίστρεψον μετ᾿ ἐμοῦ, διὰ νὰ προσκυνήσω τὸν Κύριον. Ὁ δὲ Σαμουήλ εἶπε πρὸς τὸν Σαούλ, Δὲν θέλω ἐπιστρέψει μετὰ σοῦ· διότι ἀπέρριψας τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, καὶ Κύριος ἀπέρριψε σὲ ἀπὸ τοῦ νὰ ἦσαι βασιλεὺς ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ.

Τότε ἔλαβεν Σαμουήλ τὸ κέρας τοῦ ἐλαίου καὶ ἔχρισεν αὐτὸν ἐν μέσῳ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ· καὶ ἐπῆλθε πνεῦμα Κυρίου ἐπὶ τὸν Δαβὶδ ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ ἐφεξῆς. Σηκωθεὶς δὲ Σαμουήλ ἀπῆλθεν εἰς Ῥαμά.

Καὶ μετὰ ταῦτα καρδία τοῦ Δαβὶδ ἐκτύπησεν αὐτόν, ἐπειδή εἶχεν ἀποκόψει τὸ κράσπεδον τοῦ Σαούλ. Καὶ εἶπε πρὸς τοὺς ἄνδρας αὐτοῦ, Μή γένοιτο εἰς ἐμὲ παρὰ Κυρίου νὰ κάμω τὸ πρᾶγμα τοῦτο εἰς τὸν κύριόν μου, τὸν κεχρισμένον τοῦ Κυρίου, νὰ ἐπιβάλω τὴν χεῖρά μου ἐπ᾿ αὐτόν· διότι εἶναι κεχρισμένος τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐμπόδισεν Δαβὶδ τοὺς ἄνδρας αὐτοῦ διὰ τῶν λόγων τούτων καὶ δὲν ἀφῆκεν αὐτοὺς νὰ σηκωθῶσι κατὰ τοῦ Σαούλ. Σηκωθεὶς δὲ Σαοὺλ ἐκ τοῦ σπηλαίου, ὑπῆγεν εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ. Καὶ μετὰ ταῦτα σηκωθεὶς Δαβὶδ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ σπηλαίου καὶ ἐβόησεν ὄπισθεν τοῦ Σαούλ, λέγων, Κύριέ μου βασιλεῦ. Καὶ ὅτε ἔβλεψεν Σαοὺλ ὀπίσω αὐτοῦ, Δαβὶδ ἔκυψε μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν καὶ προσεκύνησεν αὐτόν.

Καὶ τώρα, ἰδού, γνωρίζω ὅτι βεβαίως θέλεις βασιλεύσει, καὶ βασιλεία τοῦ Ἰσραήλ θέλει στερεωθῆ ἐν τῇ χειρὶ σου. Τώρα λοιπὸν ὅμοσόν μοι εἰς τὸν Κύριον, ὅτι δὲν θέλεις ἐξολοθρεύσει τὸ σπέρμα μου μετ᾿ ἐμέ, καὶ ἔτι δὲν θέλεις ἀφανίσει τὸ ὄνομά μου ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς μου. Καὶ ὥμοσεν Δαβὶδ πρὸς τὸν Σαούλ. Καὶ ἀνεχώρησεν Σαοὺλ εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ· δὲ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ ἀνέβησαν εἰς τὸ ὀχύρωμα.

Ἀλλ᾿ Δαβὶδ εἶπε πρὸς τὸν Ἀβισαί, Μή θανατώσῃς αὐτόν· διότι τίς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἐπὶ τὸν κεχρισμένον τοῦ Κυρίου θέλει εἶσθαι ἀθῷος; Εἶπε μάλιστα Δαβίδ, Ζῇ Κύριος, Κύριος θέλει πατάξει αὐτόν· ἡμέρα αὐτοῦ θέλει ἐλθεῖ, καὶ θέλει ἀποθάνει· θέλει καταβῆ εἰς πόλεμον καὶ θανατωθῆ· μή γένοιτο εἰς ἐμὲ παρὰ Κυρίου, νὰ ἐπιβάλω τὴν χεῖρά μου ἐπὶ τὸν κεχρισμένον τοῦ Κυρίου· λάβε ὅμως τώρα, παρακαλῶ, τὸ δόρυ τὸ πρὸς τὴν κεφαλήν αὐτοῦ καὶ τὸ ἀγγεῖον τοῦ ὕδατος, καὶ ἄς ἀναχωρήσωμεν. Ἔλαβε λοιπὸν Δαβὶδ τὸ δόρυ καὶ τὸ ἀγγεῖον τοῦ ὕδατος ἀπὸ πλησίον τῆς κεφαλῆς τοῦ Σαούλ· καὶ ἀνεχώρησαν, καὶ οὐδεὶς εἶδε καὶ οὐδεὶς ἐνόησε καὶ οὐδεὶς ἐξύπνησε· διότι πάντες ἐκοιμῶντο, ἐπειδή βαθὺς ὕπνος παρὰ Κυρίου ἔπεσεν ἐπ᾿ αὐτούς.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν Δαβίδ, Πῶς δὲν ἐφοβήθης νὰ ἐπιβάλῃς τὴν χεῖρά σου διὰ νὰ θανατώσῃς τὸν κεχρισμένον τοῦ Κυρίου; Καὶ ἐκάλεσεν Δαβὶδ ἕνα ἐκ τῶν νέων καὶ εἶπε, Πλησίασον, πέσον ἐπ᾿ αὐτόν. Καὶ ἐπάταξεν αὐτόν, καὶ ἀπέθανε. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν Δαβίδ, Τὸ αἷμά σου ἐπὶ τῆς κεφαλῆς σου· διότι τὸ στόμα σου ἐμαρτύρησεν ἐναντίον σου, λέγων, Ἐγώ ἐθανάτωσα τὸν κεχρισμένον τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἦλθον οἱ ἄνδρες Ἰούδα καὶ ἔχρισαν ἐκεῖ τὸν Δαβὶδ βασιλέα ἐπὶ τὸν οἶκον Ἰούδα. Καὶ ἀπήγγειλαν πρὸς τὸν Δαβίδ, λέγοντες, Οἱ ἄνδρες τῆς Ἰαβεὶς-γαλαὰδ ἦσαν οἱ θάψαντες τὸν Σαούλ.

Ἀφοῦ πληρωθῶσιν αἱ ἡμέραι σου καὶ κοιμηθῇς μετὰ τῶν πατέρων σου, θέλω ἀναστήσει μετὰ σὲ τὸ σπέρμα σου, τὸ ὁποῖον θέλει ἐξέλθει ἐκ τῶν σπλάγχνων σου, καὶ θέλω στερεώσει τὴν βασιλείαν αὐτοῦ. αὐτὸς θέλει οἰκοδομήσει οἶκον εἰς τὸ ὄνομά μου· καὶ θέλω στερεώσει τὸν θρόνον τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἕως αἰῶνος· ἐγὼ θέλω εἶσθαι εἰς αὐτὸν πατήρ καὶ αὐτὸς θέλει εἶσθαι εἰς ἐμὲ υἱός· ἐὰν πράξῃ ἀνομίαν, θέλω σωφρονίσει αὐτὸν ἐν ῥάβδῳ ἀνδρῶν καὶ διὰ μαστιγώσεων υἱῶν ἀνθρώπων· τὸ ἔλεός μου ὅμως δὲν θέλει ἀφαιρεθῆ ἀπ᾿ αὐτοῦ, ὡς ἀφρεσα αὐτὸ ἀπὸ τοῦ Σαούλ, τὸν ὁποῖον ἐξέβαλον ἀπ᾿ ἔμπροσθέν σου· καὶ θέλει στερεωθῆ οἶκός σου καὶ βασιλεία σου ἔμπροσθέν σου ἕως αἰῶνος· θρόνος σου θέλει εἶσθαι ἐστερεωμένος εἰς τὸν αἰῶνα. Κατὰ πάντας τοὺς λόγους τούτους καὶ καθ᾿ ὅλην ταύτην τὴν ὄρασιν, οὕτως ἐλάλησεν Νάθαν πρὸς τὸν Δαβίδ.

Καὶ ἐβασίλευσεν Δαβὶδ ἐπὶ πάντα τὸν Ἰσραήλ· καὶ ἔκαμεν Δαβὶδ κρίσιν καὶ δικαιοσύνην εἰς πάντα τὸν λαὸν αὑτοῦ.

Ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ εἶπε πρὸς ἐμέ, Βράχος τοῦ Ἰσραήλ ἐλάλησεν, ἐξουσιάζων ἐπὶ ἀνθρώπους ἄς ἦναι δίκαιος, ἐξουσιάζων μετὰ φόβου Θεοῦ·

Καὶ ἀνήγγειλαν πρὸς τὸν βασιλέα, λέγοντες, Ἰδού, Νάθαν προφήτης. Καὶ εἰσελθὼν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, προσεκύνησε τὸν βασιλέα κατὰ πρόσωπον αὑτοῦ ἕως ἐδάφους.

Καὶ ἔλαβε Σαδὼκ ἱερεὺς τὸ κέρας τοῦ ἐλαίου ἐκ τῆς σκηνῆς καὶ ἔχρισε τὸν Σολομῶντα. Καὶ ἐσάλπισαν διὰ τῆς σάλπιγγος· καὶ εἶπε πᾶς λαός, Ζήτω βασιλεὺς Σολομών. Καὶ ἀνέβη πᾶς λαὸς κατόπιν αὐτοῦ· καὶ ἔπαιζεν λαὸς αὐλοὺς καὶ εὐφραίνετο εὐφροσύνην μεγάλην, καὶ γῆ ἐσχίζετο ἐκ τῶν φωνῶν αὐτῶν.

Καὶ ἠγάπησεν Σολομὼν τὸν Κύριον, περιπατῶν εἰς τὰ προστάγματα Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὑτοῦ· μόνον ἐθυσίαζε καὶ ἐθυμίαζεν ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους. Καὶ ὑπῆγεν βασιλεὺς εἰς Γαβαών, διὰ νὰ θυσιάσῃ ἐκεῖ· διότι ἐκεῖνος ἦτο ὑψηλὸς τόπος μέγας· χίλια ὁλοκαυτώματα προσέφερεν Σολομὼν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ἐκεῖνο.

Ἐφάνη δὲ Κύριος ἐν Γαβαὼν εἰς τὸν Σολομῶντα καθ᾿ ὕπνον διὰ νυκτός· καὶ εἶπεν Θεός, Ζήτησον τί νὰ σοὶ δώσω. Ὁ δὲ Σολομὼν εἶπε, Σύ ἔκαμες μέγα ἔλεος πρὸς τὸν δοῦλόν σου Δαβὶδ τὸν πατέρα μου, ἐπειδή περιεπάτησεν ἐνώπιόν σου ἐν ἀληθείᾳ καὶ ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ἐν εὐθύτητι καρδίας μετὰ σοῦ· καὶ ἐφύλαξας εἰς αὐτὸν τὸ μέγα τοῦτο ἔλεος καὶ ἔδωκας εἰς αὐτὸν υἱὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ, καθὼς τὴν ἡμέραν ταύτην· καὶ τώρα, Κύριε Θεέ μου, σὺ ἔκαμες τὸν δοῦλόν σου βασιλέα ἀντὶ Δαβὶδ τοῦ πατρὸς μου· καὶ ἐγὼ εἶμαι παιδάριον μικρόν· δὲν ἐξεύρω πῶς νὰ ἐξέρχωμαι καὶ νὰ εἰσέρχωμαι· καὶ δοῦλός σου εἶναι ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ σου, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξας, λαοῦ μεγάλου, ὅστις ἐκ τοῦ πλήθους δὲν δύναται νὰ ἀριθμηθῇ οὐδὲ νὰ λογαριασθῇ· δὸς λοιπὸν εἰς τὸν δοῦλόν σου καρδίαν νοήμονα εἰς τὸ νὰ κρίνῃ τὸν λαὸν σου, διὰ νὰ διακρίνω μεταξὺ καλοῦ καὶ κακοῦ· διότι τίς δύναται νὰ κρίνῃ τὸν λαὸν σου τοῦτον τὸν μέγαν; Καὶ ἤρεσεν λόγος εἰς τὸν Κύριον, ὅτι Σολομὼν ἐζήτησε τὸ πρᾶγμα τοῦτο. Καὶ εἶπεν Θεὸς πρὸς αὐτόν, Ἐπειδή ἐζήτησας τὸ πρᾶγμα τοῦτο, καὶ δὲν ἐζήτησας εἰς σεαυτὸν πολυζωΐαν, καὶ δὲν ἐζήτησας εἰς σεαυτὸν πλούτη, καὶ δὲν ἐζήτησας τὴν ζωήν τῶν ἐχθρῶν σου, ἀλλ᾿ ἐζήτησας εἰς σεαυτὸν σύνεσιν διὰ νὰ ἐννοῇς κρίσιν, ἰδού, ἔκαμα κατὰ τοὺς λόγους σου· ἰδού, ἔδωκα εἰς σὲ καρδίαν σοφήν καὶ συνετήν, ὥστε δὲν ἐστάθη πρότερόν σου ὅμοιός σου, οὐδὲ μετὰ σὲ θέλει ἀναστηθῇ ὅμοιός σου· ἔτι δὲ ἔδωκα εἰς σὲ καὶ, τι δὲν ἐζήτησας, καὶ πλοῦτον καὶ δόξαν, ὥστε μεταξὺ τῶν βασιλέων δὲν θέλει εἶσθαι οὐδεὶς ὅμοιός σου καθ᾿ ὅλας τὰς ἡμέρας σου· καὶ ἐὰν περιπατῇς εἰς τὰς ὁδοὺς μου, φυλάττων τὰ διατάγματά μου καὶ τὰς ἐντολὰς μου, καθὼς περιεπάτησε Δαβὶδ πατήρ σου, τότε θέλω μακρύνει τὰς ἡμέρας σου.

Καὶ σταθεὶς Σολομὼν ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ Κυρίου, ἐνώπιον πάσης τῆς συναγωγῆς τοῦ Ἰσραήλ, ἐξέτεινε τὰς χεῖρας αὑτοῦ πρὸς τὸν οὐρανόν, καὶ εἶπε, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, δὲν εἶναι Θεὸς ὅμοιός σου ἐκ τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ἐπὶ τῆς γῆς κάτω, ὅστις φυλάττεις τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς δούλους σου τοὺς περιπατοῦντας ἐνώπιόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ αὑτῶν·

Καὶ ἐμεγαλύνθη βασιλεὺς Σολομὼν ὑπὲρ πάντας τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς εἰς πλοῦτον καὶ εἰς σοφίαν.

Ἠγάπησε δὲ βασιλεὺς Σολομὼν πολλὰς ξένας γυναῖκας, ἐκτὸς τῆς θυγατρὸς τοῦ Φαραὼ, Μωαβίτιδας, Ἀμμωνίτιδας, Ἰδουμαίας, Σιδωνίας, Χετταίας· ἐκ τῶν ἐθνῶν περὶ τῶν ὁποίων Κύριος εἶπε πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ, Δὲν θέλετε εἰσέλθει πρὸς αὐτά, οὐδὲ αὐτὰ θέλουσιν εἰσέλθει πρὸς ἐσᾶς, μήποτε ἐκκλίνωσι τὰς καρδίας σας κατόπιν τῶν θεῶν αὑτῶν· εἰς αὐτὰ Σολομὼν προσεκολλήθη μὲ ἔρωτα. Καὶ εἶχε γυναῖκας βασιλίδας ἑπτακοσίας καὶ παλλακὰς τριακοσίας· καὶ αἱ γυναῖκες αὐτοῦ ἐξέκλιναν τὴν καρδίαν αὐτοῦ. Διότι ὅτε ἐγήρασεν Σολομών, αἱ γυναῖκες αὐτοῦ ἐξέκλιναν τὴν καρδίαν αὐτοῦ κατόπιν ἄλλων θεῶν· καὶ καρδία αὐτοῦ δὲν ἦτο τελεία μετὰ τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ, ὡς καρδία Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. Καὶ ἐπορεύθη Σολομὼν κατόπιν τῆς Ἀστάρτης, τῆς θεᾶς τῶν Σιδωνίων, καὶ κατόπιν τοῦ Μελχώμ, τοῦ βδελύγματος τῶν Ἀμμωνιτῶν. Καὶ ἔπραξεν Σολομὼν πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ δὲν ἐπορεύθη ἐντελῶς κατόπιν τοῦ Κυρίου, ὡς Δαβὶδ πατήρ αὐτοῦ. Τότε ᾠκοδόμησεν Σολομὼν ὑψηλὸν τόπον εἰς τὸν Χεμώς, τὸ βδέλυγμα τοῦ Μωάβ, ἐν τῷ ὄρει τῷ ἀπέναντι τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ εἰς τὸν Μολόχ, τὸ βδέλυγμα τῶν υἱῶν Ἀμμών. Καὶ οὕτως ἔκαμε δι᾿ ὅλας τὰς γυναῖκας αὑτοῦ τὰς ξένας, αἵτινες ἐθυμίαζον καὶ ἐθυσίαζον εἰς τοὺς θεοὺς αὑτῶν.

Καὶ ὠργίσθη Κύριος κατὰ τοῦ Σολομῶντος ἐπειδή καρδία αὐτοῦ ἐξέκλινεν ἀπὸ τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, ὅστις ἐφανερώθη δὶς εἰς αὐτόν, καὶ προσέταξεν εἰς αὐτὸν περὶ τοῦ πράγματος τούτου, νὰ μή ὑπάγῃ κατόπιν ἄλλων θεῶν· δὲν ἐφύλαξεν ὅμως ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον Κύριος προσέταξε. Διὰ τοῦτο εἶπεν Κύριος εἰς τὸν Σολομῶντα, Ἐπειδή τοῦτο εὑρέθη ἐν σοί, καὶ δὲν ἐφύλαξας τὴν διαθήκην μου καὶ τὰ διατάγματά μου, τὰ ὁποῖα προσέταξα εἰς σέ, θέλω ἐξάπαντος διαρρήξει τὴν βασιλείαν ἀπὸ σοῦ καὶ δώσει αὐτήν εἰς τὸν δοῦλόν σου·

Καὶ ἦλθεν Ἱεροβοὰμ καὶ πᾶς λαὸς πρὸς τὸν Ῥοβοὰμ τὴν τρίτην ἡμέραν, ὡς εἶχε λαλήσει βασιλεύς, λέγων, Ἐπανέλθετε πρὸς ἐμὲ τὴν τρίτην ἡμέραν. Καὶ ἀπεκρίθη βασιλεὺς πρὸς τὸν λαὸν σκληρῶς καὶ ἐγκατέλιπε τὴν συμβουλήν τῶν πρεσβυτέρων, τὴν ὁποίαν ἔδωκαν εἰς αὐτόν· καὶ ἐλάλησε πρὸς αὐτοὺς κατὰ τὴν συμβουλήν τῶν νέων, λέγων, πατήρ μου ἐβάρυνε τὸν ζυγὸν σας, ἀλλ᾿ ἐγὼ θέλω κάμει βαρύτερον τὸν ζυγὸν σας· πατήρ μου σᾶς ἐπαίδευσε μὲ μάστιγας, ἀλλ᾿ ἐγὼ θέλω σᾶς παιδεύσει μὲ σκορπίους.

Καὶ ἔκαμεν οἴκους ἐπὶ τῶν ὑψηλῶν τόπων καὶ ἔκαμεν ἱερεῖς ἐκ τῶν ἐσχάτων τοῦ λαοῦ, οἵτινες δὲν ἦσαν ἐκ τῶν υἱῶν Λευΐ. Καὶ ἔκαμεν Ἱεροβοὰμ ἑορτήν ἐν τῷ μηνὶ τῷ ὀγδόῳ, ἐν τῇ δεκάτῃ πέμπτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνός, ὡς τὴν ἑορτήν τὴν ἐν Ἰούδᾳ, καὶ ἀνέβη ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον. Οὕτως ἔκαμεν ἐν Βαιθήλ, θυσιάζων εἰς τοὺς μόσχους τοὺς ὁποίους ἔκαμε· καὶ κατέστησεν ἐν Βαιθήλ τοὺς ἱερεῖς τῶν ὑψηλῶν τόπων, τοὺς ὁποίους ἔκαμε.

Καί ὅτε ἤκουσεν βασιλεὺς Ἱεροβοὰμ τὸν λόγον τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖον ἐφώνησε πρὸς τὸ θυσιαστήριον ἐν Βαιθήλ, ἐξέτεινε τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου, λέγων, Συλλάβετε αὐτόν. Καὶ ἐξηράνθη χεὶρ αὐτοῦ, τὴν ὁποίαν ἐξέτεινεν ἐπ᾿ αὐτόν, ὥστε δὲν ἠδυνήθη νὰ ἐπιστρέψῃ αὐτήν πρὸς ἑαυτόν. Καὶ διεσχίσθη τὸ θυσιαστήριον καὶ ἐξεχύθη στάκτη ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου, κατὰ τὸ σημεῖον τὸ ὁποῖον ἔδωκεν ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου.

Μετὰ τὸ πρᾶγμα τοῦτο δὲν ἐπέστρεψεν Ἱεροβοὰμ ἐκ τῆς ὁδοῦ αὑτοῦ τῆς κακῆς, ἀλλ᾿ ἔκαμε πάλιν ἐκ τῶν ἐσχάτων τοῦ λαοῦ ἱερεῖς τῶν ὑψηλῶν τόπων· ὅστις ἤθελε, καθιέρονεν αὐτόν, καὶ ἐγίνετο ἱερεὺς τῶν ὑψηλῶν τόπων. Καὶ ἔγεινε τὸ πρᾶγμα τοῦτο αἰτία ἁμαρτίας εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἱεροβοάμ, ὥστε νὰ ἐξολοθρεύσῃ καὶ νὰ ἀφανίσῃ αὐτὸν ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς.

ἀλλ᾿ ὑπερέβης εἰς τὸ κακὸν πάντας ὅσοι ἐστάθησαν πρότεροί σου, διότι ὑπῆγες καὶ ἔκαμες εἰς σεαυτὸν ἄλλους θεοὺς καὶ χωνευτὰ εἴδωλα, διὰ νὰ μὲ παροργίσῃς, καὶ μὲ ἀπέρριψας ὀπίσω τῆς ῥάχης σου. διὰ τοῦτο, ἰδού, θέλω φέρει κακὸν ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ Ἱεροβοάμ, καὶ θέλω ἐξολοθρεύσει τοῦ Ἱεροβοὰμ τὸν οὐροῦντα εἰς τὸν τοῖχον, τὸν πεφυλαγμένον καὶ τὸν ἀφειμένον ἐν τῷ Ἰσραήλ, καὶ θέλω σαρώσει κατόπιν τοῦ οἴκου τοῦ Ἱεροβοάμ, καθὼς σαρόνει τις τὴν κόπρον ἑωσοῦ ἐκλείψῃ·

καὶ θέλει παραδώσει τὸν Ἰσραήλ ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἱεροβοάμ, ὅστις ἡμάρτησε καὶ ὅστις ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ.

Καὶ ἐβασίλευσεν Ἀβιὰμ ἐπὶ τὸν Ἰούδαν, κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἱεροβοὰμ υἱοῦ τοῦ Ναβάτ. Τρία ἔτη ἐβασίλευσεν ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ τὸ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Μααχά, θυγάτηρ τοῦ Ἀβεσσαλώμ. Καὶ περιεπάτησεν εἰς πάσας τὰς ἁμαρτίας τοῦ πατρὸς αὑτοῦ, τὰς ὁποίας ἔπραξε πρὸ αὐτοῦ· καὶ δὲν ἦτο καρδία αὐτοῦ τελεία μετὰ Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ, καθὼς καρδία Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ.

Καὶ ἔκαμνεν Ἀσὰ τὸ εὐθὲς ἐνώπιον Κυρίου, καθὼς Δαβὶδ πατήρ αὐτοῦ. Καὶ ἀφρεσεν ἐκ τῆς γῆς τοὺς σοδομίτας καὶ ἐσήκωσε πάντα τὰ εἴδωλα, τὰ ὁποῖα ἔκαμον οἱ πατέρες αὐτοῦ. Ἔτι δὲ καὶ τὴν μητέρα αὑτοῦ τὴν Μααχά, καὶ αὐτήν ἀπέβαλε τοῦ νὰ ἦναι βασίλισσα, ἐπειδή ἔκαμεν εἴδωλον εἰς ἄλσος· καὶ κατέκοψεν Ἀσὰ τὸ εἴδωλον αὐτῆς καὶ ἔκαυσεν αὐτὸ πλησίον τοῦ χειμάρρου Κέδρων. Οἱ ὑψηλοὶ ὅμως τόποι δὲν ἀφῃρέθησαν· πλήν καρδία τοῦ Ἀσὰ ἦτο τελεία μετὰ τοῦ Κυρίου πάσας τὰς ἡμέρας αὐτοῦ.

Καὶ ἐβασίλευσε Ναδὰβ υἱὸς τοῦ Ἱεροβοὰμ ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, τὸ δεύτερον ἔτος τοῦ Ἀσὰ βασιλέως τοῦ Ἰούδα, καὶ ἐβασίλευσεν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ δύο ἔτη. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ περιεπάτησεν εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ πατρὸς αὑτοῦ καὶ εἰς τὴν ἁμαρτίαν αὐτοῦ, διὰ τῆς ὁποίας ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ.

διὰ τὰς ἁμαρτίας τοῦ Ἱεροβοάμ, τὰς ὁποίας ἡμάρτησε, καὶ διὰ τῶν ὁποίων ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ, καὶ διὰ τὸν παροργισμὸν μὲ τὸν ὁποῖον παρώργισε Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τοῦ Ἀσὰ βασιλέως τοῦ Ἰούδα, ἐβασίλευσε Βαασὰ υἱὸς τοῦ Ἀχιὰ ἐπὶ πάντα τὸν Ἰσραήλ ἐν Θερσά· καὶ ἐβασίλευσεν εἰκοσιτέσσαρα ἔτη. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ περιεπάτησεν εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ Ἱεροβοὰμ καὶ εἰς τὴν ἁμαρτίαν αὐτοῦ, διὰ τῆς ὁποίας ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ.

ὅστις ἐκ τοῦ Βαασὰ ἀποθάνῃ ἐν τῇ πόλει, οἱ κύνες θέλουσι φάγει αὐτόν· καὶ ὅστις ἐξ αὐτοῦ ἀποθάνῃ ἐν τοῖς ἀγροῖς, τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ θέλουσι φάγει αὐτόν.

Καὶ ἔτι διὰ Ἰηοῦ τοῦ προφήτου, υἱοῦ τοῦ Ἀνανί, ἦλθεν λόγος τοῦ Κυρίου κατὰ τοῦ Βαασὰ καὶ κατὰ τοῦ οἴκου αὐτοῦ καὶ κατὰ πασῶν τῶν κακιῶν ὅσας ἔπραξεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, παροργίσας αὐτὸν διὰ τῶν ἔργων τῶν χειρῶν αὑτοῦ, ὥστε νὰ γείνῃ καθὼς οἶκος τοῦ Ἱεροβοάμ· καὶ διότι ἐθανάτωσεν αὐτόν.

Καὶ ἐξωλόθρευσεν Ζιμβρὶ πάντα τὸν οἶκον τοῦ Βαασά, κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον ἐλάλησεν ἐναντίον τοῦ Βαασὰ διὰ Ἰηοῦ τοῦ προφήτου, διὰ πάσας τὰς ἁμαρτίας τοῦ Βαασὰ καὶ τὰς ἁμαρτίας Ἠλὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, τὰς ὁποίας ἡμάρτησαν, καὶ διὰ τῶν ὁποίων ἔκαμον τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ, παροργίσαντες, Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ διὰ τῶν ματαιοτήτων αὑτῶν.

Καὶ ὡς εἶδεν Ζιμβρὶ ὅτι ἐκυριεύθη πόλις, εἰσῆλθεν εἰς τὸ παλάτιον τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως καὶ ἔκαυσεν ἐφ᾿ ἑαυτὸν τὸν οἶκον τοῦ βασιλέως ἐν πυρὶ καὶ ἀπέθανε, διὰ τὰς ἁμαρτίας αὑτοῦ, τὰς ὁποίας ἡμάρτησε, πράξας πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἐπειδή περιεπάτησεν εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ Ἱεροβοὰμ καὶ εἰς τὰς ἁμαρτίας αὑτοῦ, τὰς ὁποίας ἔπραξε, κάμνων τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ.

Ἔπραξε δὲ Ἀμρὶ πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ ἔπραξε χειρότερα παρὰ πάντας τοὺς πρὸ αὐτοῦ· καὶ περιεπάτησεν εἰς πάσας τὰς ὁδοὺς τοῦ Ἱεροβοάμ, υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, καὶ εἰς τὰς ἁμαρτίας ἐκείνου, διὰ τῶν ὁποίων ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ, παροργίσας Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ διὰ τῶν ματαιοτήτων αὐτῶν.

Καὶ ἔπραξεν Ἀχαὰβ υἱὸς τοῦ Ἀμρὶ πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὑπὲρ πάντας τοὺς πρὸ αὐτοῦ. Καὶ ὡς ἄν ἦτο μικρὸν τὸ νὰ περιπατῇ εἰς τὰς ἁμαρτίας τοῦ Ἱεροβοάμ, υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ἔλαβεν ἔτι διὰ γυναῖκα Ἰεζάβελ, τὴν θυγατέρα τοῦ Ἐθβαάλ, βασιλέως τῶν Σιδωνίων, καὶ ὑπῆγε καὶ ἐλάτρευσε τὸν Βάαλ καὶ προσεκύνησεν αὐτόν. Καὶ ἀνήγειρε βωμὸν εἰς τὸν Βάαλ ἐντὸς τοῦ οἴκου τοῦ Βάαλ, τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησεν ἐν Σαμαρείᾳ. Καὶ ἔκαμεν Ἀχαὰβ ἄλσος· καὶ διὰ νὰ παροργίσῃ Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ, ἔπραξεν Ἀχαὰβ περισσότερον παρὰ πάντας τοὺς βασιλεῖς τοῦ Ἰσραήλ, ὅσοι ἐστάθησαν πρὸ αὐτοῦ.

διότι, ὅτε Ἰεζάβελ ἐξωλόθρευε τοὺς προφήτας τοῦ Κυρίου, Ὀβαδία ἔλαβεν ἑκατὸν προφήτας καὶ ἔκρυψεν αὐτοὺς ἀνὰ πεντήκοντα εἰς σπήλαιον, καὶ διέτρεφεν αὐτοὺς ἐν ἄρτῳ καὶ ὕδατι.

Καὶ ὡς εἶδεν Ἀχαὰβ τὸν Ἠλίαν, εἶπε πρὸς αὐτὸν Ἀχαάβ, Σὺ εἶσαι διαταράττων τὸν Ἰσραήλ; Ὁ δὲ εἶπε, Δὲν διαταράττω ἐγὼ τὸν Ἰσραήλ, ἀλλὰ σὺ καὶ οἶκος τοῦ πατρὸς σου· διότι σεῖς ἐγκατελίπετε τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου καὶ ὑπῆγες κατόπιν τῶν Βααλείμ· τώρα λοιπὸν ἀπόστειλον, συνάθροισον πρὸς ἐμὲ πάντα τὸν Ἰσραήλ εἰς τὸ ὄρος τὸν Κάρμηλον, καὶ τοὺς προφήτας τοῦ Βάαλ τοὺς τετρακοσίους πεντήκοντα, καὶ τοὺς τετρακοσίους προφήτας τῶν ἀλσῶν, οἵτινες τρώγουσιν εἰς τὴν τράπεζαν τῆς Ἰεζάβελ.

Καὶ ἀπήγγειλεν Ἀχαὰβ πρὸς τὴν Ἰεζάβελ πάντα ὅσα ἔκαμεν Ἠλίας, καὶ τίνι τρόπῳ ἐθανάτωσεν ἐν ῥομφαίᾳ πάντας τοὺς προφήτας. Καὶ ἀπέστειλε μηνυτήν Ἰεζάβελ πρὸς τὸν Ἠλίαν, λέγουσα, Οὕτω νὰ κάμωσιν οἱ θεοὶ καὶ οὕτω νὰ προσθέσωσιν, ἐὰν αὔριον περὶ τὴν ὥραν ταύτην δὲν καταστήσω τὴν ζωήν σου ὡς τὴν ζωήν ἑνὸς ἐξ ἐκείνων.

Καὶ ἦλθεν λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς Ἠλίαν τὸν Θεσβίτην, λέγων, Σηκώθητι, κατάβα εἰς συνάντησιν τοῦ Ἀχαάβ, βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, ὅστις κατοικεῖ ἐν Σαμαρείᾳ· ἰδού, ἐν τῷ ἀμπελῶνι τοῦ Ναβουθαὶ εἶναι, ὅπου κατέβη διὰ νὰ κληρονομήσῃ αὐτόν· καὶ θέλεις λαλήσει πρὸς αὐτόν, λέγων, Οὕτω λέγει Κύριος· Ἐφόνευσας καὶ ἔτι ἐκληρονόμησας; Καὶ θέλεις λαλήσει πρὸς αὐτόν, λέγων, οὕτω λέγει Κύριος· Ἐν τῷ τόπῳ, ὅπου οἱ κύνες ἔγλειψαν τὸ αἷμα τοῦ Ναβουθαί, θέλουσι γλείψει οἱ κύνες τὸ αἷμά σου, ναί, σοῦ. Καὶ εἶπεν Ἀχαὰβ πρὸς τὸν Ἠλίαν, Μὲ εὕρηκας, ἐχθρὲ μου; Καὶ ἀπεκρίθη, Σὲ εὕρηκα· διότι ἐπώλησας σεαυτὸν εἰς τὸ νὰ πράττῃς τὸ πονηρὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ἰδού, λέγει Κύριος, Ἐγὼ θέλω φέρει κακὸν ἐπὶ σέ, καὶ θέλω σαρώσει κατόπιν σου καὶ ἐξολοθρεύσει τοῦ Ἀχαὰβ τὸν οὐροῦντα πρὸς τὸν τοῖχον καὶ τὸν πεφυλαγμένον καὶ τὸν ἀφειμένον μεταξὺ τοῦ Ἰσραήλ· καὶ θέλω καταστήσει τὸν οἶκόν σου ὡς τὸν οἶκον τοῦ Ἱεροβοὰμ υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, καὶ ὡς τὸν οἶκον τοῦ Βαασὰ υἱοῦ τοῦ Ἀχιά, διὰ τὸν παροργισμὸν τὸν ὁποῖον μὲ παρώργιαας, καὶ ἔκαμες τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ. Καὶ περὶ τῆς Ἰεζάβελ ἔτι ἐλάλησεν Κύριος, λέγων, Οἱ κύνες θέλουσι καταφάγει τὴν Ἰεζάβελ πλησίον τοῦ προτειχίσματος τῆς Ἰεζραέλ· ὅστις ἐκ τοῦ Ἀχαὰβ ἀποθάνῃ ἐν τῇ πόλει, οἱ κύνες θέλουσι καταφάγει αὐτόν· καὶ ὅστις ἀποθάνῃ ἐν τῷ ἀγρῷ, τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ θέλουσι καταφάγει αὐτόν.

Οὐδεὶς τῳόντι δὲν ἐστάθη ὅμοιος τοῦ Ἀχαάβ, ὅστις ἐπώλησεν ἑαυτὸν εἰς τὸ νὰ πράττῃ πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὅπως ἐκίνει αὐτὸν Ἰεζάβελ γυνή αὐτοῦ. Καὶ ἔπραξε βδελυρὰ σφόδρα ἀκολουθῶν τὰ εἴδωλα, κατὰ πάντα ὅσα ἔπραττον οἱ Ἀμορραῖοι, τοὺς ὁποίους Κύριος ἐξεδίωξεν ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ. Ὡς δὲ ἤκουσεν Ἀχαὰβ τοὺς λόγους τούτους, διέρρηξε τὰ ἱμάτια αὑτοῦ καὶ ἔβαλε σάκκον ἐπὶ τὴν σάρκα αὑτοῦ καὶ ἐνήστευσε, καὶ ἐκοίτετο περιτετυλιγμένος σάκκον καὶ ἐβάδιζε κεκυφώς. Ἦλθε δὲ λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς Ἠλίαν τὸν Θεσβίτην, λέγων, Εἶδες πῶς ἐταπεινώθη Ἀχαὰβ ἐνώπιόν μου; ἐπειδή ἐταπεινώθη ἐνώπιόν μου, δὲν θέλω φέρει τὸ κακὸν ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ· ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ θέλω φέρει τὸ κακὸν ἐπὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ.

Καὶ ἔπλυναν τὴν ἅμαξαν εἰς τὸ ὑδροστάσιον τῆς Σαμαρείας· ἔπλυναν ἔτι καὶ τὰ ὅπλα αὐτοῦ· καὶ ἔγλειψαν οἱ κύνες τὸ αἷμα αὐτοῦ, κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον ἐλάλησεν. Αἱ δὲ λοιπαὶ τῶν πράξεων τοῦ Ἀχαὰβ καὶ πάντα ὅσα ἔκαμε, καὶ ἐλεφάντινος οἶκος τὸν ὁποῖον ᾠκοδόμησε καὶ πᾶσαι αἱ πόλεις, τὰς ὁποίας ἔκτισε, δὲν εἶναι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τῶν χρονικῶν τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ;

Καὶ περιεπάτησεν εἰς πάσας τὰς ὁδοὺς Ἀσὰ τοῦ πατρὸς αὑτοῦ· δὲν ἐξέκλινεν ἀπ᾿ αὐτῶν, πράττων τὸ εὐθὲς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Οἱ ὑψηλοὶ ὅμως τόποι δὲν ἀφῃρέθησαν· λαὸς ἐθυσίαζεν ἔτι καὶ ἐθυμίαζεν ἐν τοῖς ὑψηλοῖς τόποις. Καὶ εἶχεν εἰρήνην Ἰωσαφὰτ μετὰ τοῦ βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ.

Ὀχοζίας υἱὸς τοῦ Ἀχαὰβ ἐβασίλευσεν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ ἐν Σαμαρείᾳ, τὸ δέκατον ἕβδομον ἔτος τοῦ Ἰωσαφὰτ βασιλέως τοῦ Ἰούδα· καὶ ἐβασίλευσε δύο ἔτη ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ. Καὶ ἔπραξε τὰ πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ περιεπάτησεν εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ πατρὸς αὑτοῦ καὶ εἰς τὴν ὁδὸν τῆς μητρὸς αὑτοῦ καὶ εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ Ἱεροβοὰμ υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὅστις ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ· διότι ἐλάτρευσε τὸν Βάαλ καὶ προσεκύνησεν αὐτόν, καὶ παρώργισε Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ, κατὰ πάντα ὅσα ἔπραξεν πατήρ αὐτοῦ.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Οὕτω λέγει Κύριος· Ἐπειδή ἀπέστειλας μηνυτὰς νὰ ἐρωτήσωσι τὸν Βέελ-ζεβούλ, τὸν θεὸν τῆς Ἀκκαρών, ὡς ἐὰν δὲν ἦτο Θεὸς ἐν τῷ Ἰσραήλ διὰ νὰ ζητήσῃς τὸν λόγον αὐτοῦ, διὰ τοῦτο δὲν θέλεις καταβῆ ἀπὸ τῆς κλίνης, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνέβης, ἀλλ᾿ ἐξάπαντος θέλεις ἀποθάνει. Καὶ ἀπέθανε κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον ἐλάλησεν Ἠλίας· ἐβασίλευσε δὲ ἀντ᾿ αὐτοῦ Ἰωράμ, ἐν τῷ δευτέρῳ ἔτει τοῦ Ἰωράμ, υἱοῦ τοῦ Ἰωσαφάτ, βασιλέως τοῦ Ἰούδα· ἐπειδή δὲν εἶχεν υἱόν.

Ὁ δὲ Ἰωρὰμ υἱὸς τοῦ Ἀχαὰβ ἐβασίλευσεν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ ἐν Σαμαρείᾳ, τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τοῦ Ἰωσαφὰτ βασιλέως τοῦ Ἰούδα· καὶ ἐβασίλευσεν ἔτη δώδεκα. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, οὐχὶ ὅμως καθὼς πατήρ αὐτοῦ καὶ μήτηρ αὐτοῦ· διότι ἐσήκωσε τὸ ἄγαλμα τοῦ Βάαλ, τὸ ὁποῖον εἶχε κάμει πατήρ αὐτοῦ. Πλήν ἦτο προσκεκολλημένος εἰς τὰς ἁμαρτίας τοῦ Ἱεροβοὰμ υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὅστις ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ· δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπ᾿ αὐτῶν.

Ἐν δὲ τῷ πέμπτῳ ἔτει τοῦ Ἰωράμ, υἱοῦ τοῦ Ἀχαὰβ βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, βασιλεύοντος Ἰωσαφὰτ ἐπὶ τοῦ Ἰούδα, ἐβασίλευσεν Ἰωράμ, υἱὸς τοῦ Ἰωσαφὰτ βασιλέως τοῦ Ἰούδα. Τριάκοντα δύο ἐτῶν ἡλικίας ἦτο ὅτε ἐβασίλευσεν· ἐβασίλευσε δὲ ὀκτὼ ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ περιεπάτησεν ἐν τῇ ὁδῷ τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ, καθὼς ἔπραξεν οἶκος τοῦ Ἀχαάβ· διότι θυγάτηρ τοῦ Ἀχαὰβ ἦτο γυνή αὐτοῦ· καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Εἰκοσιδύο ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ὀχοζίας ὅτε ἐβασίλευσεν· ἐβασίλευσε δὲ ἕν ἔτος ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ τὸ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Γοθολία, θυγάτηρ τοῦ Ἀμρί, βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ περιεπάτησεν ἐν τῇ ὁδῷ τοῦ οἴκου τοῦ Ἀχαάβ, καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καθὼς οἶκος τοῦ Ἀχαάβ· διότι ἦτο γαμβρὸς τοῦ οἴκου τοῦ Ἀχαάβ.

Καὶ ὅτε ἦλθεν, ἰδού, οἱ ἄρχοντες τοῦ στρατεύματος ἐκάθηντο· καὶ εἶπεν, Ἔχω λόγον πρὸς σέ, ἄρχων. Καὶ Ἰηοῦ εἶπε, Πρὸς τίνα ἐκ πάντων ἡμῶν; δὲ εἶπε, πρὸς σέ, ἄρχων. Καὶ σηκωθεὶς εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον· καὶ ἐπέχεε τὸ ἔλαιον ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Οὕτω λέγει Κύριος Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· Σὲ ἔχρισα βασιλέα ἐπὶ τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου, ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ· καὶ θέλεις πατάξει τὸν οἶκον τοῦ Ἀχαὰβ τοῦ κυρίου σου, διὰ νὰ ἐκδικήσω τὰ αἵματα τῶν δούλων μου τῶν προφητῶν καὶ τὰ αἵματα πάντων τῶν δούλων τοῦ Κυρίου, ἐκ χειρὸς τῆς Ἰεζάβελ· διότι πᾶς οἶκος τοῦ Ἀχαὰβ θέλει ἐξολοθρευθῆ· καὶ θέλω ἀφανίσει ἐκ τοῦ Ἀχαὰβ τὸν οὐροῦντα εἰς τὸν τοῖχον καὶ τὸν κεκλεισμένον καὶ τὸν ἀφειμένον ἐν τῷ Ἰσραήλ·

Καὶ ἦλθεν Ἰηοῦ εἰς Ἰεζραέλ, καὶ ἀκούσασα Ἰεζάβελ, ἔβαψε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτῆς καὶ ἐκαλλώπισε τὴν κεφαλήν αὑτῆς καὶ διέκυψε διὰ τοῦ παραθύρου. Καί, ἐνῷ εἰσήρχετο εἰς τὴν πύλην Ἰηοῦ, εἶπεν, Εὐτύχησεν Ζιμβρί, φονεύσας τὸν κύριον αὑτοῦ; Ὁ δέ, ὑψώσας τὸ πρόσωπον αὑτοῦ πρὸς τὸ παράθυρον, εἶπε, Τίς εἶναι μετ᾿ ἐμοῦ; τίς; Καὶ ἔκυψαν πρὸς αὐτὸν δύο τρεῖς εὐνοῦχοι. Καὶ εἶπε, Ῥίψατε αὐτήν κάτω. Καὶ ἔρριψαν αὐτήν κάτω, καὶ ἐρραντίσθη ἐκ τοῦ αἵματος αὐτῆς πρὸς τὸν τοῖχον καὶ πρὸς τοὺς ἵππους· καὶ κατεπάτησεν αὐτήν. Καὶ ἀφοῦ εἰσῆλθε καὶ ἔφαγε καὶ ἔπιεν, εἶπεν, Ὑπάγετε νὰ ἴδητε τώρα τὴν κατηραμένην ταύτην, καὶ θάψατε αὐτήν· διότι εἶναι θυγάτηρ βασιλέως. Καὶ ὑπῆγαν διὰ νὰ θάψωσιν αὐτήν· πλήν δὲν εὕρηκαν εἰς αὐτήν παρὰ τὸ κρανίον καὶ τοὺς πόδας καὶ τὰς παλάμας τῶν χειρῶν. Καὶ ἐπιστρέψαντες ἀπήγγειλαν πρὸς αὐτόν. δὲ εἶπεν, Οὗτος εἶναι λόγος τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον ἐλάλησε διὰ τοῦ δούλου αὑτοῦ Ἠλία τοῦ Θεσβίτου, λέγων, Ἐν τῇ μερίδι τῆς Ἰεζραὲλ θέλουσι καταφάγει οἱ κύνες τὰς σάρκας τῆς Ἰεζάβελ· καὶ τὸ πτῶμα τῆς Ἰεζάβελ θέλει εἶσθαι ὡς κοπρία ἐπὶ προσώπου τοῦ ἀγροῦ ἐν τῇ μερίδι Ἰεζραέλ, ὥστε νὰ μή εἴπωσιν, Αὕτη εἶναι Ἰεζάβελ.

Τότε συνήθροισεν Ἰηοῦ πάντα τὸν λαὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, Ἀχαὰβ ἐδούλευσε τὸν Βάαλ ὀλίγον· Ἰηοῦ θέλει δουλεύσει αὐτὸν πολύ· τώρα λοιπὸν καλέσατε πρὸς ἐμὲ πάντας τοὺς προφήτας τοῦ Βάαλ, πάντας τοὺς λατρευτὰς αὐτοῦ καὶ πάντας τοὺς ἱερεῖς αὐτοῦ· ἄς μή λείψῃ μηδεὶς· διότι ἔχω θυσίαν μεγάλην εἰς τὸν Βάαλ· πᾶς ὅστις λείψῃ, δὲν θέλει ζήσει. Πλήν Ἰηοῦ ἔπραξε τοῦτο δολίως, ἐπὶ σκοπῷ νὰ ἐξολοθρεύσῃ τοὺς λατρευτὰς τοῦ Βάαλ. Καὶ εἶπεν Ἰηοῦ, Κηρύξατε πανήγυριν διὰ τὸν Βάαλ. Καὶ ἐκήρυξαν. Καὶ ἔπεμψεν Ἰηοῦ πρὸς πάντα τὸν Ἰσραήλ· καὶ ἦλθον πάντες οἱ λατρευταὶ τοῦ Βάαλ· καὶ δὲν ἔμεινεν οὐδεὶς, ὅστις δὲν ἦλθε. Καὶ ἦλθον εἰς τὸν οἶκον τοῦ Βάαλ· καὶ ἐπλήσθη οἶκος τοῦ Βάαλ, στόμα εἰς στόμα. Καὶ εἶπε πρὸς τὸν ἱματιοφύλακα, Ἐξάγαγε ἱμάτια διὰ πάντας τοὺς λατρευτὰς τοῦ Βάαλ. Καὶ ἐξήγαγεν εἰς αὐτοὺς τὰ ἱμάτια. Καὶ εἰσῆλθεν Ἰηοῦ καὶ Ἰωναδὰβ υἱὸς τοῦ Ῥηχὰβ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Βάαλ· καὶ εἶπε πρὸς τοὺς λατρευτὰς τοῦ Βάαλ, Ἐρευνήσατε καὶ ἰδέτε νὰ μή ἦναι ἐδὼ μὲ σᾶς μηδεὶς ἐκ τῶν δούλων τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ μόνον οἱ λατρευταὶ τοῦ Βάαλ. Καὶ ὅτε εἰσῆλθον διὰ νὰ προσφέρωσι θυσίας καὶ ὁλοκαυτώματα, Ἰηοῦ διέταξεν ἔξω ὀγδοήκοντα ἄνδρας καὶ εἶπεν, Ὅστις ἀφήσῃ νὰ διασωθῇ τις ἐκ τῶν ἀνθρώπων, τοὺς ὁποίους ἐγὼ ἔφερα εἰς τὰς χεῖράς σας, ζωή αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἀντὶ τῆς ζωῆς ἐκείνου.

Καὶ κατεσύντριψαν τὸ εἴδωλον τοῦ Βάαλ καὶ κατεκρήμνισαν τὸν οἶκον τοῦ Βάαλ, καὶ ἔκαμον αὐτὸν κοπρῶνα ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης.

Καὶ δὲν ἐπρόσεξεν Ἰηοῦ νὰ περιπατῇ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὑτοῦ ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ· δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἱεροβοάμ, ὅστις ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ.

Καὶ εἶδε, καὶ ἰδού, βασιλεὺς ἵστατο πλησίον τοῦ στύλου κατὰ τὸ ἔθος, καὶ οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ σαλπιγκταὶ πλησίον τοῦ βασιλέως· καὶ πᾶς λαὸς τῆς γῆς ἔχαιρε καὶ ἐσάλπιζε μὲ σάλπιγγας. Καὶ διέρρηξεν Γοθολία τὰ ἱμάτια αὑτῆς καὶ ἐβόησε, Προδοσία, προδοσία!

Καὶ ἔπραττεν Ἰωὰς τὸ εὐθὲς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, κατὰ πάσας τὰς ἡμέρας αὑτοῦ καθ᾿ ἄς ὡδήγει αὐτὸν Ἰωδαὲ ἱερεύς. Οἱ ὑψηλοὶ ὅμως τόποι δὲν ἀφῃρέθησαν· λαὸς ἐθυσίαζεν ἔτι καὶ ἐθυμίαζεν ἐν τοῖς ὑψηλοῖς τόποις.

Ἐν τῷ εἰκοστῷ τρίτῳ ἔτει τοῦ Ἰωάς, υἱοῦ τοῦ Ὀχοζίου, βασιλέως τοῦ Ἰούδα, ἐβασίλευσεν Ἰωάχαζ, υἱὸς τοῦ Ἰηοῦ, ἐπὶ Ἰσραήλ ἐν Σαμαρείᾳ, δεκαεπτὰ ἔτη. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ ἠκολούθησε τὰς ἁμαρτίας τοῦ Ἱεροβοὰμ υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὅστις ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ· δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπ᾿ αὐτῶν.

Ἐν τῷ τριακοστῷ ἑβδόμῳ ἔτει τοῦ Ἰωὰς βασιλέως τοῦ Ἰούδα, ἐβασίλευσεν Ἰωὰς υἱὸς τοῦ Ἰωάχαζ ἐπὶ Ἰσραήλ ἐν Σαμαρείᾳ, δεκαὲξ ἔτη. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ πασῶν τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἱεροβοὰμ υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὅστις ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ· εἰς αὐτὰς περιεπάτησεν.

Ἐν τῷ δευτέρῳ ἔτει τοῦ Ἰωάς, υἱοῦ τοῦ Ἰωάχαζ βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, ἐβασίλευσεν Ἀμασίας, υἱὸς τοῦ Ἰωὰς βασιλέως τοῦ Ἰούδα. Εἰκοσιπέντε ἐτῶν ἡλικίας ἦτο ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσεν εἰκοσιεννέα ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ. Τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Ἰωαδὰν ἐξ Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἔπραξε τὸ εὐθὲς ἐνώπιον Κυρίου, πλήν οὐχὶ ὡς Δαβὶδ πατήρ αὐτοῦ· ἔπραξε κατὰ πάντα ὅσα εἶχε πράξει Ἰωὰς πατήρ αὐτοῦ. Οἱ ὑψηλοὶ ὅμως τόποι δὲν ἀφῃρέθησαν· λαὸς ἐθυσίαζεν ἔτι καὶ ἐθυμίαζεν ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους.

Ἐν τῷ δεκάτῳ πέμπτῳ ἔτει τοῦ Ἀμασίου, υἱοῦ τοῦ Ἰωάς, βασιλέως τοῦ Ἰούδα, ἐβασίλευσεν ἐν Σαμαρείᾳ Ἱεροβοὰμ υἱὸς τοῦ Ἰωάς, βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, ἔτη τεσσαράκοντα καὶ ἕν. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ πασῶν τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἱεροβοὰμ υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὅστις ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ.

Ἐν τῷ εἰκοστῷ ἑβδόμῳ ἔτει τοῦ Ἱεροβοὰμ βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ ἐβασίλευσεν Ἀζαρίας, υἱὸς τοῦ Ἀμασίου, βασιλέως τοῦ Ἰούδα. Δεκαὲξ ἐτῶν ἡλικίας ἦτο ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσε πεντήκοντα δύο ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Ἰεχολία, ἐξ Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἔπραξε τὸ εὐθὲς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, κατὰ πάντα ὅσα εἶχε πράξει Ἀμασίας πατήρ αὐτοῦ. Πλήν οἱ ὑψηλοὶ τόποι δὲν ἀφηρέθησαν· λαὸς ἔτι ἐθυσίαζε καὶ ἐθυμίαζεν ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους. Καὶ ἐπάταξεν Κύριος τὸν βασιλέα, καὶ ἦτο λεπρὸς ἕως τῆς ἡμέρας τοῦ θανάτου αὑτοῦ καὶ κατῴκει ἐν οἰκίᾳ ἀποκεχωρισμένῃ. Ἦτο δὲ ἐπὶ τοῦ οἴκου Ἰωθὰμ υἱὸς τοῦ βασιλέως, κρίνων τὸν λαὸν τῆς γῆς.

Ἐν τῷ τριακοστῷ ὀγδόῳ ἔτει τοῦ Ἀζαρίου βασιλέως τοῦ Ἰούδα, Ζαχαρίας υἱὸς τοῦ Ἱεροβοὰμ ἐβασίλευσεν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ ἐν Σαμαρείᾳ, ἕξ μῆνας. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὡς εἶχον πράξει οἱ πατέρες αὐτοῦ· δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἱεροβοὰμ υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὅστις ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ.

Ἐβασίλευσε δὲ Σαλλοὺμ υἱὸς τοῦ Ἰαβεὶς ἐν τῷ τριακοστῷ ἐννάτῳ ἔτει τοῦ Ὀζίου βασιλέως τοῦ Ἰούδα, καὶ ἐβασίλευσεν ἕνα μῆνα ἐν Σαμαρείᾳ. Καὶ ἀνέβη Μεναήμ υἱὸς τοῦ Γαδεὶ ἀπὸ Θερσά, καὶ ἦλθεν εἰς Σαμάρειαν καὶ ἐκτύπησε τὸν Σαλλοὺμ τὸν υἱὸν τοῦ Ἰαβεὶς ἐν Σαμαρείᾳ, καὶ ἐθανάτωσεν αὐτὸν καὶ ἐβασίλευσεν ἀντ᾿ αὐτοῦ.

Ἐν τῷ τριακοστῷ ἐννάτῳ ἔτει τοῦ Ἀζαρίου βασιλέως τοῦ Ἰούδα, Μεναήμ υἱὸς τοῦ Γαδεὶ ἐβασίλευσεν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, δέκα ἔτη ἐν Σαμαρείᾳ. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· δὲν ἀπεμακρύνθη κατὰ πάσας τὰς ἡμέρας αὑτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἱεροβοὰμ υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὅστις ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ.

Ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔτει τοῦ Ἀζαρίου βασιλέως τοῦ Ἰούδα, Φακείας υἱὸς τοῦ Μεναήμ ἐβασίλευσεν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ ἐν Σαμαρείᾳ, δύο ἔτη. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἱεροβοὰμ υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὅστις ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ.

Ἐν τῷ πεντηκοστῷ δευτέρῳ ἔτει τοῦ Ἀζαρίου βασιλέως τοῦ Ἰούδα, Φεκὰ υἱὸς τοῦ Ῥεμαλία ἐβασίλευσεν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ ἐν Σαμαρείᾳ, εἴκοσι ἔτη. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἱεροβοὰμ υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὅστις ἔκαμε τὸν Ἰσραήλ νὰ ἁμαρτήσῃ.

Ἐν τῷ δευτέρῳ ἔτει τοῦ Φεκὰ υἱοῦ τοῦ Ῥεμαλία βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, ἐβασίλευσεν Ἰωθὰμ υἱὸς τοῦ Ὀζίου βασιλέως τοῦ Ἰούδα. Εἰκοσιπέντε ἐτῶν ἡλικίας ἦτο ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσε δεκαὲξ ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Ἱερουσὰ θυγάτηρ τοῦ Σαδώκ. Καὶ ἔπραξε τὸ εὐθὲς ἐνώπιον Κυρίου· ἔπραξε κατὰ πάντα ὅσα ἔπραξεν Ὀζίας πατήρ αὐτοῦ. Πλήν οἱ ὑψηλοὶ τόποι δὲν ἀφηρέθησαν· λαὸς ἔτι ἐθυσίαζε καὶ ἐθυμίαζεν ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους. Οὗτος ᾠκοδόμησε τὴν ὑψηλήν πύλην τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου.

Ἐν τῷ δεκάτῳ ἑβδόμῳ ἔτει τοῦ Φεκὰ υἱοῦ τοῦ Ῥεμαλία, ἐβασίλευσεν Ἄχαζ υἱὸς τοῦ Ἰωθάμ, βασιλέως τοῦ Ἰούδα. Εἴκοσι ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἄχαζ ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσε δεκαὲξ ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ. Δὲν ἔπραξεν ὅμως τὸ εὐθὲς ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὑτοῦ, ὡς Δαβὶδ πατήρ αὐτοῦ. Ἀλλὰ περιεπάτησεν ἐν τῇ ὁδῷ τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ, καὶ μάλιστα διεβίβασε τὸν υἱὸν αὑτοῦ διὰ τοῦ πυρός, κατὰ τὰ βδελύγματα τῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα Κύριος ἐξεδίωξεν ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ. Καὶ ἐθυσίαζε καὶ ἐθυμίαζεν ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους καὶ ἐπὶ τοὺς λόφους καὶ ὑποκάτω παντὸς πρασίνου δένδρου.

Ἐν τῷ δωδεκάτῳ ἔτει τοῦ Ἄχαζ βασιλέως τοῦ Ἰούδα, ἐβασίλευσεν Ὠσηὲ υἱὸς τοῦ Ἠλὰ ἐν Σαμαρείᾳ ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, ἐννέα ἔτη. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, πλήν οὐχὶ ὡς οἱ βασιλεῖς τοῦ Ἰσραήλ οἵτινες ἦσαν πρὸ αὐτοῦ.

Ἐν δὲ τῷ τρίτῳ ἔτει τοῦ Ὠσηὲ υἱοῦ τοῦ Ἠλά, βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, ἐβασίλευσεν Ἐζεκίας υἱὸς τοῦ Ἄχαζ βασιλέως τοῦ Ἰούδα. Εἰκοσιπέντε ἐτῶν ἡλικίας ἦτο, ὅτε ἐβασίλευσεν· ἐβασίλευσε δὲ εἰκοσιεννέα ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ τὸ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Ἀβί, θυγάτηρ τοῦ Ζαχαρίου. Καὶ ἔκαμε τὸ εὐθὲς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, κατὰ πάντα ὅσα ἔκαμε Δαβὶδ πατήρ αὐτοῦ. Αὐτὸς ἀφρεσε τοὺς ὑψηλοὺς τόπους καὶ κατέθραυσε τὰ ἀγάλματα καὶ κατέκοψε τὰ ἄλση καὶ κατεσύντριψε τὸν χάλκινον ὄφιν, τὸν ὁποῖον ἔκαμεν Μωϋσῆς· διότι ἕως τῶν ἡμερῶν ἐκείνων οἱ υἱοὶ τοῦ Ἰσραήλ ἐθυμίαζον εἰς αὐτόν· καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸν Νεουσθάν. Ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ ἤλπισε· καὶ δὲν ἐστάθη μετ᾿ αὐτὸν ὅμοιος αὐτοῦ μεταξὺ πάντων τῶν βασιλέων τοῦ Ἰούδα, ἀλλ᾿ οὐδὲ τῶν πρὸ αὐτοῦ· διότι προσεκολλήθη εἰς τὸν Κύριον· δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ ὄπισθεν αὐτοῦ, ἀλλ᾿ ἐφύλαξε τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, τὰς ὁποίας Κύριος προσέταξεν εἰς τὸν Μωϋσῆν.

Καὶ ἀπέστειλεν Ἐζεκίας βασιλεὺς τοῦ Ἰούδα πρὸς τὸν βασιλέα τῆς Ἀσσυρίας εἰς Λαχείς, λέγων, Ἡμάρτησα· ἀπόστρεψον ἀπ᾿ ἐμοῦ·, τι ἐπιβάλῃς ἐπ᾿ ἐμέ, θέλω βαστάσει αὐτό. Καὶ ἐπέβαλεν βασιλεὺς τῆς Ἀσσυρίας ἐπὶ τὸν Ἐζεκίαν τὸν βασιλέα τοῦ Ἰούδα, τριακόσια τάλαντα ἀργυρίου καὶ τριάκοντα τάλαντα χρυσίου. Καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν Ἐζεκίας ἅπαν τὸ ἀργύριον τὸ εὑρεθὲν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου καὶ ἐν τοῖς θησαυροῖς τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως. Κατ᾿ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἀπέκοψεν Ἐζεκίας τὰς θύρας τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τοὺς στύλους, τοὺς ὁποίους Ἐζεκίας βασιλεὺς τοῦ Ἰούδα εἶχε περισκεπάσει μὲ χρυσίον, καὶ ἔδωκεν αὐτὸ εἰς τὸν βασιλέα τῆς Ἀσσυρίας.

Καὶ ἠκροάσθη αὐτοὺς Ἐζεκίας καὶ ἔδειξεν εἰς αὐτοὺς πάντα τὸν οἶκον τῶν πολυτίμων αὑτοῦ πραγμάτων, τὸν ἄργυρον καὶ τὸν χρυσὸν καὶ τὰ ἀρώματα καὶ τὰ πολύτιμα μύρα καὶ ὅλην τὴν ὁπλοθήκην αὑτοῦ καὶ πᾶν, τι εὑρίσκετο ἐν τοῖς θησαυροῖς αὑτοῦ· δὲν ἦτο οὐδὲν ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ οὐδὲ ὑπὸ πᾶσαν τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον Ἐζεκίας δὲν ἔδειξεν εἰς αὐτούς. Τότε ἦλθεν Ἡσαΐας προφήτης πρὸς τὸν βασιλέα Ἐζεκίαν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Τί λέγουσιν οὗτοι οἱ ἄνθρωποι; καὶ πόθεν ἦλθον πρὸς σέ; Καὶ εἶπεν Ἐζεκίας, Ἀπὸ γῆς μακρᾶς ἔρχονται, ἀπὸ Βαβυλῶνος. Ὁ δὲ εἶπε, Τί εἶδον ἐν τῷ οἴκῳ σου; Καὶ ἀπεκρίθη Ἐζεκίας, Εἶδον πᾶν, τι εἶναι ἐν τῷ οἴκῳ μου· δὲν εἶναι οὐδὲν ἐν τοῖς θησαυροῖς μου, τὸ ὁποῖον δὲν ἔδειξα εἰς αὐτούς. Τότε εἶπεν Ἡσαΐας πρὸς τὸν Ἐζεκίαν, Ἄκουσον τὸν λόγον τοῦ Κυρίου· Ἰδού, ἔρχονται ἡμέραι, καθ᾿ ἄς πᾶν, τι εἶναι ἐν τῷ οἴκῳ σου καὶ, τι οἱ πατέρες σου ἐναπεταμίευσαν μέχρι τῆς ἡμέρας ταύτης, θέλει μετακομισθῆ εἰς τὴν Βαβυλῶνα· δὲν θέλει μείνει οὐδὲν, λέγει Κύριος·

Δώδεκα ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Μανασσῆς, ὅτε ἐβασίλευσεν· ἐβασίλευσε δὲ πεντήκοντα πέντε ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Ἐφσιβά. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, κατὰ τὰ βδελύγματα τῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα ἐξεδίωξεν Κύριος ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ. Καὶ ἀνῳκοδόμησε τοὺς ὑψηλοὺς τόπους, τοὺς ὁποίους Ἐζεκίας πατήρ αὐτοῦ κατέστρεψε· καὶ ἀνήγειρε θυσιαστήρια εἰς τὸν Βάαλ καὶ ἔκαμεν ἄλσος, καθὼς ἔκαμεν Ἀχαὰβ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ· καὶ προσεκύνησε πᾶσαν τὴν στρατιὰν τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐλάτρευσεν αὐτά. Καὶ ᾠκοδόμησε θυσιαστήρια ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου, περὶ τοῦ ὁποίου Κύριος εἶπεν, Ἐν Ἱερουσαλήμ θέλω θέσει τὸ ὄνομά μου. Καὶ ᾠκοδόμησε θυσιαστήρια εἰς πᾶσαν τὴν στρατιὰν τοῦ οὐρανοῦ, ἐντὸς τῶν δύο αὐλῶν τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου. Καὶ διεβίβασε τὸν υἱὸν αὑτοῦ διὰ τοῦ πυρός, καὶ προεμάντευε καιρούς, καὶ ἔκαμνεν οἰωνισμούς, καὶ ἐσύστησεν ἀνταποκριτὰς δαιμονίων καὶ ἐπαοιδούς· ἔπραξε πολλὰ πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ παροργίσῃ αὐτόν. Καὶ ἔστησε τὸ γλυπτὸν τοῦ ἄλσους, τὸ ὁποῖον ἔκαμεν, ἐν τῷ οἴκῳ, περὶ τοῦ ὁποίου Κύριος εἶπε πρὸς τὸν Δαβὶδ καὶ πρὸς τὸν Σολομῶντα τὸν υἱὸν αὐτοῦ, Ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ καὶ ἐν Ἱερουσαλήμ, τὴν ὁποίαν ἐξέλεξα ἀπὸ πασῶν τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ, θέλω θέσει τὸ ὄνομά μου εἰς τὸν αἰῶνα·

Καὶ αἷμα ἔτι ἀθῷον ἔχυσεν Μανασσῆς πολὺ σφόδρα, ἑωσοῦ ἐνέπλησε τὴν Ἱερουσαλήμ ἀπ᾿ ἄκρου ἕως ἄκρου· ἐκτὸς τῆς ἁμαρτίας αὑτοῦ, διὰ τῆς ὁποίας ἔκαμε τὸν Ἰούδαν νὰ ἁμαρτήσῃ, πράξας πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Εἰκοσιδύο ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἀμὼν ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσε δύο ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Μεσουλλεμέθ, θυγάτηρ τοῦ Ἀροὺς ἀπὸ Ἰοτεβά. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καθὼς ἔπραξε Μανασσῆς πατήρ αὐτοῦ. Καὶ περιεπάτησεν εἰς πάσας τὰς ὁδούς, εἰς τὰς ὁποίας περιεπάτησεν πατήρ αὐτοῦ· καὶ ἐλάτρευσε τὰ εἴδωλα, τὰ ὁποῖα ἐλάτρευσεν πατήρ αὐτοῦ, καὶ προσεκύνησεν αὐτά. Καὶ ἐγκατέλιπε Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων αὑτοῦ καὶ δὲν περιεπάτησεν εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου.

Ὀκτὼ ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἰωσίας ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσεν ἐν Ἱερουσαλήμ ἔτη τριάκοντα καὶ ἕν· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Ἰεδιδά, θυγάτηρ τοῦ Ἀδαΐου, ἀπὸ Βοσκάθ. Καὶ ἔπραξε τὸ εὐθὲς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ περιεπάτησεν εἰς πάσας τὰς ὁδοὺς Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὑτοῦ, καὶ δὲν ἐξέκλινε δεξιὰ ἀριστερά.

Εἶπε δὲ Χελκίας ἱερεὺς μέγας πρὸς Σαφὰν τὸν γραμματέα, Εὕρηκα τὸ βιβλίον τοῦ νόμου ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου. Καὶ ἔδωκεν Χελκίας τὸ βιβλίον εἰς τὸν Σαφάν, καὶ ἀνέγνωσεν αὐτό. Καὶ ἦλθε Σαφὰν γραμματεύς πρὸς τὸν βασιλέα καὶ ἀνέφερε λόγον πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπεν, Οἱ δοῦλοί σου ἐσύναξαν τὸ ἀργύριον τὸ εὑρεθὲν ἐν τῷ οἴκῳ, καὶ παρέδωκαν αὐτό εἰς τὴν χεῖρα τῶν ποιούντων τὰ ἔργα, τῶν ἐπιστατούντων εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου. Καὶ ἀπήγγειλε Σαφὰν γραμματεὺς πρὸς τὸν βασιλέα, λέγων, Χελκίας ἱερεὺς ἔδωκεν εἰς ἐμὲ βιβλίον. Καὶ ἀνέγνωσεν αὐτὸ Σαφὰν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Καὶ ὡς ἤκουσεν βασιλεὺς τοὺς λόγους τοῦ βιβλίου τοῦ νόμου, διέσχισε τὰ ἱμάτια αὑτοῦ. Καὶ προσέταξεν βασιλεὺς Χελκίαν τὸν ἱερέα καὶ Ἀχικὰμ τὸν υἱὸν τοῦ Σαφὰν καὶ Ἀχβὼρ τὸν υἱὸν τοῦ Μιχαΐου καὶ Σαφὰν τὸν γραμματέα καὶ Ἀσαΐαν τὸν δοῦλον τοῦ βασιλέως, λέγων, Ὑπάγετε, ἐρωτήσατε τὸν Κύριον περὶ ἐμοῦ καὶ περὶ τοῦ λαοῦ καὶ περὶ παντὸς τοῦ Ἰούδα, περὶ τῶν λόγων τοῦ βιβλίου τούτου, τὸ ὁποῖον εὑρέθη· διότι μεγάλη εἶναι ὀργή τοῦ Κυρίου ἐξαφθεῖσα ἐναντίον ἡμῶν, ἐπειδή οἱ πατέρες ἡμῶν δὲν ὑπήκουσαν εἰς τοὺς λόγους τοῦ βιβλίου τούτου, ὥστε νὰ πράττωσι κατὰ πάντα τὰ γεγραμμένα περὶ ἡμῶν.

Καὶ τὰ θυσιαστήρια τὰ ἐπὶ τοῦ δώματος τοῦ ὑπερῴου τοῦ Ἄχαζ, τὰ ὁποῖα ἔκαμον οἱ βασιλεῖς τοῦ Ἰούδα, καὶ τὰ θυσιαστήρια, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν Μανασσῆς ἐν ταῖς δύο αὐλαῖς τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου, κατέστρεψεν αὐτὰ βασιλεὺς καὶ κατεκρήμνισεν ἐκεῖθεν καὶ ἔρριψε τὴν σκόνην αὐτῶν εἰς τὸν χείμαρρον Κέδρων. Καὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους τοὺς κατὰ πρόσωπον τῆς Ἱερουσαλήμ, τοὺς ἐν δεξιᾷ τοῦ ὄρους τῆς διαφθορᾶς, τοὺς ὁποίους ᾠκοδόμησε Σολομὼν βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ διὰ τὴν Ἀστάρτην τὸ βδέλυγμα τῶν Σιδωνίων, καὶ διὰ τὸν Χεμὼς τὸ βδέλυγμα τῶν Μωαβιτῶν, καὶ διὰ τὸν Μελχὼμ τὸ βδέλυγμα τῶν υἱῶν Ἀμμών, ἐβεβήλωσεν βασιλεύς. Καὶ συνέτριψε τὰ ἀγάλματα καὶ κατέκοψε τὰ ἄλση καὶ ἐγέμισε τοὺς τόπους αὐτῶν ἀπὸ ὀστᾶ ἀνθρώπων.

Ἀφήρεσεν ἔτι Ἰωσίας καὶ τοὺς ἀνταποκριτὰς τῶν δαιμονίων καὶ τοὺς μάντεις καὶ τὰ ξόανα καὶ τὰ εἴδωλα καὶ πάντα τὰ βδελύγματα τὰ ὁποῖα ἐφαίνοντο ἐν τῇ γῇ τοῦ Ἰούδα καὶ ἐν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ ἐκτελέσῃ τοὺς λόγους τοῦ νόμου τοὺς γεγραμμένους ἐν τῷ βιβλίῳ, τὸ ὁποῖον εὕρηκε Χελκίας ἱερεὺς ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου. Καὶ ὅμοιος αὐτοῦ δὲν ὑπῆρξε πρὸ αὐτοῦ βασιλεύς, ὅστις ἐπέστρεψεν εἰς τὸν Κύριον ἐξ ὅλης αὑτοῦ τῆς καρδίας καὶ ἐξ ὅλης αὑτοῦ τῆς ψυχῆς καὶ ἐξ ὅλης αὑτοῦ τῆς δυνάμεως, κατὰ πάντα τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως· οὐδὲ ἠγέρθη μετ᾿ αὐτὸν ὅμοιος αὐτοῦ. Πλήν Κύριος δὲν ἐστράφη ἀπὸ τοῦ θυμοῦ τῆς ὀργῆς αὑτοῦ τῆς μεγάλης, καθ᾿ ὅν ἐξήφθη ὀργή αὐτοῦ κατὰ τοῦ Ἰούδα, ἐξ αἰτίας πάντων τῶν παροργισμῶν, διὰ τῶν ὁποίων παρώργισεν αὐτὸν Μανασσῆς.

Εἰκοσιτριῶν ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἰωάχαζ, ὅτε ἐβασίλευσε· καὶ ἐβασίλευσε τρεῖς μῆνας ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Ἀμουτάλ, θυγάτηρ τοῦ Ἱερεμίου ἀπὸ Λιβνά. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, κατὰ πάντα ὅσα ἔπραξαν οἱ πατέρες αὐτοῦ.

Εἰκοσιπέντε ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἰωακείμ, ὅτε ἐβασίλευσεν· ἐβασίλευσε δὲ ἕνδεκα ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Ζεβουδά, θυγάτηρ τοῦ Φεδαίου ἀπὸ Ῥουμά. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, κατὰ πάντα ὅσα ἔπραξαν οἱ πατέρες αὐτοῦ.

Δεκαοκτὼ ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἰωαχείν, ὅτε ἐβασίλευσε· καὶ ἐβασίλευσε τρεῖς μῆνας ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Νεουσθά, θυγάτηρ τοῦ Ἐλναθὰν ἐξ Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, κατὰ πάντα ὅσα ἔπραξεν πατήρ αὐτοῦ.

Καὶ ἐξήγαγεν ἐκεῖθεν πάντας τοὺς θησαυροὺς τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου καὶ τοὺς θησαυροὺς τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως, καὶ κατέκοψε πάντα τὰ σκεύη τὰ χρυσά, τὰ ὁποῖα ἔκαμε Σολομὼν βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ ἐν τῷ ναῷ, τοῦ Κυρίου, καθὼς ἐλάλησεν Κύριος. Καὶ μετῴκισε πᾶσαν τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ πάντας τοὺς ἄρχοντας καὶ πάντας τοὺς δυνατοὺς πολεμιστάς, δέκα χιλιάδας αἰχμαλώτων, καὶ πάντας τοὺς ξυλουργοὺς καὶ σιδηρουργούς· δὲν ἔμεινεν εἰμή τὸ πτωχότερον μέρος τοῦ λαοῦ τῆς γῆς. Καὶ μετῴκισε τὸν Ἰωαχεὶν εἰς τὴν Βαβυλῶνα· καὶ τὴν μητέρα τοῦ βασιλέως καὶ τὰς γυναῖκας τοῦ βασιλέως καὶ τοὺς εὐνούχους αὐτοῦ καὶ τοὺς δυνατοὺς τῆς γῆς ἔφερεν αἰχμαλώτους ἐξ Ἱερουσαλήμ εἰς τὴν Βαβυλῶνα· καὶ πάντας τοὺς πολεμιστάς, ἑπτὰ χιλιάδας, καὶ τοὺς ξυλουργοὺς καὶ τοὺς σιδηρουργούς, χιλίους, πάντας δυνατοὺς καὶ ἐπιτηδείους εἰς πόλεμον· καὶ μετῴκισεν αὐτοὺς εἰς Βαβυλῶνα βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος.

Ἑνὸς καὶ εἴκοσι ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Σεδεκίας, ὅτε ἐβασίλευσεν· ἐβασίλευσε δὲ ἕνδεκα ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Ἀμουτάλ, θυγάτηρ τοῦ Ἱερεμίου ἀπὸ Λιβνά. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, κατὰ πάντα ὅσα ἔπραξεν Ἰωακείμ· διότι ἐξ ὀργῆς τοῦ Κυρίου κατὰ τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ τοῦ Ἰούδα, ἑωσοῦ ἀπέρριψεν αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου αὑτοῦ, ἔγεινε νὰ ἀποστατήσῃ Σεδεκίας κατὰ τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος.

Καὶ συνέλαβον τὸν βασιλέα καὶ ἀνήγαγον αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα τῆς Βαβυλῶνος εἰς Ῥιβλά· καὶ ἐπρόφεραν καταδίκην ἐπ᾿ αὐτόν. Καὶ ἔσφαξαν τοὺς υἱοὺς τοῦ Σεδεκίου ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ, καὶ ἐξετύφλωσαν τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ Σεδεκίου, καὶ δέσαντες αὐτὸν μὲ δύο χαλκίνας ἁλύσεις, ἔφεραν αὐτὸν εἰς Βαβυλῶνα.

Οὕτως ἀπέθανεν Σαούλ, διὰ τὴν ἀνομίαν αὑτοῦ τὴν ὁποίαν ἠνόμησεν εἰς τὸν Κύριον, ἐναντίον τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον δὲν ἐφύλαξε· καὶ ἔτι διότι ἐζήτησεν ἄνθρωπον ἔχοντα πνεῦμα μαντείας, διὰ νὰ ἐρωτήσῃ, καὶ δὲν ἠρώτησε τὸν Κύριον· διὰ τοῦτο ἐθανάτωσεν αὐτὸν καὶ ἔστρεψε τὴν βασιλείαν εἰς τὸν Δαβὶδ τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεσσαί.

Τότε συνήχθη πᾶς Ἰσραήλ πρὸς τὸν Δαβὶδ εἰς Χεβρών, λέγοντες, Ἰδού, ὀστοῦν σου καὶ σὰρξ σου εἴμεθα. Καὶ πρότερον ἔτι καὶ ὅτε ἐβασίλευεν Σαούλ, σὺ ἦσο ἐξάγων καὶ εἰσάγων τὸν Ἰσραήλ· καὶ πρὸς σὲ εἶπε Κύριος Θεὸς σου, σὺ θέλεις ποιμάνει τὸν λαὸν μου τὸν Ἰσραήλ, καὶ σὺ θέλεις εἶσθαι ἡγεμὼν ἐπὶ τὸν λαὸν μου τὸν Ἰσραήλ.

Ἐξέλεξε δὲ Κύριος Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ ἐμὲ ἐκ παντὸς τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς μου, διὰ νὰ ἦμαι βασιλεὺς ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ εἰς τὸν αἰῶνα· διότι ἐξέλεξε τὸν Ἰούδαν ἄρχοντα· ἐκ δὲ τοῦ οἴκου τοῦ Ἰούδα ἐξέλεξε τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς μου· μεταξὺ δὲ τῶν υἱῶν τοῦ πατρὸς μου ἐμὲ ηὐδόκησε νὰ κάμῃ βασιλέα ἐπὶ πάντα τὸν Ἰσραήλ· καὶ ἐκ πάντων τῶν υἱῶν μου, διότι Κύριος πολλοὺς υἱοὺς ἔδωκεν εἰς ἐμέ, ἐξέλεξε Σολομῶντα τὸν υἱὸν μου, διὰ νὰ καθίσῃ ἐπὶ τὸν θρόνον τῆς βασιλείας τοῦ Κυρίου, ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ.

Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, Σολομὼν υἱὸς σου, αὐτὸς θέλει οἰκοδομήσει τὸν οἶκόν μου καὶ τὰς αὐλὰς μου· διότι αὐτὸν ἐξέλεξα υἱὸν εἰς ἐμέ, καὶ ἐγὼ θέλω εἶσθαι πατήρ εἰς αὐτόν· καὶ θέλω στερεώσει τὴν βασιλείαν αὐτοῦ ἕως αἰῶνος, ἐὰν μένῃ σταθερὸς εἰς τὸ νὰ ἐκτελῇ τὰς ἐντολὰς μου καὶ τὰς κρίσεις μου, καθὼς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ. Τώρα λοιπόν, ἐνώπιον παντὸς τοῦ Ἰσραήλ τῆς συναγωγῆς τοῦ Κυρίου καὶ εἰς ἐπήκοον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, πρὸς ἐσᾶς λέγω, Φυλάττετε καὶ ζητεῖτε πάσας τὰς ἐντολὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ σας· διὰ νὰ κυριεύητε τὴν γῆν ταύτην τὴν ἀγαθήν, καὶ νὰ ἀφήσητε αὐτήν ὕστερον ἀπὸ σᾶς κληρονομίαν εἰς τοὺς υἱοὺς σας διὰ παντός.

Οὕτω Δαβὶδ υἱὸς τοῦ Ἰεσσαὶ ἐβασίλευσεν ἐπὶ πάντα τὸν Ἰσραήλ· καὶ καιρὸς τὸν ὁποῖον ἐβασίλευσεν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ ἦτο τεσσαράκοντα ἔτη· ἑπτὰ ἔτη ἐβασίλευσεν ἐν Χεβρὼν καὶ τριάκοντα τρία ἐβασίλευσεν ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἐτελεύτησεν εἰς γῆρας καλόν, πλήρης ἡμερῶν, πλούτου καὶ δόξης· καὶ ἐβασίλευσεν ἀντ᾿ αὐτοῦ Σολομὼν υἱὸς αὐτοῦ.

Καὶ ἐκραταιώθη Σολομὼν υἱὸς τοῦ Δαβὶδ εἰς τὴν βασιλείαν αὑτοῦ· καὶ Κύριος Θεὸς αὐτοῦ ἦτο μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἐμεγάλυνεν αὐτὸν εἰς ἄκρον. Καὶ ἐλάλησεν Σολομὼν πρὸς πάντα τὸν Ἰσραήλ, πρὸς τοὺς χιλιάρχους καὶ ἑκατοντάρχους καὶ πρὸς τοὺς κριτὰς καὶ πρὸς πάντας τοὺς ἄρχοντας παντὸς τοῦ Ἰσραήλ, τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριῶν· καὶ ὑπῆγαν Σολομὼν καὶ πᾶσα σύναξις μετ᾿ αὐτοῦ εἰς τὸν ὑψηλὸν τόπον τὸν ἐν Γαβαών· διότι ἐκεῖ ἦτο σκηνή τοῦ μαρτυρίου τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν Μωϋσῆς, δοῦλος τοῦ Κυρίου, ἔκαμεν ἐν τῇ ἐρήμῳ. Ὁ δὲ Δαβὶδ εἶχεν ἀναβιβάσει τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ ἀπὸ Κιριὰθ-ἰαρεὶμ εἰς τὸν τόπον τὸν ὁποῖον προητοίμασεν Δαβὶδ δι᾿ αὐτήν· διότι εἶχε στήσει σκηνήν δι᾿ αὐτήν ἐν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ σταθεὶς Σολομὼν ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ Κυρίου, ἐνώπιον πάσης τῆς συναγωγῆς τοῦ Ἰσραήλ, ἐξέτεινε τὰς χεῖρας αὑτοῦ· διότι Σολομὼν ἔκαμε βάσιν χαλκίνην, ἔχουσαν πέντε πηχῶν μῆκος, καὶ πέντε πηχῶν πλάτος, καὶ τριῶν πηχῶν ὕψος· καὶ ἔθεσεν αὐτήν ἐν τῷ μέσῳ τῆς αὐλῆς· καὶ σταθεὶς ἐπ᾿ αὐτῆς ἔπεσεν ἐπὶ τὰ γόνατα αὑτοῦ ἐνώπιον πάσης τῆς συναγωγῆς τοῦ Ἰσραήλ καὶ ἐξέτεινε τὰς χεῖρας αὑτοῦ πρὸς τὸν οὐρανόν, καὶ εἶπε, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, δὲν εἶναι Θεὸς ὅμοιός σου ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς· ὅστις φυλάττεις τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς δούλους σου, τοὺς περιπατοῦντας ἐνώπιόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ αὑτῶν·

Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσεν Σολομὼν προσευχόμενος, κατέβη τὸ πῦρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατέφαγε τὰ ὁλοκαυτώματα καὶ τὰς θυσίας· καὶ δόξα Κυρίου ἐνέπλησε τὸν οἶκον. Καὶ δὲν ἠδύναντο οἱ ἱερεῖς νὰ εἰσέλθωσιν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου, διότι δόξα Κυρίου ἐνέπλησε τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου. Πάντες δὲ οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ, βλέποντες τὸ πῦρ καταβαῖνον καὶ τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου ἐπὶ τὸν οἶκον, ἔπεσον κατὰ πρόσωπον ἐπὶ τὴν γῆν, ἐπὶ τὸ λιθόστρωτον, καὶ προσεκύνησαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Κύριον, λέγοντες, Ὅτι εἶναι ἀγαθός· ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ. Τότε βασιλεὺς καὶ πᾶς λαὸς προσέφεραν θυσίας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ ἐθυσίασεν βασιλεὺς Σολομὼν τὴν θυσίαν, εἰκοσιδύο χιλιάδας βοῶν καὶ ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδας προβάτων. Οὕτως ἐγκαινίασαν βασιλεὺς καὶ πᾶς λαὸς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἐφάνη Κύριος εἰς τὸν Σολομῶντα διὰ νυκτός, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἤκουσα τῆς προσευχῆς σου καὶ ἐξέλεξα τὸν τόπον τοῦτον εἰς ἐμαυτὸν διὰ οἶκον θυσίας. Ἐὰν κλείσω τὸν οὐρανὸν καὶ δὲν γίνηται βροχή, καὶ ἐὰν προστάξω τὴν ἀκρίδα νὰ καταφάγῃ τὴν γῆν, καὶ ἐὰν ἀποστείλω θανατικὸν μεταξὺ τοῦ λαοῦ μου, καὶ λαὸς μου, ἐπὶ τὸν ὁποῖον ἐκλήθη τὸ ὄνομά μου, ταπεινώσωσιν ἑαυτοὺς καὶ προσευχηθῶσι καὶ ἐκζητήσωσι τὸ πρόσωπόν μου καὶ ἐπιστρέψωσιν ἀπὸ τῶν ὁδῶν αὑτῶν τῶν πονηρῶν, τότε ἐγὼ θέλω ἐπακούσει ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ θέλω συγχωρήσει τὴν ἁμαρτίαν αὐτῶν καὶ θεραπεύσει τὴν γῆν αὐτῶν.

Καὶ ἐνεδυναμώθη βασιλεὺς Ῥοβοὰμ ἐν Ἱερουσαλήμ καὶ ἐβασίλευσε· διότι Ῥοβοὰμ ἦτο ἡλικίας τεσσαράκοντα καὶ ἑνὸς ἔτους ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσε δεκαεπτὰ ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ, τῇ πόλει τὴν ὁποίαν Κύριος ἐξέλεξεν ἐκ πασῶν τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ θέσῃ τὸ ὄνομα αὑτοῦ ἐκεῖ. Τῆς δὲ μητρὸς αὐτοῦ τὸ ὄνομα ἦτο Νααμὰ Ἀμμωνίτις. Καὶ ἔπραξε πονηρά, ἐπειδή δὲν προσήλωσε τὴν καρδίαν αὑτοῦ εἰς τὸ νὰ ἐκζητῇ τὸν Κύριον.

Καὶ ἔκαμον Ἀβιὰ καὶ λαὸς αὐτοῦ εἰς αὐτοὺς σφαγήν μεγάλην· καὶ ἔπεσαν τραυματίαι ἐκ τοῦ Ἰσραήλ πεντακόσιαι χιλιάδες ἀνδρῶν ἐκλεκτῶν.

Καὶ δὲν ἀνέλαβε πλέον δύναμιν Ἱεροβοὰμ ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ Ἀβιά· ἀλλ᾿ ἐπάταξεν αὐτὸν Κύριος, καὶ ἀπέθανε.

Καὶ ἔκαμεν Ἀσὰ τὸ καλὸν καὶ τὸ εὐθὲς ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὑτοῦ· διότι ἀφρεσε τὰ θυσιαστήρια τῶν ἀλλοτρίων θεῶν καὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους, καὶ κατεσύντριψε τὰ ἀγάλματα καὶ κατέκοψε τὰ ἄλση· καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ἰούδαν νὰ ἐκζητῶσι Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων αὑτῶν καὶ νὰ κάμνωσι τὸν νόμον καὶ τὰς ἐντολάς. Ἀφρεσεν ἔτι ἀπὸ πασῶν τῶν πόλεων τοῦ Ἰούδα τοὺς ὑψηλοὺς τόπους καὶ τὰ εἴδωλα· καὶ ἡσύχασε τὸ βασίλειον ἐνώπιον αὐτοῦ.

Οἱ ὑψηλοὶ ὅμως τόποι δὲν ἀφῃρέθησαν ἀπὸ τοῦ Ἰσραήλ· πλήν καρδία τοῦ Ἀσὰ ἦτο τελεία πάσας τὰς ἡμέρας αὐτοῦ.

Καὶ ὠργίσθη Ἀσὰ κατὰ τοῦ βλέποντος καὶ ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακήν· διότι ἠγανάκτησεν ἐναντίον αὐτοῦ διὰ τοῦτο. Καὶ κατέθλιψεν Ἀσὰ τινας ἐκ τοῦ λαοῦ ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ.

Ἠρρώστησε δὲ Ἀσὰ τοὺς πόδας αὑτοῦ ἐν τῷ τριακοστῷ ἐννάτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὑτοῦ, ἑωσοῦ ἀρρωστία αὐτοῦ ἔγεινε μεγίστη· ἀλλ᾿ οὐδὲ ἐν τῇ ἀρρωστίᾳ αὑτοῦ ἐξεζήτησε τὸν Κύριον, ἀλλὰ τοὺς ἰατρούς.

Καὶ ἦτο Κύριος μετὰ τοῦ Ἰωσαφάτ, ἐπειδή περιεπάτησεν ἐν ταῖς ὁδοῖς Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὑτοῦ ταῖς πρώταις, καὶ δὲν ἐξεζήτησε τοὺς Βααλείμ· ἀλλὰ τὸν Θεὸν τοῦ πατρὸς αὑτοῦ ἐξεζήτησε καὶ εἰς τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ περιεπάτησε καὶ οὐχὶ κατὰ τὰ ἔργα τοῦ Ἰσραήλ. Διὰ τοῦτο ἐστερέωσεν Κύριος τὴν βασιλείαν ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· καὶ πᾶς Ἰούδας ἔδωκε δῶρα εἰς τὸν Ἰωσαφάτ· καὶ ἀπέκτησε πλοῦτον καὶ δόξαν πολλήν. Καὶ ὑψώθη καρδία αὐτοῦ εἰς τὰς ὁδοὺς τοῦ Κυρίου· καὶ ἔτι ἀφρεσε τοὺς ὑψηλοὺς τόπους καὶ τὰ ἄλση ἀπὸ τοῦ Ἰούδα.

Καὶ Μιχαΐας εἶπεν, Ἀκούσατε λοιπὸν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου· εἶδον τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου αὑτοῦ καὶ πᾶσαν τὴν στρατιὰν τοῦ οὐρανοῦ παρισταμένην ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ καὶ ἐξ ἀριστερῶν αὐτοῦ. Καὶ εἶπε Κύριος, Τίς θέλει ἀπατήσει Ἀχαὰβ τὸν βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ, ὥστε νὰ ἀναβῇ καὶ νὰ πέσῃ ἐν Ῥαμὼθ-γαλαάδ; Καὶ μὲν ἐλάλησε λέγων οὕτως, δὲ λέγων οὕτως. Τότε ἐξῆλθε τὸ πνεῦμα καὶ ἐστάθη ἐνώπιον Κυρίου καὶ εἶπεν, Ἐγὼ θέλω ἀπατήσει αὐτόν. Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς αὐτό, Τίνι τρόπῳ; Καὶ εἶπε, Θέλω ἐξέλθει καὶ θέλω εἶσθαι πνεῦμα ψεύδους ἐν τῷ στόματι πάντων τῶν προφητῶν αὐτοῦ. Καὶ εἶπε Κύριος, Θέλεις ἀπατήσει καὶ μάλιστα θέλεις κατορθώσει· ἔξελθε καὶ κάμε οὕτω. Τωρα λοιπόν, ἰδού, Κύριος ἔβαλε πνεῦμα ψεύδους ἐν τῷ στόματι τούτων τῶν προφητῶν σου, καὶ ἐλάλησε Κύριος κακὸν ἐπὶ σέ.

Τότε πλησιάσας Σεδεκίας υἱὸς τοῦ Χαναανά, ἐρράπισε τὸν Μιχαΐαν ἐπὶ τὴν σιαγόνα καὶ εἶπε, Διὰ ποίας ὁδοῦ ἐπέρασε τὸ πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἀπ᾿ ἐμοῦ, διὰ νὰ λαλήσῃ πρὸς σέ; Καὶ εἶπεν Μιχαΐας, Ἰδού, θέλεις ἰδεῖ καθ᾿ ἥν ἡμέραν θέλεις εἰσέρχεσθαι ἀπὸ ταμείου εἰς ταμεῖον, διὰ νὰ κρυφθῇς. Καὶ εἶπεν βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, Πιάσατε τὸν Μιχαΐαν καὶ ἐπαναφέρετε αὐτὸν πρὸς Ἀμὼν τὸν ἄρχοντα τῆς πόλεως, καὶ πρὸς Ἰωὰς τὸν υἱὸν τοῦ βασιλέως, καὶ εἴπατε, Οὕτω λέγει βασιλεύς· Βάλετε τοῦτον εἰς τὴν φυλακήν καὶ τρέφετε αὐτὸν μὲ ἄρτον θλίψεως καὶ μὲ ὕδωρ θλίψεως, ἑωσοῦ ἐπιστρέψω ἐν εἰρήνῃ. Καὶ εἶπεν Μιχαΐας, Ἐὰν τῳόντι ἐπιστρέψῃς ἐν εἰρήνῃ, Κύριος δὲν ἐλάλησε δι᾿ ἐμοῦ. Καὶ εἶπεν, Ἀκούσατε σεῖς, πάντες οἱ λαοί.

Ἄνθρωπος δὲ τις, τοξεύσας ἀσκόπως, ἐκτύπησε τὸν βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ μεταξὺ τῶν ἀρθρώσεων τοῦ θώρακος· δὲ εἶπεν πρὸς τὸν ἠνίοχον, Στρέψον τὴν χεῖρά σου καὶ ἔκβαλέ με ἐκ τοῦ στρατεύματος, διότι ἐπληγώθην. Καὶ ἐμεγαλύνθη μάχη ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ· δὲ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ ἵστατο ἐπὶ τῆς ἁμάξης ἀντικρὺ τῶν Συρίων ἕως ἑσπέρας· καὶ περὶ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου ἀπέθανε.

Μετὰ δὲ ταῦτα ἡνώθη Ἰωσαφὰτ βασιλεὺς τοῦ Ἰούδα μετὰ τοῦ Ὀχοζίου βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, ὅστις ἔπραξε λίαν ἀσεβῶς. Ἡνώθη δὲ μετ᾿ αὐτοῦ, διὰ νὰ κάμωσι πλοῖα, τὰ ὁποῖα νὰ πλεύσωσιν εἰς Θαρσείς· καὶ ἔκαμον τὰ πλοῖα ἐν Ἐσιὼν-γάβερ. Τότε Ἐλιέζερ υἱὸς τοῦ Δωδανὰ ἀπὸ Μαρησὰ προεφήτευσεν ἐναντίον τοῦ Ἰωσαφάτ, λέγων, Ἐπειδή ἡνώθης μετὰ τοῦ Ὀχοζίου, Κύριος ἔθραυσε τὰ ἔργα σου. Καὶ συνετρίβησαν τὰ πλοῖα καὶ δὲν ἠδυνήθησαν νὰ ὑπάγωσιν εἰς Θαρσείς.

Τριάκοντα δύο ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἰωρὰμ ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσεν ὀκτὼ ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ περιεπάτησεν ἐν τῇ ὁδῷ τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ, καθὼς ἔκαμεν οἶκος τοῦ Ἀχαάβ· διότι θυγάτηρ τοῦ Ἀχαὰβ ἦτο γυνή αὐτοῦ· καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον Κυρίου.

Ὁ Κύριος ἔτι διήγειρεν ἐναντίον τοῦ Ἰωρὰμ τὸ πνεῦμα τῶν Φιλισταίων καὶ τῶν Ἀράβων, τῶν πλησιοχώρων τῶν Αἰθιόπων· καὶ ἀνέβησαν κατὰ τοῦ Ἰούδα καὶ ἐφώρμησαν ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ διήρπασαν πάντα τὰ ὑπάρχοντα τὰ εὑρεθέντα ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ βασιλέως, καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ ἔτι καὶ τὰς γυναῖκας αὐτοῦ· ὥστε δὲν ἔμεινεν εἰς αὐτὸν ἄλλος υἱός, εἰμή Ἰωάχαζ, νεώτερος τῶν υἱῶν αὐτοῦ. Μετὰ δὲ πάντα ταῦτα ἐπάταξεν αὐτὸν Κύριος εἰς τὰ ἐντόσθια αὐτοῦ μὲ ἀρρωστίαν ἀνίατον· καὶ προϊόντος τοῦ καιροῦ, μετὰ παρέλευσιν δύο ἐτῶν, ἐξῆλθον τὰ ἐντόσθια αὐτοῦ, ἐκ τῆς ἀρρωστίας αὐτοῦ, καὶ ἀπέθανε μὲ πόνους σκληρούς. δὲ λαὸς αὐτοῦ δὲν ἔκαμεν εἰς αὐτὸν καῦσιν, κατὰ τὴν καῦσιν τῶν πατέρων αὐτοῦ.

Τεσσαράκοντα δύο ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ὀχοζίας ὅτε ἐβασίλευσεν, ἐβασίλευσε δὲ ἕν ἔτος ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Γοθολία, θυγάτηρ τοῦ Ἀμρί. Καὶ αὐτὸς περιεπάτησεν ἐν ταῖς ὁδοῖς τοῦ οἴκου Ἀχαάβ· διότι μήτηρ αὐτοῦ ἦτο σύμβουλος αὐτοῦ εἰς τὸ ἁμαρτάνειν. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καθὼς οἶκος Ἀχαάβ· διότι μετὰ τὸν θάνατον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, αὐτοὶ ἦσαν οἱ σύμβουλοι αὐτοῦ διὰ τὸν ἀφανισμὸν αὐτοῦ.

Καὶ ἐζήτησε τὸν Ὀχοζίαν· καὶ συνέλαβον αὐτὸν κρυπτόμενον ἐν Σαμαρείᾳ καὶ ἔφεραν αὐτὸν πρὸς τὸν Ἰηοῦ· καὶ ἐθανάτωσαν αὐτὸν καὶ ἔθαψαν αὐτόν· διότι εἶπον, Υἱὸς τοῦ Ἰωσαφὰτ εἶναι, ὅστις ἐξεζήτησε τὸν Κύριον ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὑτοῦ. Καὶ οἶκος Ὀχοζίου δὲν εἶχε δύναμιν νὰ κρατήσῃ πλέον τὴν βασιλείαν.

Καὶ ἀκούσασα Γοθολία τὴν φωνήν τοῦ λαοῦ τρέχοντος καὶ εὐφημοῦντος τὸν βασιλέα, ἦλθε πρὸς τὸν λαὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου. Καὶ εἶδε, καὶ ἰδού, βασιλεὺς ἵστατο πλησίον τοῦ στύλου αὑτοῦ ἐν τῇ εἰσόδῳ, καὶ οἱ ἄρχοντες καὶ αἱ σάλπιγγες πλησίον τοῦ βασιλέως· καὶ πᾶς λαὸς τῆς γῆς ἔχαιρε καὶ ἐσάλπιζον ἐν ταῖς σάλπιγξι, καὶ οἱ ψαλτῳδοὶ ἔψαλλον ἐν τοῖς μουσικοῖς ὀργάνοις καὶ ὅσοι ἦσαν ἐπιστήμονες εἰς τὸ ὑμνῳδεῖν· τότε διέρρηξεν Γοθολία τὰ ἱμάτια αὑτῆς καὶ εἶπε, Προδοσία. Προδοσία.

Καὶ ἔκαμεν Ἰωδαὲ διαθήκην ἀναμέσον ἑαυτοῦ καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ βασιλέως, ὅτι θέλουσιν εἶσθαι λαὸς τοῦ Κυρίου. Καὶ εἰσῆλθον πᾶς λαὸς εἰς τὸν οἶκον τοῦ Βάαλ, καὶ ἐκρήμνισαν αὐτὸν καὶ τὰ θυσιαστήρια αὐτοῦ καὶ τὰ εἴδωλα αὐτοῦ κατεσύντριψαν· καὶ Ματθὰν τὸν ἱερέα τοῦ Βάαλ ἐθανάτωσαν ἔμπροσθεν τῶν θυσιαστηρίων. Καὶ ἔδωκεν Ἰωδαὲ τὴν ἐπιτήρησιν τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου εἰς τὰς χεῖρας τῶν ἱερέων τῶν Λευϊτῶν, τοὺς ὁποίους Δαβὶδ διρεσεν ἐπὶ τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ προσφέρωσι ὁλοκαυτώματα τοῦ Κυρίου, ὡς εἶναι γραμμένον ἐν τῷ νόμῳ τοῦ Μωϋσέως, εὐφροσύνη καὶ ἐν ᾠδαῖς, κατὰ τὴν διάταξιν τοῦ Δαβίδ.

Ἑπτὰ ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἰωὰς ὅτε ἐβασίλευσεν· ἐβασίλευσε δὲ τεσσαράκοντα ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Σιβιά, ἐκ Βήρ-σαβεέ. Καὶ ἔπραττεν Ἰωὰς τὸ εὐθὲς ἐνώπιον Κυρίου, πάσας τὰς ἡμέρας Ἰωδαὲ τοῦ ἱερέως.

Καὶ περιεχύθη τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ Ζαχαρίαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαὲ τοῦ ἱερέως, καὶ σταθεὶς ἐπάνωθεν τοῦ λαοῦ, εἶπε πρὸς αὐτούς, Οὕτω λέγει Θεός· Διὰ τί παραβαίνετε σεῖς τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου; δὲν θέλετε βεβαίως εὐοδωθῆ· ἐπειδή σεῖς ἐγκατελίπετε τὸν Κύριον, καὶ αὐτὸς ἐγκατέλιπεν ἐσᾶς. Καὶ συνώμοσαν κατ᾿ αὐτοῦ· καὶ ἐλιθοβόλησαν αὐτὸν μὲ λίθους διὰ προσταγῆς τοῦ βασιλέως ἐν τῇ αὐλῇ τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου. Καὶ δὲν ἐνεθυμήθη Ἰωὰς βασιλεὺς τὸ ἔλεος, τὸ ὁποῖον ἔκαμεν εἰς αὐτὸν Ἰωδαὲ πατήρ αὐτοῦ, ἀλλ᾿ ἐθανάτωσε τὸν υἱὸν αὐτοῦ· ἐνῷ δὲ ἀπέθνησκεν, εἶπεν, Κύριος ἄς ἴδῃ καὶ ἄς ἐκζητήσῃ.

Εἰκοσιπέντε ἐτῶν ἡλικίας ἐβασίλευσεν Ἀμασίας, καὶ ἐβασίλευσεν εἰκοσιεννέα ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Ἰωαδάν, ἐξ Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἔπραξε τὸ εὐθὲς ἐνώπιον Κυρίου, πλήν οὐχὶ ἐν καρδίᾳ τελείᾳ.

Καὶ ὕστερον ἀφοῦ ἐστράφη Ἀμασίας ἀπὸ ὄπισθεν τοῦ Κυρίου, ἔκαμον συνωμοσίαν κατ᾿ αὐτοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ ἔφυγεν εἰς Λαχείς· ἀπέστειλαν ὅμως κατόπιν αὐτοῦ εἰς Λαχεὶς καὶ ἐθανάτωσαν αὐτὸν ἐκεῖ.

Δεκαὲξ ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ὀζίας ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσε πεντήκοντα δύο ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Ἰεχολία ἐξ Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἔπραξε τὸ εὐθὲς ἐνώπιον Κυρίου, κατὰ πάντα ὅσα ἔπραξεν Ἀμασίας πατήρ αὐτοῦ. Καὶ ἐξεζήτει τὸν Θεὸν ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ Ζαχαρίου, τοῦ νοήμονος εἰς τὰς ὀράσεις τοῦ Θεοῦ· καὶ ὅσον καιρὸν ἐξεζήτει τὸν Κύριον, εὐώδονεν αὐτὸν Θεός.

Ἀλλ᾿ ἀφοῦ ἐκραταιώθη, ἐπήρθη καρδία αὐτοῦ εἰς διαφθοράν· καὶ ἠσέβησεν εἰς Κύριον τὸν Θεὸν αὑτοῦ καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου διὰ νὰ θυμιάσῃ ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τοῦ θυμιάματος. Καὶ Ἀζαρίας ἱερεὺς εἰσῆλθε κατόπιν αὐτοῦ, καὶ μετ᾿ αὐτοῦ ὀγδοήκοντα ἱερεῖς τοῦ Κυρίου, ἄνδρες δυνατοί· καὶ ἀντέστησαν εἰς τὸν Ὀζίαν τὸν βασιλέα καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν, Δὲν ἀνήκει εἰς σέ, Ὀζία, νὰ θυμιάσῃς εἰς τὸν Κύριον, ἀλλ᾿ εἰς τοὺς ἱερεῖς τοὺς υἱοὺς τοῦ Ἀαρών, τοὺς καθιερωμένους νὰ θυμιάζωσιν· ἔξελθε ἐκ τοῦ ἁγιαστηρίου· διότι ἠσέβησας· καὶ τοῦτο δὲν θέλει εἶσθαι πρὸς δόξαν εἰς σὲ παρὰ Κυρίου τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ Ὀζίας, ἔχων ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ θυμιατήριον διὰ νὰ θυμιάσῃ, ἐθυμώθη· καὶ ἐνῷ ἐθυμώθη πρὸς τοὺς ἱερεῖς, ἀνέτειλεν λέπρα ἐν τῷ μετώπῳ αὐτοῦ ἔμπροσθεν τῶν ἱερέων ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου, πλησίον τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος. Καὶ ἀνέβλεψεν εἰς αὐτὸν Ἀζαρίας ἱερεὺς πρῶτος καὶ πάντες οἱ ἱερεῖς, καὶ ἰδού, ἦτο λεπρὸς κατὰ τὸ μέτωπον αὑτοῦ· καὶ ἔσπευσαν νὰ ἐκβάλωσιν αὐτὸν ἐκεῖθεν· καὶ αὐτὸς μάλιστα ἔσπευσε νὰ ἐξέλθῃ, διότι ἐπάταξεν αὐτὸν Κύριος. Καὶ ἦτο Ὀζίας βασιλεὑς λεπρὸς ἕως τῆς ἡμέρας τοῦ θανάτου αὑτοῦ· καὶ κατῴκει ἐν οἴκῳ κεχωρισμένῳ λεπρός· διότι ἀπεκόπη ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου· ἦτο δὲ ἐπὶ τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως Ἰωθὰμ υἱὸς αὐτοῦ, κρίνων τὸν λαὸν τῆς γῆς.

Εἰκοσιπέντε ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἰωθὰμ ὅτε ἐβασίλευσε· καὶ ἐβασίλευσε δεκαὲξ ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Ἱερουσά, θυγάτηρ τοῦ Σαδώκ. Καὶ ἔπραξε τὸ εὐθὲς ἐνώπιον Κυρίου, κατὰ πάντα ὅσα ἔπραξεν Ὀζίας πατήρ αὐτοῦ· δὲν εἰσῆλθεν ὅμως εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου. Καὶ λαὸς ἦτο ἔτι διεφθαρμένος.

Εἴκοσι ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἄχαζ ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσε δεκαὲξ ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ· δὲν ἔπραξεν ὅμως τὸ εὐθὲς ἐνώπιον Κυρίου, ὡς Δαβὶδ πατήρ αὐτοῦ· ἀλλὰ περιεπάτησεν ἐν ταῖς ὁδοῖς τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ καὶ ἔκαμεν ἔτι εἴδωλα χωνευτὰ εἰς τοὺς Βααλείμ. Καὶ αὐτὸς ἐθυμίασεν ἐν τῇ κοιλάδι τοῦ υἱοῦ Ἐννὸμ καὶ διεβίβασε τὰ τέκνα αὑτοῦ διὰ τοῦ πυρός, κατὰ τὰ βδελύγματα τῶν ἐθνῶν τὰ ὁποῖα ἐξεδίωξεν Κύριος ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ.

Καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῆς στενοχωρίας αὑτοῦ ἔτι μᾶλλον παρηνόμησεν εἰς τὸν Κύριον αὐτὸς βασιλεὺς Ἄχαζ. Καὶ ἐθυσίαζεν εἰς τοὺς θεοὺς τῆς Δαμασκοῦ, τοὺς πατάξαντας αὐτόν· καὶ ἔλεγεν, Ἐπειδή οἱ θεοὶ τοῦ βασιλέως τῆς Συρίας βοηθοῦσιν αὐτούς, εἰς τούτους θέλω θυσιάσει, διὰ νὰ βοηθήσωσι καὶ ἐμέ. Ἐκεῖνοι ὅμως ἐστάθησαν φθορὰ αὐτοῦ καὶ παντὸς τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ συνήθροισεν Ἄχαζ τὰ σκεύη τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ, καὶ κατέκοψε τὰ σκεύη τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ καὶ ἔκλεισε τὰς θύρας τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου, καὶ ἔκαμεν εἰς ἑαυτὸν θυσιαστήρια ἐν πάσῃ γωνίᾳ ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἐν πάσῃ πόλει τοῦ Ἰούδα ἔκαμεν ὑψηλοὺς τόπους, διὰ νὰ θυμιάζῃ εἰς ἄλλους θεούς, καὶ παρώργισε Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων αὑτοῦ.

Ὁ Ἐζεκίας ἐβασίλευσεν ἡλικίας εἰκοσιπέντε ἐτῶν, καὶ ἐβασίλευσεν εἰκοσιεννέα ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ· τὸ δὲ ὄνομα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἦτο Ἀβιά, θυγάτηρ τοῦ Ζαχαρίου. Καὶ ἔπραξε τὸ εὐθὲς ἐνώπιον Κυρίου, κατὰ πάντα ὅσα ἔπραξε Δαβὶδ πατήρ αὐτοῦ. Οὗτος ἐν τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὑτοῦ, τὸν πρῶτον μῆνα, ἤνοιξε τὰς θύρας τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου καὶ ἐπεσκεύασεν αὐτάς.

Καὶ προσευχήθη περὶ τούτων Ἐζεκίας βασιλεὺς καὶ Ἡσαΐας προφήτης, υἱὸς τοῦ Ἀμώς, καὶ ἐβόησαν πρὸς τὸν οὐρανόν. Καὶ ἀπέστειλε Κύριος ἄγγελον, ὅστις ἠφάνισε πάντας τοὺς δυνατοὺς ἐν ἰσχύϊ καὶ τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς στρατηγοὺς ἐν τῷ στρατοπέδῳ τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας. Καὶ ἐπέστρεψε μὲ κατῃσχυμμένον πρόσωπον εἰς τὴν γῆν αὑτοῦ. Καὶ ὅτε εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ αὑτοῦ, οἱ ἐξελθόντες ἐκ τῶν σπλάγχνων αὐτοῦ ἐθανάτωσαν αὐτὸν ἐκεῖ ἐν μαχαίρᾳ. Καὶ ἔσωσεν Κύριος τὸν Ἐζεκίαν καὶ τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ ἐκ τῆς χειρὸς Σενναχειρεὶμ τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας καὶ ἐκ τῆς χειρὸς πάντων, καὶ ἠσφάλισεν αὐτοὺς κυκλόθεν. Καὶ ἔφεραν πολλοὶ δῶρα πρὸς τὸν Κύριον εἰς Ἱερουσαλήμ καὶ πολύτιμα πράγματα πρὸς Ἐζεκίαν τὸν βασιλέα τοῦ Ἰούδα· καὶ ἐμεγαλύνθη ἔκτοτε ἐνώπιον πάντων τῶν ἐθνῶν.

Ἐπὶ τῶν πρέσβεων ὅμως τῶν ἀρχόντων τῆς Βαβυλῶνος, οἵτινες ἔστειλαν πρὸς αὐτὸν διὰ νὰ ἐρευνήσωσι περὶ τοῦ θαύματος τοῦ γενομένου ἐν τῇ γῇ, Θεὸς ἐγκατέλιπεν αὐτόν, διὰ νὰ δοκιμάσῃ αὐτόν, ὥστε νὰ γνωρίσῃ πάντα τὰ ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ.

Δώδεκα ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Μανασσῆς ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσε πεντήκοντα πέντε ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, κατὰ τὰ βδελύγματα τῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα ἐξεδίωξεν Κύριος ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ· καὶ ἀνῳκοδόμησε τοὺς ὑψηλοὺς τόπους, τοὺς ὁποίους Ἐζεκίας πατήρ αὐτοῦ κατέστρεψε, καὶ ἀνήγειρε θυσιαστήρια εἰς τοὺς Βααλείμ, καὶ ἔκαμεν ἄλση καὶ προσεκύνησε πᾶσαν τὴν στρατιὰν τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐλάτρευσεν αὐτά. Καὶ ᾠκοδόμησε θυσιαστήρια ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου, περὶ τοῦ ὁποίου Κύριος εἶπεν, Ἐν Ἱερουσαλήμ θέλει εἶσθαι τὸ ὄνομά μου εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ᾠκοδόμησε θυσιαστήρια εἰς πᾶσαν τὴν στρατιὰν τοῦ οὐρανοῦ ἐντὸς τῶν δύο αὐλῶν τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου. Καὶ αὐτὸς διεβίβασε τοὺς υἱοὺς αὑτοῦ διὰ τοῦ πυρὸς ἐν τῇ κοιλάδι τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἐννόμ· καὶ προεμάντευε καιροὺς καὶ ἔκαμνεν οἰωνισμοὺς καὶ μαγείας καὶ ἐσύστησεν ἀνταποκριτὰς δαιμονίων καὶ ἐπαοιδούς· πολλὰ πονηρὰ ἔπραξεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ παροργίσῃ αὐτόν. Καὶ ἔστησε τὸ γλυπτόν, τὴν εἰκόνα τὴν ὁποίαν ἔκαμεν, ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ, περὶ τοῦ ὁποίου Θεὸς εἶπε πρὸς τὸν Δαβὶδ καὶ πρὸς τὸν Σολομῶντα τὸν υἱὸν αὐτοῦ, Ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ καὶ ἐν Ἰερουσαλήμ, τὴν ὁποίαν ἐξέλεξα ἀπὸ πασῶν τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ, θέλω θέσει τὸ ὄνομά μου εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ δὲν θέλω μετασαλεύσει τὸν πόδα τοῦ Ἰσραήλ ἀπὸ τῆς γῆς, τὴν ὁποίαν παρέδωκα εἰς τοὺς πατέρας σας· ἐὰν μόνον προσέξωσι νὰ κάμνωσι πάντα ὅσα προσέταξα εἰς αὐτούς, κατὰ πάντα τὸν νόμον καὶ τὰ διατάγματα καὶ τὰς κρίσεις τὰς δοθείσας διὰ τοῦ Μωϋσέως. Καὶ ἐπλάνησεν Μανασσῆς τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, ὥστε νὰ πράττωσι πονηρότερα παρὰ τὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα Κύριος ἠφάνισεν ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ.

Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς τὸν Μανασσῆν καὶ πρὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ· πλήν δὲν ἔδωκαν ἀκρόασιν. Διὰ τοῦτο ἔφερε κατ᾿ αὐτῶν Κύριος τοὺς ἄρχοντας τοῦ στρατεύματος τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας, καὶ ἐπίασαν τὸν Μανασσῆν μεταξὺ τῶν θάμνων καὶ δέσαντες αὐτὸν μὲ ἁλύσεις, ἔφεραν αὐτὸν εἰς Βαβυλῶνα. Καὶ ἐνῷ ἦτο ἐν θλίψει, ἱκέτευσε Κύριον τὸν Θεὸν αὑτοῦ καὶ ἐταπεινώθη σφόδρα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων αὑτοῦ, καὶ προσηυχήθη εἰς αὐτόν· τότε ἠλέησεν αὐτὸν καὶ ἐπήκουσε τῆς δεήσεως αὐτοῦ καὶ ἐπανέφερεν αὐτὸν εἰς Ἱερουσαλήμ, εἰς τὸ βασίλειον αὐτοῦ. Τότε ἐγνώρισεν Μανασσῆς ὅτι Κύριος αὐτὸς εἶναι Θεός.

Καὶ ἀφρεσε τοὺς ξένους θεοὺς καὶ τὴν εἰκόνα ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου καὶ πάντα τὰ θυσιαστήρια, τὰ ὁποῖα ᾠκοδόμησεν ἐν τῷ ὄρει τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου καὶ ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ ἔρριψεν αὐτὰ ἔξω τῆς πόλεως. Καὶ ἀνώρθωσε τὸ θυσιαστήριον τοῦ Κυρίου καὶ ἐθυσίασεν ἐπ᾿ αὐτοῦ θυσίας εἰρηνικὰς καὶ εὐχαριστηρίους, καὶ προσέταξε τὸν Ἰούδαν νὰ λατρεύῃ Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ λαὸς ὅμως ἐθυσίαζεν ἔτι ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους, πλήν μόνον εἰς Κύριον τὸν Θεὸν αὑτῶν.

Εἰκοσιδύο ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἀμὼν ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσε δύο ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καθὼς ἔπραξε Μανασσῆς πατήρ αὐτοῦ· καὶ ἐθυσίαζεν Ἀμὼν εἰς πάντα τὰ γλυπτά, τὰ ὁποῖα Μανασσῆς πατήρ αὐτοῦ ἔκαμε, καὶ ἐλάτρευεν αὐτά· καὶ δὲν ἐταπεινώθη ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καθὼς ἐταπεινώθη Μανασσῆς πατήρ αὐτοῦ· ἀλλ᾿ αὐτὸς Ἀμὼν ἠνόμησε μᾶλλον καὶ μᾶλλον.

Ὀκτὼ ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἰωσίας ὅτε ἐβασίλευσε· καὶ ἐβασίλευσεν ἐν Ἱερουσαλήμ ἔτη τριάκοντα καὶ ἕν. Καὶ ἔπραξε τὸ εὐθὲς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ περιεπάτησεν ἐν ταῖς ὁδοῖς Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὑτοῦ, καὶ δὲν ἐξέκλινε δεξιὰ ἀριστερά. Καὶ ἐν τῷ ὁγδόῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὑτοῦ, νέος ὤν ἔτι, ἤρχισε νὰ ἐκζητῇ τὸν Θεὸν τοῦ Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὑτοῦ· καὶ ἐν τῷ δωδεκάτῳ ἔτει ἤρχισε νὰ καθαρίζῃ τὸν Ἰούδαν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ ἀπὸ τῶν ὑψηλῶν τόπων καὶ ἀπὸ τῶν ἄλσεων καὶ τῶν γλυπτῶν καὶ τῶν χωνευτῶν. Καὶ κατέστρεψαν ἔμπροσθεν αὐτοῦ τὰ θυσιαστήρια τῶν Βααλείμ· καὶ τὰ εἴδωλα τὰ ὑπεράνω αὐτῶν κατεκρήμνισε· καὶ τὰ ἄλση καὶ τὰ γλυπτὰ καὶ τὰ χωνευτὰ κατεσύντριψε καὶ ἐλέπτυνεν εἰς σκόνην καὶ ἔρριψεν αὐτήν ἐπὶ τὰ μνήματα τῶν θυσιαζόντων εἰς αὐτά.

Καὶ ἀπεκρίθη Χελκίας καὶ εἶπε πρὸς Σαφὰν τὸν γραμματέα, Εὕρηκα βιβλίον τοῦ νόμου ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου. Καὶ ἔδωκεν Χελκίας τὸ βιβλίον εἰς τὸν Σαφάν. Καὶ Σαφὰν ἔφερε τὸ βιβλίον πρὸς τὸν βασιλέα καὶ ἔπειτα ἔδωκε λόγον εἰς τὸν βασιλέα, λέγων, Οἱ δοῦλοί σου κάμνουσι πᾶν τὸ διορισθὲν εἰς αὐτούς· καὶ ἠρίθμησαν τὸ ἀργύριον τὸ εὐρεθὲν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου, καὶ παρέδωκαν αὐτὸ εἰς τὴν χεῖρα τῶν ἐπιστατῶν καὶ εἰς τὴν χεῖρα τῶν ποιούντων τὰ ἔργα. Καὶ ἀπήγγειλε Σαφὰν γραμματεύς πρὸς τὸν βασιλέα, λέγων, Χελκίας ἱερεὺς ἔδωκεν εἰς ἐμὲ βιβλίον. Καὶ ἀνέγνωσεν αὐτὸ Σαφὰν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Καὶ ὡς ἤκουσεν βασιλεὺς τοὺς λόγους τοῦ νόμου, διέσχισε τὰ ἱμάτια αὑτοῦ. Καὶ προσέταξεν βασιλεὺς Χελκίαν καὶ Ἀχικὰμ τὸν υἱὸν τοῦ Σαφὰν καὶ Ἀβδὼν τὸν υἱὸν τοῦ Μιχαία καὶ Σαφὰν τὸν γραμματέα καὶ Ἀσαΐαν τὸν δοῦλον τοῦ βασιλέως, λέγων, Ὑπάγετε, ἐρωτήσατε τὸν Κύριον περὶ ἐμοῦ καὶ περὶ τῶν ἐναπολειφθέντων ἐν τῷ Ἰσραήλ καὶ ἐν τῷ Ἰούδᾳ, περὶ τῶν λόγων τοῦ βιβλίου τοῦ εὑρεθέντος· διότι μεγάλη εἶναι ὀργή τοῦ Κυρίου ἥτις ἐξεχύθη ἐφ᾿ ἡμᾶς, ἐπειδή οἱ πατέρες ἡμῶν δὲν ἐφύλαξαν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ πράξωσι κατὰ πάντα τὰ γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ.

Οὕτω λέγει Κύριος· Ἰδού, ἐγὼ ἐπιφέρω κακὰ ἐπὶ τὸν τόπον τοῦτον καὶ ἐπὶ τοὺς κατοίκους αὐτοῦ, πάσας τὰς κατάρας τὰς γεγραμμένας ἐν τῷ βιβλίῳ, τὸ ὁποῖον ἀνέγνωσαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως τοῦ Ἰούδα· ἐπειδή μὲ ἐγκατέλιπον καὶ ἐθυμίασαν εἰς ἄλλους θεούς, διὰ νὰ μὲ παροργίσωσι διὰ πάντα τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὑτῶν· διὰ τοῦτο θέλει ἐκχυθῆ θυμὸς μου ἐπὶ τὸν τόπον τοῦτον καὶ δὲν θέλει σβεσθῆ. Πρὸς δὲ τὸν βασιλέα τοῦ Ἰούδα, ὅστις σᾶς ἀπέστειλε διὰ νὰ ἐρωτήσητε τὸν Κύριον, οὕτω θέλετε εἰπεῖ πρὸς αὐτόν· Οὕτω λέγει Κύριος Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, περὶ τῶν λόγων τοὺς ὁποίους ἤκουσας· ἐπειδή καρδία σου ἠπαλύνθη, καὶ ἐταπεινώθης ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅτε ἤκουσας τοὺς λόγους αὐτοῦ ἐναντίον τοῦ τόπου τούτου καὶ ἐναντίον τῶν κατοίκων αὐτοῦ, καὶ ἐταπεινώθης ἐνώπιόν μου καὶ διέσχισας τὰ ἱμάτιά σου καὶ ἔκλαυσας ἐνώπιόν μου, διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ ἐπήκουσα, λέγει Κύριος·

Καὶ σταθεὶς βασιλεὺς ἐπὶ τοῦ τόπου αὑτοῦ, ἔκαμε τὴν διαθήκην ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, νὰ περιπατῇ κατόπιν τοῦ Κυρίου καὶ νὰ φυλάττῃ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ καὶ τὰ μαρτύρια αὐτοῦ καὶ τὰ διατάγματα αὐτοῦ ἐξ ὅλης αὑτοῦ τῆς καρδίας καὶ ἐξ ὅλης αὑτοῦ τῆς ψυχῆς, ὥστε νὰ ἐκτελῇ τοὺς λόγους τῆς διαθήκης τοὺς γεγραμμένους ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ. Καὶ ἔκαμε πάντας τοὺς εὑρεθέντας ἐν Ἱερουσαλήμ καὶ τὸν Βενιαμὶν νὰ σταθῶσιν ἐν τούτῳ. Καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ ἔκαμον κατὰ τὴν διαθήκην τοῦ Θεοῦ, τοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων αὑτῶν. Καὶ ἀφρεσεν Ἰωσίας πάντα τὰ βδελύγματα ἐκ πάντων τῶν τόπων τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, καὶ ἔκαμε πάντας τοὺς εὑρεθέντας ἐν τῷ Ἰσραήλ νὰ λατρεύωσι Κύριον τὸν Θεὸν αὑτῶν· κατὰ πάσας τὰς ἡμέρας αὐτοῦ δὲν ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ ὄπισθεν Κυρίου τοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων αὑτῶν.

Εἰκοσιτριῶν ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἰωάχαζ ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσε τρεῖς μῆνας ἐν Ἱερουσαλήμ.

Εἰκοσιπέντε ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἰωακεὶμ ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσεν ἕνδεκα ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὑτοῦ.

Δέκα ὀκτὼ ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Ἰωαχεὶν ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσε τρεῖς μῆνας καὶ δέκα ἡμέρας ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον Κυρίου.

Ἐν τῷ τέλει δὲ τοῦ ἐνιαυτοῦ ἀποστείλας βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ, ἔφερεν αὐτὸν εἰς Βαβυλῶνα, μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν σκευῶν τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου· καὶ ἔκαμε Σεδεκίαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ βασιλέα ἐπὶ τὸν Ἰούδαν καὶ Ἱερουσαλήμ.

Ἑνὸς καὶ εἴκοσι ἐτῶν ἡλικίας ἦτο Σεδεκίας ὅτε ἐβασίλευσε, καὶ ἐβασίλευσεν ἕνδεκα ἔτη ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὑτοῦ· δὲν ἐταπεινώθη ἐνώπιον Ἱερεμίου τοῦ προφήτου, λαλοῦντος ἐκ στόματος τοῦ Κυρίου. Καὶ ἔτι ἀπεστάτησεν ἐναντίον τοῦ βασιλέως Ναβουχοδονόσορ, ὅστις ὥρκισεν αὐτὸν εἰς τὸν Θεόν· καὶ ἐσκλήρυνε τὸν τράχηλον αὑτοῦ καὶ ἐπεισμάτωσε τὴν καρδίαν αὑτοῦ, ὥστε νὰ μή ἐπιστρέψῃ εἰς Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ. Πάντες προσέτι οἱ πρῶτοι τῶν ἱερέων καὶ λαὸς ἠθέτησαν καθ ὑπερβολήν κατὰ πάντα τὰ βδελύγματα τῶν ἐθνῶν καὶ ἐμίαναν τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον ἡγίασεν ἐν Ἱερουσαλήμ.

Ἀλλ᾿ αὐτοὶ ἐχλεύαζον τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Θεοῦ καὶ κατεφρόνουν τοὺς λόγους αὐτοῦ καὶ ἔσκωπτον τοὺς προφήτας αὐτοῦ, ἑωσοῦ ὀργή τοῦ Κυρίου ἀνέβη κατὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, ὥστε δὲν ἦτο θεραπεία· διὰ τοῦτο ἔφερεν ἐπ᾿ αὐτοὺς τὸν βασιλέα τῶν Χαλδαίων, καὶ ἐθανάτωσε τοὺς νεανίσκους αὐτῶν ἐν μαχαίρᾳ ἐντὸς τοῦ οἴκου τοῦ ἁγιαστηρίου αὐτῶν, καὶ δὲν ἐφείσθη νέου παρθένου, γέροντος κεκυφότος· πάντας παρέδωκεν εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ. Καὶ πάντα τὰ σκεύη τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ, μεγάλα καὶ μικρά, καὶ τοὺς θησαυροὺς τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου καὶ τοὺς θησαυροὺς τοῦ βασιλέως καὶ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ, τὰ πάντα ἔφερεν εἰς Βαβυλῶνα. Καὶ κατέκαυσαν τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ καὶ κατέσκαψαν τὸ τεῖχος τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ πάντα τὰ παλάτια αὐτῆς κατέκαυσαν ἐν πυρί, καὶ πάντα τὰ πολύτιμα σκεύη αὐτῆς ἠφάνισαν· Καὶ τοὺς ἐκφυγόντας τὴν μάχαιραν μετῴκισεν εἰς Βαβυλῶνα, ὅπου ἦσαν δοῦλοι εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ, μέχρι τοῦ καιροῦ τῆς βασιλείας τῶν Περσῶν· διὰ νὰ πληρωθῇ λόγος τοῦ Κυρίου διὰ στόματος Ἱερεμίου, ἑωσοῦ γῆ χαρῇ τὰ σάββατα αὑτῆς· διότι πάντα τὸν καιρὸν τῆς ἐρημώσεως αὑτῆς ἐφύλαττε σάββατον, ἑωσοῦ συμπληρωθῶσιν ἑβδομήκοντα ἔτη.

Ἐν δὲ τῷ πρώτῳ ἔτει Κύρου τοῦ βασιλέως τῆς Περσίας, διὰ νὰ πληρωθῇ λόγος τοῦ Κυρίου διὰ στόματος Ἱερεμίου, διήγειρεν Κύριος τὸ πνεῦμα τοῦ Κύρου βασιλέως τῆς Περσίας, καὶ διεκήρυξε διὰ παντὸς τοῦ βασιλείου αὑτοῦ, καὶ μάλιστα ἐγγράφως, λέγων, Οὕτω λέγει Κῦρος βασιλεὺς τῆς Περσίας· πάντα τὰ βασίλεια τῆς γῆς ἔδωκεν εἰς ἐμὲ Κύριος Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ· καὶ αὐτὸς προσέταξεν εἰς ἐμὲ νὰ οἰκοδομήσω εἰς αὐτὸν οἶκον ἐν Ἱερουσαλήμ, ἥτις εἶναι ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ· τίς ἐξ ὑμῶν εἶναι ἐκ παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ; Κύριος Θεὸς αὐτοῦ ἔστω μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἄς ἀναβῇ.

Καὶ ἐν τῷ πρώτῳ ἔτει Κύρου τοῦ βασιλέως τῆς Περσίας, διὰ νὰ πληρωθῇ λόγος τοῦ Κυρίου διὰ στόματος τοῦ Ἱερεμίου, διήγειρεν Κύριος τὸ πνεῦμα τοῦ Κύρου βασιλέως τῆς Περσίας, καὶ διεκήρυξε δι᾿ ὅλου τοῦ βασιλείου αὑτοῦ, καὶ μάλιστα ἐγγράφως, λέγων, Οὕτω λέγει Κῦρος βασιλεὺς τῆς Περσίας· πάντα τὰ βασίλεια τῆς γῆς ἔδωκεν εἰς ἐμὲ Κύριος Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ· καὶ αὐτὸς προσέταξεν εἰς ἐμὲ νὰ οἰκοδομήσω εἰς αὐτὸν οἶκον ἐν Ἱερουσαλήμ, ἥτις εἶναι ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ· τίς ἐξ ὑμῶν εἶναι ἐκ παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ; Θεὸς αὐτοῦ ἔστω μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἄς ἀναβῇ εἰς Ἱερουσαλήμ, ἥτις εἶναι ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ, καὶ ἄς οἰκοδομήσῃ τὸν οἶκον Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ· αὐτὸς εἶναι Θεὸς ἐν Ἱερουσαλήμ·

ἄς διορισθῶσι τώρα ἄρχοντες ἡμῶν ἐν ὅλῃ τῇ συνάξει, καὶ ἄς ἔλθωσι καθ᾿ ὡρισμένους καιροὺς πάντες οἱ λαβόντες ξένας γυναῖκας εἰς τὰς πόλεις ἡμῶν, καὶ μετ᾿ αὐτῶν οἱ πρεσβύτεροι ἑκάστης πόλεως καὶ οἱ κριταὶ αὐτῆς, ἑωσοῦ φλογερὰ ὀργή τοῦ Θεοῦ ἡμῶν διὰ τὸ πρᾶγμα τοῦτο ἀποστραφῇ ἀφ᾿ ἡμῶν.

Μετὰ τὰ πράγματα ταῦτα ἐμεγάλυνεν βασιλεὺς Ἀσσουήρης τὸν Ἀμάν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμμεδαθὰ τοῦ Ἀγαγίτου, καὶ ὕψωσεν αὐτὸν καὶ ἔθεσε τὸν θρόνον αὐτοῦ ὑπεράνω πάντων τῶν ἀρχόντων τῶν περὶ αὐτόν. Καὶ πάντες οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως, οἱ ἐν τῇ βασιλικῇ πύλῃ, ἔκλινον καὶ προσεκύνουν τὸν Ἀμάν· διότι οὕτω προσέταξεν βασιλεὺς περὶ αὐτοῦ. Μαροδοχαῖος ὅμως δὲν ἔκλινε καὶ δὲν προσεκύνει αὐτόν. Καὶ εἶπον οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως, οἱ ἐν τῇ βασιλικῇ πύλῃ, πρὸς τὸν Μαροδοχαῖον, Διὰ τί σὺ παραβαίνεις τὴν προσταγήν τοῦ βασιλέως; Ἀφοῦ δὲ καθ᾿ ἡμέραν ἔλεγον πρὸς αὐτόν, καὶ ἐκεῖνος δὲν ὑπήκουεν εἰς αὐτούς, ἀπήγγειλαν τοῦτο πρὸς τὸν Ἀμάν, διὰ νὰ ἴδωσιν ἄν οἱ λόγοι τοῦ Μαροδοχαίου ἦσαν στερεοί· διότι εἶχε φανερώσει πρὸς αὐτοὺς ὅτι ἦτο Ἰουδαῖος.

Καὶ προσεκλήθησαν οἱ γραμματεῖς τοῦ βασιλέως τὴν δεκάτην τρίτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνός, καὶ ἐγράφη κατὰ πάντα ὅσα προσέταξεν Ἀμάν, πρὸς τοὺς σατράπας τοῦ βασιλέως καὶ πρὸς τοὺς διοικητὰς τοὺς κατὰ πᾶσαν ἐπαρχίαν καὶ πρὸς τοὺς ἄρχοντας ἑκάστου λαοῦ πάσης ἐπαρχίας κατὰ τὸ γράφειν αὐτῶν, καὶ πρὸς ἕκαστον λαὸν κατὰ τὴν γλῶσσαν αὐτῶν· ἐν ὀνόματι τοῦ βασιλέως Ἀσσουήρου ἐγράφη καὶ ἐσφραγίσθη μὲ τὸ δακτυλίδιον τοῦ βασιλέως. Καὶ ἐστάλησαν γράμματα διὰ ταχυδρόμων εἰς πάσας τὰς ἐπαρχίας τοῦ βασιλέως, διὰ νὰ ἀφανίσωσι, νὰ φονεύσωσι καὶ νὰ ἐξολοθρεύσωσι πάντας τοὺς Ἰουδαίους, νέους καὶ γέροντας, νήπια καὶ γυναῖκας, ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ, τὴν δεκάτην τρίτην τοῦ δωδεκάτου μηνός, οὗτος εἶναι μήν Ἀδάρ, καὶ νὰ διαρπάσωσι τὰ ὑπάρχοντα αὐτῶν. Τὸ ἀντίγραφον τῆς ἐπιστολῆς, τὸ πρὸς διάδοσιν τοῦ προστάγματος κατὰ πᾶσαν ἐπαρχίαν, ἐδημοσιεύθη πρὸς πάντας τοὺς λαούς, διὰ νὰ ἦναι ἕτοιμοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. Οἱ ταχυδρόμοι ἐξῆλθον, σπεύδοντες διὰ τὴν προσταγήν τοῦ βασιλέως, καὶ διαταγή ἐξεδόθη ἐν Σούσοις τῇ βασιλευούσῃ. δὲ βασιλεὺς καὶ Ἀμὰν ἐκάθησαν νὰ συμποσιάσωσιν· δὲ πόλις Σοῦσα ἦτο ἐν ἀμηχανίᾳ.

τὴν τρίτην δὲ ἡμέραν ἐνδυθεῖσα Ἐσθήρ τὴν βασιλικήν στολήν ἐστάθη ἐν τῇ ἐσωτέρᾳ αὐλῇ τοῦ βασιλικοῦ οἴκου, ἀπέναντι τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως· καὶ βασιλεὺς ἐκάθητο ἐπὶ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου αὑτοῦ ἐν τῷ βασιλικῷ οἴκῳ, ἀπέναντι τῆς πύλης τοῦ οἴκου. Καὶ ὡς εἶδεν βασιλεὺς τὴν Ἐσθήρ τὴν βασίλισσαν ἱσταμένην ἐν τῇ αὐλῇ, εὕρηκε χάριν ἐνώπιον αὐτοῦ· καὶ ἐξέτεινεν βασιλεὺς πρὸς τὴν Ἐσθήρ τὸ χρυσοῦν σκῆπτρον τὸ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· καὶ ἐπλησίασεν Ἐσθήρ καὶ ἤγγισε τὸ ἄκρον τοῦ σκήπτρου. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν βασιλεύς, Τί θέλεις, βασίλισσα Ἐσθήρ; καὶ τίς αἴτησίς σου; καὶ ἕως τοῦ ἡμίσεος τῆς βασιλείας θέλει δοθῆ εἰς σέ.

Ἡ γῆ παρεδόθη εἰς τὰς χεῖρας τοῦ ἀσεβοῦς· αὐτὸς σκεπάζει τὰ πρόσωπα τῶν κριτῶν αὐτῆς· ἄν οὐχὶ αὐτός, ποῦ καὶ τίς εἶναι;

Μήπως κυβερνᾷ μισῶν τὴν εὐθύτητα; καὶ θέλεις καταδικάσει τὸν κατ᾿ ἐξοχήν δίκαιον;

ὅστις λέγει πρὸς βασιλέα, Εἶσαι ἀσεβής, πρὸς ἄρχοντας, Εἶσθε κακοί;

Διὰ τί ἐφρύαξαν τὰ ἔθνη καὶ οἱ λαοὶ ἐμελέτησαν μάταια; Παρεστάθησαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ οἱ ἄρχοντες συνήχθησαν ὁμοῦ, κατὰ τοῦ Κυρίου, καὶ κατὰ τοῦ χριστοῦ αὐτοῦ, λέγοντες, Ἄς διασπάσωμεν τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν, καὶ ἄς ἀπορρίψωμεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὰς ἁλύσεις αὐτῶν. Ὁ καθήμενος ἐν οὐρανοῖς θέλει γελάσει· Κύριος θέλει ἐκμυκτηρίσει αὐτούς.

Ἀλλ᾿ ἐγὼ, θέλει εἰπεῖ, ἔχρισα τὸν Βασιλέα μου ἐπὶ Σιών, τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου. Ἐγὼ θέλω ἀναγγείλει τὸ πρόσταγμα· Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ, Υἱὸς μου εἶσαι σύ· ἐγὼ σήμερον σὲ ἐγέννησα· Ζήτησον παρ᾿ ἐμοῦ, καὶ θέλω σοὶ δώσει τὰ ἔθνη κληρονομίαν σου, καὶ ἰδιοκτησίαν σου τὰ πέρατα τῆς γῆς· θέλεις ποιμάνει αὐτοὺς ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ· ὡς σκεῦος κεραμέως θέλεις συντρίψει αὐτούς. Τώρα λοιπόν, βασιλεῖς, συνετίσθητε· διδάχθητε, κριταὶ τῆς γῆς. Δουλεύετε τὸν Κύριον ἐν φόβῳ καὶ ἀγάλλεσθε ἐν τρόμῳ.

Οἱ ἀσεβεῖς θέλουσιν ἐπιστραφῆ εἰς τὸν δην· πάντα τὰ ἔθνη τὰ λησμονοῦντα τὸν Θεόν. Διότι δὲν θέλει λησμονηθῆ διαπαντὸς πτωχός· προσδοκία τῶν πενήτων δὲν θέλει ἀπολεσθῆ διαπαντός. Ἀνάστηθι, Κύριε· ἄς μή ὑπερισχύῃ ἄνθρωπος· ἄς κριθῶσι τὰ ἔθνη ἐνώπιόν σου. Κατάστησον, Κύριε, νομοθέτην ἐπ᾿ αὐτούς· ἄς γνωρίσωσι τὰ ἔθνη, ὅτι εἶναι ἄνθρωποι. Διάψαλμα.

Ὁ Κύριος εἶναι βασιλεὺς εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· τὰ ἔθνη θέλουσιν ἐξαλειφθῆ ἐκ τῆς γῆς αὐτοῦ.

Ὁ Κύριος ἐξετάζει τὸν δίκαιον· τὸν δὲ ἀσεβῆ καὶ τὸν ἀγαπῶντα τὴν ἀδικίαν μισεῖ ψυχή αὐτοῦ.

Θέλουσιν ἐνθυμηθῆ καὶ ἐπιστραφῆ πρὸς τὸν Κύριον πάντα τὰ πέρατα τῆς γῆς· καὶ θέλουσι προσκυνήσει ἐνώπιόν σου πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῶν ἐθνῶν. Διότι τοῦ Κυρίου εἶναι βασιλεία, καὶ αὐτὸς ἐξουσιάζει τὰ ἔθνη.

Τίς εἶναι οὗτος Βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος τῶν δυνάμεων· αὐτὸς εἶναι Βασιλεὺς τῆς δόξης. Διάψαλμα.

Ὁ Κύριος ματαιόνει τὴν βουλήν τῶν ἐθνῶν, ἀνατρέπει τοὺς διαλογισμοὺς τῶν λαῶν. Ἡ βουλή τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα· οἱ λογισμοὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν. Μακάριον τὸ ἔθνος, τοῦ ὁποίου Θεὸς εἶναι Κύριος. λαός, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξε διὰ κληρονομίαν αὑτοῦ.

Διότι Κύριος εἶναι ὕψιστος, φοβερός, Βασιλεὺς μέγας ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν. Ὑπέταξε λαοὺς εἰς ἡμᾶς καὶ ἔθνη ὑπὸ τοὺς πόδας ἡμῶν. Ἔκλεξε διὰ ἡμᾶς τὴν κληρονομίαν ἡμῶν, τὴν δόξαν τοῦ Ἰακώβ, τὸν ὁποῖον ἠγάπησε. Διάψαλμα. Ἀνέβη Θεὸς ἐν ἀλαλαγμῷ, Κύριος ἐν φωνῇ σάλπιγγος. Ψάλατε εἰς τὸν Θεόν, ψάλατε· ψάλατε εἰς τὸν Βασιλέα ἡμῶν, ψάλατε. Διότι Βασιλεὺς πάσης τῆς γῆς εἶναι Θεός· ψάλατε μετὰ συνέσεως. Ὁ Θεὸς βασιλεύει ἐπὶ τὰ ἔθνη· Θεὸς κάθηται ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς ἁγιότητος αὑτοῦ.

Διότι Θεὸς μέγας εἶναι Κύριος, καὶ Βασιλεὺς μέγας ὑπὲρ πάντας τοὺς θεούς.

Μετὰ σαλπίγγων καὶ ἐν φωνῇ κερατίνης ἀλαλάξατε ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως Κυρίου.

Τότε τὰ ἔθνη θέλουσι φοβηθῆ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, καὶ πάντες οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς τὴν δόξαν σου.

Δι᾿ ἐμοῦ οἱ βασιλεῖς βασιλεύουσι, καὶ οἱ ἄρχοντες θεσπίζουσι δικαιοσύνην. Δι᾿ ἐμοῦ οἱ ἡγεμόνες ἡγεμονεύουσι, καὶ οἱ μεγιστᾶνες, πάντες οἱ κριταὶ τῆς γῆς·

Ἡ δικαιοσύνη ὑψόνει ἔθνος· δὲ ἁμαρτία εἶναι ὄνειδος λαῶν. Εὔνοια τοῦ βασιλέως εἶναι πρὸς φρόνιμον δοῦλον· θυμὸς δὲ αὐτοῦ πρὸς τὸν προξενοῦντα αἰσχύνην.

Χρησμὸς εἶναι εἰς τὰ χείλη τοῦ βασιλέως· τὸ στόμα αὐτοῦ δὲν σφάλλει ἐν τῇ κρίσει. Δικαία στάθμη καὶ πλάστιγξ εἶναι τοῦ Κυρίου· πάντα τὰ ζύγια τοῦ σακκίου εἶναι ἔργον αὐτοῦ. Βδέλυγμα εἶναι εἰς τοὺς βασιλεῖς νὰ πράττωσιν ἀνομίαν· διότι θρόνος στερεόνεται μετὰ τῆς δικαιοσύνης. Τὰ δίκαια χείλη εἶναι εὐπρόσδεκτα εἰς τοὺς βασιλεῖς, καὶ ἀγαπῶσι τὸν λαλοῦντα ὀρθά. Θυμὸς βασιλέως εἶναι ἄγγελος θανάτου· ἀλλ᾿ σοφὸς ἄνθρωπος καταπρανει αὐτόν. Εἰς τὸ φῶς τοῦ προσώπου τοῦ βασιλέως εἶναι ζωή· καὶ εὔνοια αὐτοῦ εἶναι ὡς νέφος ὀψίμου βροχῆς.

Ἡ τρυφή δὲν ἁρμόζει εἰς ἄφρονα· πολὺ ὀλιγώτερον εἰς δοῦλον, νὰ ἐξουσιάζῃ ἐπ᾿ ἀρχόντων. Ἡ φρόνησις τοῦ ἀνθρώπου συστέλλει τὸν θυμὸν αὐτοῦ· καὶ εἶναι δόξα αὐτοῦ νὰ παραβλέπῃ τὴν παράβασιν. Ἡ ὀργή τοῦ βασιλέως εἶναι ὡς βρυχηθμὸς λέοντος· δὲ εὔνοια αὐτοῦ ὡς δρόσος ἐπὶ τὸν χόρτον.

Ἀπειλή βασιλέως εἶναι βρυχηθμὸς λέοντος· ὅστις παροξύνει αὐτόν, ἁμαρτάνει εἰς τὴν ἰδίαν αὑτοῦ ζωήν.

Βασιλεύς, καθήμενος ἐπὶ θρόνου κρίσεως, διασκεδάζει πᾶν κακὸν διὰ τῶν ὀφθαλμῶν αὑτοῦ.

Ἡ καρδία τοῦ βασιλέως εἶναι ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Κυρίου ὡς ῥεύματα ὑδάτων· ὅπου θέλει στρέφει αὐτήν.

Υἱὲ μου, φοβοῦ τὸν Κύριον καὶ τὸν βασιλέα· καὶ μή ἔχε συγκοινωνίαν μετὰ στασιαστῶν· διότι συμφορὰ αὐτῶν θέλει ἐπέλθει ἐξαίφνης· καὶ τίς γνωρίζει ἀμφοτέρων τὰς τιμωρίας;

Δόξα τοῦ Θεοῦ εἶναι νὰ καλύπτῃ τὸ πρᾶγμα· δόξα δὲ τῶν βασιλέων νὰ ἐξιχνιάζωσι τὸ πρᾶγμα. Ὁ οὐρανὸς κατὰ τὸ ὕψος καὶ γῆ κατὰ τὸ βάθος καὶ καρδία τῶν βασιλέων εἶναι ἀνεξερεύνητα. Ἀφαίρεσον τὴν σκωρίαν ἀπὸ τοῦ ἀργύρου, καὶ σκεῦος θέλει ἐξέλθει εἰς τὸν χρυσοχόον· ἀφαίρεσον τοὺς ἀσεβεῖς ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, καὶ θρόνος αὐτοῦ θέλει στερεωθῆ ἐν δικαιοσύνῃ. Μή ἀλαζονεύου ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, καὶ μή ἵστασαι ἐν τῷ τόπῳ τῶν μεγάλων· Διότι καλήτερον νὰ σοὶ εἴπωσιν, Ἀνάβα ἐδώ, παρὰ νὰ καταβιβασθῇς ἐπὶ παρουσίᾳ τοῦ ἄρχοντος, τὸν ὁποῖον εἶδον οἱ ὀφθαλμοὶ σου.

Λέων βρυχώμενος καὶ ἄρκτος πεινῶσα εἶναι διοικητής ἀσεβής ἐπὶ λαὸν πενιχρόν. Ὁ ἡγεμὼν στερούμενος συνέσεως πληθύνει τὰς καταδυναστείας· δὲ μισῶν τὴν ἁρπαγήν θέλει μακρύνει τὰς ἡμέρας αὑτοῦ.

Ὅταν οἱ δίκαιοι μεγαλυνθῶσιν, λαὸς εὐφραίνεται· ἀλλ᾿ ὅταν ἀσεβής ἐξουσιάζῃ, στενάζει λαός. Ὅστις ἀγαπᾷ τὴν σοφίαν, εὐφραίνει τὸν πατέρα αὑτοῦ· ἀλλ᾿ ὅστις συναναστρέφεται μὲ πόρνας, φθείρει τὴν περιουσίαν αὑτοῦ. Ὁ βασιλεὺς διὰ τῆς δικαιοσύνης στερεόνει τὸν τόπον· ἀλλ᾿ δωρολήπτης καταστρέφει αὐτόν.

Ἐὰν διοικητής προσέχῃ εἰς λόγους ψευδεῖς, πάντες οἱ ὑπηρέται αὐτοῦ γίνονται ἀσεβεῖς. Πένης καὶ δανειστής συναπαντῶνται· Κύριος φωτίζει ἀμφοτέρων τοὺς ὀφθαλμούς. Βασιλέως κρίνοντος τοὺς πτωχοὺς ἐν ἀληθείᾳ, θρόνος αὐτοῦ θέλει στερεωθῆ διαπαντός.

Δὲν εἶναι τῶν βασιλέων, Λεμουήλ, δὲν εἶναι τῶν βασιλέων νὰ πίνωσιν οἶνον, οὐδὲ τῶν ἡγεμόνων, σίκερα· μήποτε πιόντες λησμονήσωσι τὸν νόμον καὶ διαστρέψωσι τὴν κρίσιν τινὸς τεθλιμμένου.

Ἐγὼ σὲ συμβουλεύω νὰ φυλάττῃς τὴν προσταγήν τοῦ βασιλέως, καὶ διὰ τὸν ὅρκον τοῦ Θεοῦ. Μή σπεῦδε νὰ φύγῃς ἀπ᾿ ἔμπροσθεν αὐτοῦ· μή ἐμμένῃς εἰς πρᾶγμα κακόν· διότι πᾶν, τι θελήσῃ, κάμνει. Ἐν τῷ λόγῳ τοῦ βασιλέως εἶναι ἐξουσία· καὶ τίς θέλει εἰπεῖ πρὸς αὐτόν, Τί κάμνεις;

Μή καταρασθῇς τὸν βασιλέα μηδὲ ἐν τῇ διανοίᾳ σου· καὶ μή καταρασθῇς τὸν πλούσιον ἐν τῷ ταμείῳ τοῦ κοιτῶνός σου· διότι πτηνὸν τοῦ οὐρανοῦ θέλει φέρει τὴν φωνήν, καὶ τὸ ἔχον τὰς πτέρυγας θέλει ἀναγγείλει τὸ πρᾶγμα.

ἡ γῆ σας εἶναι ἔρημος, αἱ πόλεις σας πυρίκαυστοι· τὴν γῆν σας ξένοι κατατρώγουσιν ἔμπροσθέν σας· καὶ εἶναι ἔρημος, ὡς πεπορθημένη ὑπὸ ἀλλοφύλων· καὶ θυγάτηρ Σιὼν ἐγκαταλελειμμένη ὡς καλύβη ἐν ἀμπελῶνι, ὡς ὀπωροφυλάκιον ἐν κήπῳ ἀγγουρίων· ὡς πόλις πολιορκουμένη. Ἄν Κύριος τῶν δυνάμεων δὲν ἤθελεν ἀφήσει εἰς ἡμᾶς μικρὸν ὑπόλοιπον, ὡς τὰ Σόδομα ἠθέλομεν γείνει, μὲ τὰ Γόμορρα ἠθέλομεν ἐξομοιωθῆ. Ἀκούσατε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ἄρχοντες Σοδόμων· ἀκροάσθητι τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, λαὲ Γομόρρων.

Μή φέρετε πλέον, ματαίας προσφοράς· τὸ θυμίαμα εἶναι βδέλυγμα εἰς ἐμέ· τὰς νεομηνίας καὶ τὰ σάββατα, τὴν συγκάλεσιν τῶν συνάξεων, δὲν δύναμαι νὰ ὑποφέρω, ἀνομίαν καὶ πανηγυρικήν σύναξιν. Τὰς νεομηνίας σας καὶ τὰς διατεταγμένας ἑορτὰς σας μισεῖ ψυχή μου· εἶναι φορτίον εἰς ἐμέ· ἐβαρύνθην νὰ ὑποφέρω.

Καὶ θέλει κρίνει ἀναμέσον τῶν ἐθνῶν καὶ θέλει ἐλέγξει πολλοὺς λαούς· καὶ θέλουσι σφυρηλατήσει τὰς μαχαίρας αὑτῶν διὰ ὑνία καὶ τὰς λόγχας αὑτῶν διὰ δρέπανα· δὲν θέλει σηκώσει μάχαιραν ἔθνος ἐναντίον ἔθνους, οὐδὲ θέλουσι μάθει πλέον τὸν πόλεμον.

Μή εἴπητε, Συνωμοσία, περὶ παντὸς ἐκείνου, περὶ τοῦ ὁποίου λαὸς οὗτος θέλει εἰπεῖ, Συνωμοσία· καὶ τὸν φόβον αὐτοῦ μή φοβηθῆτε μηδὲ τρομάξητε.

Διότι παιδίον ἐγεννήθη εἰς ἡμᾶς, υἱὸς ἐδόθη εἰς ἡμᾶς· καὶ ἐξουσία θέλει εἶσθαι ἐπὶ τὸν ὦμον αὐτοῦ· καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ θέλει καλεσθῆ Θαυμαστός, Σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, Πατήρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, Ἄρχων εἰρήνης. Εἰς τὴν αὔξησιν τῆς ἐξουσίας αὐτοῦ καὶ τῆς εἰρήνης δὲν θέλει εἶσθαι τέλος, ἐπὶ τὸν θρόνον τοῦ Δαβὶδ καὶ ἐπὶ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ, διὰ νὰ διατάξῃ αὐτήν καὶ νὰ στερεώσῃ αὐτήν ἐν κρίσει καὶ δικαιοσύνῃ ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως αἰῶνος. ζῆλος τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων θέλει ἐκτελέσει τοῦτο.

Καὶ Βαβυλών, δόξα τῶν βασιλείων, τὸ ἔνδοξον καύχημα τῶν Χαλδαίων, θέλει εἶσθαι ὡς ὅτε κατέστρεψεν Θεὸς τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα· οὐδέποτε θέλει κατοικηθῆ οὐδὲ θέλει κατασκηνωθῆ ἕως γενεᾶς καὶ γενεᾶς· οὔτε Ἄραβες θέλουσι στήσει τὰς σκηνὰς αὑτῶν ἐκεῖ, οὔτε ποιμένες θέλουσιν ἀναπαύεσθαι ἐκεῖ·

θέλεις μεταχειρισθῆ τὴν παροιμίαν ταύτην κατὰ τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος, λέγων, Πῶς ἐπαύθη καταδυνάστης· πῶς ἐπαύθη φορολόγος τοῦ χρυσίου. Ὁ Κύριος συνέτριψε τὴν ῥάβδον τῶν ἀσεβῶν, τὸ σκῆπτρον τῶν δυναστῶν.

Καὶ γῆ ἐμολύνθη ὑποκάτω τῶν κατοίκων αὑτῆς· διότι παρέβησαν τοὺς νόμους, ἤλλαξαν τὸ διάταγμα, ἠθέτησαν διαθήκην αἰώνιον. Διὰ τοῦτο ἀρὰ κατέφαγε τὴν γῆν καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ ἠρημώθησαν· διὰ τοῦτο οἱ κάτοικοι τῆς γῆς κατεκαύθησαν καὶ ὀλίγοι ἄνθρωποι ἔμειναν.

Ἰδού, βασιλεὺς θέλει βασιλεύσει ἐν δικαιοσύνῃ, καὶ ἄρχοντες θέλουσιν ἄρχει ἐν κρίσει.

Διότι Κύριος εἶναι κριτής ἡμῶν· Κύριος εἶναι νομοθέτης ἡμῶν· Κύριος εἶναι βασιλεὺς ἡμῶν· αὐτὸς θέλει σώσει ἡμᾶς.

ὁ λέγων πρὸς τὸν Κῦρον, Οὗτος εἶναι βοσκὸς μου καὶ θέλει ἐκπληρώσει πάντα τὰ θελήματά μου· καὶ λέγων πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, Θέλεις ἀνακτισθῆ· καὶ πρὸς τὸν ναόν, Θέλουσι τεθῆ τὰ θεμέλιά σου.

Οὕτω λέγει Κύριος πρὸς τὸν κεχρισμένον αὑτοῦ, τὸν Κῦρον, τοῦ ὁποίου τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐκράτησα, διὰ νὰ ὑποτάξω τὰ ἔθνη ἔμπροσθεν αὐτοῦ· καὶ θέλω λύσει τὴν ὀσφὺν τῶν βασιλέων, διὰ νὰ ἀνοίξω τὰ δίθυρα ἔμπροθεν αὐτοῦ· καὶ αἱ πῦλαι δὲν θέλουσι κλεισθῆ.

Διότι τὸ ἔθνος καὶ βασιλεία, τὰ ὁποῖα δὲν ἤθελον σὲ δουλεύσει, θέλουσιν ἀφανισθῆ· ναί, τὰ ἔθνη ἐκεῖνα θέλουσιν ὁλοκλήρως ἐρημωθῆ.

Ἰδέ, σὲ κατέστησα σήμερον ἐπὶ τὰ ἔθνη καὶ ἐπὶ τὰς βασιλείας, διὰ νὰ ἐκριζόνῃς καὶ νὰ κατασκάπτῃς καὶ νὰ καταστρέφῃς καὶ νὰ κατεδαφίζῃς, νὰ ἀνοικοδομῇς καὶ νὰ καταφυτεύῃς.

διότι οἶκος Ἰσραήλ καὶ οἶκος Ἰούδα ἐφέρθησαν πολλὰ ἀπίστως πρὸς ἐμέ, λέγει Κύριος.

Ἰδού, ἐγὼ θέλω φέρει ἐφ᾿ ὑμᾶς ἔθνος μακρόθεν, οἶκος Ἰσραήλ, λέγει Κύριος· εἶναι ἔθνος ἰσχυρόν, εἶναι ἔθνος ἀρχαῖον, ἔθνος τοῦ ὁποίου δὲν γνωρίζεις τὴν γλῶσσαν οὐδὲ καταλαμβάνεις τί λέγουσιν.

Διότι ἀπὸ μικροῦ αὐτῶν ἕως μεγάλου αὐτῶν πᾶς τις ἐδόθη εἰς τὴν πλεονεξίαν· καὶ ἀπὸ προφήτου ἕως ἱερέως πᾶς τις πράττει ψεῦδος.

Ἀλλ᾿ Κύριος εἶναι Θεὸς ἀληθινός, εἶναι Θεὸς ζῶν καὶ βασιλεὺς αἰώνιος· ἐν τῇ ὀργῇ αὐτοῦ γῆ θέλει σεισθῆ καὶ τὰ ἔθνη δὲν θέλουσιν ἀνθέξει εἰς τὴν ἀγανάκτησιν αὐτοῦ.

Ἀλλ᾿ ἐὰν δὲν ὑπακούσωσι, θέλω ἀποσπάσει ὁλοτελῶς καὶ ἐξολοθρεύσει τὸ ἔθνος ἐκεῖνο, λέγει Κύριος.

Τότε ἔγεινε λόγος Κύριου πρὸς ἐμέ, λέγων, Οἶκος Ἰσραήλ, δὲν δύναμαι νὰ κάμω εἰς ἐσᾶς, καθὼς οὗτος κεραμεύς; λέγει Κύριος. Ἰδού, ὡς πηλὸς ἐν τῇ χειρὶ τοῦ κεραμέως, οὕτω σεῖς, οἶκος Ἰσραήλ, εἶσθε ἐν τῇ χειρὶ μου. Ἐν τῇ στιγμῇ, καθ᾿ ἥν ἤθελον λαλήσει κατὰ ἔθνους κατὰ βασιλείας, διὰ νὰ ἐκριζώσω καὶ νὰ κατασκάψω καὶ νὰ καταστρέψω, ἐὰν τὸ ἔθνος ἐκεῖνο, κατὰ τοῦ ὁποίου ἐλάλησα, ἐπιστρέψῃ ἀπὸ τῆς κακίας αὑτοῦ, θέλω μετανοήσει περὶ τοῦ κακοῦ, τὸ ὁποῖον ἐβουλεύθην νὰ κάμω εἰς αὐτὸ. Καὶ ἐν τῇ στιγμῇ, καθ᾿ ἥν ἤθελον λαλήσει περὶ ἔθνους περὶ βασιλείας, νὰ οἰκοδομήσω καὶ νὰ φυτεύσω, ἐὰν κάμῃ κακὸν ἐνώπιόν μου, ὥστε νὰ μή ὑπακούῃ τῆς φωνῆς μου, τότε θέλω μετανοήσει περὶ τοῦ καλοῦ, μὲ τὸ ὁποῖον εἶπα ὅτι θέλω ἀγαθοποιήσει αὐτὸ.

καὶ πάντας τοὺς βασιλεῖς τοῦ βορρᾶ τοὺς μακρὰν καὶ τοὺς ἐγγύς, ἕνα μετὰ τοῦ ἄλλου, καὶ πάντα τὰ βασίλεια τῆς οἰκουμένης, τὰ ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς· καὶ βασιλεὺς τῆς Σησὰχ θέλει πίει μετ᾿ αὐτούς. Διὰ τοῦτο θέλεις εἰπεῖ πρὸς αὐτούς, Οὕτω λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων, Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· Πίετε καὶ μεθύσατε καὶ ἐμέσατε καὶ πέσετε καὶ μή σηκωθῆτε, ἐξ αἰτίας τῆς μαχαίρας, τὴν ὁποίαν ἐγὼ θέλω ἀποστείλει ἐν μέσῳ ὑμῶν.

Οὕτω λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων· Ἰδού, κακὸν θέλει ἐξέλθει ἀπὸ ἔθνους εἰς ἔθνος καὶ ἀνεμοστρόβιλος μέγας θέλει ἐγερθῆ ἐκ τῶν ἄκρων τῆς γῆς. Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλουσι κοίτεσθαι τεθανατωμένοι παρὰ Κυρίου ἀπ᾿ ἄκρου τῆς γῆς ἕως ἄκρου τῆς γῆς· δὲν θέλουσι θρηνολογηθῆ οὐδὲ συναχθῆ οὐδὲ ταφῆ· θέλουσιν εἶσθαι διὰ κοπρίαν ἐπὶ τῆς ἐπιφανείας τῆς γῆς. Ὀλολύξατε, ποιμένες, καὶ ἀναβοήσατε· καὶ κυλίσθητε εἰς τὸ χῶμα, οἱ ἔγκριτοι τοῦ ποιμνίου· διότι ἐπληρώθησαν αἱ ἡμέραι σας διὰ τὴν σφαγήν καὶ διὰ τὸν σκορπισμὸν σας, καὶ θέλετε πέσει ὡς σκεῦος ἐκλεκτόν. Καὶ θέλει λείψει φυγή ἀπὸ τῶν ποιμένων καὶ σωτηρία ἀπὸ τῶν ἐγκρίτων τοῦ ποιμνίου. Φωνή κραυγῆς τῶν ποιμένων καὶ ὀλολυγμὸς τῶν ἐγκρίτων τοῦ ποιμνίου· διότι Κύριος ἠφάνισε τὴν βοσκήν αὐτῶν.

καὶ ζητήσατε τὴν εἰρήνην τῆς πόλεως, ὅπου ἐγὼ σᾶς ἔκαμον νὰ φερθῆτε αἰχμάλωτοι, καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ αὐτῆς πρὸς τὸν Κύριον· διότι ἐν τῇ εἰρήνῃ αὐτῆς θέλετε ἔχει εἰρήνην.

Πῶς συνεθλάσθη καὶ συνετρίβη σφύρα πάσης τῆς γῆς· πῶς ἔγεινεν Βαβυλών εἰς θάμβος μεταξὺ τῶν ἐθνῶν.

Φύγετε ἐκ μέσου τῆς Βαβυλῶνος καὶ διασώσατε ἕκαστος τὴν ψυχήν αὑτοῦ· μή ἀπολεσθῆτε ἐν τῇ ἀνομίᾳ αὐτῆς· διότι εἶναι καιρὸς ἐκδικήσεως τοῦ Κυρίου· ἀνταπόδομα αὐτὸς ἀνταποδίδει εἰς αὐτήν. Ἡ Βαβυλών ἐστάθη ποτήριον χρυσοῦν ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Κυρίου, μεθύον πᾶσαν τὴν γῆν· ἀπὸ τοῦ οἴνου αὐτῆς ἔπιον τὰ ἔθνη· διὰ τοῦτο τὰ ἔθνη παρεφρόνησαν.

Καὶ ἄν Βαβυλὼν ἀναβῇ ἕως τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἄν ὀχυρώσῃ τὸ ὕψος τῆς δυνάμεως αὑτῆς, θέλουσιν ἐλθεῖ παρ᾿ ἐμοῦ ἐξολοθρευταὶ ἐπ᾿ αὐτήν, λέγει Κύριος.

Καὶ θέλω μεθύσει τοὺς ἡγεμόνας αὐτῆς καὶ τοὺς σοφοὺς αὐτῆς, τοὺς στρατηγοὺς αὐτῆς καὶ τοὺς ἄρχοντας αὐτῆς καὶ τοὺς δυνατοὺς αὐτῆς· καὶ θέλουσι κοιμηθῆ ὕπνον αἰώνιον καὶ δὲν θέλουσιν ἐξυπνήσει, λέγει Βασιλεύς, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι Κύριος τῶν δυνάμεων. Οὕτω λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων· τὰ πλατέα τείχη τῆς Βαβυλῶνος θέλουσιν ὁλοτελῶς κατασκαφῆ, καὶ αἱ πύλαι αὐτῆς αἱ ὑψηλαὶ θέλουσι κατακαῆ ἐν πυρί, καὶ ὅσα οἱ λαοὶ ἐκοπίασαν θέλουσιν εἶσθαι εἰς μάτην, καὶ ὅσα τὰ ἔθνη ἐμόχθησαν θέλουσιν εἶσθαι διὰ τὸ πῦρ.

καὶ αὐτὸς μεταβάλλει τοὺς καιροὺς καὶ τοὺς χρόνους· καθαιρεῖ βασιλεῖς καὶ καθιστᾷ βασιλεῖς· δίδει σοφίαν εἰς τοὺς σοφοὺς καὶ γνῶσιν εἰς τοὺς συνετούς.

Τοῦτο εἶναι τὸ ἐνύπνιον· καὶ τὴν ἑρμηνείαν αὐτοῦ θέλομεν εἰπεῖ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Σύ, βασιλεῦ, εἶσαι βασιλεὺς βασιλέων· διότι Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ ἔδωκεν εἰς σὲ βασιλείαν, δύναμιν καὶ ἰσχὺν καὶ δόξαν. Καὶ πάντα τόπον, ὅπου κατοικοῦσιν οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων, τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ἔδωκεν εἰς τὴν χεῖρά σου καὶ σὲ κατέστησε κύριον ἐπὶ πάντων τούτων· σὺ εἶσαι κεφαλή ἐκείνη χρυσή. Καὶ μετὰ σὲ θέλει ἀναστηθῆ ἄλλη βασιλεία κατωτέρα σου καὶ τρίτη ἄλλη βασιλεία ἐκ χαλκοῦ, ἥτις θέλει κυριεύσει ἐπὶ πάσης τῆς γῆς. Καὶ τετάρτη βασιλεία θέλει σταθῆ ἰσχυρὰ ὡς σίδηρος· καθὼς σίδηρος κατακόπτει καὶ καταλεπτύνει τὰ πάντα· μάλιστα καθὼς σίδηρος συντρίβων τὰ πάντα, οὕτω θέλει κατακόπτει καὶ κατασυντρίβει. Περὶ δὲ τοῦ ὅτι εἶδες τοὺς πόδας καὶ τοὺς δακτύλους, μέρος μὲν ἐκ πηλοῦ κεραμέως, μέρος δὲ ἐκ σιδήρου, θέλει εἶσθαι βασιλεία διῃρημένη· πλήν θέλει μένει τι ἐν αὐτῇ ἐκ τῆς δυνάμεως τοῦ σιδήρου, καθὼς εἶδες τὸν σίδηρον ἀναμεμιγμένον μετὰ ἀργιλλώδους πηλοῦ. Καὶ καθὼς οἱ δάκτυλοι τῶν ποδῶν ἦσαν μέρος ἐκ σιδήρου καὶ μέρος ἐκ πηλοῦ, οὕτως βασιλεία θέλει εἶσθαι κατὰ μέρος ἰσχυρὰ καὶ κατὰ μέρος εὔθραυστος. Καὶ καθὼς εἶδες τὸν σίδηρον ἀναμεμιγμένον μετὰ τοῦ ἀργιλλώδους πηλοῦ, οὕτω θέλουσιν ἀναμιχθῆ διὰ σπέρματος ἀνθρώπων· πλήν δὲν θέλουσιν εἶσθαι κεκολλημένοι εἷς μετὰ τοῦ ἄλλου, καθὼς σίδηρος δὲν μιγνύεται μετὰ τοῦ πηλοῦ. Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν βασιλέων ἐκείνων, θέλει ἀναστήσει Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ βασιλείαν, ἥτις εἰς τὸν αἰῶνα δὲν θέλει φθαρῆ· καὶ βασιλεία αὕτη δὲν θέλει περάσει εἰς ἄλλον λαόν· θέλει κατασυντρίψει καὶ συντελέσει πάσας ταύτας τὰς βασιλείας, αὐτή δὲ θέλει διαμένει εἰς τοὺς αἰῶνας, καθὼς εἶδες ὅτι ἀπεκόπη λίθος ἐκ τοῦ ὄρους ἄνευ χειρῶν καὶ κατεσύντριψε τὸν σίδηρον, τὸν χαλκόν, τὸν πηλόν, τὸν ἄργυρον καὶ τὸν χρυσόν· Θεὸς μέγας ἔκαμε γνωστὸν εἰς τὸν βασιλέα, τι θέλει γείνει μετὰ ταῦτα· καὶ ἀληθινὸν εἶναι τὸ ἐνύπνιον καὶ πιστή ἑρμηνεία αὐτοῦ.

Τότε βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον καὶ προσεκύνησε τὸν Δανιήλ καὶ προσέταξε νὰ προσφέρωσιν εἰς αὐτὸν προσφορὰν καὶ θυμιάματα. Καὶ ἀποκριθεὶς βασιλεὺς πρὸς τὸν Δανιήλ, εἶπεν, Ἐπ᾿ ἀληθείας, Θεὸς σας, αὐτὸς εἶναι Θεὸς θεῶν καὶ Κύριος τῶν βασιλέων καὶ ὅστις ἀποκαλύπτει μυστήρια· διότι ἠδυνήθης νὰ ἀποκαλύψῃς τὸ μυστήριον τοῦτο. Τότε βασιλεὺς ἐμεγάλυνε τὸν Δανιήλ καὶ δῶρα μεγάλα καὶ πολλὰ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν καὶ κατέστησεν αὐτὸν κύριον ἐπὶ πάσης τῆς ἐπαρχίας τῆς Βαβυλῶνος καὶ ἀρχιδιοικητήν ἐπὶ πάντας τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος. Καὶ ἐζήτησεν Δανιήλ παρὰ τοῦ βασιλέως καὶ κατέστησε τὸν Σεδράχ, τὸν Μισὰχ καὶ τὸν Ἀβδὲ-νεγὼ ἐπὶ τὰς ὑποθέσεις τῆς ἐπαρχίας τῆς Βαβυλῶνος· δὲ Δανιήλ εὑρίσκετο ἐν τῇ αὐλῇ τοῦ βασιλέως.

Ναβουχοδονόσορ βασιλεὺς ἔκαμεν εἰκόνα χρυσήν, τὸ ὕψος αὐτῆς ἑξήκοντα πηχῶν καὶ τὸ πλάτος αὐτῆς ἕξ πηχῶν· καὶ ἔστησεν αὐτήν ἐν τῇ πεδιάδι Δουρά, ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ τῆς Βαβυλῶνος. Καὶ ἀπέστειλε Ναβουχοδονόσορ βασιλεὺς νὰ συνάξῃ τοὺς σατράπας, τοὺς διοικητὰς καὶ τοὺς τοπάρχας, τοὺς κριτάς, τοὺς θησαυροφύλακας, τοὺς συμβούλους, τοὺς νομοδιδασκάλους καὶ πάντας τοὺς ἄρχοντας τῶν ἐπαρχιῶν, διὰ νὰ ἔλθωσιν εἰς τὰ ἐγκαίνια τῆς εἰκόνος, τὴν ὁποίαν ἔστησε Ναβουχοδονόσορ βασιλεύς. Καὶ οἱ σατράπαι, οἱ διοικηταὶ καὶ οἱ τοπάρχαι, οἱ κριταί, οἱ θησαυροφύλακες, οἱ σύμβουλοι, οἱ νομοδιδάσκαλοι καὶ πάντες οἱ ἄρχοντες τῶν ἐπαρχιῶν συνήχθησαν εἰς τὰ ἐγκαίνια τῆς εἰκόνος, τὴν ὁποίαν ἔστησε Ναβουχοδονόσορ βασιλεύς· καὶ ἐστάθησαν ἔμπροσθεν τῆς εἰκόνος, τὴν ὁποίαν ἔστησεν Ναβουχοδονόσορ. Καὶ κήρυξ ἐβόα μεγαλοφώνως, Εἰς ἐσᾶς προστάττεται, λαοί, ἔθνη καὶ γλῶσσαι, καθ᾿ ἥν ὥραν ἀκούσητε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τῆς σύριγγος, τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης, τοῦ ψαλτηρίου, τῆς συμφωνίας καὶ παντὸς εἴδους μουσικῆς, πεσόντες προσκυνήσατε τὴν εἰκόνα τὴν χρυσήν, τὴν ὁποίαν ἔστησε Ναβουχοδονόσορ βασιλεύς· καὶ ὅστις δὲν πέσῃ καὶ προσκυνήσῃ, τὴν αὐτήν ὥραν θέλει ῥιφθῆ εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης. Διὰ τοῦτο ὅτε ἤκουσαν πάντες οἱ λαοὶ τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τῆς σύριγγος, τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης, τοῦ ψαλτηρίου καὶ παντὸς εἴδους μουσικῆς, πίπτοντες πάντες οἱ λαοί, τὰ ἔθνη καὶ αἱ γλῶσσαι προσεκύνουν τὴν εἰκόνα τὴν χρυσήν, τὴν ὁποίαν ἔστησε Ναβουχοδονόσορ βασιλεύς.

Χαλδαῖοι δὲ τινες προσῆλθον τότε καὶ διέβαλον τοὺς Ἰουδαίους· καὶ εἶπον λέγοντες πρὸς τὸν βασιλέα Ναβουχοδονόσορ, Βασιλεῦ, ζῆθι εἰς τὸν αἰῶνα. Σύ, βασιλεῦ, ἐξέδωκας πρόσταγμα, πᾶς ἄνθρωπος, ὅστις ἀκούσῃ τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τῆς σύριγγος, τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης, τοῦ ψαλτηρίου καὶ τῆς συμφωνίας καὶ παντὸς εἴδους μουσικῆς, νὰ πέσῃ καὶ νὰ προσκυνήσῃ τὴν εἰκόνα τὴν χρυσήν· καὶ ὅστις δὲν πέσῃ καὶ προσκυνήσῃ, νὰ ῥιφθῇ εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης. Εἶναι ἄνδρες τινὲς Ἰουδαῖοι, τοὺς ὁποίους κατέστησας ἐπὶ τὰς ὑποθέσεις τῆς ἐπαρχίας τῆς Βαβυλῶνος, Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ· οὗτοι οἱ ἄνθρωποι, βασιλεῦ, δὲν σὲ ἐσεβάσθησαν· τοὺς θεοὺς σου δὲν λατρεύουσι καὶ τὴν εἰκόνα τὴν χρυσήν, τὴν ὁποίαν ἔστησας, δὲν προσκυνοῦσι. Τότε Ναβουχοδονόσορ μετὰ θυμοῦ καὶ ὀργῆς προσέταξε νὰ φέρωσι τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ. Καὶ ἔφεραν τοὺς ἀνθρώπους τούτους ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Καὶ ἀποκριθεὶς Ναβουχοδονόσορ εἶπε πρὸς αὐτούς, Τῳόντι, Σεδρὰχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, τοὺς θεοὺς μου δὲν λατρεύετε καὶ τὴν εἰκόνα τὴν χρυσήν, τὴν ὁποίαν ἔστησα, δὲν προσκυνεῖτε; τώρα λοιπὸν ἐὰν ἦσθε ἕτοιμοι, ὁπόταν ἀκούσητε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τῆς σύριγγος, τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης, τοῦ ψαλτηρίου καὶ τῆς συμφωνίας καὶ παντὸς εἴδους μουσικῆς, νὰ πέσητε καὶ νὰ προσκυνήσητε τὴν εἰκόνα τὴν ὁποίαν ἔκαμα, καλῶς· ἐὰν ὅμως δὲν προσκυνήσητε, θέλετε ῥιφθῆ τὴν αὐτήν ὥραν εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης· καὶ τίς εἶναι ἐκεῖνος Θεός, ὅστις θέλει σᾶς ἐλευθερώσει ἐκ τῶν χειρῶν μου;

Ἀπεκρίθησαν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγὼ καὶ εἶπον πρὸς τὸν βασιλέα, Ναβουχοδονόσορ, ἡμεῖς δὲν ἔχομεν χρείαν νὰ σοὶ ἀποκριθῶμεν περὶ τοῦ πράγματος τούτου. Ἐὰν ἦναι οὕτως, Θεὸς ἡμῶν, τὸν ὁποῖον ἡμεῖς λατρεύομεν, εἶναι δυνατὸς νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃ ἐκ τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης· καὶ ἐκ τῆς χειρὸς σου, βασιλεῦ, θέλει μᾶς ἐλευθερώσει. Ἀλλὰ καὶ ἄν οὐχί, ἄς ἦναι γνωστὸν εἰς σέ, βασιλεῦ, ὅτι τοὺς θεοὺς σου δὲν λατρεύομεν καὶ τὴν εἰκόνα τὴν χρυσήν, τὴν ὁποίαν ἔστησας, δὲν προσκυνοῦμεν. Τότε Ναβουχοδονόσορ ἐπλήσθη θυμοῦ καὶ ὄψις τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἠλλοιώθη κατὰ τοῦ Σεδράχ, τοῦ Μισὰχ καὶ τοῦ Ἀβδὲ-νεγώ· καὶ λαλήσας προσέταξε νὰ ἐκκαύσωσι τὴν κάμινον ἑπταπλασίως μᾶλλον παρ᾿ ὅσον ἐφαίνετο καιομένη. Καὶ προσέταξε τοὺς δυνατωτέρους ἄνδρας τοῦ στρατεύματος αὑτοῦ νὰ δέσωσι τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, καὶ νὰ ῥίψωσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην. Τότε οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι ἐδέθησαν μετὰ τῶν σαλβαρίων αὑτῶν, τῶν τιαρῶν αὑτῶν καὶ τῶν περικνημίδων αὑτῶν καὶ τῶν ἄλλων ἐνδυμάτων αὑτῶν καὶ ἐρρίφθησαν εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης. Ἐπειδή δὲ προσταγή τοῦ βασιλέως ἦτο κατεπείγουσα καὶ κάμινος ἐξεκαύθη εἰς ὑπερβολήν, φλὸξ τοῦ πυρὸς ἐθανάτωσε τοὺς ἄνδρας ἐκείνους, οἵτινες ἐσήκωσαν τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ. Οὗτοι δὲ οἱ τρεῖς ἄνδρες, Σεδρὰχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, ἔπεσον δεμένοι εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης.

Ὁ δὲ Ναβουχοδονόσορ βασιλεὺς ἐξεπλάγη· καὶ σηκωθεὶς μετὰ σπουδῆς ἐλάλησε καὶ εἶπε πρὸς τοὺς μεγιστᾶνας αὑτοῦ, Δὲν ἐρρίψαμεν τρεῖς ἄνδρας δεδεμένους εἰς τὸ μέσον τοῦ πυρός; οἱ δὲ ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον πρὸς τὸν βασιλέα, Ἀληθῶς, βασιλεῦ. Καὶ ἀποκριθεὶς εἶπεν, Ἰδού, ἐγὼ βλέπω τέσσαρας ἄνδρας λελυμένους, περιπατοῦντας ἐν μέσῳ τοῦ πυρός, καὶ βλάβη δὲν εἶναι εἰς αὐτούς, καὶ ὄψις τοῦ τετάρτου εἶναι ὁμοία μὲ Υἱὸν Θεοῦ. Τότε πλησιάσας Ναβουχοδονόσορ εἰς τὸ στόμα τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης ἐλάλησε καὶ εἶπε, Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ἐξέλθετε καὶ ἔλθετε. Τότε Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγὼ ἐξῆλθον ἐκ μέσου τοῦ πυρός. Καὶ συναχθέντες οἱ σατράπαι, οἱ διοικηταὶ καὶ οἱ τοπάρχαι καὶ οἱ μεγιστᾶνες τοῦ βασιλέως εἶδον τοὺς ἄνδρας τούτους, ὅτι ἐπὶ τῶν σωμάτων αὐτῶν τὸ πῦρ δὲν ἴσχυσε καὶ θρὶξ τῆς κεφαλῆς αὐτῶν δὲν ἐκάη καὶ τὰ σαλβάρια αὐτῶν δὲν παρήλλαξαν οὐδὲ ὀσμή πυρὸς ἐπέρασεν ἐπ᾿ αὐτούς.

Τότε ἐλάλησεν Ναβουχοδονόσορ καὶ εἶπεν, Εὐλογητὸς Θεὸς τοῦ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, ὅστις ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὑτοῦ καὶ ἠλευθέρωσε τοὺς δούλους αὑτοῦ, οἵτινες ἤλπισαν ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ παρήκουσαν τὸν λόγον τοῦ βασιλέως καὶ παρέδωκαν τὰ σώματα αὑτῶν, διὰ νὰ μή λατρεύσωσι μηδὲ νὰ προσκυνήσωσιν ἄλλον θεὸν ἐκτὸς τοῦ Θεοῦ αὑτῶν. Διὰ τοῦτο ἐκδίδω πρόσταγμα, ὅτι πᾶς λαός, ἔθνος καὶ γλῶσσα, ἥτις λαλήσῃ κακὸν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ τοῦ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, θέλει καταμελισθῆ, καὶ αἱ οἰκίαι αὐτῶν θέλουσι γείνει κοπρῶνες· διότι ἄλλος Θεὸς δὲν εἶναι δυνάμενος νὰ ἐλευθερώσῃ οὕτω. Τότε βασιλεὺς προεβίβασε τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγὼ εἰς τὴν ἐπαρχίαν τῆς Βαβυλῶνος.

Ναβουχοδονόσορ βασιλεύς, πρὸς πάντας τοὺς λαούς, ἔθνη καὶ γλώσσας τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ πάσης τῆς γῆς· Εἰρήνη ἄς πληθυνθῇ εἰς ἐσᾶς. Τὰ σημεῖα καὶ τὰ θαυμάσια, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν εἰς ἐμὲ Θεὸς Ὕψιστος, ἤρεσεν ἐνώπιόν μου νὰ ἀναγγείλω. Πόσον εἶναι μεγάλα τὰ σημεῖα αὐτοῦ· καὶ πόσον ἰσχυρὰ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ· βασιλεία αὐτοῦ εἶναι βασιλεία αἰώνιος καὶ ἐξουσία αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν.

Τὸ πρᾶγμα τοῦτο εἶναι διὰ προστάγματος τῶν φυλάκων καὶ ὑπόθεσις διὰ τοῦ λόγου τῶν ἁγίων· ὥστε νὰ γνωρίσωσιν οἱ ζῶντες, ὅτι Ὕψιστος εἶναι Κύριος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰς ὅντινα θέλει δίδει αὐτήν, καὶ τὸ ἐξουθένημα τῶν ἀνθρώπων καθιστᾷ ἐπ᾿ αὐτήν.

καὶ θέλεις διωχθῆ ἐκ τῶν ἀνθρώπων καὶ μετὰ τῶν θηρίων τοῦ ἀγροῦ θέλει εἶσθαι κατοικία σου, καὶ θέλεις τρώγει χόρτον ὡς οἱ βόες καὶ ὑπὸ τῆς δρόσου τοῦ οὐρανοῦ θέλεις βρέχεσθαι· καὶ ἑπτὰ καιροὶ θέλουσι παρέλθει ἐπὶ σέ, ἑωσοῦ γνωρίσῃς ὅτι Ὕψιστος εἶναι Κύριος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων καὶ εἰς ὅντινα θέλει, δίδει αὐτήν.

Διὰ τοῦτο, βασιλεῦ, ἄς γείνῃ δεκτή συμβουλή μου πρὸς σέ, καὶ ἔκκοψον τὰς ἁμαρτίας σου διὰ δικαιοσύνης καὶ τὰς ἀνομίας σου διὰ οἰκτιρμῶν πενήτων· ἴσως καὶ διαρκέσῃ εὐημερία σου.

Πάντα ταῦτα ἦλθον ἐπὶ τὸν Ναβουχοδονόσορ τὸν βασιλέα. Ἐν τῷ τέλει δώδεκα μηνῶν, ἐνῷ περιεπάτει ἐπὶ τοῦ βασιλικοῦ παλατίου τῆς Βαβυλῶνος, ἐλάλησεν βασιλεὺς καὶ εἶπε, Δὲν εἶναι αὕτη Βαβυλὼν μεγάλη, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ᾠκοδόμησα διὰ καθέδραν τοῦ βασιλείου μὲ τὴν ἰσχὺν τῆς δυνάμεώς μου καὶ εἰς τιμήν τῆς δόξης μου; Ὁ λόγος ἦτο ἔτι ἐν τῷ στόματι τοῦ βασιλέως καὶ ἔγεινε φωνή ἐξ οὐρανοῦ λέγουσα, Πρὸς σὲ ἀναγγέλλεται, Ναβουχοδονόσορ βασιλεῦ· βασιλεία παρῆλθεν ἀπὸ σοῦ· καὶ θέλεις ἐκδιωχθῆ ἐκ τῶν ἀνθρώπων καὶ μετὰ τῶν θηρίων τοῦ ἀγροῦ θέλει εἶσθαι κατοικία σου· χόρτον ὡς οἱ βόες θέλεις τρώγει, καὶ ἑπτὰ καιροὶ θέλουσι παρέλθει ἐπὶ σέ, ἑωσοῦ γνωρίσῃς ὅτι Ὕψιστος εἶναι Κύριος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰς ὅντινα θέλει, δίδει αὐτήν. Ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ λόγος ἐξετελέσθη ἐπὶ τὸν Ναβουχοδονόσορ· καὶ ἐξεδιώχθη ἐκ τῶν ἀνθρώπων καὶ χόρτον ὡς οἱ βόες ἔτρωγε καὶ ὑπὸ τῆς δρόσου τοῦ οὐρανοῦ τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐβρέχετο, ἑωσοῦ αἱ τρίχες αὐτοῦ ηὐξήνθησαν ὡς ἀετῶν πτερὰ καὶ οἱ ὄνυχες αὐτοῦ ὡς ὀρνέων.

Καὶ ἐν τέλει τῶν ἡμερῶν, ἐγὼ Ναβουχοδονόσορ ἐσήκωσα τοὺς ὀφθαλμοὺς μου πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ αἱ φρένες μου ἐπέστρεψαν εἰς ἐμὲ καὶ εὐλόγησα τὸν Ὕψιστον καὶ •νεσα καὶ ἐδόξασα τὸν ζῶντα εἰς τὸν αἰῶνα, τοῦ ὁποίου ἐξουσία εἶναι ἐξουσία αἰώνιος καὶ βασιλεία αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν, καὶ πάντες οἱ κάτοικοι τῆς γῆς λογίζονται ἐνώπιον αὐτοῦ ὡς οὐδέν, καὶ κατὰ τὴν θέλησιν αὑτοῦ πράττει εἰς τὸ στράτευμα τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἰς τοὺς κατοίκους τῆς γῆς, καὶ δὲν ὑπάρχει ἐμποδίζων τὴν χεῖρα αὐτοῦ λέγων πρὸς αὐτόν, Τί ἔκαμες; Ἐν τῷ αὐτῷ καιρῷ αἱ φρένες μου ἐπέστρεψαν εἰς ἐμέ· καὶ πρὸς δόξαν τῆς βασιλείας μου ἐπανῆλθεν εἰς ἐμὲ λαμπρότης μου καὶ μορφή μου καὶ οἱ αὐλικοὶ μου καὶ οἱ μεγιστᾶνές μου μὲ ἐζήτουν, καὶ ἐστερεώθην ἐν τῇ βασιλείᾳ μου καὶ μεγαλειότης περισσοτέρα προσετέθη εἰς ἐμέ. Τώρα ἐγὼ Ναβουχοδονόσορ αἰνῶ καὶ ὑπερυψῶ καὶ δοξάζω τὸν βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ, διότι πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ εἶναι ἀλήθεια καὶ αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ κρίσις, καὶ τοὺς περιπατοῦντας ἐν τῇ ὑπερηφανίᾳ δύναται νὰ ταπεινώσῃ.

Ὑπάρχει ἄνθρωπος ἐν τῷ βασιλείῳ σου, εἰς τὸν ὁποῖον εἶναι τὸ πνεῦμα τῶν ἁγίων θεῶν· καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ πατρὸς σου φῶς καὶ σύνεσις καὶ σοφία, ὡς σοφία τῶν θεῶν, εὑρέθησαν ἐν αὐτῷ, τὸν ὁποῖον βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ πατήρ σου, βασιλεὺς πατήρ σου, κατέστησεν ἄρχοντα τῶν μάγων, τῶν ἐπαοιδῶν, τῶν Χαλδαίων καὶ τῶν μάντεων.

Βασιλεῦ, Θεὸς ὕψιστος ἔδωκεν εἰς τὸν Ναβουχοδονόσορ τὸν πατέρα σου βασιλείαν καὶ μεγαλειότητα καὶ δόξαν καὶ τιμήν. Καὶ διὰ τὴν μεγαλειότητα, τὴν ὁποίαν ἔδωκεν εἰς αὐτόν, πάντες οἱ λαοί, ἔθνη καὶ γλῶσσαι ἔτρεμον καὶ ἐφοβοῦντο ἔμπροσθεν αὐτοῦ· ὅντινα ἤθελεν ἐφόνευε καὶ ὅντινα ἤθελεν ἐφύλαττε ζῶντα καὶ ὅντινα ἤθελεν ὕψωνε καὶ ὅντινα ἤθελεν ἐταπείνονεν· ἀλλ᾿ ὅτε καρδία αὐτοῦ ἐπήρθη καὶ νοῦς αὐτοῦ ἐσκληρύνθη ἐν τῇ ὑπερηφανίᾳ, κατεβιβάσθη ἀπὸ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου αὑτοῦ καὶ ἀφῃρέθη δόξα αὐτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ· καὶ ἐξεδιώχθη ἐκ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων, καὶ καρδία αὐτοῦ ἔγεινεν ὡς τῶν θηρίων καὶ κατοικία αὐτοῦ ἦτο μετὰ τῶν ἀγρίων ὄνων· μὲ χόρτον ὡς οἱ βόες ἐτρέφετο καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐβρέχετο ὑπὸ τῆς δρόσου τοῦ οὐρανοῦ· ἑωσοῦ ἐγνώρισεν ὅτι Θεὸς ὕψιστος εἶναι Κύριος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων καὶ ὅντινα θέλει, στήνει ἐπ᾿ αὐτήν.

Καὶ σὺ υἱὸς αὐτοῦ, Βαλτάσαρ, δὲν ἐταπείνωσας τὴν καρδίαν σου, ἐνῷ ἐγνώριζες πάντα ταῦτα· ἀλλ᾿ ὑψώθης ἐναντίον τοῦ Κυρίου τοῦ οὐρανοῦ· καὶ τὰ σκεύη τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἔφεραν ἔμπροσθέν σου, καὶ ἐπίνετε οἶνον ἐξ αὐτῶν καὶ σὺ καὶ οἱ μεγιστᾶνές σου, αἱ γυναῖκές σου καὶ αἱ παλλακαὶ σου· καὶ ἐδοξολόγησας τοὺς θεοὺς τοὺς ἀργυροὺς καὶ τοὺς χρυσούς, τοὺς χαλκούς, τοὺς σιδηρούς, τοὺς ξυλίνους καὶ τοὺς λιθίνους, οἵτινες δὲν βλέπουσιν οὐδὲ ἀκούουσιν οὐδὲ νοοῦσι· τὸν δὲ Θεόν, εἰς τοῦ ὁποίου τὴν χεῖρα εἶναι πνοή σου καὶ εἰς τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ πᾶσαι αἱ ὁδοὶ σου, δὲν ἐδόξασας. Διὰ τοῦτο ἐστάλη ἀπ᾿ ἔμπροσθεν αὐτοῦ παλάμη τῆς χειρὸς καὶ ἐνεχαράχθη γραφή αὕτη. Καὶ αὕτη εἶναι γραφή ἥτις ἐνεχαράχθη· Μενέ, Μενέ, Θεκέλ, Ο φ α ρ σ ν. Αὕτη εἶναι ἑρμηνεία τοῦ πράγματος· Μενέ, ἐμέτρησεν Θεὸς τὴν βασιλείαν σου καὶ ἐτελείωσεν αὐτήν· Θεκέλ, ἐζυγίσθης ἐν τῇ πλάστιγγι καὶ εὑρέθης ἐλλιπής· Φερές, διηρέθη βασιλεία σου καὶ ἐδόθη εἰς τοὺς Μήδους καὶ Πέρσας. Τότε προσέταξεν Βαλτάσαρ καὶ ἐνέδυσαν τὸν Δανιήλ τὴν πορφύραν, καὶ περιέθηκαν τὴν ἅλυσον τὴν χρυσήν περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ, καὶ διεκήρυξαν περὶ αὐτοῦ, νὰ ἦναι τρίτος ἄρχων τοῦ βασιλείου. τὴν αὐτήν νύκτα ἐφονεύθη Βαλτάσαρ βασιλεὺς τῶν Χαλδαίων. Καὶ Δαρεῖος Μῆδος ἔλαβε τὴν βασιλείαν, ὤν περίπου ἐτῶν ἑξήκοντα δύο.

Ἀρεστὸν ἐφάνη εἰς τὸν Δαρεῖον νὰ καταστήσῃ ἐπὶ τοῦ βασιλείου ἑκατὸν εἴκοσι σατράπας, διὰ νὰ ἦναι ἐφ᾿ ὅλου τοῦ βασιλείου· καὶ ἐπ᾿ αὐτοὺς τρεῖς προέδρους, εἷς τῶν ὁποίων ἦτο Δανιήλ, διὰ ν᾿ ἀποδίδωσι λόγον εἰς αὐτοὺς οἱ σατράπαι οὗτοι, καὶ βασιλεὺς νὰ μή ζημιόνηται. Τότε Δανιήλ οὗτος προετιμήθη ὑπὲρ τοὺς προέδρους καὶ σατράπας, διότι πνεῦμα ἔξοχον ἦτο ἐν αὐτῷ· καὶ βασιλεὺς ἐστοχάσθη νὰ καταστήσῃ αὐτὸν ἐφ᾿ ὅλου τοῦ βασιλείου. Οἱ δὲ πρόεδροι καὶ οἱ σατράπαι ἐζήτουν νὰ εὕρωσι πρόφασιν κατὰ τοῦ Δανιήλ ἐκ τῶν ὑποθέσεων τῆς βασιλείας· πλήν δὲν ἠδύναντο νὰ εὕρωσιν οὐδεμίαν πρόφασιν οὐδὲ ἁμάρτημα· διότι ἦτο πιστός, καὶ δὲν εὑρέθη ἐν αὐτῷ οὐδὲν σφάλμα οὐδὲ ἁμάρτημα. Καὶ εἶπον οἱ ἄνθρωποι οὗτοι, δὲν θέλομεν εὑρεῖ πρόφασιν κατὰ τοῦ Δανιήλ τούτου, ἐκτὸς ἐὰν εὕρωμέν τι ἐναντίον αὐτοῦ ἐκ τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ. Τότε οἱ πρόεδροι καὶ οἱ σατράπαι οὗτοι συνήχθησαν εἰς τὸν βασιλέα καὶ εἶπον οὕτω πρὸς αὐτόν· Βασιλεῦ Δαρεῖε, ζῆθι εἰς τὸν αἰῶνα. Πάντες οἱ πρόεδροι τοῦ βασιλείου, οἱ διοικηταὶ καὶ οἱ σατράπαι, οἱ αὐλικοὶ καὶ οἱ τοπάρχαι, συνεβουλεύθησαν νὰ ἐκδοθῇ βασιλικὸν ψήφισμα καὶ νὰ στηριχθῆ ἀπαγόρευσις, ὅτι ὅστις κάμῃ αἴτησίν τινα παρ᾿ ὁποιουδήποτε θεοῦ ἀνθρώπου, ἕως τριάκοντα ἡμερῶν, ἐκτὸς παρὰ σοῦ, βασιλεῦ, οὗτος νὰ ῥιφθῇ εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων· τώρα λοιπόν, βασιλεῦ, κάμε τὴν ἀπαγόρευσιν καὶ ὑπόγραψον τὸ ψήφισμα, διὰ νὰ μή ἀλλαχθῇ, κατὰ τὸν νόμον τῶν Μήδων καὶ Περσῶν, ὅστις δὲν ἀκυροῦται. Ὅθεν βασιλεὺς Δαρεῖος ὑπέγραψε τὴν γραφήν καὶ τὴν ἀπαγόρευσιν.

Καὶ Δανιήλ, καθὼς ἔμαθεν ὅτι ὑπεγράφη γραφή, εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ· και ἔχων τὰς θυρίδας τοῦ κοιτῶνος αὑτοῦ ἀνεῳγμένας πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔπιπτεν ἐπὶ τὰ γόνατα αὑτοῦ τρὶς τῆς ἡμέρας, προσευχόμενος καὶ δοξολογῶν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ αὑτοῦ, καθὼς ἔκαμνε πρότερον. Τότε οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι συνήχθησαν καὶ εὕρηκαν τὸν Δανιήλ κάμνοντα αἴτησιν καὶ ἱκετεύοντα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ αὑτοῦ. Ὅθεν προσελθόντες ἐλάλησαν ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως περὶ τῆς βασιλικῆς ἀπαγορεύσεως λέγοντες, Δὲν ὑπέγραψας ἀπόφασιν, ὅτι πᾶς ἄνθρωπος, ὅστις κάμῃ αἴτησιν παρ᾿ ὁποιουδήποτε θεοῦ ἀνθρώπου, ἕως τριάκοντα ἡμερῶν, ἐκτὸς παρὰ σοῦ, βασιλεῦ, θέλει ῥιφθῆ εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων; βασιλεὺς ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν, Ἀληθινὸς εἶναι λόγος, κατὰ τὸν νόμον τῶν Μήδων καὶ Περσῶν, ὅστις δὲν ἀκυροῦται. Τότε ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, Δανιήλ ἐκεῖνος, ἐκ τῶν υἱῶν τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ Ἰούδα, δὲν σὲ σέβεται, βασιλεῦ, οὐδὲ τὴν ἀπόφασιν τὴν ὁποίαν ὑπέγραψας, ἀλλὰ κάμνει τὴν δέησιν αὑτοῦ τρὶς τῆς ἡμέρας. Τότε βασιλεύς, ὡς ἤκουσε τοὺς λόγους, ἐλυπήθη πολὺ ἐπ᾿ αὐτῷ καὶ ἐφρόντιζεν ἐγκαρδίως περὶ τοῦ Δανιήλ νὰ ἐλευθερώσῃ αὐτόν, καὶ ἠγωνίζετο μέχρι τῆς δύσεως τοῦ ἡλίου διὰ νὰ λυτρώσῃ αὐτόν. Τότε οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι συνήχθησαν εἰς τὸν βασιλέα καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν, Ἔξευρε, βασιλεῦ, ὅτι νόμος τῶν Μήδων καὶ Περσῶν εἶναι, οὐδεμία ἀπαγόρευσις οὔτε διαταγή, τὴν ὁποίαν βασιλεὺς κάμῃ, νὰ ἀκυροῦται.

Τότε βασιλεὺς προσέταξε καὶ ἔφεραν τὸν Δανιήλ καὶ ἔρριψαν αὐτὸν εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων. Ἐλάλησε δὲ βασιλεὺς καὶ εἶπε πρὸς τὸν Δανιήλ, Θεὸς σου, τὸν ὁποῖον σὺ λατρεύεις ἀκαταπαύστως, αὐτὸς θέλει σὲ ἐλευθερώσει. Καὶ ἐφέρθη εἷς λίθος καὶ ἐπετέθη ἐπὶ τὸ στόμα τοῦ λάκκου, καὶ βασιλεὺς ἐσφράγισεν αὐτὸν διὰ τῆς ἰδίας αὑτοῦ σφραγίδος καὶ διὰ τῆς σφραγίδος τῶν μεγιστάνων αὑτοῦ, διὰ νὰ μή ἀλλοιωθῇ μηδὲν περὶ τοῦ Δανιήλ. Τότε βασιλεὺς ὑπῆγεν εἰς τὸ παλάτιον αὑτοῦ καὶ διενυκτέρευσε νηστικὸς καὶ δὲν ἐφέρθησαν ἔμπροσθεν αὐτοῦ ὄργανα μουσικά, καὶ ὕπνος αὐτοῦ ἔφυγεν ἀπ᾿ αὐτοῦ.

Ἐξηγέρθη δὲ βασιλεὺς πολλὰ ἐνωρὶς τὸ πρωΐ καὶ ὑπῆγε μετὰ σπουδῆς εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων. Καὶ ὅτε ἦλθεν εἰς τὸν λάκκον, ἐφώνησε μετὰ φωνῆς κλαυθμηρᾶς πρὸς τὸν Δανιήλ· καὶ ἐλάλησεν βασιλεὺς καὶ εἶπε πρὸς τὸν Δανιήλ, Δανιήλ, δοῦλε τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, Θεὸς σου, τὸν ὁποῖον σὺ λατρεύεις ἀκαταπαύστως, ἠδυνήθη νὰ σὲ ἐλευθερώσῃ ἐκ τῶν λεόντων; Τότε ἐλάλησεν Δανιήλ πρὸς τὸν βασιλέα, Βασιλεῦ, ζῆθι εἰς τὸν αἰῶνα. Ὁ Θεὸς μου ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὑτοῦ καὶ ἔφραξε τὰ στόματα τῶν λεόντων καὶ δὲν μὲ ἔβλαψαν, διότι ἀθῳότης εὑρέθη ἐν ἐμοὶ ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ ἔτι ἐνώπιόν σου, βασιλεῦ, πταῖσμα δὲν ἔπραξα. Τότε βασιλεὺς μεγάλως ἐχάρη ἐπ᾿ αὐτῷ καὶ προσέταξε νὰ ἀναβιβάσωσι τὸν Δανιήλ ἐκ τοῦ λάκκου. Καὶ ἀνεβιβάσθη Δανιήλ ἐκ τοῦ λάκκου καὶ οὐδεμία βλάβη ηὑρέθη ἐν αὐτῷ, διότι εἶχε πίστιν εἰς τὸν Θεὸν αὑτοῦ.

Τότε βασιλεὺς προσέταξε καὶ ἔφεραν τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους, οἵτινες διέβαλον τὸν Δανιήλ, καὶ ἔρριψαν εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων αὐτούς, τὰ τέκνα αὐτῶν καὶ τὰς γυναῖκας αὐτῶν· καὶ πρὶν φθάσωσιν εἰς τὸ βάθος τοῦ λάκκου, οἱ λέοντες συνήρπασαν αὐτοὺς καὶ κατεσύντριψαν πάντα τὰ ὀστᾶ αὐτῶν. Τότε ἔγραψε Δαρεῖος βασιλεὺς πρὸς πάντας τοὺς λαούς, ἔθνη καὶ γλώσσας, τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ πάσης τῆς γῆς, Εἰρήνη ἄς πληθυνθῇ εἰς ἐσᾶς. Διαταγή ἐξεδόθη παρ᾿ ἐμοῦ, ἐν ὅλῳ τῷ κράτει τῆς βασιλείας μου, νὰ τρέμωσιν οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ φοβῶνται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τοῦ Δανιήλ· διότι αὐτὸς εἶναι Θεὸς ζῶν καὶ διαμένων εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ βασιλεία αὐτοῦ δὲν θέλει φθαρῆ καὶ ἐξουσία αὐτοῦ θέλει εἶσθαι μέχρι τέλους· αὐτὸς ἐλευθερωτής καὶ σωτήρ καὶ ποιῶν σημεῖα καὶ τεράστια ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, ὅστις ἠλευθέρωσε τὸν Δανιήλ ἐκ τῆς δυνάμεως τῶν λεόντων. Καὶ εὐημέρησεν αὐτὸς Δανιήλ ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Δαρείου καὶ ἐν τῇ βασιλείᾳ Κύρου τοῦ Πέρσου.

Καὶ εἰς αὐτὸν ἐδόθη ἐξουσία καὶ δόξα καὶ βασιλεία, διὰ νὰ λατρεύωσιν αὐτὸν πάντες οἱ λαοί, τὰ ἔθνη καὶ αἱ γλῶσσαι· ἐξουσία αὐτοῦ εἶναι ἐξουσία αἰώνιος, ἥτις δὲν θέλει παρέλθει, καὶ βασιλεία αὐτοῦ, ἥτις δὲν θέλει φθαρῆ.

Ταῦτα τὰ μεγάλα θηρία, τὰ ὁποῖα εἶναι τέσσαρα, εἶναι τέσσαρες βασιλεῖς, οἵτινες θέλουσιν ἐγερθῆ ἐκ τῆς γῆς. Ἀλλ᾿ οἱ ἅγιοι τοῦ Ὑψίστου θέλουσι παραλάβει τὴν βασιλείαν καὶ θέλουσιν ἔχει τὸ βασίλειον εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.

Τότε ἤθελον νὰ μάθω τὴν ἀλήθειαν περὶ τοῦ τετάρτου θηρίου, τὸ ὁποῖον ἦτο διάφορον ἀπὸ πάντων τῶν ἄλλων, καθ᾿ ὑπερβολήν τρομερόν, τοῦ ὁποίου οἱ ὀδόντες ἦσαν σιδηροὶ καὶ οἱ ὄνυχες αὐτοῦ χάλκινοι· κατέτρωγε, κατεσύντριβε καὶ κατεπάτει τὸ ὑπόλοιπον μὲ τοὺς πόδας αὑτοῦ· καὶ περὶ τῶν δέκα κεράτων, τὰ ὁποῖα ἦσαν ἐν τῇ κεφαλῇ αὐτοῦ καὶ περὶ τοῦ ἄλλου, τὸ ὁποῖον ἀνέβη καὶ ἔμπροσθεν τοῦ ὁποίου ἔπεσον τρία· περὶ τοῦ κέρατος λέγω ἐκείνου, τὸ ὁποῖον εἶχεν ὀφθαλμοὺς καὶ στόμα λαλοῦν μεγάλα πράγματα, τοῦ ὁποίου ὄψις ἦτο ῥωμαλεωτέρα παρὰ τῶν συντρόφων αὐτοῦ.

Καὶ ἐκεῖνος εἶπε, τὸ θηρίον τὸ τέταρτον θέλει εἶσθαι τετάρτη βασιλεία ἐπὶ τῆς γῆς, ἥτις θέλει διαφέρει ἀπὸ πασῶν τῶν βασιλειῶν, καὶ θέλει καταφάγει πᾶσαν τὴν γῆν καὶ θέλει καταπατήσει αὐτήν καὶ κατασυντρίψει αὐτήν. Καὶ τὰ δέκα κέρατα εἶναι δέκα βασιλεῖς, οἵτινες θέλουσιν ἐγερθῆ ἐκ τῆς βασιλείας ταύτης· καὶ κατόπιν αὐτῶν ἄλλος θέλει ἐγερθῆ· καὶ αὐτὸς θέλει διαφέρει τῶν πρώτων καὶ θέλει ὑποτάξει τρεῖς βασιλεῖς.

Καὶ θέλει λαλήσει λόγους ἐναντίον τοῦ Ὑψίστου, καὶ θέλει κατατρέχει τοὺς ἁγίους τοῦ Ὑψίστου, καὶ θέλει διανοηθῆ νὰ μεταβάλλῃ καιροὺς καὶ νόμους· καὶ θέλουσι δοθῆ εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ μέχρι καιροῦ καὶ καιρῶν καὶ ἡμίσεος καιροῦ. Κριτήριον ὅμως θέλει καθήσει, καὶ θέλει ἀφαιρεθῆ ἐξουσία αὐτοῦ, διὰ νὰ φθαρῇ καὶ νὰ ἀφανισθῇ ἕως τέλους.

Καὶ βασιλεία καὶ ἐξουσία καὶ μεγαλωσύνη τῶν βασιλειῶν τῶν ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ θέλει δοθῆ εἰς τὸν λαὸν τῶν ἁγίων τοῦ Ὑψίστου, τοῦ ὁποίου βασιλεία εἶναι βασιλεία αἰώνιος, καὶ πᾶσαι αἱ ἐξουσίαι θέλουσι λατρεύσει καὶ ὑπακούσει εἰς αὐτόν.

Αἱ δὲ καρδίαι ἀμφοτέρων τούτων τῶν βασιλέων θέλουσιν εἶσθαι ἐν τῇ πονηρίᾳ καὶ θέλουσι λαλεῖ ψεύδη ἐν τῇ αὐτῇ τραπέζῃ· ἀλλὰ τοῦτο δὲν θέλει εὐδοκιμήσει, ἐπειδή ἔτι τὸ τέλος θέλει εἶσθαι ἐν τῷ ὡρισμένῳ καιρῷ.

Καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ θέλει ἐγερθῆ Μιχαήλ, ἄρχων μέγας, ἱστάμενος ὑπὲρ τῶν υἱῶν τοῦ λαοῦ σου· καὶ θέλει εἶσθαι καιρὸς θλίψεως, ὁποία ποτὲ δὲν ἔγεινεν ἀφοῦ ὑπῆρξεν ἔθνος, μέχρις ἐκείνου τοῦ καιροῦ· καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ θέλει διασωθῆ λαὸς σου, πᾶς ὅστις εὑρεθῇ γεγραμμένος ἐν τῷ βιβλίῳ.

Αὐτοὶ κατέστησαν βασιλεῖς, πλήν οὐχὶ παρ᾿ ἐμοῦ· ἔκαμον ἄρχοντας, πλήν χωρὶς νὰ ἔχω εἴδησιν· ἐκ τοῦ ἀργυρίου αὑτῶν καὶ ἐκ τοῦ χρυσίου αὑτῶν ἔκαμον εἰς ἑαυτοὺς εἴδωλα, διὰ νὰ ἐξολοθρευθῶσιν.

Ἀπωλέσθης, Ἰσραήλ· πλήν ἐν ἐμοὶ εἶναι βοήθειά σου. Ποῦ εἶναι βασιλεὺς σου; ποῦ; ἄς σὲ σώσῃ τώρα ἐν πάσαις σου ταῖς πόλεσι· καὶ ποῦ οἱ κριταὶ σου, περὶ τῶν ὁποίων εἶπας, Δὸς μοι βασιλέα καὶ ἄρχοντας; Σοὶ ἔδωκα βασιλέα ἐν τῷ θυμῷ μου καὶ ἀφρεσα αὐτὸν ἐν τῇ ὀργῇ μου.

Καὶ οἱ ἄνδρες τῆς Νινευή ἐπίστευσαν εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἐκήρυξαν νηστείαν καὶ ἐνεδύθησαν σάκκους ἀπὸ μεγάλου αὐτῶν ἕως μικροῦ αὐτῶν· διότι λόγος εἶχε φθάσει πρὸς τὸν βασιλέα τῆς Νινευή καὶ ἐσηκώθη ἀπὸ τοῦ θρόνου αὑτοῦ καὶ ἀφρεσε τὴν στολήν αὑτοῦ ἐπάνωθεν ἑαυτοῦ καὶ ἐσκεπάσθη μὲ σάκκον καὶ ἐκάθησεν ἐπὶ σποδοῦ. Καὶ διεκηρύχθη καὶ ἐγνωστοποιήθη ἐν τῇ Νινευή διὰ ψηφίσματος τοῦ βασιλέως καὶ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ καὶ ἐλαλήθη, οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ κτήνη, οἱ βόες καὶ τὰ πρόβατα, νὰ μή γευθῶσι μηδέν, μηδὲ νὰ βοσκήσωσι, μηδὲ ὕδωρ νὰ πίωσιν· ἀλλ᾿ ἄνθρωπος καὶ κτῆνος νὰ σκεπασθῶσι μὲ σάκκους καὶ νὰ φωνάξωσιν ἰσχυρῶς πρὸς τὸν Θεόν· καὶ ἄς ἐπιστρέψωσιν ἕκαστος ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὑτοῦ τῆς πονηρᾶς καὶ ἀπὸ τῆς ἀδικίας, ἥτις εἶναι ἐν ταῖς χερσὶν αὑτῶν.

Καὶ εἶπα, Ἀκούσατε τώρα, ἀρχηγοὶ τοῦ Ἰακὼβ καὶ ἄρχοντες τοῦ οἴκου Ἰσραήλ· δὲν ἀνήκει εἰς ἐσᾶς νὰ γνωρίζητε τὴν κρίσιν; Οἱ μισοῦντες τὸ καλὸν καὶ ἀγαπῶντες τὸ κακόν, οἱ ἀποσπῶντες τὸ δέρμα αὐτῶν ἐπάνωθεν αὐτῶν καὶ τὴν σάρκα αὐτῶν ἀπὸ τῶν ὀστῶν αὐτῶν, οἱ κατατρώγοντες ἔτι τὴν σάρκα τοῦ λαοῦ μου καὶ ἐκδείροντες τὸ δέρμα αὐτῶν ἐπάνωθεν αὐτῶν καὶ συντρίβοντες τὰ ὀστᾶ αὐτῶν καὶ κατακόπτοντες αὐτὰ ὡς διὰ χύτραν καὶ ὡς κρέας ἐν μέσῳ λέβητος.

Ἀκούσατε λοιπὸν τοῦτο, ἀρχηγοὶ τοῦ οἴκου Ἰακὼβ καὶ ἄρχοντες τοῦ οἴκου Ἰσραήλ, οἱ βδελυττόμενοι τὴν κρίσιν καὶ διαστρέφοντες πᾶσαν εὐθύτητα, οἱ οἰκοδομοῦντες τὴν Σιὼν ἐν αἵματι καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ ἐν ἀνομίᾳ.

Καὶ θέλει κρίνει ἀναμέσον λαῶν πολλῶν καὶ θέλει ἐλέγξει ἔθνη ἰσχυρά, ἕως εἰς μακράν· καὶ θέλουσι σφυρηλατήσει τὰς μαχαίρας αὑτῶν διὰ ὑνία καὶ τὰς λόγχας αὑτῶν διὰ δρέπανα· δὲν θέλει σηκώσει μάχαιραν ἔθνος ἐναντίον ἔθνους οὐδὲ θέλουσι μάθει πλέον τὸν πόλεμον.

Καὶ σύ, Βηθλεὲμ Ἐφραθά, μικρὰ ὥστε νὰ ἦσαι μεταξὺ τῶν χιλιάδων τοῦ Ἰούδα, ἐκ σοῦ θέλει ἐξέλθει εἰς ἐμὲ ἀνήρ διὰ νὰ ἦναι ἡγούμενος ἐν τῷ Ἰσραήλ· τοῦ ὁποίου αἱ ἔξοδοι εἶναι ἀπ᾿ ἀρχῆς, ἀπὸ ἡμερῶν αἰῶνος.

Καὶ Κύριος θέλει εἶσθαι βασιλεὺς ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν· ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ θέλει εἶσθαι Κύριος εἷς καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἕν.

Καὶ πᾶς ὅστις ὑπολειφθῆ ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν, τῶν ἐλθόντων κατὰ τῆς Ἱερουσαλήμ, θέλει ἀναβαίνει κατ᾿ ἔτος διὰ νὰ προσκυνῇ τὸν Βασιλέα· τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων, καὶ νὰ ἑορτάζῃ τὴν ἑορτήν τῆς σκηνοπηγίας. Καὶ ὅσοι ἐκ τῶν οἰκογενειῶν τῆς γῆς δὲν ἀναβῶσιν εἰς Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ προσκυνήσωσι τὸν Βασιλέα, τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων, εἰς αὐτοὺς δὲν θέλει εἶσθαι βροχή. Καὶ ἐὰν οἰκογένεια τῆς Αἰγύπτου δὲν ἀναβῇ καὶ δὲν ἔλθῃ, ἐπὶ τοὺς ὁποίους δὲν εἶναι βροχή, εἰς αὐτοὺς θέλει εἶσθαι πληγή, ἥν Κύριος θέλει πληγώσει τὰ ἔθνη τὰ μή ἀναβαίνοντα διὰ νὰ ἑορτάσωσι τὴν ἑορτήν τῆς σκηνοπηγίας. Αὕτη θέλει εἶσθαι ποινή τῆς Αἰγύπτου καὶ ποινή πάντων τῶν ἐθνῶν τῶν μή θελόντων νὰ ἀναβῶσι διὰ νὰ ἑορτάσωσι τὴν ἑορτήν τῆς σκηνοπηγίας.

Ἀφοῦ δὲ ἐγεννήθη Ἰησοῦς ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας ἐπὶ τῶν ἡμερῶν Ἡρώδου τοῦ βασιλέως, ἰδού, μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν ἦλθον εἰς Ἱεροσόλυμα, λέγοντες· Ποῦ εἶναι γεννηθεὶς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; διότι εἴδομεν τὸν ἀστέρα αὐτοῦ ἐν τῇ ἀνατολῇ καὶ ἤλθομεν διὰ νὰ προσκυνήσωμεν αὐτόν. Ἀκούσας δὲ Ἡρώδης βασιλεύς, ἐταράχθη καὶ πᾶσα Ἱεροσόλυμα μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ συνάξας πάντας τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς τοῦ λαοῦ, ἠρώτα νὰ μάθῃ παρ᾿ αὐτῶν ποῦ Χριστὸς γεννᾶται. Ἐκεῖνοι δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν· Ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας· διότι οὕτως εἶναι γεγραμμένον διὰ τοῦ προφήτου· Καὶ σύ, Βηθλεέμ, γῆ Ἰούδα, δὲν εἶσαι οὐδόλως ἐλαχίστη μεταξὺ τῶν ἡγεμόνων τοῦ Ἰούδα· διότι ἐκ σοῦ θέλει ἐξέλθει ἡγούμενος, ὅστις θέλει ποιμάνει τὸν λαὸν μου τὸν Ἰσραήλ.

Ἀφοῦ δὲ αὐτοὶ ἀνεχώρησαν, ἰδού, ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ εἰς τὸν Ἰωσήφ, λέγων· Ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἔσο ἐκεῖ ἑωσοῦ εἴπω σοι· διότι μέλλει Ἡρώδης νὰ ζητήσῃ τὸ παιδίον, διὰ νὰ ἀπολέσῃ αὐτό. Ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ διὰ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἦτο ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς τοῦ Ἡρώδου, διὰ νὰ πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· Ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱὸν μου.

Τότε Ἡρώδης, ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων, ἐθυμώθη σφόδρα καὶ ἀποστείλας ἐφόνευσε πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ δύο ἐτῶν καὶ κατωτέρω κατὰ τὸν καιρόν, τὸν ὁποῖον ἐξηκρίβωσε παρὰ τῶν μάγων.

Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν διάβολος εἰς ὄρος πολὺ ὑψηλόν, καὶ δεικνύει εἰς αὐτὸν πάντα τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν, καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Ταῦτα πάντα θέλω σοὶ δώσει, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς με. Τότε Ἰησοῦς λέγει πρὸς αὐτόν· Ὕπαγε, Σατανᾶ· διότι εἶναι γεγραμμένον, Κύριον τὸν Θεὸν σου θέλεις προσκυνήσει καὶ αὐτὸν μόνον θέλεις λατρεύσει.

Οὐδεὶς δύναται δύο κυρίους νὰ δουλεύῃ· διότι τὸν ἕνα θέλει μισήσει καὶ τὸν ἄλλον θέλει ἀγαπήσει, εἰς τὸν ἕνα θέλει προσκολληθῆ καὶ τὸν ἄλλον θέλει καταφρονήσει. Δὲν δύνασθε νὰ δουλεύητε Θεὸν καὶ μαμμωνᾶ.

Λοιπὸν πάντα ὅσα ἄν θέλητε νὰ κάμνωσιν εἰς ἐσᾶς οἱ ἄνθρωποι, οὕτω καὶ σεῖς κάμνετε εἰς αὐτούς· διότι οὗτος εἶναι νόμος καὶ οἱ προφῆται.

Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων· διότι θέλουσι σᾶς παραδώσει εἰς συνέδρια καὶ ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν θέλουσι σᾶς μαστιγώσει· καὶ ἔτι ἐνώπιον ἡγεμόνων καὶ βασιλέων θέλετε φερθῆ ἕνεκεν ἐμοῦ πρὸς μαρτυρίαν εἰς αὐτοὺς καὶ εἰς τὰ ἔθνη. Ὅταν δὲ σᾶς παραδίδωσι, μή μεριμνήσητε πῶς τί θέλετε λαλήσει· διότι θέλει σᾶς δοθῆ ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τί πρέπει νὰ λαλήσητε. Ἐπειδή σεῖς δὲν εἶσθε οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Πατρὸς σας, τὸ ὁποῖον λαλεῖ ἐν ὑμῖν.

Ὅταν δὲ σᾶς διώκωσιν ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, φεύγετε εἰς τὴν ἄλλην· διότι ἀληθῶς σᾶς λέγω, δὲν θέλετε τελειώσει τὰς πόλεις τοῦ Ἰσραήλ, ἑωσοῦ ἔλθῃ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.

Κατ᾿ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἤκουσεν Ἡρώδης τετράρχης τὴν φήμην τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἶπε πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ· Οὗτος εἶναι Ἰωάννης Βαπτιστής· αὐτὸς ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καὶ διὰ τοῦτο ἐνεργοῦσιν αἱ δυνάμεις ἐν αὐτῷ.

Διότι Ἡρώδης συλλαβὼν τὸν Ἰωάννην ἔδεσεν αὐτὸν καὶ ἔβαλεν ἐν φυλακῇ διὰ Ἡρωδιάδα τὴν γυναῖκα Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ αὑτοῦ. Διότι ἔλεγε πρὸς αὐτὸν Ἰωάννης· Δὲν σοὶ εἶναι συγκεχωρημένον νὰ ἔχῃς αὐτήν. Καὶ θέλων νὰ θανατώσῃ αὐτὸν ἐφοβήθη τὸν ὄχλον, διότι εἶχον αὐτὸν ὡς προφήτην. Ὅτε δὲ ἐτελοῦντο τὰ γενέθλια τοῦ Ἡρώδου, ἐχόρευσεν θυγάτηρ τῆς Ἡρωδιάδος ἐν τῷ μέσῳ καὶ ἤρεσεν εἰς τὸν Ἡρώδην· ὅθεν μεθ᾿ ὅρκου ὡμολόγησεν εἰς αὐτήν νὰ δώσῃ, τι ἄν ζητήσῃ. Ἡ δέ, παρακινηθεῖσα ὑπὸ τῆς μητρὸς αὑτῆς, Δὸς μοι, λέγει, ἐδὼ ἐπὶ πίνακι τὴν κεφαλήν Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Καὶ ἐλυπήθη βασιλεύς, διὰ τοὺς ὅρκους ὅμως καὶ τοὺς συγκαθημένους προσέταξε νὰ δοθῇ, καὶ πέμψας ἀπεκεφάλισε τὸν Ἰωάννην ἐν τῇ φυλακῇ. Καὶ ἐφέρθη κεφαλή αὐτοῦ ἐπὶ πίνακι καὶ ἐδόθη εἰς τὸ κοράσιον, καὶ ἔφερεν αὐτήν πρὸς τὴν μητέρα αὑτῆς.

Ὅτε δὲ ἦλθον εἰς τὴν Καπερναούμ, προσῆλθον πρὸς τὸν Πέτρον οἱ λαμβάνοντες τὰ δίδραχμα καὶ εἶπον· διδάσκαλός σας δὲν πληρόνει τὰ δίδραχμα; Λέγει, Ναί. Καὶ ὅτε εἰσῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν, προέλαβεν αὐτὸν Ἰησοῦς λέγων· Τί σοὶ φαίνεται, Σίμων; οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἀπὸ τίνων λαμβάνουσι φόρους δασμόν; ἀπὸ τῶν υἱῶν αὑτῶν ἀπὸ τῶν ξένων; Λέγει πρὸς αὐτὸν Πέτρος· Ἀπὸ τῶν ξένων. Εἶπε πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Ἄρα ἐλεύθεροι εἶναι οἱ υἱοί. Πλήν διὰ νὰ μή σκανδαλίσωμεν αὐτούς, ὕπαγε εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ῥίψον ἄγκιστρον καὶ τὸ πρῶτον ὀψάριον, τὸ ὁποῖον ἀναβῇ, λάβε, καὶ ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ θέλεις εὑρεῖ στατῆρα· ἐκεῖνον λαβών δὸς εἰς αὐτοὺς δι᾿ ἐμὲ καὶ σέ.

εἰπὲ λοιπὸν πρὸς ἡμᾶς, Τί σοὶ φαίνεται; εἶναι συγκεχωρημένον νὰ δώσωμεν δασμὸν εἰς τὸν Καίσαρα οὐχί; Γνωρίσας δὲ Ἰησοῦς τὴν πονηρίαν αὐτῶν, εἶπε· Τί μὲ πειράζετε, ὑποκριταί; δείξατέ μοι τὸ νόμισμα τοῦ δασμοῦ· οἱ δὲ ἔφεραν πρὸς αὐτὸν δηνάριον. Καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· Τίνος εἶναι εἰκὼν αὕτη καὶ ἐπιγραφή; Λέγουσι πρὸς αὐτόν· Τοῦ Καίσαρος. Τότε λέγει πρὸς αὐτούς· Ἀπόδοτε λοιπὸν τὰ τοῦ Καίσαρος εἰς τὸν Καίσαρα καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Θεόν.

Διὰ τοῦτο ἰδού, ἐγὼ ἀποστέλλω πρὸς ἐσᾶς προφήτας καὶ σοφοὺς καὶ γραμματεῖς, καὶ ἐξ αὐτῶν θέλετε θανατώσει καὶ σταυρώσει, καὶ ἐξ αὐτῶν θέλετε μαστιγώσει ἐν ταῖς συναγωγαῖς σας καὶ διώξει ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν,

Θέλετε δὲ ἀκούσει πολέμους καὶ φήμας πολέμων· προσέχετε μή ταραχθῆτε· ἐπειδή πάντα ταῦτα πρέπει νὰ γείνωσιν, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἔτι τὸ τέλος. Διότι θέλει ἐγερθῆ ἔθνος ἐπὶ ἔθνος καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν, καὶ θέλουσι γείνει πεῖναι καὶ λοιμοὶ καὶ σεισμοὶ κατὰ τόπους· πάντα δὲ ταῦτα εἶναι ἀρχή δίνων. Τότε θέλουσι σᾶς παραδώσει εἰς θλῖψιν καὶ θέλουσι σᾶς θανατώσει, καὶ θέλετε εἶσθαι μισούμενοι ὑπὸ πάντων τῶν ἐθνῶν διὰ τὸ ὄνομά μου.

Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ τὸ συνέδριον ὅλον ἐζήτουν ψευδομαρτυρίαν κατὰ τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νὰ θανατώσωσιν αὐτόν, καὶ δὲν εὗρον· καὶ πολλῶν ψευδομαρτύρων προσελθόντων, δὲν εὗρον. Ὕστερον δὲ προσελθόντες δύο ψευδομάρτυρες,

Τότε ἐνέπτυσαν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ καὶ ἐγρόνθισαν αὐτόν, ἄλλοι δὲ ἐρράπισαν, λέγοντες· Προφήτευσον εἰς ἡμᾶς, Χριστέ, τίς εἶναι ὅστις σὲ ἐκτύπησεν;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐστάθη ἔμπροσθεν τοῦ ἡγεμόνος· καὶ ἠρώτησεν αὐτὸν ἡγεμών, λέγων· Σὺ εἶσαι βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; δὲ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· Σὺ λέγεις. Καὶ ἐνῷ ἐκατηγορεῖτο ὑπὸ τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν πρεσβυτέρων, οὐδὲν ἀπεκρίθη. Τότε λέγει πρὸς αὐτὸν Πιλάτος· Δὲν ἀκούεις πόσα σοῦ καταμαρτυροῦσι; Καὶ δὲν ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὸν οὐδὲ πρὸς ἕνα λόγον, ὥστε ἡγεμών ἐθαύμαζε πολύ.

Τότε οἱ στρατιῶται τοῦ ἡγεμόνος, παραλαβόντες τὸν Ἰησοῦν εἰς τὸ πραιτώριον, συνήθροισαν ἐπ᾿ αὐτὸν ὅλον τὸ τάγμα τῶν στρατιωτῶν· καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν ἐνέδυσαν αὐτὸν χλαμύδα κοκκίνην, καὶ πλέξαντες στέφανον ἐξ ἀκανθῶν, ἔθεσαν ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ καὶ κάλαμον εἰς τὴν δεξιὰν αὐτοῦ, καὶ γονυπετήσαντες ἔμπροσθεν αὐτοῦ, ἐνέπαιζον αὐτόν, λέγοντες· Χαῖρε, βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων· καὶ ἐμπτύσαντες εἰς αὐτὸν ἔλαβον τὸν κάλαμον καὶ ἔτυπτον εἰς τὴν κεφαλήν αὐτοῦ. Καὶ ἀφοῦ ἐνέπαιξαν αὐτόν, ἐξέδυσαν αὐτὸν τὴν χλαμύδα καὶ ἐνέδυσαν αὐτὸν τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, καὶ ἔφεραν αὐτὸν διὰ νὰ σταυρώσωσιν.

Καὶ ἔθεσαν ἐπάνωθεν τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τὴν κατηγορίαν αὐτοῦ γεγραμμένην· Οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν δὲν δύναται νὰ σώσῃ· ἄν ἦναι βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ἄς καταβῇ τώρα ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ θέλομεν πιστεύσει εἰς αὐτόν·

Καὶ προσελθὼν Ἰησοῦς, ἐλάλησε πρὸς αὐτούς, λέγων· Ἐδόθη εἰς ἐμὲ πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς.

Ἀφοῦ δὲ παρεδόθη Ἰωάννης, ἦλθεν Ἰησοῦς εἰς τὴν Γαλιλαίαν κηρύττων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ λέγων ὅτι ἐπληρώθη καιρὸς καὶ ἐπλησίασεν βασιλεία τοῦ Θεοῦ· μετανοεῖτε καὶ πιστεύετε εἰς τὸ εὐαγγέλιον.

Καὶ ἤκουσεν βασιλεὺς Ἡρώδης· διότι φανερὸν ἔγεινε τὸ ὄνομα αὐτοῦ· καὶ ἔλεγεν ὅτι Ἰωάννης Βαπτιστής ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, καὶ διὰ τοῦτο ἐνεργοῦσιν αἱ δυνάμεις ἐν αὐτῷ. Ἄλλοι ἔλεγον ὅτι Ἠλίας εἶναι· ἄλλοι δὲ ἔλεγον ὅτι προφήτης εἶναι ὡς εἷς τῶν προφητῶν. Ἀκούσας δὲ Ἡρώδης εἶπεν ὅτι οὗτος εἶναι Ἰωάννης, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἀπεκεφάλισα· αὐτὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν.

Διότι αὐτὸς Ἡρώδης ἀπέστειλε καὶ ἐπίασε τὸν Ἰωάννην καὶ ἔδεσεν αὐτὸν ἐν τῇ φυλακῇ διὰ τὴν Ἡρωδιάδα τὴν γυναῖκα Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ αὑτοῦ, ἐπειδή εἶχε λάβει αὐτήν εἰς γυναῖκα. Διότι Ἰωάννης ἔλεγε πρὸς τὸν Ἡρώδην ὅτι δὲν σοὶ εἶναι συγκεχωρημένον νὰ ἔχῃς τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου. Ἡ δὲ Ἡρωδιὰς ἐμίσει αὐτὸν καὶ ἤθελε νὰ θανατώσῃ αὐτόν, καὶ δὲν ἠδύνατο. Διότι Ἡρώδης ἐφοβεῖτο τὸν Ἰωάννην, γνωρίζων αὐτὸν ἄνδρα δίκαιον καὶ ἅγιον, καὶ διεφύλαττεν αὐτὸν καὶ ἔκαμνε πολλὰ ἀκούων αὐτοῦ καὶ εὐχαρίστως ἤκουεν αὐτοῦ. Καὶ ὅτε ἦλθεν ἁρμόδιος ἡμέρα, καθ᾿ ἥν Ἡρώδης ἔκαμνεν ἐν τοῖς γενεθλίοις αὑτοῦ δεῖπνον εἰς τοὺς μεγιστάνας αὑτοῦ καὶ εἰς τοὺς χιλιάρχους καὶ τοὺς πρώτους τῆς Γαλιλαίας, καὶ εἰσῆλθεν θυγάτηρ αὐτῆς τῆς Ἡρωδιάδος καὶ ἐχόρευσε καὶ ἤρεσεν εἰς τὸν Ἡρώδην καὶ τοὺς συγκαθημένους, εἶπεν βασιλεὺς πρὸς τὸ κοράσιον· Ζήτησόν με, τι ἄν θέλῃς, καὶ θέλω σοι δώσει. Καὶ ὥμοσε πρὸς αὐτήν ὅτι θέλω σοι δώσει, τι με ζητήσῃς, ἕως τοῦ ἡμίσεος τῆς βασιλείας μου. Ἡ δὲ ἐξελθοῦσα εἶπε πρὸς τὴν μητέρα αὑτῆς· Τί νὰ ζητήσω; δὲ εἶπε· τὴν κεφαλήν Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Καὶ εὐθὺς εἰσελθοῦσα μετὰ σπουδῆς εἰς τὸν βασιλέα, ἐζήτησε λέγουσα· Θέλω νὰ μοὶ δώσῃς πάραυτα ἐπὶ πίνακι τὴν κεφαλήν Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Καὶ βασιλεύς, ἄν καὶ ἐλυπήθη πολύ, διὰ τοὺς ὅρκους ὅμως καὶ τοὺς συγκαθημένους δὲν ἠθέλησε νὰ ἀπορρίψῃ τὴν αἴτησιν αὐτῆς. Καὶ εὐθὺς ἀποστείλας βασιλεὺς δήμιον, προσέταξε νὰ φερθῇ κεφαλή αὐτοῦ. δὲ ἀπελθὼν ἀπεκεφάλισεν αὐτὸν ἐν τῇ φυλακῇ καὶ ἔφερε τὴν κεφαλήν αὐτοῦ ἐπὶ πίνακι καὶ ἔδωκεν αὐτήν εἰς τὸ κοράσιον, καὶ τὸ κοράσιον ἔδωκεν αὐτήν εἰς τὴν μητέρα αὑτῆς.

Καὶ ἐκεῖνοι ἐλθόντες, λέγουσι πρὸς αὐτόν· Διδάσκαλε, ἐξεύρομεν ὅτι εἶσαι ἀληθής καὶ δὲν σὲ μέλει περὶ οὐδενός· διότι δὲν βλέπεις εἰς πρόσωπον ἀνθρώπων, ἀλλ᾿ ἐπ᾿ ἀληθείας τὴν ὁδὸν τοῦ Θεοῦ διδάσκεις. Εἶναι συγκεχωρημένον νὰ δώσωμεν δασμὸν εἰς τὸν Καίσαρα, οὐχί; νὰ δώσωμεν νὰ μή δώσωμεν; Ὁ δὲ γνωρίσας τὴν ὑπόκρισιν αὐτῶν, εἶπε πρὸς αὐτούς· Τί μὲ πειράζετε; φέρετέ μοι δηνάριον διὰ νὰ ἴδω. Καὶ ἐκεῖνοι ἔφεραν. Καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· Τίνος εἶναι εἰκὼν αὕτη καὶ ἐπιγραφή; οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν· Τοῦ Καίσαρος. Καὶ ἀποκριθεὶς Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἀπόδοτε τὰ τοῦ Καίσαρος εἰς τὸν Καίσαρα καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Θεόν. Καὶ ἐθαύμασαν δι᾿ αὐτόν.

Ὅταν δὲ ἀκούσητε πολέμους καὶ φήμας πολέμων, μή ταράττεσθε· διότι πρέπει νὰ γείνωσι ταῦτα, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἔτι τὸ τέλος. Διότι θέλει ἐγερθῆ ἔθνος ἐπὶ ἔθνος καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν, καὶ θέλουσι γείνει σεισμοὶ κατὰ τόπους καὶ θέλουσι γείνει πεῖναι καὶ ταραχαί. Ταῦτα εἶναι ἀρχαὶ δίνων.

Σεῖς δὲ προσέχετε εἰς ἑαυτούς. Διότι θέλουσι σᾶς παραδώσει εἰς συνέδρια, καὶ εἰς συναγωγὰς θέλετε δαρθῆ, καὶ ἐνώπιον ἡγεμόνων καὶ βασιλέων θέλετε σταθῆ ἕνεκεν ἐμοῦ πρὸς μαρτυρίαν εἰς αὐτούς· καὶ πρέπει πρῶτον νὰ κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιον εἰς πάντα τὰ ἔθνη. Ὅταν δὲ σᾶς φέρωσι διὰ νὰ σᾶς παραδώσωσι, μή προμεριμνᾶτε τί θέλετε λαλήσει, μηδὲ μελετᾶτε, ἀλλ᾿, τι δοθῆ εἰς ἐσᾶς ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρα, τοῦτο λαλεῖτε· διότι δὲν εἶσθε σεῖς οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον.

Καὶ ἔφεραν τὸν Ἰησοῦν πρὸς τὸν ἀρχιερέα· καὶ συνέρχονται πρὸς αὐτὸν πάντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς. Καὶ Πέτρος ἀπὸ μακρόθεν ἠκολούθησεν αὐτὸν ἕως ἔνδον τῆς αὐλῆς τοῦ ἀρχιερέως, καὶ συνεκάθητο μετὰ τῶν ὑπηρετῶν καὶ ἐθερμαίνετο εἰς τὸ πῦρ. Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλον τὸ συνέδριον ἐζήτουν κατὰ τοῦ Ἰησοῦ μαρτυρίαν, διὰ νὰ θανατώσωσιν αὐτόν, καὶ δὲν εὕρισκον. Διότι πολλοὶ ἐψευδομαρτύρουν κατ᾿ αὐτοῦ, ἀλλ᾿ αἱ μαρτυρίαι δὲν ἦσαν σύμφωνοι.

Τότε ἀρχιερεύς, διασχίσας τὰ ἱμάτια αὑτοῦ, λέγει· Τί χρείαν ἔχομεν πλέον μαρτύρων; ἠκούσατε τὴν βλασφημίαν· τί σᾶς φαίνεται; Οἱ δὲ πάντες κατέκριναν αὐτὸν ὅτι εἶναι ἔνοχος θανάτου. Καὶ ἤρχισάν τινες νὰ ἐμπτύωσιν εἰς αὐτὸν καὶ νὰ περικαλύπτωσι τὸ πρόσωπον αὐτοῦ καὶ νὰ γρονθίζωσιν αὐτὸν καὶ νὰ λέγωσι πρὸς αὐτόν· Προφήτευσον· καὶ οἱ ὑπηρέται ἔτυπτον αὐτὸν μὲ ῥαπίσματα.

Καὶ εὐθὺς τὸ πρωΐ συνεβουλεύθησαν οἱ ἀρχιερεῖς μετὰ τῶν πρεσβυτέρων καὶ γραμματέων καὶ ὅλον τὸ συνέδριον, καὶ δέσαντες τὸν Ἰησοῦν ἔφεραν καὶ παρέδωκαν εἰς τὸν Πιλᾶτον. Καὶ ἠρώτησεν αὐτὸν Πιλᾶτος· Σὺ εἶσαι βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς αὐτόν· Σὺ λέγεις. Καὶ κατηγόρουν αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς πολλά. Ὁ δὲ Πιλᾶτος πάλιν ἠρώτησεν αὐτόν, λέγων· Δὲν ἀποκρίνεσαι οὐδέν; ἴδε πόσα σοῦ καταμαρτυροῦσιν. Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔτι δὲν ἀπεκρίθη οὐδέν, ὥστε Πιλᾶτος ἐθαύμαζε.

Ὁ δὲ Πιλᾶτος ἀπεκρίθη πρὸς αὐτούς, λέγων· Θέλετε νὰ σᾶς ἀπολύσω τὸν βασιλέα τῶν Ἰουδαίων;

Καὶ Πιλᾶτος ἀποκριθεὶς πάλιν, εἶπε πρὸς αὐτούς· Τί λοιπὸν θέλετε νὰ κάμω τοῦτον, τὸν ὁποῖον λέγετε βασιλέα τῶν Ἰουδαίων; Οἱ δὲ πάλιν ἔκραξαν· Σταύρωσον αὐτόν.

Ὁ Πιλᾶτος λοιπόν, θέλων νὰ κάμῃ εἰς τὸν ὄχλον τὸ ἀρεστόν, ἀπέλυσεν εἰς αὐτοὺς τὸν Βαραββᾶν καὶ παρέδωκε τὸν Ἰησοῦν, ἀφοῦ ἐμαστίγωσεν αὐτόν, διὰ νὰ σταυρωθῇ. Οἱ δὲ στρατιῶται ἔφεραν αὐτὸν ἔνδον τῆς αὐλῆς, τὸ ὁποῖον εἶναι τὸ πραιτώριον, καὶ συγκαλοῦσιν ὅλον τὸ τάγμα τῶν στρατιωτῶν· καὶ ἐνδύουσιν αὐτὸν πορφύραν καὶ πλέξαντες ἀκάνθινον στέφανον, βάλλουσι περὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ, καὶ ἤρχισαν νὰ χαιρετῶσιν αὐτόν, λέγοντες· Χαῖρε, βασιλεῦ τῶν Ἰουδαίων· καὶ ἔτυπτον τὴν κεφαλήν αὐτοῦ μὲ κάλαμον καὶ ἐνέπτυον εἰς αὐτόν, καὶ γονυπετοῦντες προσεκύνουν αὐτόν. Καὶ ἀφοῦ ἐνέπαιξαν αὐτόν, ἐξέδυσαν αὐτὸν τὴν πορφύραν καὶ ἐνέδυσαν αὐτὸν τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ ἔφεραν αὐτὸν ἔξω, διὰ νὰ σταυρώσωσιν αὐτόν.

Καὶ ἐπιγραφή τῆς κατηγορίας αὐτοῦ ἦτο ἐπιγεγραμμένη, βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

Ὁ Χριστὸς βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ ἄς καταβῇ τώρα ἀπὸ τοῦ σταυροῦ, διὰ νὰ ἴδωμεν καὶ πιστεύσωμεν. Καὶ οἱ συνεσταυρωμένοι μετ᾿ αὐτοῦ νείδιζον αὐτόν.

Οὗτος θέλει εἶσθαι μέγας καὶ Υἱὸς Ὑψίστου θέλει ὀνομασθῆ, καὶ θέλει δώσει εἰς αὐτὸν Κύριος Θεὸς τὸν θρόνον Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ θέλει βασιλεύσει ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ Ἰακὼβ εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ δὲν θέλει εἶσθαι τέλος.

Ἐν ἐκείναις δὲ ταῖς ἡμέραις ἐξῆλθε διάταγμα παρὰ τοῦ Καίσαρος Αὐγούστου νὰ ἀπογραφῇ πᾶσα οἰκουμένη. Αὕτη ἀπογραφή ἔγεινε πρώτη, ὅτε ἡγεμόνευε τῆς Συρίας Κυρήνιος. Καὶ ἤρχοντο πάντες νὰ ἀπογράφωνται, ἕκαστος εἰς τὴν ἑαυτοῦ πόλιν.

Ἐν δὲ τῷ δεκάτῳ πέμπτῳ ἔτει τῆς ἡγεμονίας Τιβερίου Καίσαρος, ὅτε Πόντιος Πιλάτος ἡγεμόνευε τῆς Ἰουδαίας, καὶ τετράρχης τῆς Γαλιλαίας ἦτο Ἡρώδης, Φίλιππος δὲ ἀδελφὸς αὐτοῦ τετράρχης τῆς Ἰτουραίας καὶ τῆς Τραχωνίτιδος χώρας, καὶ Λυσανίας τετράρχης τῆς Ἀβιληνῆς, ἐπὶ ἀρχιερέων Ἄννα καὶ Καϊάφα, ἔγεινε λόγος Θεοῦ πρὸς Ἰωάννην, τὸν υἱὸν τοῦ Ζαχαρίου, ἐν τῇ ἐρήμῳ,

Ὁ δὲ Ἡρώδης τετράρχης, ἐλεγχόμενος ὑπ᾿ αὐτοῦ περὶ τῆς Ἡρωδιάδος, τῆς γυναικὸς Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, καὶ περὶ πάντων τῶν κακῶν ὅσα ἔπραξεν Ἡρώδης, προσέθεσε καὶ τοῦτο ἐπὶ πᾶσι καὶ κατέκλεισε τὸν Ἰωάννην ἐν τῇ φυλακῇ.

Ἤκουσε δὲ Ἡρώδης τετράρχης πάντα τὰ γινόμενα ὑπ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἦτο ἐν ἀπορίᾳ, διότι ἐλέγετο ὑπὸ τινων ὅτι Ἰωάννης ἀνέστη ἐκ νεκρῶν· ὑπὸ τινων δὲ ὅτι Ἠλίας ἐφάνη, ὑπ᾿ ἄλλων δέ, ὅτι ἀνέστη εἷς τῶν ἀρχαίων προφητῶν. Καὶ εἶπεν Ἡρώδης· Τὸν Ἰωάννην ἐγὼ ἀπεκεφάλισα· τίς δὲ εἶναι οὗτος, περὶ τοῦ ὁποίου ἐγὼ ἀκούω τοιαῦτα; καὶ ἐζήτει νὰ ἴδῃ αὐτόν.

Διὰ τοῦτο καὶ σοφία τοῦ Θεοῦ εἶπε· Θέλω ἀποστείλει εἰς αὐτοὺς προφήτας καὶ ἀποστόλους, καὶ ἐξ αὐτῶν θέλουσι φονεύσει καὶ ἐκδιώξει, διὰ νὰ ἐκζητηθῇ τὸ αἷμα πάντων τῶν προφητῶν, τὸ ἐκχυνόμενον ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τοῦ κόσμου, ἀπὸ τῆς γενεᾶς ταύτης,

Ἐνῷ λοιπὸν ὑπάγεις μετὰ τοῦ ἀντιδίκου σου πρὸς τὸν ἄρχοντα, προσπάθησον καθ᾿ ὁδὸν νὰ ἀπαλλαχθῇς ἀπ᾿ αὐτοῦ, μήποτε σὲ σύρῃ πρὸς τὸν κριτήν, καὶ κριτής σὲ παραδώσῃ εἰς τὸν ὑπηρέτην, καὶ ὑπηρέτης σὲ βάλῃ εἰς φυλακήν.

Οὐδεὶς δοῦλος δύναται νὰ δουλεύῃ δύο κυρίους διότι τὸν ἕνα θέλει μισήσει καὶ τὸν ἄλλον θέλει ἀγαπήσει· εἰς τὸν ἕνα θέλει προσκολληθῆ καὶ τὸν ἄλλον θέλει καταφρονήσει. Δὲν δύνασθε νὰ δουλεύητε Θεὸν καὶ μαμωνᾶ.

Διότι σᾶς λέγω ὅτι εἰς πάντα τὸν ἔχοντα θέλει δοθῆ, ἀπὸ δὲ τοῦ μή ἔχοντος καὶ, τι ἔχει θέλει ἀφαιρεθῆ ἀπ᾿ αὐτοῦ. Πλήν τοὺς ἐχθροὺς μου ἐκείνους, οἵτινες δὲν μὲ ἠθέλησαν νὰ βασιλεύσω ἐπ᾿ αὐτούς, φέρετε ἐδὼ καὶ κατασφάξατε ἔμπροσθέν μου.

εἶναι συγκεχωρημένον εἰς ἡμᾶς νὰ δώσωμεν φόρον εἰς τὸν Καίσαρα οὐχί; Ἐννοήσας δὲ τὴν πανουργίαν αὐτῶν, εἶπε πρὸς αὐτούς· Tί μὲ πειράζετε; δείξατέ μοι δηνάριον· τίνος εἰκόνα ἔχει καὶ ἐπιγραφήν; Καὶ ἀποκριθέντες εἶπον· Τοῦ Καίσαρος. Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἀπόδοτε λοιπὸν τὰ τοῦ Καίσαρος εἰς τὸν Καίσαρα καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Θεόν.

Πρὸ δὲ τούτων πάντων θέλουσιν ἐπιβάλει ἐφ᾿ ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὑτῶν, καὶ θέλουσι σᾶς καταδιώξει, παραδίδοντες εἰς συναγωγὰς καὶ φυλακάς, φερομένους ἔμπροσθεν βασιλέων καὶ ἡγεμόνων ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου·

διὰ νὰ τρώγητε καὶ νὰ πίνητε ἐπὶ τῆς τραπέζης μου ἐν τῇ βασιλείᾳ μου, καὶ νὰ καθήσητε ἐπὶ θρόνων, κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ.

Καὶ οἱ ἄνδρες οἱ κρατοῦντες τὸν Ἰησοῦν ἐνέπαιζον αὐτὸν δέροντες, καὶ περικαλύψαντες αὐτὸν ἐρράπιζον τὸ πρόσωπον αὐτοῦ καὶ ἠρώτων αὐτόν, λέγοντες· Προφήτευσον τίς εἶναι ὅστις σὲ ἐκτύπησε; Καὶ ἄλλα πολλὰ βλασφημοῦντες ἔλεγον εἰς αὐτόν. Καὶ καθὼς ἔγεινεν ἡμέρα, συνήχθη τὸ πρεσβυτέριον τοῦ λαοῦ, ἀρχιερεῖς τε καὶ γραμματεῖς, καὶ ἀνεβίβασαν αὐτὸν εἰς τὸ συνέδριον αὑτῶν, λέγοντες· Σὺ εἶσαι Χριστός; εἰπὲ πρὸς ἡμᾶς· εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς. Ἐὰν σᾶς εἴπω, δὲν θέλετε πιστεύσει,

Καὶ ἤρχισαν νὰ κατηγορῶσιν αὐτόν, λέγοντες· Τοῦτον εὕρομεν διαστρέφοντα τὸ ἔθνος καὶ ἐμποδίζοντα τὸ νὰ δίδωσι φόρους εἰς τὸν Καίσαρα, λέγοντα ἑαυτὸν ὅτι εἶναι Χριστὸς βασιλεύς. Ὁ δὲ Πιλᾶτος ἠρώτησεν αὐτόν, λέγων· Σὺ εἶσαι βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; δὲ ἀποκριθεὶς πρὸς αὐτόν, εἶπε· Σὺ λέγεις. Καὶ Πιλᾶτος εἶπε πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς ὄχλους· Οὐδὲν ἔγκλημα εὑρίσκω ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ.

Ἐνέπαιζον δὲ αὐτὸν καὶ οἱ στρατιῶται, πλησιάζοντες καὶ προσφέροντες ὄξος εἰς αὐτὸν καὶ λέγοντες· Ἐὰν σὺ ἦσαι βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων, σῶσον σεαυτόν. Ἦτο δὲ καὶ ἐπιγραφή γεγραμμένη ἐπάνωθεν αὐτοῦ μὲ γράμματα Ἑλληνικὰ καὶ Ῥωμαϊκὰ καὶ Ἑβραϊκά· Οὗτος ἐστὶν Βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

διότι καὶ νόμος ἐδόθη διὰ τοῦ Μωϋσέως· δὲ χάρις καὶ ἀλήθεια ἔγεινε διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἀπεκρίθη Ναθαναήλ καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Ῥαββί, σὺ εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶσαι βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.

Ἦτο δὲ ἄνθρωπός τις ἐκ τῶν Φαρισαίων, Νικόδημος ὀνομαζόμενος, ἄρχων τῶν Ἰουδαίων. Οὗτος ἦλθε πρὸς τὸν Ἰησοῦν διὰ νυκτὸς καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ῥαββί, ἐξεύρομεν ὅτι ἀπὸ Θεοῦ ἦλθες διδάσκαλος· διότι οὐδεὶς δύναται νὰ κάμνῃ τὰ σημεῖα ταῦτα, τὰ ὁποῖα σὺ κάμνεις, ἐὰν δὲν ἦναι Θεὸς μετ᾿ αὐτοῦ. Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἀληθῶς, ἀληθῶς σοὶ λέγω, ἐὰν τις δὲν γεννηθῇ ἄνωθεν, δὲν δύναται νὰ ἴδῃ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ διὰ τοῦτο κατέτρεχον τὸν Ἰησοῦν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἐζήτουν νὰ θανατώσωσιν αὐτόν, διότι ἔκαμνε ταῦτα ἐν σαββάτῳ.

Ὁ Ἰησοῦς λοιπὸν γνωρίσας ὅτι μέλλουσι νὰ ἔλθωσι καὶ νὰ ἁρπάσωσιν αὐτόν, διὰ νὰ κάμωσιν αὐτὸν βασιλέα, ἀνεχώρησε πάλιν εἰς τὸ ὄρος αὐτὸς μόνος.

Τῇ ἐπαύριον ὄχλος πολὺς ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν, ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα, ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτοῦ καὶ ἔκραζον· Ὡσαννά, εὐλογημένος ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.

Εἰσῆλθε πάλιν εἰς τὸ πραιτώριον Πιλᾶτος καὶ ἐφώναξε τὸν Ἰησοῦν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Σὺ εἶσαι βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; Ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Ἀφ᾿ ἑαυτοῦ λέγεις σὺ τοῦτο, ἄλλοι σοὶ εἶπον περὶ ἐμοῦ; Ἀπεκρίθη Πιλᾶτος· Μήπως ἐγὼ εἶμαι Ἰουδαῖος; τὸ ἔθνος τὸ ἰδικὸν σου καὶ οἱ ἀρχιερεῖς σὲ παρέδωκαν εἰς ἐμέ· τί ἔκαμες; Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· βασιλεία ἐμή δὲν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου· ἐὰν βασιλεία ἐμή ἦτο ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, οἱ ὑπηρέται μου ἤθελον ἀγωνίζεσθαι, διὰ νὰ μή παραδωθῶ εἰς τοὺς Ἰουδαίους· τώρα δὲ βασιλεία ἐμή δὲν εἶναι ἐντεῦθεν. Καὶ Πιλᾶτος εἶπε πρὸς αὐτόν· Λοιπὸν βασιλεὺς εἶσαι σύ; Ἀπεκρίθη Iησοῦς· Σὺ λέγεις ὅτι βασιλεὺς εἶμαι ἐγώ. Ἐγὼ διὰ τοῦτο ἐγεννήθην καὶ διὰ τοῦτο ἦλθον εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ μαρτυρήσω εἰς τὴν ἀλήθειαν. Πᾶς ὅστις εἶναι ἐκ τῆς ἀληθείας ἀκούει τὴν φωνήν μου. Λέγει πρὸς αὐτὸν Πιλᾶτος· Τί εἶναι ἀλήθεια; Καὶ τοῦτο εἰπών, πάλιν ἐξῆλθε πρὸς τοὺς Ἰουδαίους καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· Ἐγὼ δὲν εὑρίσκω οὐδὲν ἔγκλημα ἐν αὐτῷ· εἶναι δὲ συνήθεια εἰς ἐσᾶς νὰ σᾶς ἀπολύσω ἕνα ἐν τῷ πάσχᾳ· θέλετε λοιπὸν νὰ σᾶς ἀπολύσω τὸν βασιλέα τῶν Ἰουδαίων;

καὶ ἔλεγον· Χαῖρε βασιλεῦ τῶν Ἰουδαίων· καὶ ἔδιδον εἰς αὐτὸν ῥαπίσματα.

Ὅτε δὲ ἤκουσεν Πιλᾶτος τοῦτον τὸν λόγον, μᾶλλον ἐφοβήθη, καὶ εἰσῆλθε πάλιν εἰς τὸ πραιτώριον, καὶ λέγει πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Πόθεν εἶσαι σύ; δὲ Ἰησοῦς ἀπόκρισιν δὲν ἔδωκεν εἰς αὐτόν. Λέγει λοιπὸν πρὸς αὐτὸν Πιλᾶτος· Πρὸς ἐμὲ δὲν λαλεῖς; δὲν ἐξεύρεις ὅτι ἐξουσίαν ἔχω νὰ σὲ σταυρώσω καὶ ἐξουσίαν ἔχω νὰ σὲ ἀπολύσω; Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· Δὲν εἶχες οὐδεμίαν ἐξουσίαν κατ᾿ ἐμοῦ, ἐὰν δὲν σοὶ ἦτο δεδομένον ἄνωθεν· διὰ τοῦτο παραδίδων με εἰς σὲ ἔχει μεγαλητέραν ἁμαρτίαν. Ἔκτοτε ἐζήτει Πιλᾶτος νὰ ἀπολύσῃ αὐτόν· οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως ἔκραζον, λέγοντες· Ἐὰν τοῦτον ἀπολύσῃς, δὲν εἶσαι φίλος του Καίσαρος. Πᾶς ὅστις κάμνει ἑαυτὸν βασιλέα ἀντιλέγει εἰς τὸν Καίσαρα.

Ἦτο δὲ παρασκευή τοῦ πάσχα καὶ ὥρα περίπου ἕκτη· καὶ λέγει πρὸς τοὺς Ἰουδαίους· Ἰδοὺ βασιλεὺς σας. Οἱ δὲ ἐκραύγασαν· Αρον, ρον, σταύρωσον αὐτόν. Λέγει πρὸς αὐτοὺς Πιλᾶτος· Τὸν βασιλέα σας νὰ σταυρώσω; Ἀπεκρίθησαν οὶ ἀρχιερεῖς· Δὲν ἔχομεν βασιλέα εἰμή Καίσαρα.

Ἔγραψε δὲ καὶ τίτλον Πιλᾶτος καὶ ἔθεσεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ἦτο δὲ γεγραμμένον· Ἰησοῦς Ναζωραῖος Βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. Καὶ τοῦτον τὸν τίτλον ἀνέγνωσαν πολλοὶ τῶν Ἰουδαίων, διότι ἦτο πλησίον τῆς πόλεως τόπος, ὅπου ἐσταυρώθη Ἰησοῦς· καὶ ἦτο γεγραμμένον Ἑβραϊστί, Ἑλληνιστί, Ῥωμαϊστί. Ἔλεγον λοιπὸν πρὸς τὸν Πιλᾶτον οἱ ἀρχιερεῖς τῶν Ἰουδαίων· Μή γράφε, βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων· ἀλλ᾿ ὅτι ἐκεῖνος εἶπε, Βασιλεὺς εἶμαι τῶν Ἰουδαίων. Ἀπεκρίθη Πιλᾶτος· γέγραφα, γέγραφα.

Καὶ καλέσαντες αὐτούς, παρήγγειλαν εἰς αὐτοὺς νὰ μή λαλῶσι καθόλου μηδὲ νὰ διδάσκωσιν ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ δὲ Πέτρος καὶ Ἰωάννης ἀποκριθέντες πρὸς αὐτούς, εἶπον· Ἄν ἦναι δίκαιον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ νὰ ἀκούωμεν ἐσᾶς μᾶλλον παρὰ τὸν Θεόν, κρίνατε. Διότι ἡμεῖς δὲν δυνάμεθα νὰ μή λαλῶμεν ὅσα εἴδομεν καὶ ἠκούσαμεν. Οἱ δέ, πάλιν ἀπειλήσαντες αὐτοὺς ἀπέλυσαν, μή εὑρίσκοντες τὸ πῶς νὰ τιμωρήσωσιν αὐτούς, διὰ τὸν λαόν, διότι πάντες ἐδόξαζον τὸν Θεὸν διὰ τὸ γεγονός.

Καὶ ἀφοῦ ἀπελύθησαν, ἦλθον πρὸς τοὺς οἰκείους καὶ ἀπήγγειλαν ὅσα εἶπον πρὸς αὐτοὺς οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι. Οἱ δὲ ἀκούσαντες, ὁμοθυμαδὸν ὕψωσαν τὴν φωνήν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπον· Δέσποτα, σὺ εἶσαι Θεός, ὅστις ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, ὅστις εἶπας διὰ στόματος Δαβὶδ τοῦ δούλου σου· Διὰ τί ἐφρύαξαν τὰ ἔθνη καὶ οἱ λαοὶ ἐμελέτησαν μάταια; παρεστάθησαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ οἱ ἄρχοντες συνήχθησαν ὁμοῦ κατὰ τοῦ Κυρίου καὶ κατὰ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ. Διότι συνήχθησαν ἐπ᾿ ἀληθείας ἐναντίον τοῦ ἁγίου Παιδὸς σου Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖον ἔχρισας, καὶ Ἡρώδης καὶ Πόντιος Πιλᾶτος μετὰ τῶν ἐθνῶν καὶ τῶν λαῶν τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ κάμωσιν ὅσα χεὶρ σου καὶ βουλή σου προώρισε νὰ γείνωσι· καὶ τώρα, Κύριε, βλέψον εἰς τὰς ἀπειλὰς αὐτῶν καὶ δὸς εἰς τοὺς δούλους σου νὰ λαλῶσι τὸν λόγον σου μετὰ πάσης παρρησίας,

Καὶ σηκωθεὶς ἀρχιερεὺς καὶ πάντες οἱ μετ᾿ αὐτοῦ, οἵτινες ἦσαν αἵρεσις τῶν Σαδδουκαίων, ἐπλήσθησαν ζήλου καὶ ἐπέβαλον τὰς χεῖρας αὑτῶν ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους, καὶ ἔβαλον αὐτοὺς εἰς δημοσίαν φυλακήν.

Ἄγγελος ὅμως Κυρίου διὰ τῆς νυκτὸς ἤνοιξε τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, καὶ ἐκβαλὼν αὐτοὺς εἶπεν· Ὑπάγετε, καὶ σταθέντες λαλεῖτε ἐν τῷ ἱερῷ πρὸς τὸν λαὸν πάντας τοὺς λόγους τῆς ζωῆς ταύτης. Καὶ ἀκούσαντες εἰσῆλθον τὴν αὐγήν εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἐδίδασκον. Ἐλθὼν δὲ ἀρχιερεὺς καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ, συνεκάλεσαν τὸ συνέδριον καὶ ὅλην τὴν γερουσίαν τῶν υἱῶν τοῦ Ἰσραήλ καὶ ἔστειλαν εἰς τὸ δεσμωτήριον, διὰ νὰ φέρωσιν αὐτούς. Οἱ δὲ ὑπηρέται ἐλθόντες δὲν εὗρον αὐτοὺς ἐν τῇ φυλακῇ, καὶ ἐπιστρέψαντες ἀπήγγειλαν, λέγοντες ὅτι τὸ μὲν δεσμωτήριον εὕρομεν κεκλεισμένον μετὰ πάσης ἀσφαλείας, καὶ τοὺς φύλακας ἱσταμένους ἔξω ἔμπροσθεν τῶν θυρῶν, ἀνοίξαντες δὲ οὐδένα εὕρομεν ἔσω. Ὡς δὲ ἤκουσαν τοὺς λόγους τούτους καὶ ἱερεὺς καὶ στρατηγὸς τοῦ ἱεροῦ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, ἦσαν ἐν ἀπορίᾳ περὶ αὐτῶν εἰς τί ἔμελλε νὰ καταντήσῃ τοῦτο. Καὶ ἐλθὼν τις ἀπήγγειλε πρὸς αὐτούς, λέγων ὅτι ἰδού, οἱ ἄνθρωποι, τοὺς ὁποίους ἐβάλετε εἰς τὴν φυλακήν, ἵστανται ἐν τῷ ἱερῷ καὶ διδάσκουσι τὸν λαόν. Τότε ὑπῆγεν στρατηγὸς μετὰ τῶν ὑπηρετῶν καὶ ἔφερεν αὐτούς, οὐχὶ μετὰ βίας· διότι ἐφοβοῦντο τὸν λαόν, μή λιθοβοληθῶσι. Καὶ ἀφοῦ ἔφεραν αὐτούς, ἔστησαν ἐν τῷ συνεδρίῳ. Καὶ ἠρώτησεν αὐτοὺς ἀρχιερεὺς λέγων· Δὲν σᾶς παρηγγείλαμεν ῥητῶς νὰ μή διδάσκητε ἐν τῷ ὀνόματι τούτῳ; καὶ ἰδού, ἐγεμίσατε τὴν Ἱερουσαλήμ ἀπὸ τῆς διδαχῆς σας, καὶ θέλετε νὰ φέρητε ἐφ᾿ ἡμᾶς τὸ αἷμα τοῦ ἀνθρώπου τούτου. Ἀποκριθεὶς δὲ Πέτρος καὶ οἱ ἀπόστολοι, εἶπον· Πρέπει νὰ πειθαρχῶμεν εἰς τὸν Θεὸν μᾶλλον παρὰ εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Ἐκεῖνοι λοιπὸν ἀνεχώρουν ἀπὸ προσώπου τοῦ συνεδρίου, χαίροντες ὅτι ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ ἠξιώθησαν νὰ ἀτιμασθῶσι.

Κατ᾿ ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν ἐπεχείρησεν Ἡρώδης βασιλεὺς νὰ κακοποιήσῃ τινὰς ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας. Ἐφόνευσε δὲ διὰ μαχαίρας Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰωάννου. Καὶ ἰδὼν ὅτι ἦτο ἀρεστὸν εἰς τοὺς Ἰουδαίους, προσέθεσε νὰ συλλάβῃ καὶ τὸν Πέτρον· ἦσαν δὲ αἱ ἡμέραι τῶν ἀζύμων· τὸν ὁποῖον καὶ πιάσας ἔβαλεν εἰς φυλακήν, παραδώσας αὐτὸν εἰς τέσσαρας τετράδας στρατιωτῶν διὰ νὰ φυλάττωσιν αὐτόν, θέλων μετὰ τὸ πάσχα νὰ παραστήσῃ αὐτὸν εἰς τὸν λαόν. Ὁ μὲν λοιπὸν Πέτρος ἐφυλάττετο ἐν τῇ φυλακῇ· ἐγίνετο δὲ ὑπὸ τῆς ἐκκλησίας ἀκατάπαυστος προσευχή πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ αὐτοῦ.

Ὅτε δὲ ἔμελλεν Ἡρώδης νὰ παραστήσῃ αὐτόν, τὴν νύκτα ἐκείνην Πέτρος ἐκοιμᾶτο μεταξὺ δύο στρατιωτῶν δεδεμένος μὲ δύο ἁλύσεις, καὶ φύλακες ἔμπροσθεν τῆς θύρας ἐφύλαττον τὸ δεσμωτήριον. Καὶ ἰδού, ἄγγελος Κυρίου ἦλθεν ἐξαίφνης καὶ φῶς ἔλαμψεν ἐν τῷ οἰκήματι· κτυπήσας δὲ τὴν πλευρὰν τοῦ Πέτρου ἐξύπνησεν αὐτόν, λέγων· Σηκώθητι ταχέως. Καὶ ἔπεσον αἱ ἁλύσεις αὐτοῦ ἐκ τῶν χειρῶν. Καὶ εἶπεν ἄγγελος πρὸς αὐτόν· Περιζώσθητι καὶ ὑπόδησον τὰ σανδάλιά σου. Καὶ ἔκαμεν οὕτω. Καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Φόρεσον τὸ ἱμάτιόν σου καὶ ἀκολούθει μοι. Καὶ ἐξελθὼν ἠκολούθει αὐτόν, καὶ δὲν ἤξευρεν ὅτι τὸ γινόμενον διὰ τοῦ ἀγγέλου ἦτο ἀληθινόν, ἀλλ᾿ ἐνόμιζεν ὅτι βλέπει ὄραμα. Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν πρώτην καὶ δευτέραν φρουράν, ἦλθον εἰς τὴν πύλην τὴν σιδηρὰν τὴν φέρουσαν εἰς τὴν πόλιν, ἥτις ἀφ᾿ ἑαυτῆς ἠνοίχθη εἰς αὐτούς, καὶ ἐξελθόντες διεπέρασαν ὁδὸν μίαν, καὶ εὐθὺς ἄγγελος ἀνεχώρησεν ἀπ᾿ αὐτοῦ. Καὶ Πέτρος συνελθὼν εἰς ἑαυτόν, εἶπε· Τώρα γνωρίζω ἀληθῶς ὅτι Κύριος ἐξαπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ μὲ ἠλευθέρωσεν ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Ἡρώδου καὶ ὅλης τῆς ἐλπίδος τοῦ λαοῦ τῶν Ἰουδαίων. Καὶ ἀφοῦ ἐσκέφθη, ἦλθεν εἰς τὴν οἰκίαν Μαρίας τῆς μητρὸς τοῦ Ἰωάννου τοῦ ἐπονομαζομένου Μάρκου, ὅπου ἦσαν ἱκανοὶ συνηθροισμένοι καὶ προσευχόμενοι. Ὅτε δὲ Πέτρος ἔκρουσε τὴν θύραν τοῦ προαυλίου, προσῆλθε θεράπαινα ὀνομαζομένη Ῥόδη, διὰ νὰ ἀκούσῃ, καὶ γνωρίσασα τὴν φωνήν τοῦ Πέτρου ἀπὸ τῆς χαρᾶς δὲν ἤνοιξε τὴν πύλην, ἀλλ᾿ ἔτρεξε καὶ ἀπήγγειλεν ὅτι Πέτρος ἵσταται ἔμπροσθεν τῆς πύλης. Οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτήν· Παραφρονεῖς. Ἐκείνη ὅμως διϊσχυρίζετο ὅτι οὕτως ἔχει. Οἱ δὲ ἔλεγον· ἄγγελος αὐτοῦ εἶναι. Ὁ δὲ Πέτρος ἐπέμενε κρούων. Καὶ ἀνοίξαντες εἶδον αὐτὸν καὶ ἐξεπλάγησαν. Καὶ σείσας εἰς αὐτοὺς τὴν χεῖρα διὰ νὰ σιωπήσωσι, διηγήθη πρὸς αὐτοὺς πῶς Κύριος ἐξήγαγεν αὐτὸν ἐκ τῆς φυλακῆς, καὶ εἶπεν· Ἀπαγγείλατε ταῦτα πρὸς τὸν Ἰάκωβον καὶ τοὺς ἀδελφούς. Καὶ ἐξελθὼν ὑπῆγεν εἰς ἄλλον τόπον.

Ἀφοῦ δὲ ἐξημέρωσεν, ἦτο ταραχή οὐκ ὀλίγη μεταξὺ τῶν στρατιωτῶν τί ἄρα ἔγεινεν Πέτρος. Ὁ δὲ Ἡρώδης, ἀφοῦ ἐζήτησεν αὐτὸν καὶ δὲν εὗρεν, ἀνακρίνας τοὺς φύλακας προσέταξε νὰ θανατωθῶσι, καὶ καταβὰς ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας εἰς τὴν Καισάρειαν, διέτριβεν ἐκεῖ.

Ἦτο δὲ Ἡρώδης σφόδρα ὠργισμένος κατὰ τῶν Τυρίων καὶ Σιδωνίων· ἦλθον δὲ πρὸς αὐτὸν ὁμοθυμαδόν, καὶ πείσαντες τὸν Βλάστον τὸν ἐπὶ τοῦ κοιτῶνος τοῦ βασιλέως, ἐζήτουν εἰρήνην, διότι τόπος αὐτῶν ἐτρέφετο ἀπὸ τοῦ βασιλικοῦ. Καὶ ἐν ἡμέρᾳ ὡρισμένῃ ἐνδυθεὶς Ἡρώδης βασιλικήν στολήν καὶ καθήσας ἐπὶ τοῦ θρόνου, ἐδημηγόρει πρὸς αὐτούς. Ὁ δὲ λαὸς ἐπεφώνει· Θεοῦ φωνή καὶ οὐχὶ ἀνθρώπου. Καὶ παρευθὺς ἐπάταξεν αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου, διότι δὲν ἔδωκε τὴν δόξαν εἰς τὸν Θεόν, καὶ γενόμενος σκωληκόβρωτος ἐξεψύχησεν.

Καὶ συνεφώρμησεν ὄχλος κατ᾿ αὐτῶν. Καὶ οἱ στρατηγοὶ διασχίσαντες αὐτῶν τὰ ἱμάτια, προσέταττον νὰ ῥαβδίζωσιν αὐτούς, καὶ ἀφοῦ ἔδωκαν εἰς αὐτοὺς πολλοὺς ῥαβδισμούς, ἔβαλον εἰς φυλακήν, παραγγείλαντες τὸν δεσμοφύλακα νὰ φυλάττῃ αὐτοὺς ἀσφαλῶς· ὅστις λαβὼν τοιαύτην παραγγελίαν, ἔβαλεν αὐτοὺς εἰς τὴν ἐσωτέραν φυλακήν καὶ συνέκλεισε τοὺς πόδας αὐτῶν εἰς τὸ ξύλον.

Κατὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον Παῦλος καὶ Σίλας προσευχόμενοι ὕμνουν τὸν Θεόν· καὶ ἠκροάζοντο αὐτοὺς οἱ δέσμιοι. Καὶ ἐξαίφνης ἔγεινε σεισμὸς μέγας, ὥστε ἐσαλεύθησαν τὰ θεμέλια τοῦ δεσμωτηρίου, καὶ παρευθὺς ἠνοίχθησαν πᾶσαι αἱ θύραι καὶ ἐλύθησαν πάντων τὰ δεσμά. Ἐξυπνήσας δὲ δεσμοφύλαξ καὶ ἰδὼν ἀνεῳγμένας τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, ἔσυρε μάχαιραν καὶ ἔμελλε νὰ θανατώσῃ ἑαυτόν, νομίζων ὅτι ἔφυγον οἱ δέσμιοι. Πλήν Παῦλος ἔκραξε μετὰ φωνῆς μεγάλης, λέγων· Μή πράξῃς μηδὲν κακὸν εἰς σεαυτόν· διότι πάντες εἴμεθα ἐδώ. Ζητήσας δὲ φῶτα εἰσεπήδησε, καὶ ἔντρομος γενόμενος ἔπεσεν ἔμπροσθεν τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Σίλα, καὶ ἐκβαλὼν αὐτοὺς ἔξω, εἶπε· Κύριοι, τί πρέπει νὰ κάμω διὰ νὰ σωθῶ;

Ἀφοῦ δὲ ἔγεινεν ἡμέρα, ἔστειλαν οἱ στρατηγοὶ τοὺς ῥαβδούχους, λέγοντες· Ἀπόλυσον τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους. Καὶ δεσμοφύλαξ ἀπήγγειλε τοὺς λόγους τούτους πρὸς τὸν Παῦλον, λέγων ὅτι οἱ στρατηγοὶ ἔστειλαν διὰ νὰ ἀπολυθῆτε· τώρα λοιπὸν ἐξέλθετε καὶ ὑπάγετε ἐν εἰρήνῃ. Ἀλλ᾿ Παῦλος εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἀφοῦ ἔδειραν ἡμᾶς δημοσίᾳ χωρὶς νὰ καταδικασθῶμεν, ἀνθρώπους Ῥωμαίους ὄντας, ἔβαλον εἰς φυλακήν· καὶ τώρα μᾶς ἐκβάλλουσι κρυφίως; οὐχὶ βεβαίως, ἀλλ᾿ αὐτοὶ ἄς ἔλθωσι καὶ ἄς μᾶς ἐκβάλωσιν. Ἀνήγγειλαν δὲ πρὸς τοὺς στρατηγοὺς οἱ ῥαβδοῦχοι τοὺς λόγους τούτους· καὶ ἐφοβήθησαν ἀκούσαντες ὅτι εἶναι Ῥωμαῖοι, καὶ ἐλθόντες παρεκάλεσαν αὐτούς, καὶ ἀφοῦ ἐξέβαλον, παρεκάλουν αὐτοὺς νὰ ἐξέλθωσιν ἐκ τῆς πόλεως. Οἱ δὲ ἐξελθόντες ἐκ τῆς φυλακῆς, ὑπῆγον εἰς τὸν οἶκον τῆς Λυδίας, καὶ ἰδόντες τοὺς ἀδελφούς, παρηγόρησαν αὐτοὺς καὶ ἀνεχώρησαν.

μή εὑρόντες δὲ αὐτούς, ἔσυραν τὸν Ἰάσονα καὶ τινας ἀδελφοὺς ἐπὶ τοὺς πολιτάρχας, βοῶντες ὅτι οἱ ἀναστατώσαντες τὴν οἰκουμένην, οὗτοι ἦλθον καὶ ἐδώ, τοὺς ὁποίους ὑπεδέχθη Ἰάσων· καὶ πάντες οὗτοι πράττουσιν ἐναντίον τῶν προσταγμάτων τοῦ Καίσαρος, λέγοντες ὅτι εἶναι βασιλεὺς ἄλλος, Ἰησοῦς. Ἐτάραξαν δὲ τὸν ὄχλον καὶ τοὺς πολιτάρχας ἀκούοντας ταῦτα,

καὶ ἔκαμεν ἐξ ἑνὸς αἵματος πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων, διὰ νὰ κατοικῶσιν ἐφ᾿ ὅλου τοῦ προσώπου τῆς γῆς, καὶ διώρισε τοὺς προδιατεταγμένους καιροὺς καὶ τὰ ὁροθέσια τῆς κατοικίας αὐτῶν,

ὁ χιλίαρχος προσέταξε νὰ φερθῇ εἰς τὸ φρούριον, παραγγείλας νὰ ἐξετασθῇ διὰ μαστίγων, διὰ νὰ γνωρίσῃ διὰ ποίαν αἰτίαν ἐφώναζον οὕτω κατ᾿ αὐτοῦ. Καὶ καθὼς ἐξήπλωσεν αὐτὸν δεδεμένον μὲ τὰ λωρία, Παῦλος εἶπε πρὸς τὸν παρεστῶτα ἑκατόνταρχον· Εἶναι τάχα νόμιμον εἰς ἐσᾶς ἄνθρωπον Ῥωμαῖον καὶ ἀκατάκριτον νὰ μαστιγόνητε; Ἀκούσας δὲ ἑκατόνταρχος, ὑπῆγε καὶ ἀπήγγειλε πρὸς τὸν χιλίαρχον, λέγων· Βλέπε τί μέλλεις νὰ κάμῃς· διότι ἄνθρωπος οὗτος εἶναι Ῥωμαῖος. Προσελθὼν δὲ χιλίαρχος, εἶπε πρὸς αὐτόν· Λέγε μοι, σὺ Ῥωμαῖος εἶσαι; δὲ εἶπε· Ναί. Καὶ ἀπεκρίθη χιλίαρχος· Ἐγὼ διὰ πολλῶν χρημάτων ἀπέκτησα ταύτην τὴν πολιτογράφησιν. δὲ Παῦλος εἶπεν· Ἀλλ᾿ ἐγὼ καὶ ἐγεννήθην Ῥωμαῖος. Εὐθὺς λοιπὸν ἀπεσύρθησαν ἀπ᾿ αὐτοῦ οἱ μέλλοντες νὰ βασανίσωσιν αὐτόν. Καὶ χιλίαρχος ἔτι ἐφοβήθη γνωρίσας ὅτι εἶναι Ῥωμαῖος, καὶ διότι εἶχε δέσει αὐτόν. Τῇ δὲ ἐπαύριον θέλων νὰ μάθῃ τὸ βέβαιον, περὶ τίνος κατηγορεῖται παρὰ τῶν Ἰουδαίων, ἔλυσεν αὐτὸν ἀπὸ τῶν δεσμῶν, καὶ προσέταξε νὰ ἔλθωσιν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλον τὸ συνέδριον αὐτῶν καὶ καταβιβάσας τὸν Παῦλον, ἔστησεν ἔμπροσθεν αὐτῶν.

Ἀτενίσας δὲ Παῦλος εἰς τὸ συνέδριον, εἶπεν· Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ ἔζησα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μετὰ πάσης καλῆς συνειδήσεως μέχρι ταύτης τῆς ἡμέρας. Ὁ δὲ ἀρχιερεὺς Ἀνανίας προσέταξε τοὺς παρεστῶτας πλησίον αὐτοῦ νὰ κτυπήσωσι τὸ στόμα αὐτοῦ. Τότε Παῦλος εἶπε πρὸς αὐτόν· Θεὸς μέλλει νὰ σὲ κτυπήσῃ, τοῖχε ἀσβεστωμένε· καὶ σὺ κάθησαι νὰ μὲ κρίνῃς κατὰ τὸν νόμον, καὶ παρανομῶν προστάζεις νὰ μὲ κτυπῶσιν; Οἱ δὲ παρεστῶτες εἶπον· Τὸν ἀρχιερέα τοῦ Θεοῦ λοιδορεῖς; Καὶ Παῦλος εἶπε· Δὲν ἤξευρον, ἀδελφοί, ὅτι εἶναι ἀρχιερεύς· διότι εἶναι γεγραμμένον. Ἄρχοντα τοῦ λαοῦ σου δὲν θέλεις κακολογήσει.

Ἐννοήσας δὲ Παῦλος ὅτι τὸ ἕν μέρος εἶναι Σαδδουκαίων, τὸ δὲ ἄλλο Φαρισαίων, ἔκραξεν ἐν τῷ συνεδρίῳ. Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ εἶμαι Φαρισαῖος, υἱὸς Φαρισαίου· περὶ ἐλπίδος καὶ ἀναστάσεως νεκρῶν ἐγὼ κρίνομαι. Καὶ ὅτε ἐλάλησε τοῦτο, ἔγεινε διαίρεσις τῶν Φαρισαίων καὶ τῶν Σαδδουκαίων, καὶ διῃρέθη τὸ πλῆθος. Διότι οἱ μὲν Σαδδουκαῖοι λέγουσιν ὅτι δὲν εἶναι ἀνάστασις οὐδὲ ἄγγελος οὐδὲ πνεῦμα, οἱ δὲ Φαρισαῖοι ὁμολογοῦσιν ἀμφότερα. Καὶ ἔγεινε κραυγή μεγάλη, καὶ σηκωθέντες οἱ γραμματεῖς τοῦ μέρους τῶν Φαρισαίων διεμάχοντο, λέγοντες· Οὐδὲν κακὸν εὑρίσκομεν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ· ἄν δὲ ἐλάλησε πρὸς αὐτὸν πνεῦμα ἄγγελος, ἄς μή θεομαχῶμεν. Καὶ ἐπειδή ἔγεινε μεγάλη διαίρεσις, φοβηθεὶς χιλίαρχος μή διασπαραχθῇ Παῦλος ὑπ᾿ αὐτῶν, προσέταξε νὰ καταβῇ τὸ στράτευμα καὶ νὰ ἁρπάσῃ αὐτὸν ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ νὰ φέρῃ εἰς τὸ φρούριον.

Καὶ ἀφοῦ διέτριψε μεταξὺ αὐτῶν ὑπὲρ τὰς δέκα ἡμέρας, κατέβη εἰς Καισάρειαν, καὶ τῇ ἐπαύριον καθήσας ἐπὶ τοῦ βήματος, προσέταξε νὰ φερθῇ Παῦλος. Καὶ ἀφοῦ ἦλθε, παρεστάθησαν οἱ καταβάντες ἀπὸ Ἱεροσολύμων Ἰουδαῖοι, ἐπιφέροντες κατὰ τοῦ Παύλου πολλὰς καὶ βαρείας κατηγορίας, τὰς ὁποίας δὲν ἠδύναντο νὰ ἀποδείξωσιν· ἀπολογουμένου ἐκείνου ὅτι οὔτε εἰς τὸν νόμον τῶν Ἰουδαίων οὔτε εἰς τὸ ἱερὸν οὕτε εἰς τὸν Καίσαρα ἔπραξα τὶ ἁμάρτημα. Ὁ δὲ Φῆστος, θέλων νὰ κάμῃ χάριν εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ἀποκριθεὶς πρὸς τὸν Παῦλον εἶπε· Θέλεις νὰ ἀναβῇς εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ἐκεῖ νὰ κριθῇς περὶ τούτων ἐνώπιόν μου; Καὶ Παῦλος εἶπεν· Ἐπὶ τοῦ βήματος τοῦ Καίσαρος παρίσταμαι, ὅπου πρέπει νὰ κριθῶ. Δὲν ἠδίκησα κατ᾿ οὐδὲν τοὺς Ἰουδαίους, καθὼς καὶ σὺ γνωρίζεις κάλλιστα· διότι ἐὰν ἀδικῶ καὶ ἔπραξά τι ἄξιον θανάτου, δὲν φεύγω τὸν θάνατον· ἀλλ᾿ ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ οὐδὲν ἐξ ὅσων οὗτοι μὲ κατηγοροῦσιν, οὐδεὶς δύναται νὰ μὲ χαρίσῃ εἰς αὐτούς· τὸν Καίσαρα ἐπικαλοῦμαι. Τότε Φῆστος, συνομιλήσας μετὰ τοῦ συμβουλίου, ἀπεκρίθη· Τὸν Καίσαρα ἐπικαλεῖσαι, πρὸς τὸν Καίσαρα θέλεις ὑπάγει.

Ἀπορῶν δὲ ἐγὼ εἰς τὴν περὶ τούτου ζήτησιν, ἔλεγον ἄν θέλῃ νὰ ὑπάγῃ εἰς Ἱερουσαλήμ καὶ ἐκεῖ νὰ κριθῇ περὶ τούτων. Ἀλλ᾿ ἐπειδή Παῦλος ἐπεκαλέσθῃ νὰ φυλαχθῇ εἰς τὴν κρίσιν τοῦ Σεβαστοῦ, προσέταξα νὰ φυλάττηται, ἑωσοῦ πέμψω αὐτὸν πρὸς τὸν Καίσαρα.

Ὁ δέ, Δὲν μαίνομαι, εἶπε, κράτιστε Φῆστε, ἀλλὰ προφέρω λόγους ἀληθείας καὶ νοὸς ὑγιαίνοντος. Διότι ἔχει γνῶσιν περὶ τούτων βασιλεύς, πρὸς τὸν ὁποῖον καὶ λαλῶ μετὰ παρρησίας· ἐπειδή εἶμαι πεπεισμένος ὅτι δὲν λανθάνει αὐτὸν οὐδὲν τούτων, διότι τοῦτο δὲν εἶναι πεπραγμένον ἐν γωνίᾳ. Πιστεύεις, βασιλεῦ Ἀγρίππα, εἰς τοὺς προφήτας; ἐξεύρω ὅτι πιστεύεις. Καὶ Ἀγρίππας εἶπε πρὸς τὸν Παῦλον· Παρ᾿ ὀλίγον μὲ πείθεις νὰ γείνω Χριστιανός. Καὶ Παῦλος εἶπεν· Ἤθελον εὔχεσθαι πρὸς τὸν Θεόν, οὐχὶ μόνον σύ, ἀλλὰ καὶ πάντες οἱ σήμερον ἀκούοντές με, νὰ γείνωσι καὶ παρ᾿ ὀλίγον καὶ παρὰ πολὺ τοιοῦτοι ὁποῖος καὶ ἐγὼ εἶμαι, παρεκτὸς τῶν δεσμῶν τούτων. Καὶ ἀφοῦ αὐτὸς εἶπε ταῦτα, ἐσηκώθη βασιλεὺς καὶ ἡγεμὼν καὶ Βερνίκη καὶ οἱ συγκαθήμενοι μετ᾿ αὐτῶν, καὶ ἀναχωρήσαντες ἐλάλουν πρὸς ἀλλήλους, λέγοντες ὅτι οὐδὲν ἄξιον θανάτου δεσμῶν πράττει ἄνθρωπος οὗτος. Ὁ δὲ Ἀγρίππας εἶπε πρὸς τὸν Φῆστον· ἄνθρωπος οὗτος ἠδύνατο νὰ ἀπολυθῇ, ἐὰν δὲν εἶχεν ἐπικαλεσθῆ τὸν Καίσαρα.

Διότι τὴν νύκτα ταύτην ἐφάνη εἰς ἐμὲ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, τοῦ ὁποίου εἶμαι, τὸν ὁποῖον καὶ λατρεύω, λέγων· μή φοβοῦ, Παῦλε· πρέπει νὰ παρασταθῇς ἐνώπιον τοῦ Καίσαρος· καὶ ἰδού, Θεὸς σοὶ ἐχάρισε πάντας τοὺς πλέοντας μετὰ σοῦ.

Ὅτε δὲ ἤλθομεν εἰς Ῥώμην, ἑκατόνταρχος παρέδωκε τοὺς δεσμίους εἰς τὸν στρατοπεδάρχην· εἰς τὸν Παῦλον ὅμως συνεχωρήθη νὰ μένῃ καθ᾿ ἑαυτὸν μετὰ τοῦ στρατιώτου, ὅστις ἐφύλαττεν αὐτόν. Μετὰ δὲ τρεῖς ἡμέρας συνεκάλεσεν Παῦλος τοὺς ὄντας τῶν Ἰουδαίων πρώτους· καὶ ἀφοῦ συνῆλθον, ἔλεγε πρὸς αὐτούς· Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ οὐδὲν ἐναντίον πράξας εἰς τὸν λαὸν εἰς τὰ ἔθιμα τὰ πατρῷα, παρεδόθην ἐξ Ἱεροσολύμων δέσμιος εἰς τὰς χεῖρας τῶν Ῥωμαίων· οἵτινες ἀφοῦ μὲ ἀνέκριναν, ἤθελον νὰ μὲ ἀπολύσωσι, διότι οὐδεμία αἰτία θανάτου ὑπῆρχεν ἐν ἐμοί. Ἐπειδή δὲ ἀντέλεγον οἱ Ἰουδαῖοι, ἠναγκάσθην νὰ ἐπικαλεσθῶ τὸν Καίσαρα, οὐχὶ ὡς ἔχων νὰ κατηγορήσω κατὰ τι τὸ ἔθνος μου.

Πᾶσα ψυχή ἄς ὑποτάσσηται εἰς τὰς ἀνωτέρας ἐξουσίας. Διότι δὲν ὑπάρχει ἐξουσία εἰμή ἀπὸ Θεοῦ· αἱ δὲ οσαι ἐξουσίαι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἶναι τεταγμέναι. Ὥστε ἐναντιούμενος εἰς τὴν ἐξουσίαν ἐναντιοῦται εἰς τὴν διαταγήν τοῦ Θεοῦ· οἱ δὲ ἐναντιούμενοι θέλουσι λάβει εἰς ἑαυτοὺς καταδίκην. Διότι οἱ ἄρχοντες δὲν εἶναι φόβος τῶν ἀγαθῶν ἔργων, ἀλλὰ τῶν κακῶν. Θέλεις δὲ νὰ μή φοβῆσαι τὴν ἐξουσίαν; πράττε τὸ καλόν, καὶ θέλεις ἔχει ἔπαινον παρ᾿ αὐτῆς· ἐπειδή ἄρχων εἶναι τοῦ Θεοῦ ὑπηρέτης εἰς σὲ πρὸς τὸ καλόν. Ἐὰν ὅμως πράττῃς τὸ κακόν, φοβοῦ· διότι δὲν φορεῖ ματαίως τὴν μάχαιραν· ἐπειδή τοῦ Θεοῦ ὑπηρέτης εἶναι, ἐκδικητής διὰ νὰ ἐκτελῇ τὴν ὀργήν κατὰ τοῦ πράττοντος τὸ κακόν. Διὰ τοῦτο εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑποτάσσησθε οὐχὶ μόνον διὰ τὴν ὀργήν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν συνείδησιν. Ἐπειδή διὰ τοῦτο πληρόνετε καὶ φόρους· διότι ὑπηρέται τοῦ Θεοῦ εἶναι εἰς αὐτὸ τοῦτο ἐνασχολούμενοι. Ἀπόδοτε λοιπὸν εἰς πάντας τὰ ὀφειλόμενα, εἰς ὅντινα ὀφείλετε τὸν φόρον τὸν φόρον, εἰς ὅντινα τὸν δασμὸν τὸν δασμόν, εἰς ὅντινα τὸν φόβον τὸν φόβον, εἰς ὅντινα τὴν τιμήν τὴν τιμήν.

Λαλοῦμεν δὲ σοφίαν μεταξὺ τῶν τελείων, σοφίαν ὅμως οὐχὶ τοῦ αἰῶνος τούτου, οὐδὲ τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου, τῶν φθειρομένων ἀλλὰ λαλοῦμεν σοφίαν Θεοῦ μυστηριώδη, τὴν ἀποκεκρυμμένην, τὴν ὁποίαν προώρισεν Θεὸς πρὸ τῶν αἰώνων εἰς δόξαν ἡμῶν, τὴν ὁποίαν οὐδεὶς τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου ἐγνώρισε διότι ἄν ἤθελον γνωρίσει, δὲν ἤθελον σταυρώσει τὸν Κύριον τῆς δόξης

Πάντα εἶναι εἰς τὴν ἐξουσίαν μου, πλήν πάντα δὲν συμφέρουσι πάντα εἶναι εἰς τὴν ἐξουσίαν μου, ἀλλ᾿ ἐγὼ δὲν θέλω ἐξουσιασθῆ ὑπ᾿ οὐδενός.

Πάντα εἶναι εἰς τὴν ἐξουσίαν μου ἀλλὰ πάντα δὲν συμφέρουσι πάντα εἶναι εἰς τὴν ἐξουσίαν μου, ἀλλὰ πάντα δὲν οἰκοδομοῦσι.

Ὕστερον θέλει εἶσθαι τὸ τέλος, ὅταν παραδώσῃ τὴν βασιλείαν εἰς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ὅταν καταργήσῃ πᾶσαν ἀρχήν καὶ πᾶσαν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν. Διότι πρέπει νὰ βασιλεύῃ ἑωσοῦ θέσῃ πάντας τοὺς ἐχθροὺς ὑπὸ τοὺς πόδας αὑτοῦ.

Δὲν εἶναι πλέον Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, δὲν εἶναι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, δὲν εἶναι ἄρσεν καὶ θῆλυ· διότι πάντες σεῖς εἶσθε εἷς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· ἐὰν δὲ ἦσθε τοῦ Χριστοῦ, ἄρα εἶσθε σπέρμα τοῦ Ἀβραὰμ καὶ κατὰ τὴν ἐπαγγελίαν κληρονόμοι.

Ἀλλὰ τί λέγει γραφή; Ἔκβαλε τὴν δούλην καὶ τὸν υἱὸν αὐτῆς· διότι δὲν θέλει κληρονομήσει υἱὸς τῆς δούλης μετὰ τοῦ υἱοῦ τῆς ἐλευθέρας. Λοιπόν, ἀδελφοί, δὲν εἴμεθα τῆς δούλης τέκνα, ἀλλὰ τῆς ἐλευθέρας.

Ἐν τῇ ἐλευθερίᾳ λοιπόν, μὲ τὴν ὁποίαν ἠλευθέρωσεν ἡμᾶς Χριστός, μένετε σταθεροί, καὶ μή ὑποβληθῆτε πάλιν εἰς ζυγὸν δουλείας.

Διότι ὅλος νόμος εἰς ἕνα λόγον συμπληροῦται, εἰς τόν, Θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματος εἶναι ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων δὲν ὑπάρχει νόμος.

ὑπεράνω πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας καὶ δυνάμεως καὶ κυριότητος καὶ παντὸς ὀνόματος ὀνομαζομένου οὐ μόνον ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ μέλλοντι· καὶ πάντα ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν κεφαλήν ὑπεράνω πάντων εἰς τὴν ἐκκλησίαν,

ὅτι ἦσθε ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ χωρὶς Χριστοῦ, ἀπηλλοτριωμένοι ἀπὸ τῆς πολιτείας τοῦ Ἰσραήλ καὶ ξένοι τῶν διαθηκῶν τῆς ἐπαγγελίας, ἐλπίδα μή ἔχοντες καὶ ὄντες ἐν τῷ κόσμῳ χωρὶς Θεοῦ.

Ἄρα λοιπὸν δὲν εἶσθε πλέον ξένοι καὶ πάροικοι ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ,

διότι δὲν εἶναι πάλη ἡμῶν ἐναντίον εἰς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλ᾿ ἐναντίον εἰς τὰς ἀρχάς, ἐναντίον εἰς τὰς ἐξουσίας, ἐναντίον εἰς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου· ἐναντίον εἰς τὰ πνεύματα τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις.

Διὰ τοῦτο καὶ Θεὸς ὑπερύψωσεν αὐτὸν καὶ ἐχάρισεν εἰς αὐτὸν ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, διὰ νὰ κλίνῃ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ πᾶν γόνυ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα γλῶσσα νὰ ὁμολογήσῃ ὅτι Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι Κύριος εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός.

Διότι τὸ πολίτευμα ἡμῶν εἶναι ἐν οὐρανοῖς, ὁπόθεν καὶ προσμένομεν Σωτῆρα τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν,

ἐπειδή δι᾿ αὐτοῦ ἐκτίσθησαν τὰ πάντα, τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, τὰ ὀρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα, εἴτε θρόνοι εἴτε κυριότητες εἴτε ἀρχαὶ εἴτε ἐξουσίαι· τὰ πάντα δι᾿ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἐκτίσθησαν·

Βλέπετε μή σᾶς ἐξαπατήσῃ τις διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς ματαίας ἀπάτης, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου καὶ οὐχὶ κατὰ Χριστόν·

Ἐξεύρομεν δὲ ὅτι νόμος εἶναι καλός, ἐὰν τίς μεταχειρίζηται αὐτὸν νομίμως, γνωρίζων τοῦτο, ὅτι νόμος δὲν ἐτέθη διὰ τὸν δίκαιον, ἀλλὰ διὰ τοὺς ἀνόμους καὶ ἀνυποτάκτους, τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἁμαρτωλούς, τοὺς ἀνοσίους καὶ βεβήλους, τούς πατροκτόνους καὶ μητροκτόνους, τοὺς ἀνδροφόνους, πόρνους, ἀρσενοκοίτας, ἀνδραποδιστάς, ψεύστας, ἐπιόρκους, καὶ εἴ τι ἄλλο ἀντιβαίνει εἰς τὴν ὑγιαίνουσαν διδασκαλίαν,

εἰς δὲ τὸν βασιλέα τῶν αἰώνων, τὸν ἄφθαρτον, τὸν ἀόρατον, τὸν μόνον σοφὸν Θεόν, εἴη τιμή καὶ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Παρακαλῶ λοιπὸν πρῶτον πάντων νὰ κάμνητε δεήσεις, προσευχάς, παρακλήσεις, εὐχαριστίας ὑπὲρ πάντων ἀνθρώπων, ὑπὲρ βασιλέων καὶ πάντων τῶν ὄντων ἐν ἀξιώμασι, διὰ νὰ διάγωμεν βίον ἀτάραχον καὶ ἡσύχιον ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι.

τὴν ὁποίαν ἐν τοῖς ὡρισμένοις καιροῖς θέλει δείξει μακάριος καὶ μόνος Δεσπότης, Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων, καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων,

ἐὰν ὑπομένωμεν, θέλομεν καὶ συμβασιλεύσει· ἐὰν ἀρνώμεθα αὐτόν, καὶ ἐκεῖνος θέλει ἀρνηθῆ ἡμᾶς·

Ὑπενθύμιζε αὐτοὺς νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τὰς ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας, νὰ πειθαρχῶσι, νὰ ἦναι ἕτοιμοι εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν, νὰ μή βλασφημῶσι μηδένα, νὰ ἦναι ἄμαχοι, συμβιβαστικοί, νὰ δεικνύωσι πρὸς πάντας ἀνθρώπους πᾶσαν πραότητα.

περὶ δὲ τοῦ Υἱοῦ· θρόνος σου, Θεέ, εἶναι εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· σκῆπτρον εὐθύτητος εἶναι τὸ σκῆπτρον τῆς βασιλείας σου.

Κεφάλαιον δὲ τῶν λεγομένων εἶναι τοῦτο, Τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὅστις ἐκάθησεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, λειτουργὸς τῶν ἁγίων καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, τὴν ὁποίαν κατεσκεύασεν Κύριος, καὶ οὐχὶ ἄνθρωπος.

ἄλλοι δὲ ἐδοκίμασαν ἐμπαιγμοὺς καὶ μάστιγας, ἔτι δὲ καὶ δεσμὰ καὶ φυλακήν· ἐλιθοβολήθησαν, ἐπριονίσθησαν, ἐπειράσθησαν, μὲ σφαγήν μαχαίρας ἀπέθανον, περιεπλανήθησαν μὲ δέρματα προβάτων, μὲ δέρματα αἰγῶν· ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, τῶν ὁποίων δὲν ἦτο ἄξιος κόσμος, πλανώμενοι ἐν ἐρημίαις καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς τρύπαις τῆς γῆς.

Πείθεσθε εἰς τοὺς προεστῶτάς σας καὶ ὑπακούετε· διότι αὐτοὶ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν σας ὡς μέλλοντες νὰ ἀποδώσωσι λόγον· διὰ νὰ κάμνωσι τοῦτο μετὰ χαρᾶς καὶ μή στενάζοντες· διότι τοῦτο δὲν σᾶς φελεῖ.

σεῖς ὅμως εἶσθε γένος ἐκλεκτόν, βασίλειον ἱεράτευμα, ἔθνος ἅγιον, λαὸς τὸν ὁποῖον ἀπέκτησεν Θεός, διὰ νὰ ἐξαγγείλητε τὰς ἀρετὰς ἐκείνου, ὅστις σᾶς ἐκάλεσεν ἐκ τοῦ σκότους εἰς τὸ θαυμαστὸν αὑτοῦ φῶς·

Ἀγαπητοί, σᾶς παρακαλῶ ὡς ξένους καὶ παρεπιδήμους, νὰ ἀπέχητε ἀπὸ τῶν σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν, αἵτινες στρατεύονται κατὰ τῆς ψυχῆς, νὰ ἔχητε καλήν τὴν διαγωγήν σας μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, ἵνα ἐνῷ σᾶς καταλαλοῦσιν ὡς κακοποιούς, ἐκ τῶν καλῶν ἔργων, ὅταν ἴδωσιν αὐτά, δοξάσωσι τὸν Θεὸν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐπισκέψεως. Ὑποτάχθητε λοιπὸν εἰς πᾶσαν ἀνθρωπίνην διάταξιν διὰ τὸν Κύριον· εἴτε εἰς βασιλέα, ὡς ὑπερέχοντα, εἴτε εἰς ἡγεμόνας, ὡς δι᾿ αὐτοῦ πεμπομένους εἰς ἐκδίκησιν μὲν κακοποιῶν, ἔπαινον δὲ ἀγαθοποιῶν· διότι οὕτως εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀγαθοποιοῦντες νὰ ἀποστομόνητε τὴν ἀγνωσίαν τῶν ἀφρόνων ἀνθρώπων· ὡς ἐλεύθεροι, καὶ μή ὡς ἔχοντες τὴν ἐλευθερίαν ἐπικάλυμμα τῆς κακίας, ἀλλ᾿ ὡς δοῦλοι τοῦ Θεοῦ. Πάντας τιμήσατε, τὴν ἀδελφότητα ἀγαπᾶτε, τὸν Θεὸν φοβεῖσθε, τὸν βασιλέα τιμᾶτε. Οἱ οἰκέται ὑποτάσσεσθε ἐν παντὶ φόβῳ εἰς τοὺς κυρίους σας, οὐ μόνον εἰς τοὺς ἀγαθοὺς καὶ ἐπιεικεῖς, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς διεστραμμένους.

καὶ κατέκρινεν εἰς καταστροφήν τὰς πόλεις τῶν Σοδόμων καὶ τῆς Γομόρρας καὶ ἐτέφρωσε, καταστήσας παράδειγμα τῶν μελλόντων νὰ ἀσεβῶσι, καὶ ἠλευθέρωσε τὸν δίκαιον Λὼτ καταθλιβόμενον ὑπὸ τῆς ἀσελγοῦς διαγωγῆς τῶν ἀνόμων· διότι δίκαιος, κατοικῶν μεταξὺ αὐτῶν, δι᾿ ὀράσεως καὶ ἀκοῆς, ἐβασάνιζεν ἀπὸ ἡμέρας εἰς ἡμέραν τὴν δικαίαν αὑτοῦ ψυχήν διὰ τὰ ἄνομα ἔργα αὐτῶν·

μάλιστα δὲ τοὺς ὀπίσω τῆς σαρκὸς ἀκολουθοῦντας μὲ ἐπιθυμίαν ἀκαθαρσίας καὶ καταφρονοῦντας τὴν ἐξουσίαν. Εἶναι τολμηταί, αὐθάδεις, δὲν τρέμουσι βλασφημοῦντες τὰ ἀξιώματα, ἐνῷ οἱ ἄγγελοι, μεγαλήτεροι ὄντες εἰς ἰσχὺν καὶ δύναμιν, δὲν φέρουσι κατ᾿ αὐτῶν βλάσφημον κρίσιν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Πᾶς ὅστις πράττει τὴν ἁμαρτίαν πράττει καὶ τὴν ἀνομίαν, διότι ἁμαρτία εἶναι ἀνομία.

Ὁμοίως καὶ οὗτοι ἐνυπνιαζόμενοι τὴν μὲν σάρκα μιαίνουσι, τὴν δὲ ἐξουσίαν καταφρονοῦσι καὶ τὰ ἀξιώματα βλασφημοῦσιν.

Ὁ Ἰωάννης πρὸς τὰς ἑπτὰ ἐκκλησίας τὰς ἐν τῇ Ἀσίᾳ· χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ τοῦ ὤν καὶ ἦν καὶ ἐρχόμενος· καὶ ἀπὸ τῶν ἑπτὰ πνευμάτων, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐνώπιον τοῦ θρόνου αὐτοῦ, καὶ ἀπὸ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅστις εἶναι μάρτυς πιστός, πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ἄρχων τῶν βασιλέων τῆς γῆς. Εἰς τὸν ἀγαπήσαντα ἡμᾶς καὶ λούσαντα ἡμᾶς ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν μὲ τὸ αἷμα αὑτοῦ, καὶ ὅστις ἔκαμεν ἡμᾶς βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς εἰς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα αὑτοῦ, εἰς αὐτὸν εἴη δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Ὅστις νικᾷ, θέλω δώσει εἰς αὐτὸν νὰ καθήσῃ μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου, καθώς καὶ ἐγὼ ἐνίκησα καὶ ἐκάθησα μετὰ τοῦ Πατρὸς μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ.

Καὶ εὐθὺς ἦλθον εἰς πνευματικήν ἔκστασιν· καὶ ἰδού, θρόνος ἔκειτο ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τοῦ θρόνου ἦτό τις καθήμενος. καὶ καθήμενος ἦτο ὅμοιος κατὰ τὴν θέαν μὲ λίθον ἴασπιν καὶ σάρδινον· καὶ ἦτο ἴρις κύκλῳ τοῦ θρόνου ὁμοία κατὰ τὴν θέαν μὲ σμάραγδον. Καὶ κύκλῳ τοῦ θρόνου ἦσαν θρόνοι εἰκοσιτέσσαρες· καὶ ἐπὶ τοὺς θρόνους εἶδον καθημένους τοὺς εἰκοσιτέσσαρας πρεσβυτέρους, ἐνδεδυμένους ἱμάτια λευκά, καὶ εἶχον ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὑτῶν στεφάνους χρυσούς. Καὶ ἐκ τοῦ θρόνου ἐξήρχοντο ἀστραπαὶ καὶ βρονταὶ καὶ φωναί· καὶ ἦσαν ἑπτὰ λαμπάδες πυρὸς καιόμεναι ἔμπροσθεν τοῦ θρόνου, αἵτινες εἶναι τὰ ἑπτὰ πνεύματα τοῦ Θεοῦ· καὶ ἔμπροσθεν τοῦ θρόνου ἦτο θάλασσα ὑαλίνη, ὁμοία μὲ κρύσταλλον· καὶ ἐν τῷ μέσῳ τοῦ θρόνου καὶ κύκλῳ τοῦ θρόνου τέσσαρα ζῶα γέμοντα ὀφθαλμῶν ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν.

Καὶ ὅταν προσφέρωσι τὰ ζῶα δόξαν καὶ τιμήν καὶ εὐχαριστίαν εἰς τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου, εἰς τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι θέλουσι πέσει ἐνώπιον τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου, καὶ θέλουσι προσκυνήσει τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, καὶ θέλουσι βάλει τοὺς στεφάνους αὑτῶν ἐνώπιον τοῦ θρόνου, λέγοντες·

καὶ ἔκαμες ἡμᾶς εἰς τὸν Θεὸν ἡμῶν βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς, καὶ θέλομεν βασιλεύσει ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ εἶδον καὶ ἤκουσα φωνήν ἀγγέλων πολλῶν κυκλόθεν τοῦ θρόνου καὶ τῶν ζώων καὶ τῶν πρεσβυτέρων, καὶ ἦτο ἀριθμὸς αὐτῶν μυριάδες μυριάδων καὶ χιλιάδες χιλιάδων, λέγοντες μετὰ φωνῆς μεγάλης· Ἄξιον εἶναι τὸ Ἀρνίον τὸ ἐσφαγμένον νὰ λάβῃ τὴν δύναμιν καὶ πλοῦτον καὶ σοφίαν καὶ ἰσχὺν καὶ τιμήν καὶ δόξαν καὶ εὐλογίαν. Καὶ πᾶν κτίσμα, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ὑποκάτω τῆς γῆς καὶ ὅσα εἶναι ἐν τῇ θαλάσσῃ καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, ἤκουσα ὅτι ἔλεγον· Εἰς τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ εἰς τὸ Ἀρνίον ἔστω εὐλογία καὶ τιμή καὶ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Μετὰ ταῦτα εἶδον, καὶ ἰδού, ὄχλος πολύς, τὸν ὁποῖον οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ ἀριθμήσῃ, ἐκ παντὸς ἔθνους καὶ φυλῶν καὶ λαῶν καὶ γλωσσῶν, οἵτινες ἵσταντο ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τοῦ Ἀρνίου, ἐνδεδυμένοι στολὰς λευκάς, ἔχοντες φοίνικας ἐν ταῖς χερσὶν αὑτῶν. καὶ κράζοντες μετὰ φωνῆς μεγάλης ἔλεγον· σωτηρία εἶναι τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου, καὶ τοῦ Ἀρνίου. Καὶ πάντες οἱ ἄγγελοι ἵσταντο κύκλῳ τοῦ θρόνου καὶ τῶν πρεσβυτέρων καὶ τῶν τεσσάρων ζώων, καὶ ἔπεσαν κατὰ πρόσωπον ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ προσεκύνησαν τὸν Θεὸν

Διὰ τοῦτο εἶναι ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ λατρεύουσιν αὐτὸν ἡμέραν καὶ νύκτα ἐν τῷ ναῷ αὐτοῦ, καὶ καθήμενος ἐπὶ τοῦ θρόνου θέλει κατασκηνώσει ἐπ᾿ αὐτούς.

Καὶ ἕβδομος ἄγγελος ἐσάλπισε καὶ ἔγειναν φωναὶ μεγάλαι ἐν τῷ οὐρανῷ, λέγουσαι· Αἱ βασιλεῖαι τοῦ κόσμου ἔγειναν τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ, καὶ θέλει βασιλεύσει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Καὶ οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι, οἱ καθήμενοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς θρόνους αὑτῶν, ἔπεσαν κατὰ πρόσωπον αὑτῶν καὶ προσεκύνησαν τὸν Θεόν, λέγοντες· Εὐχαριστοῦμέν σοι, Κύριε Θεὲ παντοκράτωρ, ὤν καὶ ἦν καὶ ἐρχόμενος, διότι ἔλαβες τὴν δύναμίν σου τὴν μεγάλην καὶ ἐβασίλευσας, καὶ τὰ ἔθνη ὠργίσθησαν, καὶ ἦλθεν ὀργή σου καὶ καιρὸς τῶν νεκρῶν διὰ νὰ κριθῶσι καὶ νὰ δώσῃς τὸν μισθὸν εἰς τοὺς δούλους σου τοὺς προφήτας καὶ εἰς τοὺς ἁγίους καὶ εἰς τοὺς φοβουμένους τὸ ὄνομά σου, τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ νὰ διαφθείρῃς τοὺς διαφθείροντας τὴν γῆν.

Καὶ ἐστάθην ἐπὶ τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης· καὶ εἶδον θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς θαλάσσης, τὸ ὁποῖον εἶχε κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα, καὶ ἐπὶ τῶν κεράτων αὑτοῦ δέκα διαδήματα καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὑτοῦ ὄνομα βλασφημίας. Καὶ τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον εἶδον, ἦτο ὅμοιον μὲ πάρδαλιν, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς ἄρκτου, καὶ τὸ στόμα αὐτοῦ ὡς στόμα λέοντος· καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτὸ δράκων τὴν δύναμιν αὑτοῦ καὶ τὸν θρόνον αὑτοῦ καὶ ἐξουσίαν μεγάλην.

Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἠκολούθησε, λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν πόλις μεγάλη, διότι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὑτῆς ἐπότισε πάντα τὰ ἔθνη.

Καὶ διηρέθη πόλις μεγάλη εἰς τρία μέρη, καὶ αἱ πόλεις τῶν ἐθνῶν ἔπεσον. Καὶ Βαβυλὼν μεγάλη ἦλθεν εἰς ἐνθύμησιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ δώσῃ εἰς αὐτήν τὸ ποτήριον τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς ὀργῆς αὑτοῦ. Καὶ πᾶσα νῆσος ἔφυγε καὶ τὰ ὄρη δὲν εὑρέθησαν.

Καὶ ἦλθεν εἷς ἐκ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων τῶν ἐχόντων τὰς ἑπτὰ φιάλας, καὶ ἐλάλησε μετ᾿ ἐμοῦ, λέγων μοι· Ἐλθέ, θέλω σοὶ δείξει τὴν κρίσιν τῆς πόρνης τῆς μεγάλης τῆς καθημένης ἐπὶ τῶν ὑδάτων τῶν πολλῶν, μετὰ τῆς ὁποίας ἐπόρνευσαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ ἐμεθύσθησαν οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν ἐκ τοῦ οἴνου τῆς πορνείας αὐτῆς.

Ἐδὼ εἶναι νοῦς ἔχων σοφίαν. Αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ εἶναι ἑπτὰ ὄρη, ὅπου γυνή κάθηται ἐπ᾿ αὐτῶν· καὶ εἶναι ἑπτὰ βασιλεῖς· οἱ πέντε ἔπεσαν, καὶ εἷς εἶναι, ἄλλος δὲν ἦλθεν ἔτι, καὶ ὅταν ἔλθῃ, ὀλίγον πρέπει νὰ μείνῃ. Καὶ τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον ἦτο καὶ δὲν εἶναι, εἶναι καὶ αὐτὸς ὄγδοος, καὶ εἶναι ἐκ τῶν ἑπτά, καὶ ὑπάγει εἰς ἀπώλειαν. Καὶ τὰ δέκα κέρατα, τὰ ὁποῖα εἶδες, εἶναι δέκα βασιλεῖς, οἵτινες βασιλείαν δὲν ἔλαβον ἔτι, ἀλλὰ μίαν ὥραν λαμβάνουσιν ἐξουσίαν ὡς βασιλεῖς μετὰ τοῦ θηρίου. Οὗτοι ἔχουσι μίαν γνώμην καὶ θέλουσι παραδώσει εἰς τὸ θηρίον τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν ἑαυτῶν.

Οὗτοι θέλουσι πολεμήσει μὲ τὸ Ἀρνίον, καὶ τὸ Ἀρνίον θέλει νικήσει αὐτούς, διότι εἶναι Κύριος τῶν κυρίων καὶ Βασιλεὺς τῶν βασιλέων, καὶ ὅσοι εἶναι μετ᾿ αὐτοῦ εἶναι κλητοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ πιστοί. Καὶ μοὶ λέγει· Τὰ ὕδατα, τὰ ὁποῖα εἶδες, ὅπου πόρνη κάθηται, εἶναι λαοὶ καὶ ὄχλοι καὶ ἔθνη καὶ γλῶσσαι. Καὶ τὰ δέκα κέρατα, τὰ ὁποῖα εἶδες ἐπὶ τὸ θηρίον, οὗτοι θέλουσι μισήσει τὴν πόρνην καὶ θέλουσι κάμει αὐτήν ἠρημωμένην καὶ γυμνήν, καὶ τὰς σάρκας αὐτῆς θέλουσι φάγει, καὶ αὐτήν θέλουσι κατακαύσει ἐν πυρί. Διότι Θεὸς ἔδωκεν εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν νὰ κάμωσι τὴν γνώμην αὐτοῦ, καὶ νὰ γείνωσι τῆς αὐτῆς γνώμης καὶ νὰ δώσωσι τὴν βασιλείαν αὑτῶν εἰς τὸ θηρίον, ἑωσοῦ ἐκτελεσθῶσιν οἱ λόγοι τοῦ Θεοῦ. Καὶ γυνή, τὴν ὁποίαν εἶδες, εἶναι πόλις μεγάλη, ἔχουσα βασιλείαν ἐπὶ τῶν βασιλέων.

καὶ ἔκραξε δυνατὰ μετὰ φωνῆς μεγάλης, λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν μεγάλη, καὶ ἔγεινε κατοικητήριον δαιμόνων καὶ φυλακή παντὸς πνεύματος ἀκαθάρτου καὶ φυλακή παντὸς ὀρνέου ἀκαθάρτου καὶ μισητοῦ· διότι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς ἔπιον πάντα τὰ ἔθνη, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἐπόρνευσαν μετ᾿ αὐτῆς καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς ἐπλούτησαν ἐκ τῆς ὑπερβολῆς τῆς ἐντρυφήσεως αὐτῆς.

Καὶ θέλουσι κλαύσει αὐτήν καὶ πενθήσει δι᾿ αὐτήν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, οἱ πορνεύσαντες καὶ κατατρυφήσαντες μετ᾿ αὐτῆς, ὅταν βλέπωσι τὸν καπνὸν τῆς πυρπολήσεως αὐτῆς, ἀπὸ μακρόθεν ἱστάμενοι διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς, λέγοντες· Οὐαί, οὐαί, πόλις μεγάλη, Βαβυλών, πόλις ἰσχυρά, διότι ἐν μιᾷ ὥρᾳ ἦλθεν κρίσις σου.

Καὶ ἐσήκωσεν εἷς ἄγγελος ἰσχυρὸς λίθον, ὡς μυλόπετραν μεγάλην, καὶ ἔρριψεν εἰς τὴν θάλασσαν, λέγων· Οὕτω μὲ ὁρμήν θέλει ῥιφθῆ Βαβυλὼν μεγάλη πόλις, καὶ δὲν θέλει εὑρεθῆ πλέον.

Καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἐξέρχεται ῥομφαία κοπτερά, διὰ νὰ κτυπᾷ μὲ αὐτήν τὰ ἔθνη· καὶ αὐτὸς θέλει ποιμάνει αὐτοὺς ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ· καὶ αὐτὸς πατεῖ τὸν ληνὸν τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ τοῦ παντοκράτορος·

καὶ ἐπὶ τὸ ἱμάτιον καὶ ἐπὶ τὸν μηρὸν αὑτοῦ ἔχει γεγραμμένον τὸ ὄνομα, Βασιλεὺς βασιλέων καὶ Κύριος κυρίων.

Καὶ εἶδον ἕνα ἄγγελον ἱστάμενον ἐν τῷ ἡλίῳ, καὶ ἔκραξε μετὰ φωνῆς μεγάλης, λέγων πρὸς πάντα τὰ ὄρνεα τὰ πετώμενα εἰς τὸ μεσουράνημα· Ἔλθετε καὶ συνάγεσθε εἰς τὸ δεῖπνον τοῦ μεγάλου Θεοῦ, διὰ νὰ φάγητε σάρκας βασιλέων καὶ σάρκας χιλιάρχων καὶ σάρκας ἰσχυρῶν καὶ σάρκας ἵππων καὶ τῶν καθημένων ἐπ᾿ αὐτῶν καὶ σάρκας πάντων ἐλευθέρων καὶ δούλων καὶ μικρῶν καὶ μεγάλων. Καὶ εἶδον τὸ θηρίον καὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ τὰ στρατεύματα αὐτῶν συνηγμένα, διὰ νὰ κάμωσι πόλεμον μὲ τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ ἵππου καὶ μὲ τὸ στράτευμα αὐτοῦ.

Μακάριος καὶ ἅγιος, ὅστις ἔχει μέρος εἰς τὴν πρώτην ἀνάστασιν· ἐπὶ τούτων θάνατος δεύτερος δὲν ἔχει ἐξουσίαν, ἀλλὰ θέλουσιν εἶσθαι ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ θέλουσι βασιλεύσει μετ᾿ αὐτοῦ χίλια ἔτη.

Καὶ εἶδον θρόνον λευκὸν μέγαν καὶ τὸν καθήμενον ἐπ᾿ αὐτοῦ, ἀπὸ προσώπου τοῦ ὁποίου ἔφυγεν γῆ καὶ οὐρανός, καὶ δὲν εὑρέθη τόπος δι᾿ αὐτά. Καὶ εἶδον τοὺς νεκρούς, μικροὺς καὶ μεγάλους, ἱσταμένους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ τὰ βιβλία ἠνοίχθησαν· καὶ βιβλίον ἄλλο ἠνοίχθη, τὸ ὁποῖον εἶναι τῆς ζωῆς· καὶ ἐκρίθησαν οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν γεγραμμένων ἐν τοῖς βιβλίοις κατὰ τὰ ἔργα αὑτῶν. Καὶ ἔδωκεν θάλασσα τοὺς ἐν αὐτῇ νεκρούς, καὶ θάνατος καὶ δης ἔδωκαν τοὺς ἐν αὑτοῖς νεκρούς, καὶ ἐκρίθησαν ἕκαστος κατὰ τὰ ἔργα αὑτῶν.

Καὶ εἶπεν καθήμενος ἐπὶ τοῦ θρόνου· Ἰδού, κάμνω νέα τὰ πάντα. Καὶ λέγει πρὸς ἐμέ· Γράψον, διότι οὗτοι οἱ λόγοι εἶναι ἀληθινοὶ καὶ πιστοί. Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ· Ἐτελέσθη. Ἐγὼ εἶμαι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἀρχή καὶ τὸ τέλος. Ἐγὼ θέλω δώσει εἰς τὸν διψῶντα ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν.

Καὶ μοὶ ἔδειξε καθαρὸν ποταμὸν ὕδατος τῆς ζωῆς λαμπρὸν ὡς κρύσταλλον, ἐξερχόμενον ἐκ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Ἀρνίου. Ἐν τῷ μέσῳ τῆς πλατείας αὐτῆς καὶ τοῦ ποταμοῦ ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν ἦτο τὸ δένδρον τῆς ζωῆς, φέρον καρποὺς δώδεκα, καθ᾿ ἕκαστον μῆνα κάμνον τὸν καρπὸν αὑτοῦ, καὶ τὰ φύλλα τοῦ δένδρου εἶναι εἰς θεραπείαν τῶν ἐθνῶν. Καὶ οὐδὲν ἀνάθεμα θέλει εἶσθαι πλέον· καὶ θρόνος τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Ἀρνίου θέλει εἶσθαι ἐν αὐτῇ, καὶ οἱ δοῦλοι αὐτοῦ θέλουσι λατρεύσει αὐτὸν καὶ θέλουσιν ἰδεῖ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν. Καὶ νὺξ δὲν θέλει εἶσθαι ἐκεῖ, καὶ δὲν ἔχουσι χρείαν λύχνου καὶ φωτὸς ἡλίου, διότι Κύριος Θεὸς φωτίζει αὐτούς, καὶ θέλουσι βασιλεύσει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.