23 – Αγάπη

Διὰ τοῦτο θέλει ἀφήσει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ τὴν μητέρα αὑτοῦ, καὶ θέλει προσκολληθῆ εἰς τὴν γυναῖκα αὑτοῦ· καὶ θέλουσιν εἶσθαι οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν.

Καὶ ἐδούλευσεν Ἰακὼβ διὰ τὴν Ῥαχήλ ἑπτὰ ἔτη· καὶ ἐφαίνοντο εἰς αὐτὸν ὡς ἡμέραι ὀλίγαι, διὰ τὴν πρὸς αὐτήν ἀγάπην αὐτοῦ.

Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου, διὰ νὰ γείνῃς μακροχρόνιος ἐπὶ τῆς γῆς, τὴν ὁποίαν σοὶ δίδει Κύριος Θεὸς σου.

Μή ἐπιθυμήσῃς τὴν οἰκίαν τοῦ πλησίον σου· μή ἐπιθυμήσῃς τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον σου· μηδὲ τὸν δοῦλον αὐτοῦ· μηδὲ τὴν δούλην αὐτοῦ, μηδὲ τὸν βοῦν αὐτοῦ, μηδὲ τὸν ὄνον αὐτοῦ, μηδὲ πᾶν, τι εἶναι τοῦ πλησίον σου.

Ἐὰν ἀπαντήσῃς τὸν βοῦν τοῦ ἐχθροῦ σου τὸν ὄνον αὐτοῦ πλανώμενον, θέλεις ἐξάπαντος ἐπιστρέψει αὐτὸν πρὸς αὐτόν. Ἐὰν ἴδῃς τὸν ὄνον τοῦ μισοῦντός σε πεπτωκότα ὑπὸ τὸ φορτίον αὑτοῦ καὶ ἤθελες ἀποφύγει νὰ βοηθήσῃς αὐτόν, ἐξάπαντος θέλεις συμβοηθήσει αὐτόν.

Καὶ παρῆλθε Κύριος ἔμπροσθεν αὐτοῦ καὶ ἐκήρυξε, Κύριος, Κύριος Θεός, οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος, καὶ ἀληθινός,

Δὲν θέλεις μισήσει τὸν ἀδελφὸν σου ἐν τῇ καρδίᾳ σου· θέλεις ἐλέγξει παρρησίᾳ τὸν πλησίον σου καὶ δὲν θέλεις ὑποφέρει ἁμαρτίαν ἐπ᾿ αὐτόν. Δὲν θέλεις ἐκδικεῖσθαι οὐδὲ θέλεις μνησικακεῖ κατὰ τῶν υἰῶν τοῦ λαοῦ σου· ἀλλὰ θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. Ἐγὼ εἶμαι Κύριος.

ὁ ξένος, παροικῶν μὲ σᾶς, θέλει εἶσθαι εἰς ἐσᾶς ὡς αὐτόχθων, καὶ θέλεις ἀγαπᾷ αὐτὸν ὡς σεαυτόν· διότι ξένοι ἐστάθητε ἐν γῇ Αἰγύπτου. Ἐγὼ εἶμαι Κύριος Θεὸς σας.

Καὶ ἐὰν πτωχεύσῃ ἀδελφὸς σου καὶ δυστυχήσῃ, τότε θέλεις βοηθήσει αὐτὸν ὡς ξένον πάροικον, διὰ νὰ ζήσῃ μετὰ σοῦ. Μή λάβῃς παρ᾿ αὐτοῦ τόκον πλεονασμόν· ἀλλὰ φοβοῦ τὸν Θεὸν σου· διὰ νὰ ζῇ ἀδελφὸς σου μετὰ σοῦ. Τὸ ἀργύριόν σου δὲν θέλεις δώσει εἰς αὐτὸν ἐπὶ τόκῳ, καὶ ἐπὶ πλεονασμῷ, δὲν θέλεις δώσει τὰς τροφὰς σου.

Καὶ ἄνθρωπος Μωϋσῆς ἦτο πρᾳς σφόδρα ὑπὲρ πάντας τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἐπὶ τῆς γῆς.

Καὶ θέλεις ἀγαπᾷ Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεώς σου.

Γνώρισον λοιπόν, ὅτι Κύριος Θεὸς σου αὐτὸς εἶναι Θεός, Θεὸς πιστός, φυλάττων τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτὸν καὶ φυλάττοντας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, εἰς χιλίας γενεάς· καὶ ἀνταποδίδων κατὰ πρόσωπον αὐτῶν εἰς τοὺς μισοῦντας αὐτόν, διὰ νὰ ἐξολοθρεύσῃ αὐτούς· δὲν θέλει βραδύνει εἰς τὸν μισοῦντα αὐτόν· θέλει κάμει εἰς αὐτὸν τὴν ἀνταπόδοσιν κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ.

ποιῶν κρίσιν εἰς τὸν ὀρφανὸν καί εἰς τὴν χήραν, καὶ ἀγαπῶν τὸν ξένον, δίδων εἰς αὐτὸν τροφήν καὶ ἐνδύματα. Ἀγαπᾶτε λοιπὸν τὸν ξένον· διότι σεῖς ξένοι ἐστάθητε ἐν τῇ γῇ τῆς Αἰγύπτου.

Ἀγάπα λοιπὸν Κύριον τὸν Θεὸν σου καὶ φύλαττε τὰ φυλάγματα αὐτοῦ καὶ τὰ διατάγματα αὐτοῦ, καὶ τὰς κρίσεις αὐτοῦ, καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, πάσας τὰς ἡμέρας.

Καὶ ἐὰν ἐπιμελῶς ἀκούσητε τὰς ἐντολὰς μου, τὰς ὁποίας ἐγὼ προστάζω εἰς ἐσᾶς σήμερον, νὰ ἀγαπᾶτε Κύριον τὸν Θεὸν σας, καὶ νὰ λατρεύητε αὐτὸν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σας καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σας,

δὲν θέλεις δώσει ἀκρόασιν εἰς τοὺς λόγους τοῦ προφήτου ἐκείνου ἐκείνου τοῦ ἐνυπνιαζομένου ἐνύπνια· διότι δοκιμάζει ἐσᾶς Κύριος Θεὸς σας, διὰ νὰ γνωρίσῃ ἐὰν ἀγαπᾶτε Κύριον τὸν Θεὸν σας ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σας καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σας.

Θέλεις δώσει ἐξάπαντος εἰς αὐτόν, καὶ καρδία σου δὲν θέλει πονηρευθῆ ὅταν δίδῃς εἰς αὐτόν· ἐπειδή διὰ τοῦτο θέλει σὲ εὐλογεῖ Κύριος Θεὸς σου εἰς πάντα τὰ ἔργα σου καὶ εἰς πάσας τὰς ἐπιχειρήσεις σου. Διότι δὲν θέλει λείψει πτωχὸς ἐκ μέσου τῆς γῆς σου· διὰ τοῦτο ἐγὼ προστάζω εἰς σέ, λέγων, Θέλεις ἐξάπαντος ἀνοίγει τὴν χεῖρά σου πρὸς τὸν ἀδελφὸν σου, πρὸς τὸν πτωχὸν σου καὶ πρὸς τὸν ἐνδεῆ σου ἐπὶ τῆς γῆς σου.

Ἕκαστος θέλει δίδει κατὰ τὴν δύναμιν αὑτοῦ, κατὰ τὴν εὐλογίαν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, τὴν ὁποίαν σοὶ ἔδωκε.

Καὶ θέλει περιτέμει Κύριος Θεὸς σου τὴν καρδίαν σου καὶ τὴν καρδίαν τοῦ σπέρματός σου, διὰ νὰ ἀγαπᾷς Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου, διὰ νὰ ζῇς.

διὰ νὰ ἀγαπᾷς Κύριον τὸν Θεὸν σου, διὰ νὰ ὑπακούῃς εἰς τὴν φωνήν αὐτοῦ, καὶ διὰ νὰ ἦσαι προσηλωμένος εἰς αὐτόν· διότι τοῦτο εἶναι ζωή σου καὶ μακρότης τῶν ἡμερῶν σου· διὰ νὰ κατοικῇς ἐπὶ τῆς γῆς, τὴν ὁποίαν ὥμοσεν Κύριος πρὸς τοὺς πατέρας σου, πρὸς τὸν Ἀβραάμ, πρὸς τὸν Ἰσαὰκ καὶ πρὸς τὸν Ἰακώβ, νὰ δώσῃ εἰς αὐτούς.

προσέχετε ὅμως σφόδρα νὰ ἐκτελῆτε τὰς ἐντολὰς καὶ τὸν νόμον, τὸν ὁποῖον Μωϋσῆς δοῦλος τοῦ Κυρίου προσέταξεν εἰς ἐσᾶς, νὰ ἀγαπᾶτε Κύριον τὸν Θεὸν σας, καὶ νὰ περιπατῆτε εἰς πάσας τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, καὶ νὰ φυλάττητε τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, καὶ νὰ ἦσθε προσηλωμένοι εἰς αὐτόν, καὶ νὰ λατρεύητε αὐτὸν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σας καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σας.

Μή καυχᾶσθε, μή λαλεῖτε ὑπερηφάνως· ἄς μή ἐξέλθῃ μεγαλορρημοσύνη ἐκ τοῦ στόματός σας· διότι Κύριος εἶναι Θεὸς γνώσεων, καὶ παρ᾿ αὐτοῦ σταθμίζονται αἱ πράξεις.

Καὶ ὡς ἐτελείωσε λαλῶν πρὸς τὸν Σαούλ, ψυχή τοῦ Ἰωνάθαν συνεδέθη μετὰ τῆς ψυχῆς τοῦ Δαβίδ, καὶ ἠγάπησεν αὐτὸν Ἰωνάθαν ὡς τὴν ἰδίαν αὑτοῦ ψυχήν. Καὶ παρέλαβεν αὐτὸν Σαοὺλ ἐκείνην τὴν ἡμέραν καὶ δὲν ἀφῆκεν αὐτὸν νὰ ἐπιστρέψῃ πλέον εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. Τότε Ἰωνάθαν ἔκαμε συνθήκην μετὰ τοῦ Δαβίδ· διότι ἠγάπα αὐτὸν ὡς τὴν ἰδίαν αὑτοῦ ψυχήν. καὶ ἐκδυθεὶς Ἰωνάθαν τὸ ἐπένδυμα τὸ ἐφ᾿ ἑαυτόν, ἔδωκεν αὐτὸ εἰς τὸν Δαβίδ, καὶ τὴν στολήν αὑτοῦ, ἕως καὶ αὐτὸ τὸ ξίφος αὑτοῦ καὶ τὸ τόξον αὑτοῦ καὶ τὴν ζώνην αὑτοῦ.

Καθὼς δὲ ἀνεχώρησε τὸ παιδάριον, ἐσηκώθη Δαβὶδ ἐκ τοῦ μεσημβρινοῦ μέρους καὶ ἔπεσε κατὰ πρόσωπον αὑτοῦ εἰς τὴν γῆν καὶ προσεκύνησε τρίς· καὶ ἠσπάσθησαν ἀλλήλους καὶ ἔκλαυσαν ἀμφότεροι· δὲ Δαβὶδ ἔκαμε κλαυθμὸν μέγαν. Καὶ εἶπεν Ἰωνάθαν πρὸς τὸν Δαβίδ, Ὕπαγε ἐν εἰρήνῃ, καθὼς ὡμόσαμεν ἡμεῖς ἀμφότεροι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, λέγοντες, Κύριος ἄς ἦναι μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ, καὶ μεταξὺ τοῦ σπέρματός μου καὶ τοῦ σπέρματός σου εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ἐσηκώθη καὶ ἀνεχώρησεν· δὲ Ἰωνάθαν εἰσῆλθεν εἰς τὴν πόλιν.

Εἰς τὸν τεθλιμμένον ἔλεος πρέπει παρὰ τοῦ φίλου αὐτοῦ· ἀλλ᾿ αὐτὸς ἐγκατέλιπε τὸν φόβον τοῦ Παντοδυνάμου.

Μνήσθητι, Κύριε, τοὺς οἰκτιρμοὺς σου καὶ τὰ ἐλέη σου, διότι εἶναι ἀπ᾿ αἰῶνος. Τὰς ἁμαρτίας τῆς νεότητός μου καὶ τὰς παραβάσεις μου μή μνησθῇς· κατὰ τὸ ἔλεός σου μνήσθητί μου σύ, Κύριε, ἕνεκεν τῆς ἀγαθότητός σου.

Θέλει ὁδηγήσει τοὺς πράους ἐν κρίσει καὶ θέλει διδάξει τοὺς πράους τὴν ὁδὸν αὑτοῦ.

Πᾶσαι αἱ ὁδοὶ τοῦ Κυρίου εἶναι ἔλεος καὶ ἀλήθεια εἰς τοὺς φυλάττοντας τὴν διαθήκην αὐτοῦ καὶ τὰ μαρτύρια αὐτοῦ.

Ἀγαπήσατε τὸν Κύριον, πάντες οἱ ὅσιοι αὐτοῦ· Κύριος φυλάττει τοὺς πιστούς, καὶ ἀνταποδίδει περισσῶς εἰς τοὺς πράττοντας τὴν ὑπερηφανίαν.

Κύριε, ἕως τοῦ οὐρανοῦ φθάνει τὸ ἔλεός σου, ἀλήθειά σου ἕως τῶν νεφελῶν. Ἡ δικαιοσύνη σου εἶναι ὡς τὰ ὑψηλὰ ὄρη· αἱ κρίσεις σου ἄβυσσος μεγάλη· ἀνθρώπους καὶ κτήνη σώζεις, Κύριε. Πόσον πολύτιμον εἶναι τὸ ἔλεός σου, Θεέ. Διὰ τοῦτο οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων ἐλπίζουσιν ἐπὶ τὴν σκιὰν τῶν πτερύγων σου.

Σύ, Κύριε, μή ἀπομακρύνῃς τοὺς οἰκτιρμοὺς σου ἀπ᾿ ἐμοῦ· τὸ ἔλεός σου καὶ ἀλήθειά σου ἄς μὲ περιφρουρῶσι διαπαντός.

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν. Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Μακάριος ἐπιβλέπων εἰς τὸν πτωχόν· ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως θέλει ἐλευθερώσει αὐτὸν Κύριος. Ὁ Κύριος θέλει φυλάξει αὐτὸν καὶ διατηρήσει τὴν ζωήν αὐτοῦ· μακάριος θέλει εἶσθαι ἐπὶ τῆς γῆς· καὶ δὲν θέλεις παραδώσει αὐτὸν εἰς τὴν ἐπιθυμίαν τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ. Ὁ Κύριος θέλει ἐνδυναμόνει αὐτὸν ἐπὶ τῆς κλίνης τῆς ἀσθενείας· ἐν τῇ ἀρρωστίᾳ αὐτοῦ σὺ θέλεις στρόνει ὅλην τὴν κλίνην αὐτοῦ.

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν. Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ, ὅτε ἦλθε Νάθαν προφήτης πρὸς αὐτόν, ἀφοῦ εἰσῆλθε πρὸς τὴν Βηθσαβεέ.] Ἐλέησόν με, Θεέ, κατὰ τὸ ἔλεός σου· κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὰ ἀνομήματά μου.

Εἰσάκουσόν μου, Κύριε, διότι ἀγαθὸν εἶναι τὸ ἔλεός σου· κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐπίβλεψον ἐπ᾿ ἐμέ.

Διότι σὺ, Κύριε, εἶσαι ἀγαθὸς καὶ εὔσπλαγχνος καὶ πολυέλεος εἰς πάντας τοὺς ἐπικαλουμένους σε.

Ἀλλὰ σύ, Κύριε, εἶσαι Θεὸς οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ ἀληθινός.

Τὸν καταλαλοῦντα κρυφίως τὸν πλησίον αὑτοῦ, τοῦτον θέλω ἐξολοθρεύει· τὸν ἔχοντα ὑπερήφανον βλέμμα καὶ ἐπηρμένην καρδίαν, τοῦτον δὲν θέλω ὑποφέρει.

Οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων εἶναι Κύριος, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος. Δὲν θέλει δικολογεῖ διαπαντὸς οὐδὲ θέλει φυλάττει τὴν ὀργήν αὑτοῦ εἰς τὸν αἰῶνα. Δὲν ἔκαμεν εἰς ἡμᾶς κατὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, οὐδὲ ἀνταπέδωκεν εἰς ἡμᾶς κατὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν. Διότι ὅσον εἶναι τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ ὑπεράνω τῆς γῆς, τόσον μέγα εἶναι τὸ ἔλεος αὐτοῦ πρὸς τοὺς φοβουμένους αὐτόν. Ὅσον ἀπέχει ἀνατολή ἀπὸ τῆς δύσεως, τόσον ἐμάκρυνεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὰς ἀνομίας ἡμῶν.

Τὸ δὲ ἔλεος τοῦ Κυρίου εἶναι ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν· καὶ δικαιοσύνη αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῶν υἱῶν·

Δοξολογεῖτε τὸν Κύριον, διότι εἶναι ἀγαθός, διότι τὸ ἔλεος αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Ἄς ὑμνολογῶσιν εἰς τὸν Κύριον τὰ ἐλέη αὐτοῦ καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ τὰ πρὸς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· Διότι ἐχόρτασε ψυχήν διψῶσαν, καὶ ψυχήν πεινῶσαν ἐνέπλησεν ἀπό ἀγαθῶν.

Διότι τὸ ἔλεος αὐτοῦ εἶναι μέγα ἐφ᾿ ἡμᾶς· καὶ ἀλήθεια τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Ἀλληλούϊα.

[Ὠιδή τῶν Ἀναβαθμῶν, τοῦ Δαβίδ.] Ἰδού, τὶ καλὸν καὶ τί τερπνόν, νὰ συγκατοικῶσιν ἐν ὁμονοίᾳ ἀδελφοί.

Δοξολογεῖτε τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ· διότι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.

Ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων Κύριος· μακρόθυμος καὶ πολυέλεος. Ἀγαθὸς Κύριος πρὸς πάντας· καὶ οἱ οἰκτιρμοὶ αὐτοῦ ἐπὶ πάντα τὰ ποιήματα αὐτοῦ.

Ὁ Κύριος ὑψόνει τοὺς πράους, τοὺς δὲ ἀσεβεῖς ταπεινόνει ἕως ἐδάφους.

Ἔλεος καὶ ἀλήθεια ἄς μή σὲ ἐγκαταλίπωσι· δέσον αὐτὰς περὶ τὸν τράχηλόν σου· ἐγχάραξον αὐτὰς ἐπὶ τὴν πλάκα τῆς καρδίας σου·

Πίνε ὕδατα ἐκ τῆς δεξαμενῆς σου καὶ πηγάζοντα ἐκ τοῦ φρέατός σου· Ἄς ἐκχέωνται ἔξω αἱ πηγαὶ σου, καὶ τὰ ῥυάκια τῶν ὑδάτων σου εἰς τὰς πλατείας· σοῦ μόνου ἄς ἦναι αὐτά, καὶ οὐχὶ ξένων μετὰ σοῦ· ἡ πηγή σου ἄς ἦναι εὐλογημένη· καὶ εὐφραίνου μετὰ τῆς γυναικὸς τῆς νεότητός σου. Ἄς ἦναι εἰς σὲ ὡς ἔλαφος ἐρασμία καὶ δορκὰς κεχαριτωμένη· ἄς σὲ ποτίζωσιν οἱ μαστοὶ αὐτῆς ἐν παντὶ καιρῷ· εὐφραίνου πάντοτε εἰς τὴν ἀγάπην αὐτῆς. Καὶ διὰ τί, υἱὲ μου, θέλεις θέλγεσθαι ὑπὸ ξένης καὶ θέλεις ἐναγκαλίζεσθαι κόλπον ἀλλοτρίας;

Ταῦτα τὰ ἕξ μισεῖ Κύριος, ἑπτὰ μάλιστα βδελύττεται ψυχή αὐτοῦ· ὀφθαλμοὺς ὑπερηφάνους, γλῶσσαν ψευδῆ καὶ χεῖρας ἐκχεούσας αἷμα ἀθῷον, καρδίαν μηχανευομένην λογισμοὺς κακούς, πόδας τρέχοντας ταχέως εἰς τὸ κακοποιεῖν, μάρτυρα ψευδῆ λαλοῦντα ψεῦδος καὶ τὸν ἐμβάλλοντα ἔριδας μεταξὺ ἀδελφῶν.

Ὁ φόβος τοῦ Κυρίου εἶναι νὰ μισῇ τις τὸ κακόν· ἀλαζονείαν καὶ αὐθάδειαν καὶ πονηρὰν ὁδὸν καὶ διεστραμμένον στόμα ἐγὼ μισῶ.

Ἐγὼ τοὺς ἐμὲ ἀγαπῶντας ἀγαπῶ· καὶ οἱ ζητοῦντές με θέλουσι μὲ εὑρεῖ.

Τὸ μῖσος διεγείρει ἔριδας· ἀλλ᾿ ἀγάπη καλύπτει πάντα τὰ σφάλματα.

Ὅπου εἰσέλθῃ ὑπερηφανία, εἰσέρχεται καὶ καταισχύνη· δὲ σοφία εἶναι μετὰ τῶν ταπεινῶν.

Ὁ ἐλεήμων ἄνθρωπος ἀγαθοποιεῖ τὴν ψυχήν αὑτοῦ· δὲ ἀνελεήμων θλίβει τὴν σάρκα αὑτοῦ.

Οἱ μὲν σκορπίζουσι, καὶ ὅμως περισσεύονται· οἱ δὲ παρὰ τὸ δέον φείδονται, καὶ ὅμως ἔρχονται εἰς ἔνδειαν. Ἡ ἀγαθοποιὸς ψυχή θέλει παχυνθῆ· καὶ ὅστις ποτίζει, θέλει ποτισθῆ καὶ αὐτός.

Ὁ φειδόμενος τῆς ῥάβδου αὑτοῦ μισεῖ τὸν υἱὸν αὑτοῦ· ἀλλ᾿ ἀγαπῶν αὐτὸν παιδεύει αὐτὸν ἐν καιρῷ.

Ὁ καταφρονῶν τὸν πλησίον αὑτοῦ ἁμαρτάνει· δὲ ἐλεῶν τοὺς πτωχοὺς εἶναι μακάριος.

Ὁ καταθλίβων τὸν πένητα ὀνειδίζει τὸν Ποιητήν αὐτοῦ· δὲ τιμῶν αὐτὸν ἐλεεῖ τὸν πτωχόν.

Ἡ γλυκεῖα ἀπόκρισις καταπρανει θυμόν· ἀλλ᾿ λυπηρὸς λόγος διεγείρει ὀργήν.

Ὁ Κύριος καταστρέφει τὸν οἶκον τῶν ὑπερηφάνων· στερεόνει δὲ τὸ ὅριον τῆς χήρας.

Βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον εἶναι πᾶς ὑψηλοκάρδιος· καὶ χεὶρ μὲ χεῖρα ἄν συνάπτηται, δὲν θέλει μένει ἀτιμώρητος. Διὰ χάριτος καὶ ἀληθείας καθαρίζεται ἀνομία· καὶ διὰ τοῦ φόβου τοῦ Κυρίου ἐκκλίνουσιν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τοῦ κακοῦ.

Ἡ ὑπερηφανία προηγεῖται τοῦ ὀλέθρου, καὶ ὑψηλοφροσύνη τοῦ πνεύματος προηγεῖται τῆς πτώσεως. Καλήτερον νὰ ἦναι τις ταπεινόφρων μετὰ τῶν ταπεινῶν, παρὰ νὰ μοιράζῃ λάφυρα μετὰ τῶν ὑπερηφάνων.

Κηρήθρα μέλιτος οἱ εὐάρεστοι λόγοι· γλυκύτης εἰς τὴν ψυχήν καὶ ἴασις εἰς τὰ ὀστᾶ.

Ὅστις κρύπτει παράβασιν, ζητεῖ φιλίαν· ἀλλ᾿ ὅστις ἐπαναλέγει τὸ πρᾶγμα, χωρίζει τοὺς στενωτέρους φίλους.

Ἐν παντὶ καιρῷ ἀγαπᾷ φίλος, καὶ ἀδελφὸς γεννᾶται διὰ καιρὸν ἀνάγκης.

Θάνατος καὶ ζωή εἶναι εἰς τὴν χεῖρα τῆς γλώσσης· καὶ οἱ ἀγαπῶντες αὐτήν θέλουσι φάγει τοὺς καρποὺς αὐτῆς.

Ὁ ἄνθρωπος ἔχων φίλους πρέπει νὰ φέρηται φιλικῶς· καὶ ὑπάρχει φίλος στενώτερος ἀδελφοῦ.

Ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει εἰς τὸν Κύριον· καὶ θέλει γείνει εἰς αὐτὸν ἀνταπόδοσις αὐτοῦ.

Τιμή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀγαθότης αὐτοῦ· καὶ καλήτερος πτωχὸς παρὰ τὸν ψεύστην.

Νὰ κάμνῃ τις δικαιοσύνην καὶ κρίσιν εἶναι ἀρεστότερον εἰς τὸν Κύριον παρὰ θυσίαν. Τὸ ἐπηρμένον ὄμμα καὶ ἀλαζὼν καρδία, λύχνος τῶν ἀσεβῶν, εἶναι ἁμαρτία.

Ὅστις ἐμφράττει τὰ ὦτα αὑτοῦ εἰς τὴν κραυγήν τοῦ πτωχοῦ, θέλει φωνάξει καὶ αὐτὸς καὶ δὲν θέλει εἰσακουσθῆ.

Ὁ θηρεύων δικαιοσύνην καὶ ἔλεος θέλει εὑρεῖ ζωήν, δικαιοσύνην καὶ δόξαν.

Ὅστις φυλάττει τὸ στόμα αὑτοῦ καὶ τὴν γλῶσσαν αὑτοῦ, φυλάττει τὴν ψυχήν αὑτοῦ ἀπὸ στενοχωριῶν. Ὑπερήφανος καὶ ἀλαζὼν χλευαστής καλεῖται, ὅστις πράττει μετὰ θυμοῦ ἀλαζονείας.

Ὁ ἔχων ὄμμα ἀγαθὸν θέλει εὐλογηθῆ· διότι δίδει ἐκ τοῦ ἄρτου αὑτοῦ εἰς τὸν πτωχόν.

Ἐκδίωξον τὸν χλευαστήν καὶ θέλει συνεξέλθει φιλονεικία, καὶ ἔρις καὶ ὕβρις θέλουσι παύσει. Ὅστις ἀγαπᾷ τὴν καθαρότητα τῆς καρδίας, διὰ τὴν χάριν τῶν χειλέων αὐτοῦ βασιλεὺς θέλει εἶσθαι φίλος αὐτοῦ.

Ἐὰν πεινᾷ ἐχθρὸς σου, δὸς εἰς αὐτὸν ἄρτον νὰ φάγῃ· καὶ ἐὰν διψᾷ, πότισον αὐτὸν ὕδωρ· διότι θέλεις σωρεύσει ἄνθρακας πυρὸς ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ, καὶ Κύριος θέλει σὲ ἀνταμείψει.

Ὅστις δίδει εἰς τοὺς πτωχούς, δὲν θέλει ἐλθεῖ εἰς ἔνδειαν· ἀλλ᾿ ὅστις ἀποστρέφει τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ, θέλει ἔχει πολλὰς κατάρας.

Ὁ θυμώδης ἄνθρωπος ἐξάπτει ἔριδα, καὶ ὀργίλος ἄνθρωπος πληθύνει ἀνομίας.

Ἡ ὑπερηφανία τοῦ ἀνθρώπου θέλει ταπεινώσει αὐτόν· δὲ ταπεινόφρων ἀπολαμβάνει τιμήν.

Τὰ τρία ταῦτα εἶναι θαυμαστὰ εἰς ἐμέ, μάλιστα τέσσαρα δὲν ἐννοῶ· Τὰ ἴχνη τοῦ ἀετοῦ εἰς τὸν οὐρανόν· τὰ ἴχνη τοῦ ὄφεως ἐπὶ τοῦ βράχου· τὰ ἴχνη τοῦ πλοίου ἐν μέσῳ τῆς θαλάσσης· καὶ τὰ ἴχνη τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ νεότητι.

Ἄνοιγε τὸ στόμα σου ὑπὲρ τοῦ ἀφώνου, ὑπὲρ τῆς κρίσεως πάντων τῶν ἐγκαταλελειμμένων. Ἄνοιγε τὸ στόμα σου, κρίνε δικαίως, καὶ ὑπερασπίζου τὸν πτωχὸν καὶ τὸν ἐνδεῆ.

Μή σπεῦδε ἐν τῷ πνεύματί σου νὰ θυμόνης· διότι θυμὸς ἀναπαύεται ἐν τῷ κόλπῳ τῶν ἀφρόνων.

Τὸ Αισμα τῶν Ἀισμάτων, τὸ τοῦ Σολομῶντος. Ἄς μὲ φιλήσῃ μὲ τὰ φιλήματα τοῦ στόματος αὑτοῦ. Διότι ἀγάπη σου εἶναι καλητέρα παρὰ τὸν οἶνον. Διὰ τὴν εὐωδίαν τῶν καλῶν μύρων σου, τὸ ὄνομά σου εἶναι μύρον ἐκκεχυμένον· διὰ τοῦτο αἱ νεάνιδες σὲ ἀγαπῶσιν. Ἕλκυσόν με· θέλομεν δράμει κατόπιν σου· βασιλεὺς μὲ εἰσήγαγεν εἰς τὰ ταμεῖα αὑτοῦ· θέλομεν ἀγάλλεσθαι καὶ εὐφραίνεσθαι εἰς σέ, θέλομεν ἐνθυμεῖσθαι τὴν ἀγάπην σου μᾶλλον παρὰ οἶνον· οἱ ἔχοντες εὐθύτητα σὲ ἀγαπῶσι.

Μὲ τὰς ἵππους τῶν ἁμαξῶν τοῦ Φαραὼ σὲ ἐξωμοίωσα, ἠγαπημένη μου. Αἱ σιαγόνες σου εἶναι ὡραῖαι μὲ τὰς σειρὰς τῶν μαργαριτῶν, καὶ τράχηλός σου μὲ τὰ περιδέρραια. Θέλομεν κάμει εἰς σὲ ἁλύσεις χρυσὰς μὲ στίγματα ἀργυρίου. Ἐνόσῳ βασιλεὺς κάθηται εἰς τὴν τράπεζαν αὑτοῦ, νάρδος μου διαχέει τὴν ὀσμήν αὑτοῦ. Δεμάτιον σμύρνης εἶναι εἰς ἐμὲ ἀγαπητὸς μου· θέλει διανυκτερεύει μεταξὺ τῶν μαστῶν μου. Ὁ ἀγαπητὸς μου εἶναι εἰς ἐμὲ ὡς βότρυς κύπρινος εἰς τοὺς ἀμπελῶνας τοῦ Ἔν-γαδδί. Ἰδού, εἶσαι ὡραία, ἀγαπητή μου· ἰδού, εἶσαι ὡραία· οἱ ὀφθαλμοὶ σου εἶναι ὡς περιστερῶν. Ἰδού, εἶσαι ὡραῖος, ἀγαπητὲ μου, ναί, εὔχαρις· καὶ κλίνη ἡμῶν εἶναι εὐθαλής.

Ἐγὼ εἶμαι τὸ ἄνθος τοῦ Σαρὼν καὶ τὸ κρῖνον τῶν κοιλάδων. Καθὼς τὸ κρῖνον μεταξὺ τῶν ἀκανθῶν, οὕτως εἶναι ἀγαπητή μου μεταξὺ τῶν νεανίδων. Καθὼς μηλέα μεταξὺ τῶν δένδρων τοῦ δάσους, οὕτως εἶναι ἀγαπητὸς μου μεταξὺ τῶν νεανίσκων· ἐπεθύμησα τὴν σκιὰν αὐτοῦ καὶ ἐκάθησα ὑπ᾿ αὐτήν, καὶ καρπὸς αὐτοῦ ἦτο γλυκὺς εἰς τὸν οὐρανίσκον μου. Μὲ ἔφερεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ οἴνου, καὶ σημαία αὐτοῦ ἐπ᾿ ἐμὲ ἀγάπη. Ὑποστηρίξατέ με μὲ γλυκίσματα δυναμωτικά, ἀναψύξατέ με μὲ μῆλα· διότι εἶμαι τετρωμένη ὑπὸ ἀγάπης. Ἡ ἀριστερὰ αὐτοῦ εἶναι ὑπὸ τὴν κεφαλήν μου, καὶ δεξιὰ αὐτοῦ μὲ ἐναγκαλίζεται. Σᾶς ὁρκίζω, θυγατέρες Ἱερουσαλήμ, εἰς τὰς δορκάδας καὶ εἰς τὰς ἐλάφους τοῦ ἀγροῦ, νὰ μή ἐξεγείρητε μηδὲ νὰ ἐξυπνήσητε τὴν ἀγάπην μου, ἑωσοῦ θελήσῃ. Φωνή τοῦ ἀγαπητοῦ μου! Ἰδοὺ, αὐτὸς ἔρχεται πηδῶν ἐπὶ τὰ ὄρη, σκιρτῶν ἐπὶ τοὺς λόφους. Ὁ ἀγαπητὸς μου εἶναι ὅμοιος μὲ δορκάδα μὲ σκύμνον ἐλάφου· ἰδού, ἵσταται ὄπισθεν τοῦ τοίχου ἡμῶν, κυττάζει ἔξω διὰ τῶν θυρίδων, προκύπτει διὰ τῶν δικτυωτῶν.

Ἀποκρίνεται ἀγαπητὸς μου καὶ λέγει πρὸς ἐμέ, Σηκώθητι, ἀγαπητή μου, ὡραία μου, καὶ ἐλθέ· Διότι ἰδού, χειμὼν παρῆλθεν, βροχή διέβη, ἀπῆλθε· τὰ ἄνθη φαίνονται ἐν τῇ γῇ· καιρὸς τοῦ σματος ἔφθασε, καὶ φωνή τῆς τρυγόνος ἠκούσθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν· ἡ συκῆ ἐξέφερε τοὺς ὀλύνθους αὑτῆς, καὶ αἱ ἄμπελοι μὲ τὰ ἄνθη τῆς σταφυλῆς διαδίδουσιν εὐωδίαν· σηκώθητι, ἀγαπητή μου, ὡραία μου, καὶ ἐλθέ· Ὦ περιστερὰ μου, ἥτις εἶσαι ἐν ταῖς σχισμαῖς τοῦ βράχου, ἐν τοῖς ἀποκρύφοις τῶν κρημνῶν, δεῖξόν μοι τὴν ὄψιν σου, κάμε με νὰ ἀκούσω τὴν φωνήν σου· διότι φωνή σου εἶναι γλυκεῖα καὶ ὄψις σου ὡραία. Πιάσατε εἰς ἡμᾶς τὰς ἀλώπεκας, τὰς μικρὰς ἀλώπεκας, αἵτινες ἀφανίζουσι τὰς ἀμπέλους· διότι αἱ ἄμπελοι ἡμῶν ἀνθοῦσιν. Ὁ ἀγαπητὸς μου εἶναι εἰς ἐμὲ καὶ ἐγὼ εἰς αὐτόν· ποιμαίνει μεταξὺ τῶν κρίνων. Ἑωσοῦ πνεύσῃ αὔρα τῆς ἡμέρας καὶ φύγωσιν αἱ σκιαὶ, ἐπίστρεψον, ἀγαπητὲ μου· γίνου ὅμοιος μὲ δορκάδα μὲ σκύμνον ἐλάφου ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ διεσχισμένα.

Σᾶς ὁρκίζω, θυγατέρες Ἱερουσαλήμ, εἰς τὰς δορκάδας καὶ εἰς τὰς ἐλάφους τοῦ ἀγροῦ, νὰ μή ἐξεγείρητε μηδὲ νὰ ἐξυπνήσητε τὴν ἀγάπην μου, ἑωσοῦ θελήσῃ. Τίς αὕτη, ἀναβαίνουσα ἀπὸ τῆς ἐρήμου ὡς στύλοι καπνοῦ, τεθυμιαμένη μὲ σμύρναν καὶ λίβανον, μὲ πᾶσαν ἀρωματικήν σκόνην τοῦ μυρεψοῦ;

Ἰδού, εἶσαι ὡραία, ἀγαπητή μου· ἰδού, εἶσαι ὡραία· οἱ ὀφθαλμοὶ σου εἶναι ὡς περιστερῶν μεταξὺ τῶν πλοκάμων σου· τὰ μαλλία σου εἶναι ὡς ποίμνιον αἰγῶν, καταβαινόντων ἀπὸ τοῦ ὄρους Γαλαάδ. Οἱ ὀδόντες σου εἶναι ὡς ποίμνιον προβάτων κεκουρευμένων, ἀναβαινόντων ἀπὸ τῆς λούσεως, τὰ ὁποῖα πάντα γεννῶσι δίδυμα, καὶ δὲν ὑπάρχει ἄτεκνον μεταξὺ αὐτῶν· τὰ χείλη σου ὡς ταινία ἐρυθρά, καὶ λαλιὰ σου εὔχαρις· αἱ παρειαὶ σου ὡς τμῆμα ῥοϊδίου μεταξὺ τῶν πλοκάμων σου· Ὁ τράχηλός σου ὡς πύργος τοῦ Δαβίδ, ᾠκοδομημένος διὰ ὁπλοθήκην, ἐπὶ τοῦ ὁποίου κρέμανται χίλιοι θυρεοί, πάντες ἀσπίδες ἰσχυρῶν· οἱ δύο μαστοὶ σου ὡς δύο σκύμνοι δορκάδος δίδυμοι, βόσκοντες μεταξὺ τῶν κρίνων. Ἑωσοῦ πνεύσῃ αὔρα τῆς ἡμέρας καὶ φύγωσιν αἱ σκιαὶ, ἐγὼ θέλω ὑπάγει εἰς τὸ ὄρος τῆς σμύρνης, καὶ εἰς τὸν λόφον τοῦ θυμιάματος. Ὅλη ὡραία εἶσαι, ἀγαπητή μου· καὶ μῶμος δὲν ὑπάρχει ἐν σοί.

Ἔτρωσας τὴν καρδίαν μου, ἀδελφή μου, νύμφη· ἔτρωσας τὴν καρδίαν μου, δι᾿ ἑνὸς τῶν ὀφθαλμῶν σου, δι᾿ ἑνὸς πλοκάμου τοῦ τραχήλου σου. Πόσον ὡραία εἶναι ἀγάπη σου, ἀδελφή μου, νύμφη! πόσον καλητέρα ἀγάπη σου παρὰ τὸν οἶνον! καὶ ὀσμή τῶν μύρων σου παρὰ πάντα τὰ ἀρώματα! Τὰ χείλη σου, νύμφη, στάζουσιν ὡς κηρήθρα· μέλι καὶ γάλα εἶναι ὑπὸ τὴν γλῶσσάν σου· καὶ ὀσμή τῶν ἰματίων σου ὡς ὀσμή τοῦ Λιβάνου. Κῆπος κεκλεισμένος εἶναι ἀδελφή μου, νύμφη μου· βρύσις κεκλεισμένη, πηγή ἐσφραγισμένη. Οἱ βλαστοὶ σου εἶναι παράδεισος ῥοϊδίων, μετὰ ἐκλεκτῶν καρπῶν· κύπρος μετὰ νάρδου· νάρδος καὶ κρόκος· κάλαμος καὶ κιννάμωμον, μετὰ πάντων τῶν δένδρων τοῦ θυμιάματος· σμύρνα καὶ ἀλόη, μετὰ πάντων τῶν πρωτίστων ἀρωμάτων· πηγή κήπων, φρέαρ ὕδατος ζῶντος, καὶ ῥύακες ἀπὸ τοῦ Λιβάνου. Ἐγέρθητι, Βορρᾶ· καὶ ἔρχου, Νότε· πνεῦσον εἰς τὸν κῆπόν μου· διὰ νὰ ἐκχυθῶσι τὰ ἀρώματα αὐτοῦ. Ἄς ἔλθῃ ἀγαπητὸς μου εἰς τὸν κῆπον αὐτοῦ, καὶ ἄς φάγῃ τοὺς ἐξαιρέτους καρποὺς αὐτοῦ.

Ἦλθον εἰς τὸν κῆπόν μου, ἀδελφή μου, νύμφη· ἐτρύγησα τὴν σμύρναν μου μετὰ τῶν ἀρωμάτων μου· ἔφαγον τὴν κηρήθραν μου μετὰ τοῦ μέλιτός μου· ἔπιον τὸν οἶνον μου μετὰ τοῦ γάλακτός μου· Φάγετε, φίλοι· πίετε, ναί, πίετε ἀφθόνως, ἀγαπητοί. Ἐγὼ κοιμῶμαι, ἀλλ᾿ καρδία μου ἀγρυπνεῖ· φωνή τοῦ ἀγαπητοῦ μου· κρούει· Ἄνοιξόν μοι, ἀδελφή μου, ἀγαπητή μου, περιστερὰ μου, ἀμώμητέ μου· διότι κεφαλή μου ἐγέμισεν ἀπὸ δρόσου, οἱ βόστρυχοί μου ἀπὸ ψεκάδων τῆς νυκτός. Ἐξεδύθην τὸν χιτῶνά μου· πῶς νὰ ἐνδυθῶ αὐτόν; ἔνιψα τοὺς πόδας μου· πῶς θέλω μολύνει αὐτούς; Ὁ ἀγαπητὸς μου εἰσῆξε τὴν χεῖρα αὑτοῦ διὰ τῆς τρύπης τῆς θύρας, καὶ τὰ σπλάγχνα μου ἐταράχθησαν δι᾿ αὐτόν.

Σᾶς ὁρκίζω, θυγατέρες Ἱερουσαλήμ, ἐὰν εὕρητε τὸν ἀγαπητὸν μου, Τί θέλετε εἰπεῖ πρὸς αὐτόν; Ὅτι εἶμαι τετρωμένη ὑπὸ ἀγάπης. Τί διαφέρει ἄλλου ἀγαπητοῦ ἀγαπητὸς σου, ὡραία μεταξὺ τῶν γυναικῶν; τί διαφέρει ἄλλου ἀγαπητοῦ ἀγαπητός σου, καὶ ὥρκισας ἡμᾶς οὕτως;

Ὁ ἀγαπητὸς μου εἶναι λευκὸς καὶ ἐρυθρός, διακρινόμενος μεταξὺ μυριάδων· Ἡ κεφαλή αὐτοῦ εἶναι χρυσίον δεδοκιμασμένον, οἱ πλόκαμοι αὐτοῦ κλάδοι φοινίκων, μέλανες ὡς κόραξ· οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς περιστερῶν ἐπὶ τῶν ῥυάκων τῶν ὑδάτων, λελουμένοι ἐν γάλακτι, καθήμενοι ὡς λίθοι ἐνθέσεως· Αἱ σιαγόνες αὐτοῦ ὡς πρασιαὶ ἀρωμάτων, ὡς ἁλώνια φυτῶν μυρεψικῶν· τὰ χείλη αὐτοῦ ὡς κρίνα, στάζοντα σμύρναν σταλακτήν· Αἱ χεῖρες αὐτοῦ δακτυλίδια χρυσά, πεπληρωμένα μὲ βηρύλλιον· κοιλία αὐτοῦ ἐλεφάντινον τεχνούργημα, περικεκοσμημένον μὲ σαπφείρους· αἱ κνῆμαι αὐτοῦ στύλοι μαρμάρινοι, ἐστηριγμένοι ἐπὶ βάσεων καθαροῦ χρυσίου· τὸ εἶδος αὐτοῦ ὡς Λίβανος· ἔξοχος ὡς κέδροι. Ὁ οὐρανίσκος αὐτοῦ εἶναι γλυκασμοί· καὶ αὐτὸς ὅλος ἐπιθυμητός. Οὗτος εἶναι ἀγαπητὸς μου, καὶ οὗτος φίλος μου, θυγατέρες Ἱερουσαλήμ.

Ἐγὼ εἶμαι τοῦ ἀγαπητοῦ μου, καὶ ἐμοῦ ἀγαπητὸς μου· ποιμαίνει μεταξὺ τῶν κρίνων.

Ἀπόστρεψον τοὺς ὀφθαλμοὺς σου ἀπεναντίον μου, διότι μὲ κατέπληξαν· τὰ μαλλία σου εἶναι ὡς ποίμνιον αἰγῶν καταβαινόντων ἀπὸ Γαλαάδ.

Πόσον ὡραῖα εἶναι τὰ βήματά σου μὲ τὰ σανδάλια, θύγατερ τοῦ ἡγεμόνος! τὸ τόρνευμα τῶν μηρῶν σου εἶναι ὅμοιον μὲ περιδέραιον, ἔργον χειρῶν καλλιτέχνου. Ὁ ὀμφαλὸς σου κρατήρ τορνευτός, πλήρης κεκερασμένου οἴνου· κοιλία σου θημωνία σίτου περιπεφραγμένη μὲ κρίνους· οἱ δύο σου μαστοὶ ὡς δύο σκύμνοι δορκάδος δίδυμοι· ὁ τράχηλός σου ὡς πύργος ἐλεφάντινος· οἱ ὀφθαλμοὶ σου ὡς αἱ κολυμβῆθραι ἐν Ἑσεβών, πρὸς τὴν πύλην Βὰθ-ραββίμ· μύτη σου ὡς πύργος τοῦ Λιβάνου, βλέπων πρὸς τὴν Δαμασκόν· Ἡ κεφαλή σου ἐπὶ σὲ ὡς Κάρμηλος, καὶ κόμη τῆς κεφαλῆς σου ὡς πορφύρα· βασιλεὺς εἶναι δεδεμένος εἰς τοὺς πλοκάμους σου. Πόσον ὡραία καὶ πόσον ἐπιθυμητή εἶσαι, ἀγαπητή, διὰ τὰς τρυφάς. Τοῦτο τὸ ἀνάστημά σου ὁμοιάζει μὲ φοίνικα, καὶ οἱ μαστοὶ σου μὲ βότρυας. Εἶπα, Θέλω ἀναβῆ εἰς τὸν φοίνικα, θέλω πιάσει τὰ βάϊα αὐτοῦ· καὶ ἰδοὺ, οἱ μαστοὶ σου θέλουσιν εἶσθαι ὡς βότρυες τῆς ἀμπέλου, καὶ ὀσμή τῆς ῥινὸς σου ὡς μῆλα· καὶ οὐρανίσκος σου ὡς καλὸς οἶνος ῥέων ἠδέως διὰ τὸν ἀγαπητὸν μου, καὶ κάμνων νὰ λαλῶσι τὰ χείλη τῶν κοιμωμένων.

Ἐγὼ εἶμαι τοῦ ἀγαπητοῦ μου, καὶ ἐπιθυμία αὐτοῦ εἶναι πρὸς ἐμέ. Ἐλθέ, ἀγαπητὲ μου, ἄς ἐξέλθωμεν εἰς τὸν ἀγρόν· ἄς διανυκτερεύσωμεν ἐν ταῖς κώμαις. Ἄς ἐξημερωθῶμεν εἰς τοὺς ἀμπελῶνας· ἄς ἴδωμεν ἐὰν ἐβλάστησεν ἄμπελος, ἐὰν ἤνοιξε τὸ ἄνθος τῆς σταφυλῆς καὶ ἐξήνθησαν αἱ ῥοϊδιαί· ἐκεῖ θέλω δώσει τὴν ἀγάπην μου εἰς σέ. Οἱ μανδραγόραι ἔδωκαν ὀσμήν, καὶ ἐν ταῖς θύραις ἡμῶν εἶναι πᾶν εἶδος καρπῶν ἀρεστῶν, νέων καὶ παλαιῶν, τοὺς ὁποίους ἐφύλαξα, ἀγαπητὲ μου, διὰ σέ.

Ἡ ἀριστερὰ αὐτοῦ ἤθελεν εἶσθαι ὑπὸ τὴν κεφαλήν μου, καὶ δεξιὰ αὐτοῦ ἤθελε μὲ ἐναγκαλισθῆ.

Σᾶς ὁρκίζω, θυγατέρες Ἱερουσαλήμ, νὰ μή ἐξεγείρητε μηδὲ νὰ ἐξυπνήσητε τὴν ἀγάπην μου, ἑωσοῦ θελήσῃ. Τίς αὕτη ἀναβαίνουσα ἀπὸ τῆς ἐρήμου, ἐπιστηριζομένη ἐπὶ τὸν ἀγαπητὸν αὑτῆς; Ἐγὼ σὲ ἐξύπνησα ὑπὸ τὴν μηλέαν· ἐκεῖ σὲ ἐκοιλοπόνησεν μήτηρ σου· ἐκεῖ σὲ ἐγέννησεν τεκοῦσά σε.

Θέσον με, ὡς σφραγίδα, ἐπὶ τὴν καρδίαν σου, ὡς σφραγίδα ἐπὶ τὸν βραχίονά σου· διότι ἀγάπη εἶναι ἰσχυρὰ ὡς θάνατος· ζηλοτυπία σκληρὰ ὡς δης· αἱ φλόγες αὐτῆς φλόγες πυρός, ἀνάφλεξις ὁρμητικωτάτη. Ὕδατα πολλὰ δὲν δύνανται νὰ σβέσωσι τὴν ἀγάπην, οὐδὲ ποταμοὶ δύνανται νὰ πνίξωσιν αὐτήν· ἐὰν τις δώσῃ πάντα τὰ ὑπάρχοντα τοῦ οἴκου αὑτοῦ διὰ τὴν ἀγάπην, παντελῶς θέλουσι καταφρονήσει αὐτά.

Οἱ ὑπερήφανοι ὀφθαλμοὶ τοῦ ἀνθρώπου θέλουσι ταπεινωθῆ, καὶ ἔπαρσις τῶν ἀνθρώπων θέλει ὑποκύψει· μόνος δὲ Κύριος θέλει ὑψωθῆ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. Διότι ἡμέρα Κυρίου τῶν δυνάμεων θέλει ἐπέλθει ἐπὶ πάντα ἀλαζόνα καὶ ὑπερήφανον καὶ ἐπὶ πάντα ὑψωμένον· καὶ θέλει ταπεινωθῆ·

Ἀλλ᾿ ἐλευθέριος βουλεύεται ἐλευθέρια καὶ ἐπὶ ἐλευθέρια θέλει στηρίζεσθαι αὐτός.

Τὸν νῶτόν μου ἔδωκα εἰς τοὺς μαστιγοῦντας καὶ τὰς σιαγόνας μου εἰς τοὺς μαδίζοντας· δὲν ἔκρυψα τὸ πρόσωπόν μου ἀπὸ ὑβρισμῶν καὶ ἐμπτυσμάτων.

Καταπεφρονημένος καὶ ἀπερριμμένος ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος θλίψεων καὶ δόκιμος ἀσθενείας· καὶ ὡς ἄνθρωπος ἀπὸ τοῦ ὁποίου ἀποστρέφει τις τὸ πρόσωπον, κατεφρονήθη καὶ ὡς οὐδὲν ἐλογίσθημεν αὐτόν. Αὐτὸς τῳόντι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἐβάστασε καὶ τὰς θλίψεις ἡμῶν ἐπεφορτίσθη· ἡμεῖς δὲ ἐνομίσαμεν αὐτὸν τετραυματισμένον, πεπληγωμένον ὑπὸ Θεοῦ καὶ τεταλαιπωρημένον. Ἀλλ᾿ αὐτὸς ἐτραυματίσθη διὰ τὰς παραβάσεις ἡμῶν, ἐταλαιπωρήθη διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· τιμωρία, ἥτις ἔφερε τὴν εἰρήνην ἡμῶν, ἦτο ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ διὰ τῶν πληγῶν αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν. Πάντες ἡμεῖς ἐπλανήθημεν ὡς πρόβατα· ἐστράφημεν ἕκαστος εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ· καὶ Κύριος ἔθεσεν ἐπ᾿ αὐτὸν τὴν ἀνομίαν πάντων ἡμῶν. Αὐτὸς ἦτο κατατεθλιμμένος καὶ βεβασανισμένος ἀλλὰ δὲν ἤνοιξε τὸ στόμα αὑτοῦ· ἐφέρθη ὡς ἀρνίον ἐπὶ σφαγήν, καὶ ὡς πρόβατον ἔμπροσθεν τοῦ κείροντος αὐτὸ ἄφωνον, οὕτω δὲν ἤνοιξε τὸ στόμα αὑτοῦ.

Δὲν εἶναι τὸ νὰ διαμοιράζῃς τὸν ἄρτον σου εἰς τὸν πεινῶντα καὶ νὰ εἰσάγῃς εἰς τὴν οἰκίαν σου τοὺς ἀστέγους πτωχούς; ὅταν βλέπῃς τὸν γυμνόν, νὰ ἐνδύῃς αὐτόν, καὶ νὰ μή κρύπτῃς σεαυτὸν ἀπὸ τῆς σαρκὸς σου;

καὶ ἀνοίγῃς τὴν ψυχήν σου πρὸς τὸν πεινῶντα καὶ εὐχαριστῇς τὴν τεθλιμμένην ψυχήν· τότε τὸ φῶς σου θέλει ἀνατέλλει ἐν τῷ σκότει καὶ τὸ σκότος σου θέλει εἶσθαι ὡς μεσημβρίᾳ.

Θέλω ἀναφέρει τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Κυρίου, τὰς αἰνέσεις τοῦ Κυρίου, κατὰ πάντα ὅσα Κύριος ἔκαμεν εἰς ἡμᾶς, καὶ τὴν μεγάλην ἀγαθότητα πρὸς τὸν οἶκον Ἰσραήλ, τὴν ὁποίαν ἔδειξε πρὸς αὐτοὺς κατὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς αὑτοῦ καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους αὑτοῦ.

Ὁ Κύριος ἐφάνη παλαιόθεν εἰς ἐμέ, λέγων, Ναὶ, σὲ ἠγάπησα ἀγάπησιν αἰώνιον· διὰ τοῦτο σὲ εἵλκυσα μὲ ἔλεος.

Ἔλεος τοῦ Κυρίου εἶναι, ὅτι δὲν συνετελέσθημεν, ἐπειδή δὲν ἐξέλιπον οἱ οἰκτιρμοὶ αὐτοῦ. Ἀνανεόνονται ἐν ταῖς πρωΐαις· μεγάλη εἶναι πιστότης σου.

καὶ ἐδεήθην πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν μου καὶ ἐξωμολογήθην καὶ εἶπον, Κύριε, μέγας καὶ φοβερὸς Θεός, φυλάττων τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτὸν καὶ τηροῦντας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ·

Καὶ θέλω σὲ μνηστευθῆ εἰς ἐμαυτὸν εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ θέλω σὲ μνηστευθῆ εἰς ἐμαυτὸν ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ἐν κρίσει καὶ ἐν ἐλέει καὶ ἐν οἰκτιρμοῖς· καὶ θέλω σὲ μνηστευθῆ εἰς ἐμαυτὸν ἐν πίστει· καὶ θέλεις γνωρίσει τὸν Κύριον.

Αὐτὸς σοὶ ἔδειξεν, ἄνθρωπε, τί τὸ καλόν· καὶ τί ζητεῖ Κύριος παρὰ σοῦ, εἰμή νὰ πράττῃς τὸ δίκαιον καὶ νὰ ἀγαπᾷς ἔλεος καὶ νὰ περιπατῇς ταπεινῶς μετὰ τοῦ Θεοῦ σου;

Ζητεῖτε τὸν Κύριον, πάντες οἱ πραεῖς τῆς γῆς, οἱ ἐκτελέσαντες τὰς κρίσεις αὐτοῦ· ζητεῖτε δικαιοσύνην, ζητεῖτε πραότητα, ἴσως σκεπασθῆτε ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου.

Κύριος Θεὸς σου, ἐν μέσῳ σου, δυνατός, θέλει σὲ σώσει, θέλει εὐφρανθῆ ἐπὶ σὲ ἐν χαρᾷ, θέλει ἀναπαύεσθαι εἰς τὴν ἀγάπην αὑτοῦ, θέλει εὐφραίνεσθαι εἰς σὲ ἐν σμασι.

Οὕτω λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων, λέγων, Κρίνετε κρίσιν ἀληθείας καὶ κάμνετε ἔλεος καὶ οἰκτιρμόν, ἕκαστος πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, καὶ μή καταδυναστεύετε τὴν χήραν καὶ τὸν ὀρφανόν, τὸν ξένον καὶ τὸν πένητα, καὶ μηδεὶς ἀπὸ σᾶς ἄς μή βουλεύηται κακὸν κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὑτοῦ ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ.

Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, διότι αὐτῶν εἶναι βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, διότι αὐτοὶ θέλουσι παρηγορηθῆ. Μακάριοι οἱ πραεῖς, διότι αὐτοὶ θέλουσι κληρονομήσει τὴν γῆν. Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, διότι αὐτοὶ θέλουσι χορτασθῆ. Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, διότι αὐτοὶ θέλουσιν ἐλεηθῆ. Μακάριοι οἱ καθαροὶ τὴν καρδίαν, διότι αὐτοὶ θέλουσιν ἰδεῖ τὸν Θεόν. Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, διότι αὐτοὶ θέλουσιν ὀνομασθῆ υἱοὶ Θεοῦ. Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, διότι αὐτῶν εἶναι βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μακάριοι εἶσθε, ὅταν σᾶς ὀνειδίσωσι καὶ διώξωσι καὶ εἴπωσιν ἐναντίον σας πάντα κακὸν λόγον ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ. Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, διότι μισθὸς σας εἶναι πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς· ἐπειδή οὕτως ἐδίωξαν τοὺς προφήτας τοὺς πρὸ ὑμῶν.

Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω ὅτι πᾶς ὀργιζόμενος ἀναιτίως κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὑτοῦ θέλει εἶσθαι ἔνοχος εἰς τὴν κρίσιν· καὶ ὅστις εἴπῃ πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ Ῥακά, θέλει εἶσθαι ἔνοχος εἰς τὸ συνέδριον· ὅστις δὲ εἴπῃ Μωρέ, θέλει εἶσθαι ἔνοχος εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός. Ἐὰν λοιπὸν προσφέρῃς τὸ δῶρόν σου εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ ἐκεῖ ἐνθυμηθῇς ὅτι ἀδελφὸς σου ἔχει τι κατὰ σοῦ, ἄφες ἐκεῖ τὸ δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ ὕπαγε πρῶτον φιλιώθητι μὲ τὸν ἀδελφὸν σου, καὶ τότε ἐλθὼν πρόσφερε τὸ δῶρόν σου.

Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη, Ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὁδόντα ἀντὶ ὁδόντος. Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω νὰ μή ἀντισταθῆτε πρὸς τὸν πονηρόν· ἀλλ᾿ ὅστις σὲ ῥαπίσῃ εἰς τὴν δεξιὰν σου σιαγόνα, στρέψον εἰς αὐτὸν καὶ τὴν ἄλλην· καὶ εἰς τὸν θέλοντα νὰ κριθῇ μετὰ σοῦ καὶ νὰ λάβῃ τὸν χιτῶνά σου, ἄφες εἰς αὐτὸν καὶ τὸ ἱμάτιον· καὶ ἄν σὲ ἀγγαρεύσῃ τις μίλιον ἕν, ὕπαγε μετ᾿ αὐτοῦ δύο. Εἰς τὸν ζητοῦντα παρὰ σοῦ δίδε καὶ τὸν θέλοντα νὰ δανεισθῇ ἀπὸ σοῦ μή ἀποστραφῇς.

Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη, θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου καὶ μίσει τὸν ἐχθρὸν σου. Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω, Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς σας, εὐλογεῖτε ἐκείνους, οἵτινες σᾶς καταρῶνται, εὐεργετεῖτε ἐκείνους, οἵτινες σᾶς μισοῦσι, καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ ἐκείνων, οἵτινες σᾶς βλάπτουσι καὶ σᾶς κατατρέχουσι, διὰ νὰ γείνητε υἱοὶ τοῦ Πατρὸς σας τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, διότι αὐτὸς ἀνατέλλει τὸν ἥλιον αὑτοῦ ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους. Διότι ἐὰν ἀγαπήσητε τοὺς ἀγαπῶντάς σας, ποῖον μισθὸν ἔχετε; καὶ οἱ τελῶναι δὲν κάμνουσι τὸ αὐτό; καὶ ἐὰν ἀσπασθῆτε τοὺς ἀδελφοὺς σας μόνον, τί περισσότερον κάμνετε; καὶ οἱ τελῶναι δὲν κάμνουσιν οὕτως; ἐστὲ λοιπὸν σεῖς τέλειοι, καθὼς Πατήρ σας ἐν τοῖς οὐρανοῖς εἶναι τέλειος.

Προσέχετε νὰ μή κάμνητε τὴν ἐλεημοσύνην σας ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων διὰ νὰ βλέπησθε ὑπ᾿ αὐτῶν· εἰ δὲ μή, δὲν ἔχετε μισθὸν πλησίον τοῦ Πατρὸς σας τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ὅταν λοιπὸν κάμνῃς ἐλεημοσύνην, μή σαλπίσῃς ἔμπροσθέν σου, καθὼς κάμνουσιν οἱ ὑποκριταὶ ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ ἐν ταῖς ὁδοῖς, διὰ νὰ δοξασθῶσιν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων· ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἔχουσιν ἤδη τὸν μισθὸν αὑτῶν. Ὅταν δὲ σὺ κάμνῃς ἐλεημοσύνην, ἄς μή γνωρίσῃ ἀριστερὰ σου τί κάμνει δεξιὰ σου, διὰ νὰ ἦναι ἐλεημοσύνη σου ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ Πατήρ σου βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ αὐτὸς θέλει σοὶ ἀνταποδώσει ἐν τῷ φανερῷ.

Διότι ἐὰν συγχωρήσητε εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὰ πταίσματα αὐτῶν, θέλει συγχωρήσει καὶ εἰς ἐσᾶς Πατήρ σας οὐράνιος· ἐὰν ὅμως δὲν συγχωρήσητε εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὰ πταίσματα αὐτῶν, οὐδὲ Πατήρ σας θέλει συγχωρήσει τὰ πταίσματά σας.

Οὐδεὶς δύναται δύο κυρίους νὰ δουλεύῃ· διότι τὸν ἕνα θέλει μισήσει καὶ τὸν ἄλλον θέλει ἀγαπήσει, εἰς τὸν ἕνα θέλει προσκολληθῆ καὶ τὸν ἄλλον θέλει καταφρονήσει. Δὲν δύνασθε νὰ δουλεύητε Θεὸν καὶ μαμμωνᾶ.

Μή κρίνετε, διὰ νὰ μή κριθῆτε· διότι μὲ ὁποίαν κρίσιν κρίνετε θέλετε κριθῆ, καὶ μὲ ὁποῖον μέτρον μετρεῖτε θέλει ἀντιμετρηθῆ εἰς ἐσᾶς. Καὶ διὰ τί βλέπεις τὸ ξυλάριον τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ δοκὸν τὴν ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου δὲν παρατηρεῖς; Ἤ πῶς θέλεις εἰπεῖ πρὸς τὸν ἀδελφὸν σου, Ἄφες νὰ ἐκβάλω τὸ ξυλάριον ἀπὸ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, ἐνῷ δοκὸς εἶναι ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου; Ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε θέλεις ἰδεῖ καθαρῶς διὰ νὰ ἐκβάλῃς τὸ ξυλάριον ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου.

Λοιπὸν πάντα ὅσα ἄν θέλητε νὰ κάμνωσιν εἰς ἐσᾶς οἱ ἄνθρωποι, οὕτω καὶ σεῖς κάμνετε εἰς αὐτούς· διότι οὗτος εἶναι νόμος καὶ οἱ προφῆται.

Ἔλθετε πρὸς με, πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, καὶ ἐγὼ θέλω σᾶς ἀναπαύσει. Ἄρατε τὸν ζυγὸν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, διότι πρᾶος εἶμαι καὶ ταπεινὸς τὴν καρδίαν, καὶ θέλετε εὑρεῖ ἀνάπαυσιν ἐν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· διότι ζυγὸς μου εἶναι καλὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν.

καὶ εἶπεν· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἐὰν δὲν ἐπιστρέψητε καὶ γείνητε ὡς τὰ παιδία, δὲν θέλετε εἰσέλθει εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ὅστις λοιπὸν ταπεινώσῃ ἑαυτὸν ὡς τὸ παιδίον τοῦτο, οὗτος εἶναι μεγαλήτερος ἐν τῇ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Τί σᾶς φαίνεται; ἐὰν ἄνθρωπός τις ἔχῃ ἑκατὸν πρόβατα καὶ πλανηθῇ ἕν ἐξ αὐτῶν, δὲν ἀφίνει τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα καὶ ὑπάγων ἐπὶ τὰ ὄρη, ζητεῖ τὸ πλανώμενον; Καὶ ἐὰν συμβῇ νὰ εὕρῃ αὐτό, ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι χαίρει δι᾿ αὐτὸ μᾶλλον παρὰ διὰ τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα τὰ μή πεπλανημένα. Οὕτω δὲν εἶναι θέλημα ἔμπροσθεν τοῦ Πατρὸς σας τοῦ ἐν οὐρανοῖς νὰ ἀπολεσθῇ εἷς τῶν μικρῶν τούτων.

Ἐὰν δὲ ἁμαρτήσῃ εἰς σὲ ἀδελφὸς σου, ὕπαγε καὶ ἔλεγξον αὐτὸν μεταξὺ σοῦ καὶ αὐτοῦ μόνου· ἐὰν σοῦ ἀκούσῃ, ἐκέρδησας τὸν ἀδελφὸν σου·

Τότε προσελθὼν πρὸς αὐτὸν Πέτρος, εἶπε· Κύριε, ποσάκις ἄν ἁμαρτήσῃ εἰς ἐμὲ ἀδελφὸς μου καὶ θέλω συγχωρήσει αὐτόν; ἕως ἑπτάκις; Λέγει πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Δὲν σοὶ λέγω ἕως ἑπτάκις, ἀλλ᾿ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά.

τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα, καὶ θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

Εἶπε πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Ἐὰν θέλῃς νὰ ἦσαι τέλειος, ὕπαγε, πώλησον τὰ ὑπάρχοντά σου καὶ δὸς εἰς πτωχούς, καὶ θέλεις ἔχει θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐλθέ, ἀκολούθει μοι.

Οὕτω θέλουσιν εἶσθαι οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καὶ οἱ πρῶτοι ἔσχατοι· διότι πολλοὶ εἶναι οἱ κεκλημένοι, ὀλίγοι δὲ οἱ ἐκλεκτοί.

Οὕτως ὅμως δὲν θέλει εἶσθαι ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὅστις θέλει νὰ γείνῃ μέγας ἐν ὑμῖν, ἄς ἦναι ὑπηρέτης ὑμῶν, καὶ ὅστις θέλῃ νὰ ἦναι πρῶτος ἐν ὑμῖν, ἄς ἦναι δοῦλος ὑμῶν· καθὼς Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἦλθε διὰ νὰ ὑπηρετηθῇ, ἀλλὰ διὰ νὰ ὑπηρετήσῃ καὶ νὰ δώσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

Καὶ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· Θέλεις ἀγαπᾷ Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου. Αὕτη εἶναι πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή. Δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῆς· Θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

Ὁ δὲ μεγαλήτερος ἀπὸ σᾶς θέλει εἶσθαι ὑπηρέτης σας. Ὅστις δὲ ὑψώσῃ ἑαυτὸν θέλει ταπεινωθῆ, καὶ ὅστις ταπεινώσῃ ἑαυτὸν θέλει ὑψωθῆ.

Τότε Βασιλεὺς θέλει εἰπεῖ πρὸς τοὺς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· Ἔλθετε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρὸς μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην εἰς ἐσᾶς βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Διότι ἐπείνασα, καὶ μοὶ ἐδώκατε νὰ φάγω, ἐδίψησα, καὶ μὲ ἐποτίσατε, ξένος ἤμην, καὶ μὲ ἐφιλοξενήσατε, γυμνός, καὶ μὲ ἐνεδύσατε, ἠσθένησα, καὶ μὲ ἐπεσκέφθητε, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρὸς ἐμέ. Τότε θέλουσιν ἀποκριθῆ πρὸς αὐτὸν οἱ δίκαιοι, λέγοντες· Κύριε, πότε σὲ εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; πότε δὲ σὲ εἴδομεν ξένον καὶ ἐφιλοξενήσαμεν, γυμνὸν καὶ ἐνεδύσαμεν; πότε δὲ σὲ εἴδομεν ἀσθενῆ ἐν φυλακῇ καὶ ἤλθομεν πρὸς σέ; Καὶ ἀποκριθεὶς Βασιλεὺς θέλει εἰπεῖ πρὸς αὐτούς· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, καθ᾿ ὅσον ἐκάμετε εἰς ἕνα τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, εἰς ἐμὲ ἐκάμετε.

Τότε θέλει εἰπεῖ καὶ πρὸς τοὺς ἐξ ἀριστερῶν· Ὑπάγετε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, τὸ ἡτοιμασμένον διὰ τὸν διάβολον καὶ τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ. Διότι ἐπείνασα, καὶ δὲν μοὶ ἐδώκατε νὰ φάγω, ἐδίψησα, καὶ δὲν μὲ ἐποτίσατε, ξένος ἤμην, καὶ δὲν μὲ ἐφιλοξενήσατε, γυμνός, καὶ δὲν μὲ ἐνεδύσατε, ἀσθενής καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ δὲν μὲ ἐπεσκέφθητε. Τότε θέλουσιν ἀποκριθῆ πρὸς αὐτὸν καὶ αὐτοί, λέγοντες· Κύριε, πότε σὲ εἴδομεν πεινῶντα διψῶντα ξένον γυμνὸν ἀσθενῆ ἐν φυλακῇ, καὶ δὲν σὲ ὑπηρετήσαμεν; Τότε θέλει ἀποκριθῆ πρὸς αὐτούς, λέγων· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, καθ᾿ ὅσον δὲν ἐκάμετε εἰς ἕνα τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ εἰς ἐμὲ ἐκάμετε.

προσῆλθε πρὸς αὐτὸν γυνή ἔχουσα ἀλάβαστρον μύρου βαρυτίμου, καὶ κατέχεεν αὐτὸ ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ, ἐνῷ ἐκάθητο εἰς τὴν τράπεζαν.

Καὶ προχωρήσας ὀλίγον ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὑτοῦ, προσευχόμενος καὶ λέγων· Πάτερ μου, ἐὰν ἦναι δυνατόν, ἄς παρέλθῃ ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλήν οὐχὶ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾿ ὡς σύ.

Καὶ καθήσας ἐκάλεσε τοὺς δώδεκα καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· Ὅστις θέλει νὰ ἦναι πρῶτος, θέλει εἶσθαι πάντων ἔσχατος καὶ πάντων ὑπηρέτης.

οὕτως ὅμως δὲν θέλει εἶσθαι ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὅστις θέλει νὰ γείνῃ μέγας ἐν ὑμῖν, θέλει εἶσθαι ὑπηρέτης ὑμῶν, καὶ ὅστις ἐξ ὑμῶν θέλει νὰ γείνῃ πρῶτος, θέλει εἶσθαι δοῦλος πάντων· διότι Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἦλθε διὰ νὰ ὑπηρετηθῇ, ἀλλὰ διὰ νὰ ὑπηρετήσῃ καὶ νὰ δώσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

Καὶ ὅταν ἵστασθε προσευχόμενοι, συγχωρεῖτε ἐὰν ἔχητέ τι κατὰ τινός, διὰ νὰ συγχωρήσῃ εἰς ἐσᾶς καὶ Πατήρ σας ἐν τοῖς οὐρανοῖς τὰ ἁμαρτήματά σας. Ἀλλ᾿ ἐὰν σεῖς δὲν συγχωρῆτε, οὐδὲ Πατήρ σας ἐν τοῖς οὐρανοῖς θέλει συγχωρήσει τὰ ἁμαρτήματά σας.

καὶ θέλεις ἀγαπᾷ Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου, καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου, καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεώς σου· αὕτη εἶναι πρώτη ἐντολή. Καὶ δευτέρα ὁμοία, αὕτη· Θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. Μεγαλητέρα τούτων ἄλλη ἐντολή δὲν εἶναι. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν γραμματεύς· Καλῶς, Διδάσκαλε, ἀληθῶς εἶπας ὅτι εἶναι εἷς Θεός, καὶ δὲν εἶναι ἄλλος ἐκτὸς αὐτοῦ· καὶ τὸ νὰ ἀγαπᾷ τις αὐτὸν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καὶ ἐξ ὅλης τῆς συνέσεως καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καὶ ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεως, καὶ τὸ νὰ ἀγαπᾷ τὸν πλησίον ὡς ἑαυτόν, εἶναι πλειότερον πάντων τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ τῶν θυσιῶν.

Καὶ ἐνῷ αὐτὸς ἦτο ἐν Βηθανίᾳ ἐν τῇ οἰκίᾳ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, καὶ ἐκάθητο εἰς τὴν τράπεζαν, ἦλθε γυνή ἔχουσα ἀλάβαστρον μύρου νάρδου καθαρᾶς πολυτίμου, καὶ συντρίψασα τὸ ἀλάβαστρον, ἔχυσε τὸ μύρον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ.

Ἀποκριθεὶς δὲ λέγει πρὸς αὐτούς. ἔχων δύο χιτῶνας ἄς μεταδώσῃ εἰς τὸν μή ἔχοντα, καὶ ἔχων τροφὰς ἄς κάμῃ ὁμοίως.

Ἀλλὰ πρὸς ἐσᾶς τοὺς ἀκούοντας λέγω· Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς σας, ἀγαθοποιεῖτε ἐκείνους, οἵτινες σᾶς μισοῦσιν, εὐλογεῖτε ἐκείνους, οἵτινες σᾶς καταρῶνται, καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ ἐκείνων, οἵτινες σᾶς βλάπτουσιν. Εἰς τὸν τύπτοντά σε ἐπὶ τὴν σιαγόνα πρόσφερε καὶ τὴν ἄλλην, καὶ ἀπὸ τοῦ ἀφαιροῦντος τὸ ἱμάτιόν σου μή ἐμποδίσῃς καὶ τὸν χιτῶνα. Εἰς πάντα δὲ τὸν ζητοῦντα παρὰ σοῦ δίδε, καὶ ἀπὸ τοῦ ἀφαιροῦντος τὰ σὰ μή ἀπαίτει. Καὶ καθὼς θέλετε νὰ πράττωσιν εἰς ἐσᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ σεῖς πράττετε ὁμοίως εἰς αὐτούς.

Καὶ ἐὰν ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγαπῶντάς σας, ποία χάρις χρεωστεῖται εἰς ἐσᾶς; διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀγαπῶσι τοὺς ἀγαπῶντας αὐτούς. Καὶ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς ἀγαθοποιοῦντάς σας, ποία χάρις χρεωστεῖται εἰς ἐσᾶς; διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ πράττουσι. Καὶ ἐὰν δανείζητε εἰς ἐκείνους, παρ᾿ ὧν ἐλπίζετε πάλιν νὰ λάβητε, ποία χάρις χρεωστεῖται εἰς ἐσᾶς; διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ εἰς ἁμαρτωλοὺς δανείζουσι διὰ νὰ λάβωσι πάλιν τὰ ἴσα.

Πλήν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς σας καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε, μηδεμίαν ἀπολαβήν ἐλπίζοντες, καὶ θέλει εἶσθαι μισθὸς σας πολύς, καὶ θέλετε εἶσθαι υἱοὶ τοῦ Ὑψίστου· διότι αὐτὸς εἶναι ἀγαθὸς πρὸς τοὺς ἀχαρίστους καὶ κακούς. Γίνεσθε λοιπὸν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ Πατήρ σας εἶναι οἰκτίρμων. Καὶ μή κρίνετε, καὶ δὲν θέλετε κριθῆ· μή καταδικάζετε, καὶ δὲν θέλετε καταδικασθῆ· συγχωρεῖτε, καὶ θέλετε συγχωρηθῆ· δίδετε, καὶ θέλει δοθῆ εἰς ἐσᾶς· μέτρον καλόν, πεπιεσμένον καὶ συγκεκαθισμένον καὶ ὑπερεκχυνόμενον θέλουσι δώσει εἰς τὸν κόλπον σας. Διότι μὲ τὸ αὐτὸ μέτρον, μὲ τὸ ὁποῖον μετρεῖτε, θέλει ἀντιμετρηθῆ εἰς ἐσᾶς.

Καὶ ἰδού, γυνή τις ἐν τῇ πόλει, ἥτις ἦτο ἁμαρτωλή, μαθοῦσα ὅτι κάθηται εἰς τὴν τράπεζαν ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Φαρισαίου, ἔφερεν ἀλάβαστρον μύρου καὶ σταθεῖσα πλησίον τῶν ποδῶν αὐτοῦ ὀπίσω κλαίουσα, ἤρχισε νὰ βρέχῃ τοὺς πόδας αὐτοῦ μὲ τὰ δάκρυα καὶ ἐσπόγγιζε μὲ τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς αὑτῆς καὶ κατεφίλει τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ ἤλειφε μὲ τὸ μῦρον.

Εἶχέ τις δανειστής δύο χρεωφειλέτας· εἷς ἐχρεώστει δηνάρια πεντακόσια, δὲ ἄλλος πεντήκοντα. Καὶ ἐπειδή δὲν εἶχον νὰ ἀποδώσωσιν, ἐχάρισεν αὐτὰ εἰς ἀμφοτέρους. Τίς λοιπὸν ἐξ αὐτῶν, εἰπέ, θέλει ἀγαπήσει αὐτὸν περισσότερον; Ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων, εἶπε· Νομίζω ὅτι ἐκεῖνος, εἰς τὸν ὁποῖον ἐχάρισε τὸ περισσότερον. δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ὀρθῶς ἔκρινας. Καὶ στραφεὶς πρὸς τὴν γυναῖκα, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· Βλέπεις ταύτην τὴν γυναῖκα; Εἰσῆλθον εἰς τὴν οἰκίαν σου, ὕδωρ διὰ τοὺς πόδας μου δὲν ἔδωκας· αὕτη δὲ μὲ τὰ δάκρυα ἔβρεξε τοὺς πόδας μου καὶ μὲ τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς αὐτῆς ἐσπόγγισε. Φίλημα δὲν μοι ἔδωκας· αὕτη δέ, ἀφ᾿ ἧς εἰσῆλθον, δὲν ἔπαυσε καταφιλοῦσα τοὺς πόδας μου. Μὲ ἔλαιον τὴν κεφαλήν μου δὲν ἤλειψας· αὕτη δὲ μὲ μύρον ἤλειψε τοὺς πόδας μου. Διὰ τοῦτο σοὶ λέγω, συγκεχωρημέναι εἶναι αἱ ἁμαρτίαι αὐτῆς αἱ πολλαί, διότι ἠγάπησε πολύ· εἰς ὅντινα δὲ συγχωρεῖται ὀλίγον, ὀλίγον ἀγαπᾷ.

Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε· Θέλεις ἀγαπᾷ Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεώς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

Καὶ ἀποκριθεὶς Ἰησοῦς εἶπεν· Ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ Ἱερουσαλήμ εἰς Ἱεριχὼ καὶ περιέπεσεν εἰς ληστάς· οἵτινες καὶ γυμνώσαντες αὐτὸν καὶ καταπληγώσαντες, ἀνεχώρησαν ἀφήσαντες αὐτὸν ἡμιθανῆ. Κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεὺς τις κατέβαινε δι᾿ ἐκείνης τῆς ὁδοῦ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐπέρασεν ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος. Ὁμοίως δὲ καὶ Λευΐτης, φθάσας εἰς τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἐπέρασεν ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος. Σαμαρείτης δὲ τις ὁδοιπορῶν ἦλθεν εἰς τὸν τόπον ὅπου ἦτο, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, καὶ πλησιάσας ἔδεσε τὰς πληγὰς αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, καὶ ἐπιβιβάσας αὐτὸν ἐπὶ τὸ κτῆνος αὑτοῦ, ἔφερεν αὐτὸν εἰς ξενοδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· καὶ τὴν ἐπαύριον, ὅτε ἐξήρχετο, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκεν εἰς τὸν ξενοδόχον καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ, τι σὺ δαπανήσῃς περιπλέον, ἐγὼ ὅταν ἐπανέλθω θέλω σοι ἀποδώσει. Τίς λοιπὸν ἐκ τῶν τριῶν τούτων σοὶ φαίνεται ὅτι ἔγεινε πλησίον τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς ληστάς; Ὁ δὲ εἶπεν· ποιήσας τὸ ἔλεος εἰς αὐτόν· Εἶπε λοιπὸν πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Ὕπαγε καὶ σύ, κάμνε ὁμοίως.

Ὅταν προσκληθῇς ὑπὸ τινος εἰς γάμους, μή καθήσῃς εἰς τὸν πρῶτον τόπον, μήποτε εἶναι προσκεκλημένος ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐντιμότερός σου, καὶ ἐλθὼν ἐκεῖνος, ὅστις ἐκάλεσε σὲ καὶ αὐτόν, σοὶ εἴπῃ· Δὸς τόπον εἰς τοῦτον· καὶ τότε ἀρχίσῃς μὲ αἰσχύνην νὰ λαμβάνῃς τὸν ἔσχατον τόπον. Ἀλλ᾿ ὅταν προσκληθῇς, ὕπαγε καὶ κάθησον εἰς τὸν ἔσχατον τόπον, διὰ νὰ σοὶ εἴπῃ ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ὅστις σὲ ἐκάλεσε· Φίλε, ἀνάβα ἀνωτέρω· τότε θέλεις ἔχει δόξαν ἐνώπιον τῶν συγκαθημένων μετὰ σοῦ. Διότι πᾶς ὑψῶν ἑαυτὸν θέλει ταπεινωθῆ καὶ ταπεινῶν ἑαυτὸν θέλει ὑψωθῆ.

Ἔλεγε δὲ καὶ πρὸς ἐκεῖνον, ὅστις προσεκάλεσεν αὐτόν. Ὅταν κάμνῃς γεῦμα δεῖπνον, μή προσκάλει τοὺς φίλους σου μηδὲ τοὺς ἀδελφοὺς σου μηδὲ τοὺς συγγενεῖς σου μηδὲ γείτονας πλουσίους, μήποτε καὶ αὐτοὶ σὲ ἀντικαλέσωσι, καὶ γείνῃ εἰς σὲ ἀνταπόδοσις. Ἀλλ᾿ ὅταν κάμνῃς ὑποδοχήν, προσκάλει πτωχούς, βεβλαμμένους, χωλούς, τυφλούς, καὶ θέλεις εἶσθαι μακάριος, διότι δὲν ἔχουσι νὰ σοὶ ἀνταποδώσωσιν· ἐπειδή ἀνταπόδοσις θέλει γείνει εἰς σὲ ἐν τῇ ἀναστάσει τῶν δικαίων.

Καὶ σηκωθεὶς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὑτοῦ. Ἐνῷ, δὲ ἀπεῖχεν ἔτι μακράν, εἶδεν αὐτὸν πατήρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν υἱός· Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ δὲν εἶμαι πλέον ἄξιος νὰ ὀνομασθῶ υἱὸς σου. Καὶ πατήρ εἶπε πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ· Φέρετε ἔξω τὴν στολήν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτυλίδιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ φέροντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν σφάξατε, καὶ φαγόντες ἄς εὐφρανθῶμεν, διότι οὗτος υἱὸς μου νεκρὸς ἦτο καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦτο καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρχισαν νὰ εὐφραίνωνται.

Οὐδεὶς δοῦλος δύναται νὰ δουλεύῃ δύο κυρίους διότι τὸν ἕνα θέλει μισήσει καὶ τὸν ἄλλον θέλει ἀγαπήσει· εἰς τὸν ἕνα θέλει προσκολληθῆ καὶ τὸν ἄλλον θέλει καταφρονήσει. Δὲν δύνασθε νὰ δουλεύητε Θεὸν καὶ μαμωνᾶ.

καὶ ἐὰν ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἁμαρτήσῃ εἰς σέ, καὶ ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἐπιστρέψῃ πρὸς σὲ λέγων· Μετανοῶ, θέλεις συγχωρήσει αὐτόν.

Σᾶς λέγω, Κατέβη οὗτος εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ δεδικαιωμένος μᾶλλον παρὰ ἐκεῖνος· διότι πᾶς ὑψῶν ἑαυτὸν θέλει ταπεινωθῆ, δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν θέλει ὑψωθῆ.

Σταθεὶς δὲ Ζακχαῖος, εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· Ἰδού, τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κύριε, δίδω εἰς τοὺς πτωχούς, καὶ ἐὰν ἐσυκοφάντησά τινα εἴς τι, ἀποδίδω τετραπλοῦν.

καὶ εἶπεν· Ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι πτωχή αὕτη χήρα ἔβαλε περισσότερον πάντων· διότι ἅπαντες οὗτοι ἐκ τοῦ περισσεύματος αὑτῶν ἔβαλον εἰς τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ, αὕτη ὅμως ἐκ τοῦ ὑστερήματος αὑτῆς ἔβαλεν ὅλην τὴν περιουσίαν ὅσην εἶχε.

Σεῖς ὅμως οὐχὶ οὕτως, ἀλλ᾿ μεγαλήτερος μεταξὺ σας ἄς γείνῃ ὡς μικρότερος, καὶ προϊστάμενος ὡς ὑπηρετῶν. Διότι τίς εἶναι μεγαλήτερος, καθήμενος εἰς τὴν τράπεζαν ὑπηρετῶν; οὐχὶ καθήμενος; ἀλλ᾿ ἐγὼ εἶμαι ἐν μέσῳ ὑμῶν ὡς ὑπηρετῶν.

Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· Κύριε, ἕτοιμος εἶμαι μετὰ σοῦ νὰ ὑπάγω καὶ εἰς φυλακήν καὶ εἰς θάνατον.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔλεγε· Πάτερ, συγχώρησον αὐτούς· διότι δὲν ἐξεύρουσι τί πράττουσι. Διαμεριζόμενοι δὲ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, ἔβαλον κλῆρον.

Διότι τόσον ἠγάπησεν Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε ἔδωκε τὸν Υἱὸν αὑτοῦ τὸν μονογενῆ, διὰ νὰ μή ἀπολεσθῇ πᾶς πιστεύων εἰς αὐτόν, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον. Ἐπειδή δὲν ἀπέστειλεν Θεὸς τὸν Υἱὸν αὑτοῦ εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλὰ διὰ νὰ σωθῇ κόσμος δι᾿ αὐτοῦ.

Ἐκεῖνος πρέπει νὰ αὐξάνῃ, ἐγὼ δὲ νὰ ἐλαττόνωμαι.

Διὰ τοῦτο Πατήρ μὲ ἀγαπᾷ, διότι ἐγὼ βάλλω τὴν ψυχήν μου, διὰ νὰ λάβω αὐτήν πάλιν.

Ἐδάκρυσεν Ἰησοῦς. Ἔλεγον λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι· Ἴδε πόσον ἠγάπα αὐτόν.

Τότε Μαρία, λαβοῦσα μίαν λίτραν μύρου νάρδου καθαρᾶς πολυτίμου, ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ μὲ τὰς τρίχας αὑτῆς ἐσπόγγισε τοὺς πόδας αὐτοῦ· δὲ οἰκία ἐπλήσθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου.

Πρὸ δὲ τῆς ἑορτῆς τοῦ πάσχα ἐξεύρων Ἰησοῦς ὅτι ἦλθεν ὥρα αὐτοῦ διὰ νὰ μεταβῇ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου πρὸς τὸν Πατέρα, ἀγαπήσας τοὺς ἰδικοὺς του τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ, μέχρι τέλους ἠγάπησεν αὐτούς.

ἔπειτα βάλλει ὕδωρ εἰς τὸν νιπτῆρα, καὶ ἤρχισε νὰ νίπτῃ τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν καὶ νὰ σπογγίζῃ μὲ τὸ προσόψιον, μὲ τὸ ὁποῖον ἦτο διεζωσμένος.

Ἐὰν λοιπὸν ἐγώ, Κύριος καὶ Διδάσκαλος, σᾶς ἔνιψα τοὺς πόδας, καὶ σεῖς χρεωστεῖτε νὰ νίπτητε τοὺς πόδας ἀλλήλων. Διότι παράδειγμα ἔδωκα εἰς ἐσᾶς, διὰ νὰ κάμνητε καὶ σεῖς, καθὼς ἐγὼ ἔκαμον εἰς ἐσᾶς. Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, δὲν εἶναι δοῦλος ἀνώτερος τοῦ κυρίου αὑτοῦ, οὐδὲ ἀπόστολος ἀνώτερος τοῦ πέμψαντος αὐτόν. Ἐὰν ἐξεύρητε ταῦτα, μακάριοι εἶσθε ἐὰν κάμνητε αὐτά.

Ἐκάθητο δὲ κεκλιμένος εἰς τὸν κόλπον τοῦ Ἰησοῦ εἷς τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, τὸν ὁποῖον ἠγάπα Ἰησοῦς.

Ἐντολήν καινήν σᾶς δίδω, Νὰ ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς ἐγὼ σᾶς ἠγάπησα καὶ σεῖς νὰ ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. Ἐκ τούτου θέλουσι γνωρίσει πάντες ὅτι εἶσθε μαθηταὶ μου, ἐὰν ἔχητε ἀγάπην πρὸς ἀλλήλους.

Ἐὰν μὲ ἀγαπᾶτε, τὰς ἐντολὰς μου φυλάξατε.

Ὁ ἔχων τὰς ἐντολὰς μου καὶ φυλάττων αὐτάς, ἐκεῖνος εἶναι ἀγαπῶν με· δὲ ἀγαπῶν με θέλει ἀγαπηθῆ ὑπὸ τοῦ Πατρὸς μου, καὶ ἐγὼ θέλω ἀγαπήσει αὐτὸν καὶ θέλω φανερώσει ἐμαυτὸν εἰς αὐτόν.

Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐὰν τις μὲ ἀγαπᾷ, τὸν λόγον μου θέλει φυλάξει, καὶ Πατήρ μου θέλει ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν θέλομεν ἐλθεῖ καὶ ἐν αὐτῷ θέλομεν κατοικήσει. Ὁ μή ἀγαπῶν με τοὺς λόγους μου δὲν φυλάττει· καὶ λόγος, τὸν ὁποῖον ἀκούετε, δὲν εἶναι ἰδικὸς μου, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με Πατρός.

Καθὼς ἐμὲ ἠγάπησεν Πατήρ, καὶ ἐγὼ ἠγάπησα ἐσᾶς· μείνατε ἐν τῇ ἀγάπῃ μου. Ἐὰν τὰς ἐντολὰς μου φυλάξητε, θέλετε μείνει ἐν τῇ ἀγάπῃ μου, καθὼς ἐγὼ ἐφύλαξα τὰς ἐντολὰς τοῦ Πατρὸς μου καὶ μένω ἐν τῇ ἀγάπῃ αὐτοῦ. Ταῦτα ἐλάλησα πρὸς ἐσᾶς διὰ νὰ μείνῃ ἐν ὑμῖν χαρὰ μου καὶ χαρὰ ὑμῶν νὰ ἦναι πλήρης. Αὕτη εἶναι ἐντολή μου, νὰ ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς σᾶς ἠγάπησα. Μεγαλητέραν ταύτης ἀγάπην δὲν ἔχει οὐδείς, τοῦ νὰ βάλῃ τις τὴν ψυχήν αὑτοῦ ὑπὲρ τῶν φίλων αὑτοῦ. Σεῖς εἶσθε φίλοι μου, ἐὰν κάμνητε ὅσα ἐγὼ σᾶς παραγγέλλω. Δὲν σᾶς λέγω πλέον δούλους, διότι δοῦλος δὲν ἐξεύρει τί κάμνει κύριος αὐτοῦ· ἐσᾶς δὲ εἶπον φίλους, διότι πάντα ὅσα ἤκουσα παρὰ τοῦ Πατρὸς μου, ἐφανέρωσα εἰς ἐσᾶς.

Ταῦτα σᾶς παραγγέλλω, νὰ ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.

διότι αὐτὸς Πατήρ σᾶς ἀγαπᾷ, ἐπειδή σεῖς ἠγαπήσατε ἐμὲ καὶ ἐπιστεύσατε ὅτι ἐγὼ παρὰ τοῦ Θεοῦ ἐξῆλθον.

ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐμοί, διὰ νὰ ἦναι τετελειωμένοι εἰς ἕν, καὶ νὰ γνωρίζῃ κόσμος ὅτι σὺ μὲ ἀπέστειλας καὶ ἠγάπησας αὐτοὺς καθὼς ἐμὲ ἠγάπησας.

Καὶ ἐφανέρωσα εἰς αὐτοὺς τὸ ὄνομά σου καὶ θέλω φανερώσει, διὰ νὰ ἦναι ἀγάπη, μὲ τὴν ὁποίαν μὲ ἠγάπησας, ἐν αὐτοῖς, καὶ ἐγὼ ἐν αὐτοῖς.

Ἀφοῦ λοιπὸν ἐγευμάτισαν, λέγει πρὸς τὸν Σίμωνα Πέτρον Ἰησοῦς· Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με περισσότερον τούτων; Λέγει πρὸς αὐτόν· Ναί, Κύριε, σὺ ἐξεύρεις ὅτι σὲ ἀγαπῶ. Λέγει πρὸς αὐτόν· Βόσκε τὰ ἀρνία μου. Λέγει πρὸς αὐτὸν πάλιν δευτέραν φοράν· Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾶς με; Λέγει πρὸς αὐτόν· Ναί, Κύριε, σὺ ἐξεύρεις ὅτι σὲ ἀγαπῶ. Λέγει πρὸς αὐτόν· Ποίμαινε τὰ πρόβατά μου. Λέγει πρὸς αὐτὸν τὴν τρίτην φοράν· Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾶς με; Ἐλυπήθη Πέτρος ὅτι εἶπε πρὸς αὐτὸν τὴν τρίτην φοράν· Ἀγαπᾶς με; καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Κύριε, σὺ ἐξεύρεις τὰ πάντα, σὺ γνωρίζεις ὅτι σὲ ἀγαπῶ. Λέγει πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Βόσκε τὰ πρόβατά μου.

Καὶ πάντες οἱ πιστεύοντες ἦσαν ὁμοῦ καὶ εἶχον τὰ πάντα κοινά, καὶ τὰ κτήματα καὶ τὰ ὑπάρχοντα αὐτῶν ἐπώλουν καὶ διεμοίραζον αὐτὰ εἰς πάντας, καθ᾿ ἥν ἕκαστος εἶχε χρείαν. Καὶ καθ᾿ ἡμέραν ἐμμένοντες ὁμοθυμαδὸν ἐν τῷ ἱερῷ καὶ κόπτοντες τὸν ἄρτον κατ᾿ οἴκους, μετελάμβανον τὴν τροφήν ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἁπλότητι καρδίας,

Ἐπειδή οὐδὲ ἦτό τις μεταξὺ αὐτῶν ἐνδεής· διότι ὅσοι ἦσαν κτήτορες ἀγρῶν οἰκιῶν, πωλοῦντες ἔφερον τὰς τιμὰς τῶν πωλουμένων καὶ ἔθετον εἰς τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων· καὶ διεμοιράζετο εἰς ἕκαστον κατὰ τὴν χρείαν τὴν ὁποίαν εἶχε.

Καὶ ἐλιθοβόλουν τὸν Στέφανον, ἐπικαλούμενον καὶ λέγοντα· Κύριε Ἰησοῦ, δέξαι τὸ πνεῦμά μου. Καὶ γονατίσας ἐφώναξε μετὰ φωνῆς μεγάλης· Κύριε, μή λογαριάσῃς εἰς αὐτοὺς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην. Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐκοιμήθη.

Τὸ δὲ χωρίον τῆς γραφῆς, τὸ ὁποῖον ἀνεγίνωσκεν, ἦτο τοῦτο. Ἐφέρθη ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγήν· καὶ ὡς ἀρνίον ἔμπροσθεν τοῦ κείροντος αὐτὸ ἄφωνον, οὕτω δὲν ἀνοίγει τὸ στόμα αὑτοῦ. Ἐν τῇ ταπεινώσει αὐτοῦ ἀφηρέθη κρίσις αὐτοῦ· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς θέλει διηγηθῆ; διότι σηκόνεται ἀπὸ τῆς γῆς ζωή αὐτοῦ.

Κατὰ πάντα ὑπέδειξα εἰς ἐσᾶς ὅτι οὕτω κοπιάζοντες πρέπει νὰ βοηθῆτε τοὺς ἀσθενεῖς καὶ νὰ ἐνθυμῆσθε τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶπε· Μακάριον εἶναι νὰ δίδῃ τις μᾶλλον παρὰ νὰ λαμβάνῃ.

ἡ δὲ ἐλπὶς δὲν καταισχύνει, διότι ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐκκεχυμένη ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος εἰς ἡμᾶς. Ἐπειδή Χριστός, ὅτε ἤμεθα ἔτι ἀσθενεῖς, ἀπέθανε κατὰ τὸν ὡρισμένον καιρὸν ὑπὲρ τῶν ἀσεβῶν. Διότι μόλις ὑπὲρ δικαίου θέλει ἀποθάνει τις· ἐπειδή ὑπὲρ τοῦ ἀγαθοῦ ἴσως καὶ τολμᾷ τις νὰ ἀποθάνῃ· ἀλλ᾿ Θεὸς δεικνύει τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς, διότι ἐνῷ ἡμεῖς ἤμεθα ἔτι ἁμαρτωλοί, Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ ἡμῶν. Πολλῷ μᾶλλον λοιπὸν ἀφοῦ ἐδικαιώθημεν τώρα διὰ τοῦ αἵματος αὑτοῦ, θέλομεν σωθῆ ἀπὸ τῆς ὀργῆς δι᾿ αὐτοῦ. Διότι ἐὰν ἐχθροὶ ὄντες ἐφιλιώθημεν μὲ τὸν Θεὸν διὰ τοῦ θανάτου τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ, μᾶλλον φιλιωθέντες θέλομεν σωθῆ διὰ τῆς ζωῆς αὐτοῦ·

Τίς θέλει μᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις στενοχωρία διωγμὸς πεῖνα γυμνότης κίνδυνος μάχαιρα; Καθὼς εἶναι γεγραμμένον, Ὅτι ἕνεκα σοῦ θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν. Ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς. Ἀλλ᾿ εἰς πάντα ταῦτα ὑπερνικῶμεν διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς.

Ἐπειδή εἶμαι πεπεισμένος ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωή οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαὶ οὔτε δυνάμεις οὔτε παρόντα οὔτε μέλλοντα οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε ἄλλη τις κτίσις θέλει δυνηθῆ νὰ χωρίσῃ ἡμᾶς ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

Διότι λέγω διὰ τῆς χάριτος τῆς εἰς ἐμὲ δοθείσης πρὸς πάντα ὅστις εἶναι μεταξὺ σας, νὰ μή φρονῇ ὑψηλότερα παρ᾿, τι πρέπει νὰ φρονῇ, ἀλλὰ νὰ φρονῇ ὥστε νὰ σωφρονῇ, κατὰ τὸ μέτρον τῆς πίστεως, τὸ ὁποῖον Θεὸς ἐμοίρασεν εἰς ἕκαστον.

Ἡ ἀγάπη ἄς ἦναι ἀνυπόκριτος. Ἀποστρέφεσθε τὸ πονηρόν, προσκολλᾶσθε εἰς τὸ ἀγαθόν, γίνεσθε πρὸς ἀλλήλους φιλόστοργοι διὰ τῆς φιλαδελφίας, προλαμβάνοντες νὰ τιμᾶτε ἀλλήλους, εἰς τὴν σπουδήν ἄοκνοι, κατὰ τὸ πνεῦμα ζέοντες, τὸν Κύριον δουλεύοντες, εἰς τὴν ἐλπίδα χαίροντες, εἰς τὴν θλίψιν ὑπομένοντες, εἰς τὴν προσευχήν προσκαρτεροῦντες, εἰς τὰς χρείας τῶν ἁγίων μεταδίδοντες, τὴν φιλοξενίαν ἀκολουθοῦντες.

Εὐλογεῖτε τοὺς καταδιώκοντας ὑμᾶς, εὐλογεῖτε καὶ μή καταρᾶσθε. Χαίρετε μετὰ χαιρόντων καὶ κλαίετε μετὰ κλαιόντων. Ἔχετε πρὸς ἀλλήλους τὸ αὐτὸ φρόνημα. Μή ὑψηλοφρονεῖτε, ἀλλὰ συγκαταβαίνετε εἰς τούς ταπεινούς. Μή φαντάζεσθε ἑαυτοὺς φρονίμους. Εἰς μηδένα μή ἀνταποδίδετε κακὸν ἀντί κακοῦ· προνοεῖτε τὰ καλὰ ἐνώπιον πάντων ἀνθρώπων· εἰ δυνατόν, ὅσον τὸ ἀφ᾿ ὑμῶν εἰρηνεύετε μετὰ πάντων ἀνθρώπων.

Μή ἐκδικῆτε ἑαυτούς, ἀγαπητοί, ἀλλὰ δότε τόπον τῇ ὀργῇ· διότι εἶναι γεγραμμένον· εἰς ἐμὲ ἀνήκει ἐκδίκησις, ἐγὼ θέλω κάμει ἀνταπόδοσιν, λέγει Κύριος. Ἐὰν λοιπὸν πεινᾷ ἐχθρὸς σου, τρέφε αὐτόν, ἐὰν διψᾷ, πότιζε αὐτόν· διότι πράττων τοῦτο θέλεις σωρεύσει ἄνθρακας πυρὸς ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ. Μή νικᾶσαι ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα διὰ τοῦ ἀγαθοῦ τὸ κακόν.

Εἰς μηδένα μή ὀφείλετε μηδὲν εἰμή τὸ νὰ ἀγαπᾶτε ἀλλήλους· διότι ἀγαπῶν τὸν ἄλλον ἐκπληροῖ τὸν νόμον. Ἐπειδή τό, Μή μοιχεύσῃς, μή φονεύσῃς, μή κλέψῃς, μή ψευδομαρτυρήσῃς, μή ἐπιθυμήσῃς, καὶ πᾶσα ἄλλη ἐντολή, ἐν τούτῳ τῷ λόγῳ συμπεριλαμβάνεται, ἐν τῷ· Θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. Ἡ ἀγάπη κακὸν δὲν κάμνει εἰς τὸν πλησίον· εἶναι λοιπὸν ἐκπλήρωσις τοῦ νόμου ἀγάπη.

Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα κατὰ τὴν πίστιν προσδέχεσθε, οὐχὶ εἰς φιλονεικίας διαλογισμῶν.

Σὺ δὲ διὰ τί κρίνεις τὸν ἀδελφὸν σου; καὶ σὺ διὰ τί ἐξουθενεῖς τὸν ἀδελφὸν σου; ἐπειδή πάντες ἡμεῖς θέλομεν παρασταθῆ εἰς τὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ. Διότι εἶναι γεγραμμένον· Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ὅτι εἰς ἐμὲ θέλει κάμψει πᾶν γόνυ, καὶ πᾶσα γλῶσσα θέλει δοξολογήσει τὸν Θεόν. Ἄρα λοιπὸν ἕκαστος ἡμῶν περὶ ἑαυτοῦ θέλει δώσει λόγον εἰς τὸν Θεόν.

Λοιπὸν ἄς μή κρίνωμεν πλέον ἀλλήλους, ἀλλὰ τοῦτο κρίνατε μᾶλλον, τὸ νὰ μή βάλλητε πρόσκομμα εἰς τὸν ἀδελφὸν σκάνδαλον. Ἐξεύρω καὶ εἶμαι πεπεισμένος ἐν Κυρίῳ Ἰησοῦ ὅτι οὐδὲν ὑπάρχει ἀκάθαρτον ἀφ᾿ ἑαυτοῦ εἰμή εἰς τὸν ὅστις στοχάζεταί τι ὅτι εἶναι ἀκάθαρτον, εἰς ἐκεῖνον εἶναι ἀκάθαρτον. Ἐὰν ὅμως ἀδελφὸς σου λυπῆται διὰ φαγητόν, δὲν περιπατεῖς πλέον κατὰ ἀγάπην· μή φέρε εἰς ἀπώλειαν μὲ τὸ φαγητὸν σου ἐκεῖνον, ὑπὲρ τοῦ ὁποίου Χριστὸς ἀπέθανεν.

Ἄρα λοιπὸν ἄς ζητῶμεν τὰ πρὸς τὴν εἰρήνην καὶ τὰ πρὸς τὴν οἰκοδομήν ἀλλήλων.

Ὀφείλομεν δὲ ἡμεῖς οἱ δυνατοὶ νὰ βαστάζωμεν τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων, καὶ νὰ μή ἀρέσκωμεν εἰς ἑαυτούς. Ἀλλ᾿ ἕκαστος ἡμῶν ἄς ἀρέσκῃ εἰς τὸν πλησίον διὰ τὸ καλὸν πρὸς οἰκοδομήν· ἐπειδή καὶ Χριστὸς δὲν ἤρεσεν εἰς ἑαυτόν, ἀλλὰ καθὼς εἶναι γεγραμμένον, Οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ᾿ ἐμέ. Διότι ὅσα προεγράφησαν, διὰ τὴν διδασκαλίαν ἡμῶν προεγράφησαν, διὰ νὰ ἔχωμεν τὴν ἐλπίδα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρηγορίας τῶν γραφῶν. Ὁ δὲ Θεὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρηγορίας εἴθε νὰ σᾶς δώσῃ νὰ φρονῆτε τὸ αὐτὸ ἐν ἀλλήλοις κατὰ Χριστὸν Ἰησοῦν, διὰ νὰ δοξάζητε ὁμοθυμαδὸν ἐν ἑνὶ στόματι τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Διὰ τοῦτο προσδέχεσθε ἀλλήλους, καθὼς καὶ Χριστὸς προσεδέχθη ἡμᾶς εἰς δόξαν Θεοῦ.

Ἀσπάσθητε ἀλλήλους ἐν φιλήματι ἁγίῳ. Σᾶς ἀσπάζονται αἱ ἐκκλησίαι τοῦ Χριστοῦ.

Σᾶς παρακαλῶ δέ, ἀδελφοί, νὰ προσέχητε τοὺς ποιοῦντας τὰς διχοστασίας καὶ τὰ σκάνδαλα ἐναντίον τῆς διδαχῆς, τὴν ὁποίαν σεῖς ἐμάθετε, καὶ ἀπομακρύνεσθε ἀπ᾿ αὐτῶν. Διότι οἱ τοιοῦτοι δὲν δουλεύουσι τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἀλλὰ τὴν ἑαυτῶν κοιλίαν, καὶ διὰ λόγων καλῶν καὶ κολακευτικῶν ἐξαπατῶσι τὰς καρδίας τῶν ἀκάκων·

ἀλλὰ καθὼς εἶναι γεγραμμένον, Ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ὀφθαλμὸς δὲν εἶδε καὶ τίον δὲν ἤκουσε καὶ εἰς καρδίαν ἀνθρώπου δὲν ἀνέβησαν, τὰ ὁποῖα Θεὸς ἡτοίμασεν εἰς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτόν.

Τώρα λοιπὸν εἶναι διόλου ἐλάττωμα εἰς ἐσᾶς ὅτι ἔχετε κρίσεις μεταξὺ σας. Διὰ τί μᾶλλον δὲν ἀδικεῖσθε; διὰ τί μᾶλλον δὲν ἀποστερεῖσθε;

Περὶ δὲ τῶν ὅσων μοι ἐγράψατε, καλὸν εἶναι εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ μή ἐγγίσῃ εἰς γυναῖκα διὰ τὰς πορνείας ὅμως ἄς ἔχῃ ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα, καὶ ἑκάστη ἄς ἔχῃ τὸν ἑαυτῆς ἄνδρα. Ὁ ἀνήρ ἄς ἀποδίδῃ εἰς τὴν γυναῖκα τὴν ὀφειλομένην εὔνοιαν ὁμοίως δὲ καὶ γυνή εἰς τὸν ἄνδρα. Ἡ γυνή δὲν ἐξουσιάζει τὸ ἑαυτῆς σῶμα, ἀλλ᾿ ἀνήρ ὁμοίως δὲ καὶ ἀνήρ δὲν ἐξουσιάζει τὸ ἑαυτοῦ σῶμα, ἀλλ᾿ γυνή. Μή ἀποστερεῖτε ἀλλήλους, ἐκτὸς ἐὰν ἦναι τι ἐκ συμφώνου πρὸς καιρόν, διὰ νὰ καταγίνησθε εἰς τὴν νηστείαν καὶ εἰς τὴν προσευχήν καὶ πάλιν συνέρχεσθε ἐπὶ τὸ αὐτό, διὰ νὰ μή σᾶς πειράζῃ Σατανᾶς διὰ τὴν ἀκράτειάν σας.

Διότι ἐλεύθερος ὤν πάντων εἰς πάντας ἐδούλωσα ἐμαυτόν, διὰ νὰ κερδήσω τοὺς πλειοτέρους

Μηδεὶς ἄς ζητῇ τὸ ἑαυτοῦ συμφέρον, ἀλλ᾿ ἕκαστος τὰ τοῦ ἄλλου.

Μή γίνεσθε πρόσκομμα μήτε εἰς Ἰουδαίους μήτε εἰς Ἕλληνας μήτε εἰς τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, καθὼς καὶ ἐγὼ κατὰ πάντα ἀρέσκω εἰς πάντας, μή ζητῶν τὸ ἰδικὸν μου συμφέρον, ἀλλὰ τὸ τῶν πολλῶν, διὰ νὰ σωθῶσι.

διὰ νὰ μή ἦναι σχίσμα ἐν τῷ σώματι, ἀλλὰ νὰ φροντίζωσι τὰ μέλη τὸ αὐτὸ ὑπὲρ ἀλλήλων. Καὶ εἴτε πάσχει ἕν μέλος, πάντα τὰ μέλη συμπάσχουσιν εἴτε τιμᾶται ἕν μέλος, πάντα τὰ μέλη συγχαίρουσι.

Ἐὰν λαλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μή ἔχω, ἔγεινα χαλκὸς ἠχῶν κύμβαλον ἀλαλάζον. Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ ἐξεύρω πάντα τὰ μυστήρια καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε νὰ μετατοπίζω ὄρη, ἀγάπην δὲ μή ἔχω, εἶμαι οὐδέν. Καὶ ἐὰν πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου διανείμω, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμά μου διὰ νὰ καυθῶ, ἀγάπην δὲ μή ἔχω, οὐδὲν φελοῦμαι. Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, ἀγαθοποιεῖ, ἀγάπη δὲν φθονεῖ, ἀγάπη δὲν αὐθαδιάζει, δὲν ἐπαίρεται, δὲν ἀσχημονεῖ, δὲν ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, δὲν παροξύνεται, δὲν διαλογίζεται τὸ κακόν, δὲν χαίρει εἰς τὴν ἀδικίαν, συγχαίρει δὲ εἰς τὴν ἀλήθειαν πάντα ἀνέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει τὰ ἄλλα ὅμως, εἴτε προφητεῖαι εἶναι, θέλουσι καταργηθῆ εἴτε γλῶσσαι, θέλουσι παύσει εἴτε γνῶσις, θέλει καταργηθῆ.

Τώρα δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα. μεγαλητέρα δὲ τούτων εἶναι ἀγάπη.

Ἀκολουθεῖτε τὴν ἀγάπην καὶ ζητεῖτε μετὰ ζήλου τὰ πνευματικά, μᾶλλον δὲ τὸ νὰ προφητεύητε.

Πάντα τὰ ἔργα ὑμῶν ἄς γίνωνται ἐν ἀγάπῃ.

Ἐπειδή ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ συσφίγγει ἡμᾶς, διότι κρίνομεν τοῦτο, ὅτι ἐὰν εἷς ἀπέθανεν ὑπὲρ πάντων, ἄρα οἱ πάντες ἀπέθανον· καὶ ἀπέθανεν ὑπὲρ πάντων, διὰ νὰ μή ζῶσι πλέον δι᾿ ἑαυτοὺς οἱ ζῶντες, ἀλλὰ διὰ τὸν ἀποθανόντα καὶ ἀναστάντα ὑπὲρ αὐτῶν.

ἀλλὰ ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς ὑπηρέται Θεοῦ, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, ἐν ῥαβδισμοῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις, ἐν ἀγρυπνίαις, ἐν νηστείαις, ἐν καθαρότητι, ἐν γνώσει, ἐν μακροθυμίᾳ, ἐν χρηστότητι, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ, ἐν λόγῳ ἀληθείας, ἐν δυνάμει Θεοῦ, διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν, διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας, διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας, ὡς πλάνοι ὅμως ἀληθεῖς, ὡς ἀγνοούμενοι ἀλλὰ καλῶς γνωριζόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες ἀλλ᾿ ἰδού, ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι ἀλλὰ μή θανατούμενοι, ὡς λυπούμενοι πάντοτε ὅμως χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς ὅμως πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ τὰ πάντα κατέχοντες.

ὅτι περισσεία τῆς χαρᾶς αὐτῶν, ἐνῷ ἐδοκίμαζον μεγάλην θλῖψιν, καὶ βαθεία πτωχεία αὐτῶν ἀνέδειξαν ἐκ περισσοῦ τὸν πλοῦτον τῆς ἐλευθερότητος αὐτῶν· διότι ὑπῆρξαν κατὰ δύναμιν, μαρτυρῶ τοῦτο, καὶ ὑπὲρ δύναμιν αὐτοπροαίρετοι, παρακαλοῦντες ἡμᾶς μετὰ πολλῆς παρακλήσεως νὰ δεχθῶμεν τὴν χάριν καὶ τὴν κοινωνίαν τῆς διακονίας τῆς εἰς τοὺς ἁγίους, καὶ οὐχὶ μόνον καθὼς ἠλπίσαμεν, ἀλλ᾿ ἑαυτοὺς ἔδωκαν πρῶτον εἰς τὸν Κύριον καὶ εἰς ἡμᾶς διὰ θελήματος τοῦ Θεοῦ,

Καθὼς λοιπὸν περισσεύετε ἐν παντί, ἐν πίστει καὶ λόγῳ καὶ γνώσει καὶ πάσῃ σπουδῇ καὶ τῆς πρὸς ἡμᾶς ἀγάπης σας, οὕτω σπουδάσατε νὰ περισσεύσητε καὶ ἐν ταύτῃ τῇ χάριτι. Δὲν λέγω τοῦτο κατ᾿ ἐπιταγήν, ἀλλὰ διὰ νὰ δοκιμάσω διὰ τῆς σπουδῆς τῶν ἄλλων καὶ τὴν γνησιότητα τῆς ἀγάπης σας· διότι ἐξεύρετε τὴν χάριν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι πλούσιος ὤν ἐπτώχευσε διὰ σᾶς, διὰ νὰ πλουτήσητε σεῖς μὲ τὴν πτωχείαν ἐκείνου.

Διότι ἐὰν προϋπάρχῃ προθυμία, εἶναί τις εὐπρόσδεκτος καθ᾿ ὅσα ἔχει, οὐχὶ καθ᾿ ὅσα δὲν ἔχει.

τὴν ἔνδειξιν λοιπὸν τῆς ἀγάπης σας καὶ τῆς καυχήσεως ἡμῶν τὴν ὁποίαν ἔχομεν διὰ σᾶς, δείξατε πρὸς αὐτοὺς καὶ ἐνώπιον τῶν ἐκκλησιῶν.

Ἕκαστος κατὰ τὴν προαίρεσιν τῆς καρδίας αὑτοῦ, οὐχὶ μὲ λύπην ἐξ ἀνάγκης· διότι τὸν ἱλαρὸν δότην ἀγαπᾷ Θεός.

Αὐτὸς δὲ ἐγὼ Παῦλος σᾶς παρακαλῶ διὰ τῆς πραότητος καὶ ἐπιεικείας τοῦ Χριστοῦ, ὅστις παρὼν μὲν εἶμαι ταπεινὸς μεταξὺ σας, ἀπὼν δὲ λαμβάνω θάρρος πρὸς ἐσᾶς·

Ὅθεν εὐαρεστοῦμαι εἰς τὰς ἀδυναμίας, εἰς τὰς ὕβρεις, εἰς τὰς ἀνάγκας, εἰς τοὺς διωγμούς, εἰς τὰς στενοχωρίας, ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ· διότι ὅταν ἦμαι ἀδύνατος, τότε εἶμαι δυνατός.

Λοιπόν, ἀδελφοί, χαίρετε, τελειοποιεῖσθε, παραμυθεῖσθε, φρονεῖτε τὸ αὐτό, εἰρηνεύετε· καὶ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης θέλει εἶσθαι μεθ᾿ ὑμῶν. Ἀσπάσθητε ἀλλήλους ἐν φιλήματι ἁγίῳ.

Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.

Δὲν εἶναι πλέον Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, δὲν εἶναι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, δὲν εἶναι ἄρσεν καὶ θῆλυ· διότι πάντες σεῖς εἶσθε εἷς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ·

Διότι ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε περιτομή ἔχει ἰσχὺν τινα, οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ πίστις δι᾿ ἀγάπης ἐνεργουμένη.

Διότι σεῖς, ἀδελφοί, προσεκλήθητε εἰς ἐλευθερίαν· μόνον μή μεταχειρίζεσθε τὴν ἐλευθερίαν εἰς ἀφορμήν τῆς σαρκός, ἀλλὰ διὰ τῆς ἀγάπης δουλεύετε ἀλλήλους. Διότι ὅλος νόμος εἰς ἕνα λόγον συμπληροῦται, εἰς τόν, Θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. Ἐὰν ὅμως δάκνητε καὶ κατατρώγητε ἀλλήλους, προσέχετε μή ὑπ᾿ ἀλλήλων ἀφανισθῆτε.

Φανερὰ δὲ εἶναι τὰ ἔργα τῆς σαρκός, τὰ ὁποῖα εἶναι μοιχεία, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια, εἰδωλολατρεία, φαρμακεία, ἔχθραι, ἔριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασίαι, αἱρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κῶμοι, καὶ τὰ ὅμοια τούτων, περὶ τῶν ὁποίων σᾶς προλέγω, καθὼς καὶ προεῖπον, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράττοντες βασιλείαν Θεοῦ δὲν θέλουσι κληρονομήσει.

Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματος εἶναι ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων δὲν ὑπάρχει νόμος.

Ἀδελφοί, καὶ ἐὰν ἄνθρωπος ἀπερισκέπτως πέσῃ εἰς κανὲν ἁμάρτημα, σεῖς οἱ πνευματικοὶ διορθόνετε τὸν τοιοῦτον μὲ πνεῦμα πραότητος, προσέχων εἰς σεαυτόν, μή καὶ σὺ πειρασθῇς. Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε καὶ οὕτως ἐκπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ.

Διότι ἐὰν τις νομίζῃ ὅτι εἶναί τι ἐνῷ εἶναι μηδέν, ἑαυτὸν ἐξαπατᾷ. Ἀλλ᾿ ἕκαστος ἄς ἐξετάζῃ τὸ ἑαυτοῦ ἔργον, καὶ τότε εἰς ἑαυτὸν μόνον θέλει ἔχει τὸ καύχημα καὶ οὐχὶ εἰς τὸν ἄλλον·

Ἄς μή ἀποκάμνωμεν δὲ πράττοντες τὸ καλόν· διότι ἐὰν δὲν ἀποκάμνωμεν, θέλομεν θερίσει ἐν τῷ δέοντι καιρῷ. Ἄρα λοιπὸν ἐνόσῳ ἔχομεν καιρόν, ἄς ἐργαζώμεθα τὸ καλὸν πρὸς πάντας, μάλιστα δὲ πρὸς τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως.

καθὼς ἐξέλεξεν ἡμᾶς δι᾿ αὐτοῦ πρὸ καταβολῆς κόσμου, διὰ νὰ ἤμεθα ἅγιοι καὶ ἄμωμοι ἐνώπιον αὐτοῦ διὰ τῆς ἀγάπης,

Διὰ τοῦτο καὶ ἐγώ, ἀκούσας τὴν εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν πίστιν σας καὶ τὴν εἰς πάντας τοὺς ἁγίους ἀγάπην, δὲν παύομαι εὐχαριστῶν τὸν Θεὸν ὑπὲρ ὑμῶν, μνημονεύων ὑμᾶς ἐν ταῖς προσευχαῖς μου,

ὁ Θεὸς ὅμως πλούσιος ὤν εἰς ἔλεος, διὰ τὴν πολλήν ἀγάπην αὑτοῦ μὲ τὴν ὁποίαν ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ἐνῷ ἤμεθα νεκροὶ διὰ τὰ ἁμαρτήματα, ἐζωοποίησεν ἡμᾶς μετὰ τοῦ Χριστοῦ· κατὰ χάριν εἶσθε σεσωσμένοι·

Διότι αὐτοῦ ποίημα εἴμεθα, κτισθέντες ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ πρὸς ἔργα καλά, τὰ ὁποῖα προητοίμασεν Θεὸς διὰ νὰ περιπατήσωμεν ἐν αὐτοῖς.

διὰ νὰ κατοικήσῃ Χριστὸς διὰ τῆς πίστεως ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, ὥστε νὰ δυνηθῆτε, ἐρριζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι ἐν ἀγάπῃ, νὰ καταλάβητε μετὰ πάντων τῶν ἁγίων τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος, καὶ νὰ γνωρίσητε τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ τὴν ὑπερβαίνουσαν πᾶσαν γνῶσιν, διὰ νὰ πληρωθῆτε μὲ ὅλον τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ.

Σᾶς παρακαλῶ λοιπὸν ἐγὼ δέσμιος ἐν Κυρίῳ νὰ περιπατήσητε ἀξίως τῆς προσκλήσεως, καθ᾿ ἥν προσεκλήθητε, μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πραότητος, μετὰ μακροθυμίας, ὑποφέροντες ἀλλήλους ἐν ἀγάπῃ, σπουδάζοντες νὰ διατηρῆτε τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος διὰ τοῦ συνδέσμου τῆς εἰρήνης.

Ὁ κλέπτων ἄς μή κλέπτῃ πλέον, μᾶλλον δὲ ἄς κοπιάζῃ ἐργαζόμενος τὸ καλὸν μὲ τὰς χεῖρας αὑτοῦ, διὰ νὰ ἔχῃ νὰ μεταδίδῃ εἰς τὸν χρείαν ἔχοντα. Μηδεὶς λόγος σαπρὸς ἄς μή ἐξέρχηται ἐκ τοῦ στόματός σας, ἀλλ᾿ ὅστις εἶναι καλὸς πρὸς οἰκοδομήν τῆς χρείας, διὰ νὰ δώσῃ χάριν εἰς τοὺς ἀκούοντας. Καὶ μή λυπεῖτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸ ὁποῖον ἐσφραγίσθητε διὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἀπολυτρώσεως. Πᾶσα πικρία καὶ θυμὸς καὶ ὀργή καὶ κραυγή καὶ βλασφημία ἄς ἀφαιρεθῇ ἀπὸ σᾶς μετὰ πάσης κακίας· γίνεσθε δὲ εἰς ἀλλήλους χρηστοί, εὔσπλαγχνοι, συγχωροῦντες ἀλλήλους, καθὼς Θεὸς συνεχώρησεν ἐσᾶς διὰ τοῦ Χριστοῦ.

Γίνεσθε λοιπὸν μιμηταὶ τοῦ Θεοῦ ὡς τέκνα ἀγαπητά, καὶ περιπατεῖτε ἐν ἀγάπῃ, καθὼς καὶ Χριστὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς καὶ παρέδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν προσφορὰν καὶ θυσίαν εἰς τὸν Θεὸν εἰς ὀσμήν εὐωδίας.

ὑποτασσόμενοι εἰς ἀλλήλους ἐν φόβῳ Θεοῦ.

Οἱ ἄνδρες, ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκάς σας, καθὼς καὶ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν ἐκκλησίαν καὶ παρέδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ αὐτῆς,

Οὕτω χρεωστοῦσιν οἱ ἄνδρες νὰ ἀγαπῶσι τὰς ἑαυτῶν γυναῖκας ὡς τὰ ἑαυτῶν σώματα. Ὅστις ἀγαπᾷ τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἑαυτὸν ἀγαπᾷ· διότι οὐδεὶς ἐμίσησέ ποτε τὴν ἑαυτοῦ σάρκα, ἀλλ᾿ ἐκτρέφει καὶ περιθάλπει αὐτήν, καθὼς καὶ Κύριος τὴν ἐκκλησίαν· ἐπειδή μέλη εἴμεθα τοῦ σώματος αὐτοῦ, ἐκ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ καὶ ἐκ τῶν ὀστέων αὐτοῦ.

Διὰ τοῦτο θέλει ἀφήσει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ θέλει προσκολληθῆ εἰς τὴν γυναῖκα αὑτοῦ, καὶ θέλουσιν εἶσθαι οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν. Τὸ μυστήριον τοῦτο εἶναι μέγα, ἐγὼ δὲ λέγω τοῦτο περὶ Χριστοῦ καὶ περὶ τῆς ἐκκλησίας. Πλήν καὶ σεῖς οἱ καθ᾿ ἕνα ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα οὕτως ἄς ἀγαπᾷ ὡς ἑαυτόν, δὲ γυνή ἄς σέβηται τὸν ἄνδρα.

Τὰ τέκνα, ὑπακούετε εἰς τοὺς γονεῖς σας ἐν Κυρίῳ· διότι τοῦτο εἶναι δίκαιον. Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα, ἥτις εἶναι ἐντολή πρώτη μὲ ἐπαγγελίαν, διὰ νὰ γείνῃ εἰς σὲ καλὸν καὶ νὰ ἦσαι μακροχρόνιος ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ οἱ πατέρες, μή παροργίζετε τὰ τέκνα σας, ἀλλ᾿ ἐκτρέφετε αὐτὰ ἐν παιδείᾳ Κυρίου. Οἱ δοῦλοι, ὑπακούετε εἰς τοὺς κατὰ σάρκα κυρίους σας μετὰ φόβου καὶ τρόμου ἐν ἁπλότητι τῆς καρδίας σας ὡς εἰς τὸν Χριστόν,

Εἰρήνη εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ ἀγάπη μετὰ πίστεως ἀπὸ Θεοῦ Πατρὸς καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ χάρις εἴη μετὰ πάντων τῶν ἀγαπώντων τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν καθαρότητι· ἀμήν.

Διότι μάρτυς μου εἶναι Θεός, ὅτι σᾶς ἐπιποθῶ πάντας μὲ σπλάγχνα Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ τοῦτο προσεύχομαι, νὰ περισσεύσῃ ἀγάπη σας ἔτι μᾶλλον καὶ μᾶλλον εἰς ἐπίγνωσιν καὶ εἰς πᾶσαν νόησιν, διὰ νὰ διακρίνητε τὰ διαφέροντα, ὥστε νὰ ἦσθε εἰλικρινεῖς καὶ ἀπρόσκοποι μέχρι τῆς ἡμέρας τοῦ Χριστοῦ,

Ἐὰν λοιπὸν ὑπάρχῃ τις παρηγορία ἐν Χριστῷ τις παραμυθία ἀγάπης, τις κοινωνία Πνεύματος σπλάγχνα τινὰ καὶ οἰκτιρμοί, κάμετε πλήρη τὴν χαρὰν μου, νὰ φρονῆτε τὸ αὐτό, ἔχοντες τὴν αὐτήν ἀγάπην, ὄντες ὁμόψυχοι καὶ ὁμόφρονες, μή πράττοντες μηδὲν ἐξ ἀντιζηλίας κενοδοξίας, ἀλλ᾿ ἐν ταπεινοφροσύνῃ θεωροῦντες ἀλλήλους ὑπερέχοντας ἑαυτῶν. Μή ἀποβλέπετε ἕκαστος τὰ ἑαυτοῦ, ἀλλ᾿ ἕκαστος καὶ τὰ τῶν ἄλλων.

Τὸ αὐτὸ δὲ φρόνημα ἔστω ἐν ὑμῖν, τὸ ὁποῖον ἦτο καὶ ἐν τῷ Χριστῷ Ἰησοῦ, ὅστις ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων, δὲν ἐνόμισεν ἁρπαγήν τὸ νὰ ἦναι ἴσα μὲ τὸν Θεόν, ἀλλ᾿ ἑαυτὸν ἐκένωσε λαβὼν δούλου μορφήν, γενόμενος ὅμοιος μὲ τοὺς ἀνθρώπους, καὶ εὑρεθεὶς κατὰ τὸ σχῆμα ὡς ἄνθρωπος, ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ.

Ὅθεν, ἀδελφοὶ μου ἀγαπητοὶ καὶ ἐπιπόθητοι, χαρὰ καὶ στέφανός μου, οὕτω στέκεσθε ἐν Κυρίῳ, ἀγαπητοί.

Εὐχαριστοῦμεν τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, προσευχόμενοι πάντοτε ὑπὲρ ὑμῶν, ἀκούσαντες τὴν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν πίστιν σας καὶ τὴν εἰς πάντας τοὺς ἁγίους ἀγάπην,

Τώρα χαίρω εἰς τὰ παθήματά μου διὰ σᾶς, καὶ ἀνταναπληρῶ τὰ ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ σαρκὶ μου ὑπὲρ τοῦ σώματος αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐκκλησία,

διὰ νὰ παρηγορηθῶσιν αἱ καρδίαι αὐτῶν, ἑνωθέντων ὁμοῦ ἐν ἀγάπῃ καὶ εἰς πάντα πλοῦτον τῆς πληροφορίας τῆς συνέσεως, ὥστε νὰ γνωρίσωσι τὸ μυστήριον τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς καὶ τοῦ Χριστοῦ,

τώρα ὅμως ἀπορρίψατε καὶ σεῖς ταῦτα πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματός σας· μή ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀφοῦ ἀπεξεδύθητε τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον μετὰ τῶν πράξεων αὐτοῦ καὶ ἐνεδύθητε τὸν νέον, τὸν ἀνακαινιζόμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατὰ τὴν εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν, ὅπου δὲν εἶναι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομή καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσιν εἶναι Χριστός.

Ἐνδύθητε λοιπόν, ὡς ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ ἅγιοι καὶ ἠγαπημένοι, σπλάγχνα οἰκτιρμῶν, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνην, πραότητα, μακροθυμίαν, ὑποφέροντες ἀλλήλους καὶ συγχωροῦντες εἰς ἀλλήλους, ἐὰν τις ἔχῃ παράπονον κατὰ τινος· καθὼς καὶ Χριστὸς συνεχώρησεν εἰς ἐσᾶς, οὕτω καὶ σεῖς· καὶ ἐν πᾶσι τούτοις ἐνδύθητε τὴν ἀγάπην, ἥτις εἶναι σύνδεσμος τῆς τελειότητος. Καὶ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἄς βασιλεύῃ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ προσεκλήθητε εἰς ἕν σῶμα· καὶ γίνεσθε εὐγνώμονες. Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ ἄς κατοικῇ ἐν ὑμῖν πλουσίως μετὰ πάσης σοφίας· διδάσκοντες καὶ νουθετοῦντες ἀλλήλους μὲ ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ᾠδὰς πνευματικάς, ἐν χάριτι ψάλλοντες ἐκ τῆς καρδίας ὑμῶν πρὸς τὸν Κύριον. Καὶ πᾶν, τι ἄν πράττητε ἐν λόγῳ ἐν ἔργῳ, πάντα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ πράττετε, εὐχαριστοῦντες δι᾿ αὐτοῦ τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα.

Αἱ γυναῖκες, ὑποτάσσεσθε εἰς τοὺς ἄνδρας σας, καθὼς πρέπει ἐν Κυρίῳ. Οἱ ἄνδρες, ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκάς σας καὶ μή ἦσθε πικροὶ πρὸς αὐτάς. Τὰ τέκνα, ὑπακούετε εἰς τοὺς γονεῖς κατὰ πάντα· διότι τοῦτο εἶναι εὐάρεστον εἰς τὸν Κύριον. Οἱ πατέρες, μή ἐρεθίζετε τὰ τέκνα σας, διὰ νὰ μή μικροψυχῶσιν.

Οἱ δοῦλοι, ὑπακούετε κατὰ πάντα εἰς τοὺς κατὰ σάρκα κυρίους σας, οὐχὶ μὲ ὀφθαλμοδουλείας ὡς ἀνθρωπάρεσκοι, ἀλλὰ μὲ ἁπλότητα καρδίας, φοβούμενοι τὸν Θεόν. Καὶ πᾶν, τι ἄν πράττητε, ἐκ ψυχῆς ἐργάζεσθε, ὡς εἰς τὸν Κύριον καὶ οὐχὶ εἰς ἀνθρώπους,

Περιπατεῖτε ἐν φρονήσει πρὸς τοὺς ἔξω, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν. Ὁ λόγος σας ἄς ἦναι πάντοτε μὲ χάριν, ἠρτυμένος μὲ ἅλας, διὰ νὰ ἐξεύρητε πῶς πρέπει νὰ ἀποκρίνησθε πρὸς ἕνα ἕκαστον.

ἐσᾶς δὲ Κύριος νὰ αὐξήσῃ καὶ νὰ περισσεύσῃ εἰς τὴν ἀγάπην πρὸς ἀλλήλους καὶ πρὸς πάντας, καθὼς καὶ ἡμεῖς περισσεύομεν πρὸς ἐσᾶς, διὰ νὰ στηρίξῃ τὰς καρδίας σας ἀμέμπτους εἰς τὴν ἁγιωσύνην ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς ἡμῶν ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ πάντων τῶν ἁγίων αὐτοῦ.

Περὶ δὲ τῆς φιλαδελφίας δὲν ἔχετε χρείαν νὰ σᾶς γράφω· διότι σεῖς αὐτοὶ εἶσθε θεοδίδακτοι εἰς τὸ νὰ ἀγαπᾶτε ἀλλήλους· ἐπειδή καὶ πράττετε αὐτὸ εἰς πάντας τοὺς ἀδελφοὺς τοὺς καθ᾿ ὅλην τὴν Μακεδονίαν. Σᾶς παρακαλοῦμεν δέ, ἀδελφοί, νὰ περισσεύητε κατὰ τοῦτο ἐπὶ τὸ μᾶλλον

Διὰ τοῦτο παρηγορεῖτε ἀλλήλους καὶ οἰκοδομεῖτε εἷς τὸν ἄλλον, καθὼς καὶ κάμνετε. Σᾶς παρακαλοῦμεν δέ, ἀδελφοί, νὰ γνωρίζητε τοὺς ὅσοι κοπιάζουσι μεταξὺ σας καὶ εἶναι προεστῶτές σας ἐν Κυρίῳ καὶ σᾶς νουθετοῦσι, καὶ νὰ τιμᾶτε αὐτοὺς ἐν ἀγάπῃ ὑπερεκπερισσοῦ διὰ τὸ ἔργον αὐτῶν. Εἰρηνεύετε μεταξὺ σας. Σᾶς παρακαλοῦμεν δέ, ἀδελφοί, νουθετεῖτε τοὺς ἀτάκτους, παρηγορεῖτε τοὺς ὀλιγοψύχους, περιθάλπετε τοὺς ἀσθενεῖς, μακροθυμεῖτε πρὸς πάντας. Προσέχετε μή ἀποδίδῃ τις εἴς τινα κακὸν ἀντί κακοῦ, ἀλλὰ ζητεῖτε πάντοτε τὸ ἀγαθὸν καὶ εἰς ἀλλήλους καὶ εἰς πάντας.

Ὀφείλομεν νὰ εὐχαριστῶμεν πάντοτε τὸν Θεὸν διὰ σᾶς, ἀδελφοί, καθὼς εἶναι ἄξιον, διότι ὑπεραυξάνει πίστις σας καὶ πλεονάζει ἀγάπη ἑνὸς ἑκάστου πάντων ὑμῶν εἰς ἀλλήλους, ὥστε ἡμεῖς αὐτοὶ καυχώμεθα διὰ σᾶς ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν ὑπομονήν σας καὶ πίστιν ἐν πᾶσι τοῖς διωγμοῖς ὑμῶν καὶ ταῖς θλίψεσι, τὰς ὁποίας ὑποφέρετε, τὸ ὁποῖον εἶναι ἔνδειξις τῆς δικαίας κρίσεως τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ ἀξιωθῆτε τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὑπὲρ τῆς ὁποίας καὶ πάσχετε,

Ὁ δὲ Κύριος εἴθε νὰ κατευθύνῃ τὰς καρδίας σας εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὴν προσδοκίαν τοῦ Χριστοῦ.

τὸ δὲ τέλος τῆς παραγγελίας εἶναι ἀγάπη ἐκ καθαρᾶς καρδίας καὶ συνειδήσεως ἀγαθῆς καὶ πίστεως ἀνυποκρίτου,

ἀλλ᾿ ὑπερεπερίσσευσεν χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν μετὰ πίστεως καὶ ἀγάπης τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

Μηδεὶς ἄς μή καταφρονῇ τὴν νεότητά σου, ἀλλὰ γίνου τύπος τῶν πιστῶν εἰς λόγον, εἰς συναναστροφήν, εἰς ἀγάπην, εἰς πνεῦμα, εἰς πίστιν, εἰς καθαρότητα.

Ἀλλ᾿ ἐὰν τις δὲν προνοῇ περὶ τῶν ἑαυτοῦ καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων, ἠρνήθη τὴν πίστιν καὶ εἶναι ἀπίστου χειρότερος.

Σὺ ὅμως, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ταῦτα φεῦγε· ζήτει δὲ δικαιοσύνην, εὐσέβειαν, πίστιν, ἀγάπην, ὑπομονήν, πραότητα.

Εὐχαριστῶ τὸν Θεόν, τὸν ὁποῖον λατρεύω ἀπὸ προγόνων μετὰ καθαρᾶς συνειδήσεως, ὅτι ἀδιαλείπτως σὲ ἐνθυμοῦμαι ἐν ταῖς δεήσεσί μου νύκτα καὶ ἡμέραν, ἐπιποθῶν νὰ σὲ ἴδω, ἐνθυμούμενος τὰ δάκρυά σου, διὰ νὰ ἐμπλησθῶ χαρᾶς,

διότι δὲν ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ. Μή αἰσχυνθῇς λοιπὸν τὴν μαρτυρίαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν μηδὲ ἐμὲ τὸν δέσμιον αὐτοῦ, ἀλλὰ συγκακοπάθησον μετὰ τοῦ εὐαγγελίου μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ,

ὁ δὲ δοῦλος τοῦ Κυρίου δὲν πρέπει νὰ μάχηται, ἀλλὰ νὰ ἦναι πρᾶος πρὸς πάντας, διδακτικός, ἀνεξίκακος, διδάσκων μετὰ πραότητος τοὺς ἀντιφρονοῦντας, μήποτε δώσῃ εἰς αὐτοὺς Θεὸς μετάνοιαν, ὥστε νὰ γνωρίσωσι τὴν ἀλήθειαν,

διότι θέλουσιν εἶσθαι οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, ἀπειθεῖς εἰς τοὺς γονεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, ἄσπλαγχνοι, ἀδιάλλακτοι, συκοφάνται, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον παρὰ φιλόθεοι, ἔχοντες μὲν μορφήν εὐσεβείας, ἠρνημένοι δὲ τὴν δύναμιν αὐτῆς. Καὶ τούτους φεῦγε.

Σὺ ὅμως παρηκολούθησας τὴν διδασκαλίαν μου, τὴν διαγωγήν, τὴν πρόθεσιν, τὴν πίστιν, τὴν μακροθυμίαν, τὴν ἀγάπην, τὴν ὑπομονήν,

Σὺ ὅμως λάλει ὅσα πρέπουσιν εἰς τὴν ὑγιαίνουσαν διδασκαλίαν. Οἱ γέροντες νὰ ἦναι ἄγρυπνοι, σεμνοί, σώφρονες, ὑγιαίνοντες ἐν τῇ πίστει, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ὑπομονῇ. Αἱ γραῖαι ὡσαύτως νὰ ἔχωσι τρόπον ἱεροπρεπῆ, μή κατάλαλοι, μή δεδουλωμέναι εἰς πολλήν οἰνοποσίαν, νὰ ἦναι διδάσκαλοι τῶν καλῶν, διὰ νὰ νουθετῶσι τὰς νέας νὰ ἦναι φίλανδροι, φιλότεκνοι, σώφρονες, καθαραί, οἰκοφύλακες, ἀγαθαί, εὐπειθεῖς εἰς τοὺς ἰδίους αὑτῶν ἄνδρας, διὰ νὰ μή βλασφημῆται λόγος τοῦ Θεοῦ. Τοὺς νεωτέρους ὡσαύτως νουθέτει νὰ σωφρονῶσι, δεικνύων κατὰ πάντα σεαυτὸν τύπον τῶν καλῶν ἔργων, φυλάττων ἐν τῇ διδασκαλίᾳ ἀδιαφθορίαν, σεμνότητα, λόγον ὑγιῆ καὶ ἀκατάκριτον, διὰ νὰ ἐντραπῇ ἐναντίος, μή ἔχων νὰ λέγῃ διὰ σᾶς μηδὲν κακόν.

Ὑπενθύμιζε αὐτοὺς νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τὰς ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας, νὰ πειθαρχῶσι, νὰ ἦναι ἕτοιμοι εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν, νὰ μή βλασφημῶσι μηδένα, νὰ ἦναι ἄμαχοι, συμβιβαστικοί, νὰ δεικνύωσι πρὸς πάντας ἀνθρώπους πᾶσαν πραότητα. Διότι ἤμεθά ποτε καὶ ἡμεῖς ἀνόητοι, ἀπειθεῖς, πλανώμενοι, δουλεύοντες εἰς διαφόρους ἐπιθυμίας καὶ ἠδονάς, ζῶντες ἐν κακίᾳ καὶ φθόνῳ, μισητοὶ καὶ μισοῦντες ἀλλήλους. Ἀλλ᾿ ὅτε ἐφανερώθη χρηστότης καὶ φιλανθρωπία τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ, οὐχὶ ἐξ ἔργων δικαιοσύνης τὰ ὁποῖα ἐπράξαμεν ἡμεῖς, ἀλλὰ κατὰ τὸ ἔλεος αὑτοῦ ἔσωσεν ἡμᾶς διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας καὶ ἀνακαινίσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,

Εὐχαριστῶ τὸν Θεὸν μου καὶ μνημονεύω σε πάντοτε ἐν ταῖς προσευχαῖς μου, ἀκούων τὴν ἀγάπην σου καὶ τὴν πίστιν, τὴν ὁποίαν ἔχεις πρὸς τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ εἰς πάντας τοὺς ἁγίους,

Διότι χαρὰν πολλήν ἔχομεν καὶ παρηγορίαν διὰ τὴν ἀγάπην σου, ἐπειδή τὰ σπλάγχνα τῶν ἁγίων ἀνεπαύθησαν διὰ σοῦ, ἀδελφέ. Ὅθεν, ἄν καὶ ἔχω ἐν Χριστῷ πολλήν παρρησίαν νὰ ἐπιτάττω εἰς σὲ τὸ πρέπον, ὅμως διὰ τὴν ἀγάπην μᾶλλον σὲ παρακαλῶ, τοιοῦτος ὤν ὡς Παῦλος γέρων, τώρα δὲ καὶ δέσμιος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ,

Διότι δὲν εἶναι ἄδικος Θεός, ὥστε νὰ λησμονήσῃ τὸ ἔργον σας καὶ τὸν κόπον τῆς ἀγάπης, τὴν ὁποίαν ἐδείξατε εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ὑπηρετήσαντες τοὺς ἁγίους καὶ ὑπηρετοῦντες.

διότι θέλω εἶσθαι ἵλεως εἰς τὰς ἀδικίας αὐτῶν, καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν καὶ τὰς ἀνομίας αὐτῶν δὲν θέλω ἐνθυμεῖσθαι πλέον.

καὶ ἄς φροντίζωμεν περὶ ἀλλήλων, παρακινοῦντες εἰς ἀγάπην καὶ καλὰ ἔργα, μή ἀφίνοντες τὸ νὰ συνερχώμεθα ὁμοῦ, καθὼς εἶναι συνήθεια εἴς τινας, ἀλλὰ προτρέποντες ἀλλήλους, καὶ τοσούτῳ μᾶλλον, ὅσον βλέπετε πλησιάζουσαν τὴν ἡμέραν.

Διότι ὅντινα ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει καὶ μαστιγόνει πάντα υἱόν, τὸν ὁποῖον παραδέχεται. Ἐὰν ὑπομένητε τὴν παιδείαν, Θεὸς φέρεται πρὸς ἐσᾶς ὡς πρὸς υἱούς· διότι τίς υἱὸς εἶναι, τὸν ὁποῖον δὲν παιδεύει πατήρ; Ἐὰν ὅμως ἦσθε χωρὶς παιδείαν, τῆς ὁποίας ἔγειναν μέτοχοι πάντες, ἄρα εἶσθε νόθοι καὶ οὐχὶ υἱοί, ἔπειτα τοὺς μὲν κατὰ σάρκα πατέρας ἡμῶν εἴχομεν παιδευτὰς καὶ ἐσεβόμεθα αὐτούς· δὲν θέλομεν ὑποταχθῆ πολλῷ μᾶλλον εἰς τὸν Πατέρα τῶν πνευμάτων καὶ ζήσει;

Ἡ φιλαδελφία ἄς μένῃ. τὴν φιλοξενίαν μή λησμονεῖτε· ἐπειδή διὰ ταύτης τινὲς ἐφιλοξένησαν ἀγγέλους μή γνωρίζοντες. Ἐνθυμεῖσθε τοὺς δεσμίους ὡς συνδέσμιοι, τοὺς ταλαιπωρουμένους ὡς ὄντες καὶ σεῖς ἐν σώματι.

τὴν δὲ ἀγαθοποιΐαν καὶ τὸ μεταδοτικὸν μή λησμονεῖτε, διότι εἰς τοιαύτας θυσίας εὐαρεστεῖται Θεός.

Ἄς καυχᾶται δὲ ἀδελφὸς ταπεινὸς εἰς τὸ ὕψος αὑτοῦ,

Λοιπόν, ἀδελφοὶ μου ἀγαπητοί, ἄς εἶναι πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ νὰ ἀκούῃ, βραδὺς εἰς τὸ νὰ λαλῇ, βραδὺς εἰς ὀργήν· διότι ὀργή τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἐργάζεται τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ. Διὰ τοῦτο ἀπορρίψαντες πᾶσαν ῥυπαρίαν καὶ περισσείαν κακίας δέχθητε μετὰ πραότητος τὸν ἐμφυτευθέντα λόγον τὸν δυνάμενον νὰ σώσῃ τὰς ψυχὰς σας.

Ἐὰν τις μεταξὺ σας νομίζῃ ὅτι εἶναι θρῆσκος, καὶ δὲν χαλινόνῃ τὴν γλῶσσαν αὑτοῦ ἀλλ᾿ ἀπατᾷ τὴν καρδίαν αὑτοῦ, τούτου θρησκεία εἶναι ματαία.

Διότι ἐὰν εἰσέλθῃ εἰς τὴν συναγωγήν σας ἄνθρωπος ἔχων χρυσοῦν δακτυλίδιον μὲ λαμπρὸν ἔνδυμα, εἰσέλθῃ δὲ καὶ πτωχὸς μὲ ῥυπαρὸν ἔνδυμα, καὶ ἐπιβλέψητε εἰς τὸν φοροῦντα τὸ ἔνδυμα τὸ λαμπρὸν καὶ εἴπητε πρὸς αὐτόν, Σὺ κάθου ἐδὼ καλῶς, καὶ πρὸς τὸν πτωχὸν εἴπητε, Σὺ στέκε ἐκεῖ· κάθου ἐδὼ ὑπὸ τὸ ὑποπόδιόν μου, δὲν ἐκάμετε ἄρα διάκρισιν ἐν ἑαυτοῖς καὶ ἐγείνετε κριταὶ πονηρὰ διαλογιζόμενοι; Ἀκούσατε, ἀδελφοὶ μου ἀγαπητοί, δὲν ἐξέλεξεν Θεὸς τοὺς πτωχοὺς τοῦ κόσμου τούτου πλουσίους ἐν πίστει καὶ κληρονόμους τῆς βασιλείας, τὴν ὁποίαν ὑπεσχέθη πρὸς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτόν; Σεῖς ὅμως ἠτιμάσατε τὸν πτωχόν. Δὲν σᾶς καταδυναστεύουσιν οἱ πλούσιοι καὶ αὐτοὶ σᾶς σύρουσιν εἰς κριτήρια;

Ἐὰν μὲν ἐκτελῆτε τὸν νόμον τὸν βασιλικὸν κατὰ τὴν γραφήν, Θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν, καλῶς ποιεῖτε· ἐὰν ὅμως προσωποληπτῆτε, κάμνετε ἁμαρτίαν καὶ ἐλέγχεσθε ὑπὸ τοῦ νόμου ὡς παραβάται.

διότι κρίσις θέλει εἶσθαι ἀνίλεως εἰς τὸν ὅστις δὲν ἔκαμεν ἔλεος· καὶ τὸ ἔλεος καυχᾶται κατὰ τῆς κρίσεως.

Ἐὰν δὲ ἀδελφὸς ἀδελφή γυμνοὶ ὑπάρχωσι καὶ στερῶνται τῆς καθημερινῆς τροφῆς, καὶ εἴπῃ τις ἐξ ὑμῶν πρὸς αὐτούς, Ὑπάγετε ἐν εἰρήνῃ, θερμαίνεσθε καὶ χορτάζεσθε, καὶ δὲν δώσητε εἰς αὐτοὺς τὰ ἀναγκαῖα τοῦ σώματος, τί τὸ ὄφελος; Οὔτω καὶ πίστις, ἐὰν δὲν ἔχῃ ἔργα, νεκρὰ εἶναι καθ᾿ ἑαυτήν.

Οὕτω καὶ γλῶσσα εἶναι μικρὸν μέλος, ὅμως μεγαλαυχεῖ. Ἰδού, ὀλίγον πῦρ πόσον μεγάλην ὕλην ἀνάπτει· καὶ γλῶσσα πῦρ εἶναι, κόσμος τῆς ἀδικίας. Οὕτω μεταξὺ τῶν μελῶν ἡμῶν γλῶσσα εἶναι μολύνουσα ὅλον τὸ σῶμα καὶ φλογίζουσα τὸν τροχὸν τοῦ βίου καὶ φλογιζομένη ὑπὸ τῆς γεέννης.

Τίς εἶναι μεταξὺ σας σοφὸς καὶ ἐπιστήμων; ἄς δείξῃ ἐκ τῆς καλῆς διαγωγῆς τὰ ἔργα ἑαυτοῦ ἐν πραότητι σοφίας. Ἐὰν ὅμως ἔχητε ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν φθόνον πικρὸν καὶ φιλονεικίαν, μή κατακαυχᾶσθε καὶ ψεύδεσθε κατὰ τῆς ἀληθείας.

Διότι ὅπου εἶναι φθόνος καὶ φιλονεικία, ἐκεῖ ἀκαταστασία καὶ πᾶν ἀχρεῖον πρᾶγμα. Ἡ ἄνωθεν ὅμως σοφία πρῶτον μὲν εἶναι καθαρά, ἔπειτα εἰρηνική, ἐπιεικής, εὐπειθής, πλήρης ἐλέους καὶ καλῶν καρπῶν, ἀμερόληπτος καὶ ἀνυπόκριτος. Καὶ καρπὸς τῆς δικαιοσύνης σπείρεται ἐν εἰρήνῃ ὑπὸ τῶν εἰρηνοποιῶν.

Πόθεν προέρχονται πόλεμοι καὶ μάχαι μεταξὺ σας; οὐχὶ ἐντεῦθεν, ἐκ τῶν ἠδονῶν σας, αἵτινες στρατεύονται ἐντὸς τῶν μελῶν σας; Ἐπιθυμεῖτε καὶ δὲν ἔχετε· φονεύετε καὶ φθονεῖτε, καὶ δὲν δύνασθε νὰ ἐπιτύχητε· μάχεσθε καὶ πολεμεῖτε· ἀλλὰ δὲν ἔχετε, ἐπειδή δὲν ζητεῖτε· ζητεῖτε καὶ δὲν λαμβάνετε, διότι κακῶς ζητεῖτε, διὰ νὰ δαπανήσητε εἰς τὰς ἠδονὰς σας.

Ἀλλὰ μεγαλητέραν χάριν δίδει Θεός· ὅθεν λέγει· Θεὸς εἰς τοὺς ὑπερηφάνους ἀντιτάσσεται, εἰς δὲ τοὺς ταπεινοὺς δίδει χάριν. Ὑποτάχθητε λοιπὸν εἰς τὸν Θεόν. Ἀντιστάθητε εἰς τὸν διάβολον, καὶ θέλει φύγει ἀπὸ σᾶς· πλησιάσατε εἰς τὸν Θεόν, καὶ θέλει πλησιάσει εἰς ἐσᾶς. Καθαρίσατε τὰς χεῖράς σας, ἁμαρτωλοί, καὶ ἁγνίσατε τὰς καρδίας, δίγνωμοι. Κακοπαθήσατε καὶ πενθήσατε καὶ κλαύσατε· γέλως σας ἄς μεταστραφῇ εἰς πένθος καὶ χαρὰ εἰς κατήφειαν. Ταπεινώθητε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ θέλει σᾶς ὑψώσει. Μή καταλαλεῖτε ἀλλήλους, ἀδελφοί. Ὅστις καταλαλεῖ ἀδελφὸν καὶ κρίνει τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, καταλαλεῖ τὸν νόμον καὶ κρίνει τὸν νόμον καὶ ἐὰν κρίνῃς τὸν νόμον, δὲν εἶσαι ἐκτελεστής τοῦ νόμου, ἀλλὰ κριτής.

Εἰς τὸν ὅστις λοιπὸν ἐξεύρει νὰ κάμνῃ τὸ καλὸν καὶ δὲν κάμνει, εἰς αὐτὸν εἶναι ἁμαρτία.

μακροθυμήσατε καὶ σεῖς, στηρίξατε τὰς καρδίας σας, διότι παρουσία τοῦ Κυρίου ἐπλησίασε. Μή στενάζετε κατ᾿ ἀλλήλων, ἀδελφοί, διὰ νὰ μή κατακριθῆτε· ἰδού, κριτής ἵσταται ἔμπροσθεν τῶν θυρῶν. Λάβετε, ἀδελφοὶ μου, παράδειγμα τῆς κακοπαθείας καὶ τῆς μακροθυμίας τοὺς προφήτας, οἵτινες ἐλάλησαν ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου.

Ἐξομολογεῖσθε εἰς ἀλλήλους τὰ πταίσματά σας καὶ εὔχεσθε ὑπὲρ ἀλλήλων, διὰ νὰ ἰατρευθῆτε· πολὺ ἰσχύει δέησις τοῦ δικαίου ἐνθέρμως γενομένη.

Καθαρίσαντες λοιπὸν τὰς ψυχὰς σας μὲ τὴν ὑπακοήν τῆς ἀληθείας διὰ τοῦ Πνεύματος πρὸς φιλαδελφίαν ἀνυπόκριτον, ἀγαπήσατε ἐνθέρμως ἀλλήλους ἐκ καθαρᾶς καρδίας,

Ἀπορρίψαντες λοιπὸν πᾶσαν κακίαν καὶ πάντα δόλον καὶ ὑποκρίσεις καὶ φθόνους καὶ πάσας καταλαλιάς, ἐπιποθήσατε ὡς νεογέννητα βρέφη τὸ λογικὸν ἄδολον γάλα, διὰ νὰ αὐξηθῆτε δι᾿ αὐτοῦ,

Πάντας τιμήσατε, τὴν ἀδελφότητα ἀγαπᾶτε, τὸν Θεὸν φοβεῖσθε, τὸν βασιλέα τιμᾶτε. Οἱ οἰκέται ὑποτάσσεσθε ἐν παντὶ φόβῳ εἰς τοὺς κυρίους σας, οὐ μόνον εἰς τοὺς ἀγαθοὺς καὶ ἐπιεικεῖς, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς διεστραμμένους.

Διότι εἰς τοῦτο προσεκλήθητε, ἐπειδή καὶ Χριστὸς ἔπαθεν ὑπὲρ ὑμῶν, ἀφίνων παράδειγμα εἰς ὑμᾶς διὰ νὰ ἀκολουθήσητε τὰ ἴχνη αὐτοῦ· ὅστις ἁμαρτίαν δὲν ἔκαμεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ. Ὅστις λοιδορούμενος δὲν ἀντελοιδόρει, πάσχων δὲν ἠπείλει, ἀλλὰ παρέδιδεν ἑαυτὸν εἰς τὸν κρίνοντα δικαίως·

Τελευταῖον δέ, γίνεσθε πάντες ὁμόφρονες, συμπαθεῖς, φιλάδελφοι, εὔσπλαγχνοι, φιλόφρονες, μή ἀποδίδοντες κακὸν ἀντὶ κακοῦ λοιδορίαν ἀντὶ λοιδορίας, ἀλλὰ τὸ ἐναντίον εὐλογοῦντες, ἐπειδή ἐξεύρετε ὅτι εἰς τοῦτο προσεκλήθητε, διὰ νὰ κληρονομήσητε εὐλογίαν.

πρὸ πάντων δὲ ἔχετε ἔνθερμον τὴν εἰς ἀλλήλους ἀγάπην, διότι ἀγάπη θέλει καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν· γίνεσθε φιλόξενοι εἰς ἀλλήλους χωρὶς γογγυσμῶν· ἕκαστος κατὰ τὸ χάρισμα, τὸ ὁποῖον ἔλαβεν, ὑπηρετεῖτε κατὰ τοῦτο εἰς ἀλλήλους ὡς καλοὶ οἰκονόμοι τῆς πολυειδοῦς χάριτος τοῦ Θεοῦ·

Ὁμοίως οἱ νεώτεροι ὑποτάχθητε εἰς τοὺς πρεσβυτέρους. Πάντες δὲ ὑποτασσόμενοι εἰς ἀλλήλους ἐνδύθητε τὴν ταπεινοφροσύνην· διότι Θεὸς ἀντιτάσσεται εἰς τοὺς ὑπερηφάνους, εἰς δὲ τοὺς ταπεινοὺς δίδει χάριν. Ταπεινώθητε λοιπὸν ὑπὸ τὴν κραταιὰν χεῖρα τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ σᾶς ὑψώσῃ ἐν καιρῷ, καὶ πᾶσαν τὴν μέριμναν ὑμῶν ῥίψατε ἐπ᾿ αὐτόν, διότι αὐτὸς φροντίζει περὶ ὑμῶν.

Ἀσπάσθητε ἀλλήλους ἐν φιλήματι ἀγάπης. Εἰρήνη εἰς πάντας ὑμᾶς τοὺς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· ἀμήν.

Καὶ δι᾿ αὐτὸ δὲ τοῦτο καταβαλόντες πᾶσαν σπουδήν, προσθέσατε εἰς τὴν πίστιν σας τὴν ἀρετήν, εἰς δὲ τὴν ἀρετήν τὴν γνῶσιν, εἰς δὲ τὴν γνῶσιν τὴν ἐγκράτειαν, εἰς δὲ τὴν ἐγκράτειαν τὴν ὑπομονήν, εἰς δὲ τὴν ὑπομονήν τὴν εὐσέβειαν, εἰς δὲ τὴν εὐσέβειαν τὴν φιλαδελφίαν, εἰς δὲ τὴν φιλαδελφίαν τὴν ἀγάπην.

ὅστις ὅμως φυλάττῃ τὸν λόγον αὐτοῦ, ἀληθῶς ἐν τούτῳ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι τετελειωμένη. Ἐν τούτῳ γνωρίζομεν ὅτι εἴμεθα ἐν αὐτῷ.

Ὅστις λέγει ὅτι εἶναι ἐν τῷ φωτὶ καὶ μισεῖ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, ἐν τῷ σκότει εἶναι ἕως τώρα. Ὅστις ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ ἐν τῷ φωτὶ μένει, καὶ σκάνδαλον ἐν αὐτῷ δὲν εἶναι· ὅστις ὅμως μισεῖ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ ἐν τῷ σκότει εἶναι καὶ ἐν τῷ σκότει περιπατεῖ καὶ δὲν ἐξεύρει ποῦ ὑπάγει, διότι τὸ σκότος ἐτύφλωσε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ.

Μή ἀγαπᾶτε τὸν κόσμον μηδὲ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ. Ἐὰν τις ἀγαπᾷ τὸν κόσμον, ἀγάπη τοῦ Πατρὸς δὲν εἶναι ἐν αὐτῷ·

Ἴδετε ὁποίαν ἀγάπην ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς Πατήρ, ὥστε νὰ ὀνομασθῶμεν τέκνα Θεοῦ. Διὰ τοῦτο κόσμος δὲν γνωρίζει ἡμᾶς, διότι δὲν ἐγνώρισεν αὐτόν.

Διότι αὕτη εἶναι παραγγελία, τὴν ὁποίαν ἠκούσατε ἀπ᾿ ἀρχῆς, νὰ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους·

Ἡμεῖς ἐξεύρομεν ὅτι μετέβημεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, διότι ἀγαπῶμεν τοὺς ἀδελφούς· ὅστις δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφὸν μένει ἐν τῷ θανάτῳ. Πᾶς ὅστις μισεῖ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ εἶναι ἀνθρωποκτόνος· καὶ ἐξεύρετε ὅτι πᾶς ἀνθρωποκτόνος δὲν ἔχει ζωήν αἰώνιον μένουσαν ἐν ἑαυτῷ. Ἐκ τούτου γνωρίζομεν τὴν ἀγάπην, ὅτι ἐκεῖνος ὑπὲρ ἡμῶν τὴν ψυχήν αὑτοῦ ἔβαλε· καὶ ἡμεῖς χρεωστοῦμεν ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν νὰ βάλλωμεν τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ὅστις ὅμως ἔχῃ τὸν βίον τοῦ κόσμου καὶ θεωρῇ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ ὅτι ἔχει χρείαν καὶ κλείσῃ τὰ σπλάγχνα αὑτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ, πῶς ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μένει ἐν αὐτῷ; Τεκνία μου, μή ἀγαπῶμεν μὲ λόγον μηδὲ μὲ γλῶσσαν, ἀλλὰ μὲ ἔργον καὶ ἀλήθειαν.

Καὶ αὕτη εἶναι ἐντολή αὐτοῦ, τὸ νὰ πιστεύσωμεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους καθὼς ἔδωκεν ἐντολήν εἰς ἡμᾶς.

Ἀγαπητοί, ἄς ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, διότι ἀγάπη εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ, καὶ πᾶς ὅστις ἀγαπᾷ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐγεννήθη καὶ γνωρίζει τὸν Θεόν. Ὅστις δὲν ἀγαπᾷ δὲν ἐγνώρισε τὸν Θεόν, διότι Θεὸς εἶναι ἀγάπη. Ἐν τούτῳ ἐφανερώθη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς ἡμᾶς, ὅτι τὸν Υἱὸν αὑτοῦ τὸν μονογενῆ ἀπέστειλεν Θεὸς εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ ζήσωμεν δι᾿ αὐτοῦ. Ἐν τούτῳ εἶναι ἀγάπη, οὐχὶ ὅτι ἡμεῖς ἠγαπήσαμεν τὸν Θεόν, ἀλλ᾿ ὅτι αὐτὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς καὶ ἀπέστειλε τὸν Υἱὸν αὑτοῦ ἱλασμὸν περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν. Ἀγαπητοὶ ἐπειδή οὕτως ἠγάπησεν ἡμᾶς Θεὸς καὶ ἡμεῖς χρεωστοῦμεν νὰ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους. Τὸν Θεὸν οὐδεὶς εἶδε πώποτε· ἐὰν ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, Θεὸς μένει ἐν ἡμῖν, καὶ ἀγάπη αὐτοῦ εἶναι τετελειωμένη ἐν ἡμῖν.

Καὶ ἡμεῖς ἐγνωρίσαμεν καὶ ἐπιστεύσαμεν τὴν ἀγάπην τὴν ὁποίαν ἔχει Θεὸς πρὸς ἡμᾶς. Θεὸς εἶναι ἀγάπη, καὶ ὅστις μένει ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ Θεὸς ἐν αὐτῷ. Ἐν τούτῳ εἶναι τετελειωμένη ἀγάπη μεθ᾿ ἡμῶν, διὰ νὰ ἔχωμεν παρρησίαν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως, διότι καθὼς ἐκεῖνος εἶναι, οὕτω καὶ ἡμεῖς εἴμεθα ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ. Φόβος δὲν εἶναι ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ᾿ τελεία ἀγάπη ἔξω διώκει τὸν φόβον, διότι φόβος ἔχει κόλασιν· καὶ φοβούμενος δὲν εἶναι τετελειωμένος ἐν τῇ ἀγάπῃ. Ἡμεῖς ἀγαπῶμεν αὐτόν, διότι αὐτὸς πρῶτος ἠγάπησεν ἡμᾶς. Ἐὰν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν, καὶ μισῇ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, ψεύστης εἶναι· διότι ὅστις δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, τὸν ὁποῖον εἶδε, τὸν Θεόν, τὸν ὁποῖον δὲν εἶδε πῶς δύναται νὰ ἀγαπᾷ; Καὶ ταύτην τὴν ἐντολήν ἔχομεν ἀπ᾿ αὐτοῦ, ὅστις ἀγαπᾷ τὸν Θεόν, νὰ ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ.

Πᾶς ὅστις πιστεύει ὅτι Ἰησοῦς εἶναι Χριστός, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐγεννήθη, καὶ πᾶς ὅστις ἀγαπᾷ τὸν γεννήσαντα ἀγαπᾷ καὶ τὸν γεννηθέντα ἐξ αὐτοῦ. Ἐκ τούτου γνωρίζομεν ὅτι ἀγαπῶμεν τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ, ὅταν τὸν Θεὸν ἀγαπῶμεν καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φυλάττωμεν. Διότι αὕτη εἶναι ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τὸ νὰ φυλάττωμεν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ· καὶ αἱ ἐντολαὶ αὐτοῦ βαρεῖαι δὲν εἶναι.

εἴη μεθ᾿ ὑμῶν χάρις, ἔλεος, εἰρήνη παρὰ Θεοῦ Πατρὸς καὶ παρὰ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Πατρός, ἐν ἀληθείᾳ καὶ ἀγάπῃ.

Καὶ τώρα σὲ παρακαλῶ, κυρία, οὐχὶ ὡς γράφων πρὸς σὲ ἐντολήν νέαν, ἀλλ᾿ ἐκείνην τὴν ὁποίαν εἴχομεν ἀπ᾿ ἀρχῆς, νὰ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους. Καὶ αὕτη εἶναι ἀγάπη, νὰ περιπατῶμεν κατὰ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ. Αὕτη εἶναι ἐντολή, καθὼς ἠκούσατε ἀπ᾿ ἀρχῆς, νὰ περιπατῆτε εἰς αὐτήν.

φυλάξατε ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ, προσμένοντες τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς ζωήν αἰώνιον. Καὶ ἄλλους μὲν ἐλεεῖτε, κάμνοντες διάκρισιν, ἄλλους δὲ σώζετε μετὰ φόβου, ἁρπάζοντες αὐτοὺς ἐκ τοῦ πυρός, μισοῦντες καὶ τὸν χιτῶνα τὸν μεμολυσμένον ἀπὸ τῆς σαρκός.

καὶ ἀπὸ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅστις εἶναι μάρτυς πιστός, πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ἄρχων τῶν βασιλέων τῆς γῆς. Εἰς τὸν ἀγαπήσαντα ἡμᾶς καὶ λούσαντα ἡμᾶς ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν μὲ τὸ αἷμα αὑτοῦ,

Πλήν ἔχω τι κατὰ σοῦ, διότι τὴν ἀγάπην σου τὴν πρώτην ἀφῆκας.

Ἐξεύρω τὰ ἔργα σου καὶ τὴν ἀγάπην καὶ τὴν διακονίαν καὶ τὴν πίστιν καὶ τὴν ὑπομονήν σου καὶ τὰ ἔργα σου καὶ τὰ ἔσχατα, ὅτι εἶναι πλειότερα τῶν πρώτων.

Ἐγὼ ὅσους ἀγαπῶ, ἐλέγχω καὶ παιδεύω· γενοῦ λοιπὸν ζηλωτής καὶ μετανόησον.

Δὲν θέλουσι πεινάσει πλέον οὐδὲ θέλουσι διψήσει πλέον, οὐδὲ θέλει πέσει ἐπ᾿ αὐτοὺς ἥλιος οὐδὲ κανὲν καῦμα, διότι τὸ Ἀρνίον τὸ ἀναμέσον τοῦ θρόνου θέλει ποιμάνει αὐτοὺς καὶ ὁδηγήσει αὐτοὺς εἰς ζῶσας πηγὰς ὑδάτων, καὶ θέλει ἐξαλείψει Θεὸς πᾶν δάκρυον ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν.

Καὶ ἐγὼ Ἰωάννης εἶδον τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν, τὴν νέαν Ἱερουσαλήμ καταβαίνουσαν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἡτοιμασμένην ὡς νύμφην κεκοσμημένην διὰ τὸν ἄνδρα αὑτῆς.

καὶ θέλει ἐξαλείψει Θεὸς πᾶν δάκρυον ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν, καὶ θάνατος δὲν θέλει ὑπάρχει πλέον, οὔτε πένθος οὔτε κραυγή οὔτε πόνος δὲν θέλουσιν ὑπάρχει πλέον· διότι τὰ πρῶτα παρῆλθον. Καὶ εἶπεν καθήμενος ἐπὶ τοῦ θρόνου· Ἰδού, κάμνω νέα τὰ πάντα. Καὶ λέγει πρὸς ἐμέ· Γράψον, διότι οὗτοι οἱ λόγοι εἶναι ἀληθινοὶ καὶ πιστοί. Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ· Ἐτελέσθη. Ἐγὼ εἶμαι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἀρχή καὶ τὸ τέλος. Ἐγὼ θέλω δώσει εἰς τὸν διψῶντα ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν. Ὁ νικῶν θέλει κληρονομήσει τὰ πάντα, καὶ θέλω εἶσθαι εἰς αὐτὸν Θεὸς καὶ αὐτὸς θέλει εἶσθαι εἰς ἐμὲ υἱός.