24 – Οικογένεια

Καὶ ἐποίησεν Θεὸς τὸν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἑαυτοῦ· κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν· ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς· καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Θεός· καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς Θεός, Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ γεμίσατε τὴν γῆν καὶ κυριεύσατε αὐτήν, καὶ ἐξουσιάζετε ἐπὶ τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐπὶ παντὸς ζώου κινουμένου ἐπὶ τῆς γῆς.

Καὶ εἶπε Κύριος Θεός, Δὲν εἶναι καλὸν νὰ ἦναι ἄνθρωπος μόνος· θέλω κάμει εἰς αὐτὸν βοηθὸν ὅμοιον μὲ αὐτόν. Ἔπλασε δὲ Κύριος Θεὸς ἐκ τῆς γῆς πάντα τὰ ζῷα τοῦ ἀγροῦ καὶ πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἔφερεν αὐτὰ πρὸς τὸν Ἀδάμ, διὰ νὰ ἴδῃ πῶς νὰ ὀνομάσῃ αὐτά· καὶ, τι ὄνομα ἤθελε δώσει Ἀδὰμ εἰς πᾶν ἔμψυχον, τοῦτο νὰ ἦναι τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Καὶ ἔδωκεν Ἀδὰμ ὀνόματα εἰς πάντα τὰ κτήνη καὶ εἰς τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἰς πάντα τὰ ζῷα τοῦ ἀγροῦ· εἰς δὲ τὸν Ἀδὰμ δὲν εὑρίσκετο βοηθὸς ὅμοιος μὲ αὐτόν.

Καὶ ἐπέβαλε Κύριος Θεὸς ἔκστασιν ἐπὶ τὸν Ἀδάμ, καὶ ἐκοιμήθη· καὶ ἔλαβε μίαν ἐκ τῶν πλευρῶν αὐτοῦ καὶ ἔκλεισε μὲ σάρκα τὸν τόπον αὐτῆς. Καὶ κατεσκεύασε Κύριος Θεὸς τὴν πλευράν, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ Ἀδάμ, εἰς γυναῖκα καὶ ἔφερεν αὐτήν πρὸς τὸν Ἀδάμ. Καὶ εἶπεν Ἀδάμ, Τοῦτο εἶναι τώρα ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς μου· αὕτη θέλει ὀνομασθῆ ἀνδρίς, διότι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὕτη ἐλήφθη.

Διὰ τοῦτο θέλει ἀφήσει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ τὴν μητέρα αὑτοῦ, καὶ θέλει προσκολληθῆ εἰς τὴν γυναῖκα αὑτοῦ· καὶ θέλουσιν εἶσθαι οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν. Ἦσαν δὲ καὶ οἱ δύο γυμνοί, Ἀδὰμ καὶ γυνή αὐτοῦ, καὶ δὲν σχύνοντο.

Καὶ εἶπεν Ἀδάμ, γυνή τὴν ὁποίαν ἔδωκας νὰ ἦναι μετ᾿ ἐμοῦ, αὐτή μοὶ ἔδωκεν ἀπὸ τοῦ δένδρου, καὶ ἔφαγον. Καὶ εἶπε Κύριος Θεὸς πρὸς τὴν γυναῖκα, Τί εἶναι τοῦτο τὸ ὁποῖον ἔκαμες; Καὶ γυνή εἶπεν, ὄφις μὲ ἠπάτησε, καὶ ἔφαγον.

καὶ ἔχθραν θέλω στήσει ἀναμέσον σοῦ καὶ τῆς γυναικός, καὶ ἀναμέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτὸ θέλει σοῦ συντρίψει τὴν κεφαλήν, καὶ σὺ θέλεις κεντήσει τὴν πτέρναν αὐτοῦ. Πρὸς δὲ τὴν γυναῖκα εἶπε, Θέλω ὑπερπληθύνει τὰς λύπας σου καὶ τοὺς πόνους τῆς κυοφορίας σου· μὲ λύπας θέλεις γεννᾶ τέκνα· καὶ πρὸς τὸν ἄνδρα σου θέλει εἶσθαι ἐπιθυμία σου, καὶ αὐτὸς θέλει σὲ ἐξουσιάζει. Πρὸς δὲ τὸν Ἀδὰμ εἶπεν, Ἐπειδή ὑπήκουσας εἰς τὸν λόγον τῆς γυναικὸς σου, καὶ ἔφαγες ἀπὸ τοῦ δένδρου, ἀπὸ τοῦ ὁποίου προσέταξα εἰς σὲ λέγων, Μή φάγῃς ἀπ᾿ αὐτοῦ, κατηραμένη νὰ ἦναι γῆ ἐξ αἰτίας σου· μὲ λύπας θέλεις τρώγει τοὺς καρποὺς αὐτῆς πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου·

Καὶ ἐκάλεσεν Ἀδὰμ τὸ ὄνομα τῆς γυναικὸς αὑτοῦ, Εὔαν· διότι αὐτή ἦτο μήτηρ πάντων τῶν ζώντων.

Ὁ δὲ Ἀδὰμ ἐγνώρισεν Εὔαν τὴν γυναῖκα αὑτοῦ· καὶ συνέλαβε, καὶ ἐγέννησε τὸν Κάϊν· καὶ εἶπεν, Ἀπέκτησα ἄνθρωπον διὰ τοῦ Κυρίου. Καὶ προσέτι ἐγέννησε τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ τὸν Ἄβελ. Καὶ ἦτο Ἄβελ ποιμήν προβάτων, δὲ Κάϊν ἦτο γεωργός. Καὶ μεθ᾿ ἡμέρας προσέφερεν Κάϊν ἀπὸ τῶν καρπῶν τῆς γῆς προσφορὰν πρὸς τὸν Κύριον. Καὶ Ἄβελ προσέφερε καὶ αὐτὸς ἀπὸ τῶν πρωτοτόκων τῶν προβάτων αὑτοῦ, καὶ ἀπὸ τῶν στεάτων αὐτῶν. Καὶ ἐπέβλεψε μὲ εὐμένειαν Κύριος ἐπὶ τὸν Ἄβελ καὶ ἐπὶ τὴν προσφορὰν αὐτοῦ· ἐπὶ δὲ τὸν Κάϊν καὶ ἐπὶ τὴν προσφορὰν αὐτοῦ δὲν ἐπέβλεψε. Καὶ ἠγανάκτησεν Κάϊν σφόδρα, καὶ ἐκατηφίασε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς τὸν Κάϊν, Διὰ τί ἠγανάκτησας; καὶ διὰ τί ἐκατηφίασε τὸ πρόσωπόν σου; ἄν σὺ πράττῃς καλῶς, δὲν θέλεις εἶσθαι εὐπρόσδεκτος; καὶ ἐὰν δὲν πράττῃς καλῶς, εἰς τὴν θύραν κεῖται ἁμαρτία. Ἀλλ’ εἰς σὲ θέλει εἶσθαι ἐπιθυμία αὐτοῦ, καὶ σὺ θέλεις ἐξουσιάζει ἐπ᾿ αὐτοῦ. Καὶ εἶπεν Κάϊν πρὸς Ἄβελ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, Ἄς ὑπάγωμεν εἰς τὴν πεδιάδα· καὶ ἐνῷ ἦσαν ἐν τῇ πεδιάδι, σηκωθεὶς Κάϊν κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὑτοῦ Ἄβελ ἐφόνευσεν αὐτόν. Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς τὸν Κάϊν, Ποῦ εἶναι Ἄβελ ἀδελφὸς σου; δὲ εἶπε, Δὲν ἐξεύρω· μή φύλαξ τοῦ ἀδελφοῦ μου εἶμαι ἐγὼ; Καὶ εἶπεν Θεός, Τί ἔκαμες; φωνή τοῦ αἵματος τοῦ ἀδελφοῦ σου βοᾷ πρὸς ἐμὲ ἐκ τῆς γῆς· καὶ τώρα ἐπικατάρατος νὰ ἦσαι ἀπὸ τῆς γῆς, ἥτις ἤνοιξε τὸ στόμα αὑτῆς διὰ νὰ δεχθῇ τὸ αἷμα τοῦ ἀδελφοῦ σου ἐκ τῆς χειρὸς σου·

Τοῦτο εἶναι τὸ βιβλίον τῆς γενεαλογίας τοῦ ἀνθρώπου. Καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἐποίησεν Θεὸς τὸν Ἀδάμ, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν. Ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς· καὶ εὐλόγησεν αὐτούς, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτῶν, Ἀδάμ, καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἐποίησεν αὐτούς.

Ἔζησε δὲ Ἀδὰμ ἑκατὸν τριάκοντα ἔτη, καὶ ἐγέννησεν υἱὸν κατὰ τὴν ὁμοίωσιν αὑτοῦ, κατὰ τὴν εἰκόνα αὑτοῦ, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σήθ· καὶ ἔγειναν αἱ ἡμέραι τοῦ Ἀδάμ, ἀφοῦ ἐγέννησε τὸν Σήθ, ὀκτακόσια ἔτη· καὶ ἐγέννησεν υἱοὺς καὶ θυγατέρας· καὶ ἔγειναν πᾶσαι αἱ ἡμέραι τοῦ Ἀδάμ, τὰς ὁποίας ἔζησεν, ἐννεακόσια τριάκοντα ἔτη· καὶ ἀπέθανε.

Καὶ ὅτε ἤρχισαν οἱ ἄνθρωποι νὰ πληθύνωνται ἐπὶ τοῦ προσώπου τῆς γῆς, καὶ θυγατέρες ἐγεννήθησαν εἰς αὐτούς,

Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς τὸν Νῶε, Εἴσελθε σύ, καὶ πᾶς οἶκός σου, εἰς τὴν κιβωτόν· διότι σὲ εἶδον δίκαιον ἐνώπιόν μου ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ·

Καὶ εὐλόγησεν Θεὸς τὸν Νῶε καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ· καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε, καὶ γεμίσατε τὴν γῆν·

Ὁ δὲ Κύριος εἶπε πρὸς τὸν Ἄβραμ, Ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου, καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου, καὶ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς σου, εἰς τὴν γῆν τὴν ὁποίαν θέλω σοὶ δείξει· καὶ θέλω σὲ κάμει εἰς ἔθνος μέγα· καὶ θέλω σὲ εὐλογήσει, καὶ θέλω μεγαλύνει τὸ ὄνομά σου· καὶ θέλεις εἶσθαι εἰς εὐλογίαν· καὶ θέλω εὐλογήσει τοὺς εὐλογοῦντάς σε, καὶ τοὺς καταρωμένους σε θέλω καταρασθῆ· καὶ θέλουσιν εὐλογηθῆ ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς.

Ἐγώ, ἰδού, διαθήκη μου εἶναι πρὸς σέ· καὶ θέλεις γείνει πατήρ πλήθους ἐθνῶν· καὶ δὲν θέλει καλεῖσθαι πλέον τὸ ὄνομά σου Ἄβραμ, ἀλλὰ τὸ ὄνομά σου θέλει εἶσθαι Ἀβραάμ· διότι πατέρα πλήθους ἐθνῶν σὲ κατέστησα· καὶ θέλω σὲ αὐξήσει σφόδρα σφόδρα, καὶ θέλω σὲ καταστήσει εἰς ἔθνη, καὶ βασιλεῖς θέλουσιν ἐξέλθει ἐκ σοῦ· καὶ θέλω στήσει τὴν διαθήκην μου ἀναμέσον ἐμοῦ καὶ σοῦ, καὶ τοῦ σπέρματός σου μετὰ σὲ εἰς τὰς γενεὰς αὐτῶν, εἰς διαθήκην αἰώνιον, διὰ νὰ ἦμαι Θεὸς εἰς σὲ καὶ εἰς τὸ σπέρμα σου μετὰ σέ·

Καὶ εἶπεν Θεὸς πρὸς τὸν Ἀβραάμ, Σάραν τὴν γυναῖκά σου, δὲν θέλεις καλέσει πλέον τὸ ὄνομα αὐτῆς Σάραν, ἀλλὰ Σάρρα θέλει εἶσθαι τὸ ὄνομα αὐτῆς. Καὶ θέλω εὐλογήσει αὐτήν, καὶ θέλω προσέτι δώσει εἰς σὲ υἱὸν ἐξ αὐτῆς· καὶ θέλω εὐλογήσει αὐτήν, καὶ θέλει γείνει μήτηρ ἐθνῶν· βασιλεῖς λαῶν θέλουσιν ἐξέλθει ἐξ αὐτῆς. Καὶ ἔπεσεν Ἀβραὰμ ἐπὶ πρόσωπον αὑτοῦ καὶ ἐγέλασε, καὶ εἶπεν ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ, Εἰς ἄνθρωπον ἑκατονταετῆ θέλει γεννηθῆ τέκνον; καὶ Σάρρα, γυνή ἐνενήκοντα ἐτῶν, θέλει γεννήσει;

ἐπειδή γνωρίζω αὐτὸν ὅτι θέλει διατάξει πρὸς τοὺς υἱοὺς αὑτοῦ καὶ πρὸς τὸν οἶκον αὑτοῦ, μεθ᾿ ἑαυτόν, καὶ θέλουσι φυλάξει τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ πράττωσι δικαιοσύνην καὶ κρίσιν, ὥστε νὰ ἐπιφέρῃ Κύριος ἐπὶ τὸν Ἀβραὰμ τὰ ὅσα ἐλάλησε πρὸς αὐτόν.

Καὶ ἐπεσκέφθη Κύριος τὴν Σάρραν, ὡς εἶπε· καὶ ἔκαμεν Κύριος εἰς τὴν Σάρραν, ὡς ἐλάλησε. Καὶ συνέλαβεν Σάρρα, καὶ ἐγέννησεν εἰς τὸν Ἀβραὰμ υἱὸν ἐν τῷ γήρατι αὐτοῦ· κατὰ τὸν καιρόν, τὸν ὁποῖον εἶπε πρὸς αὐτὸν Θεός. Καὶ ἐκάλεσεν Ἀβραὰμ τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ αὑτοῦ, τοῦ γεννηθέντος εἰς αὐτόν, τὸν ὁποῖον Σάρρα ἐγέννησεν εἰς αὐτόν, Ἰσαάκ.

Ὁ δὲ Ἰσαὰκ ἔφερεν αὐτήν εἰς τὴν σκηνήν τῆς μητρὸς αὑτοῦ Σάρρας· καὶ ἔλαβε τὴν Ῥεβέκκαν, καὶ ἔγεινεν αὐτοῦ γυνή, καὶ ἠγάπησεν αὐτήν· καὶ παρηγορήθη Ἰσαὰκ περὶ τῆς μητρὸς αὑτοῦ.

καὶ θέλει εἶσθαι τὸ σπέρμα σου ὡς ἄμμος τῆς γῆς, καὶ θέλεις ἐξαπλωθῆ πρὸς δύσιν καὶ πρὸς ἀνατολήν καὶ πρὸς βορρᾶν καὶ πρὸς νότον· καὶ θέλουσιν εὐλογηθῆ ἐν σοί, καὶ ἐν τῷ σπέρματί σου πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς·

Καὶ ἠγάπησεν Ἰακὼβ τὴν Ῥαχήλ· καὶ εἶπε, Θέλω σὲ δουλεύει ἑπτὰ ἔτη διὰ τὴν Ῥαχήλ, τὴν θυγατέρα σου τὴν μικροτέραν. Καὶ εἶπεν Λάβαν, Καλήτερα νὰ δώσω αὐτήν εἰς σέ, παρὰ νὰ δώσω αὐτήν εἰς ἄλλον ἄνδρα· κατοίκησον μετ᾿ ἐμοῦ. Καὶ ἐδούλευσεν Ἰακὼβ διὰ τὴν Ῥαχήλ ἑπτὰ ἔτη· καὶ ἐφαίνοντο εἰς αὐτὸν ὡς ἡμέραι ὀλίγαι, διὰ τὴν πρὸς αὐτήν ἀγάπην αὐτοῦ.

Καὶ ὅτε εἶδεν Ῥαχήλ ὅτι δὲν ἐτεκνοποίησεν εἰς τὸν Ἰακώβ, ἐφθόνησεν Ῥαχήλ τὴν ἀδελφήν αὑτῆς· καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ἰακώβ, Δὸς μοι τέκνα· εἰδὲ μή, ἐγὼ ἀποθνήσκω. Καὶ ἐξήφθη θυμὸς τοῦ Ἰακὼβ κατὰ τῆς Ῥαχήλ καὶ εἶπε, Μήπως εἶμαι ἐγὼ ἀντὶ τοῦ Θεοῦ ὅστις σὲ ἐστέρησεν ἀπὸ καρποῦ κοιλίας;

Εἶπε δὲ Κύριος πρὸς τὸν Ἰακώβ, Ἐπίστρεψον εἰς τὴν γῆν τῶν πατέρων σου, καὶ εἰς τὴν συγγένειάν σου, καὶ θέλω εἶσθαι μετὰ σοῦ.

Καὶ εἶπεν Ἰακὼβ πρὸς τὸν οἶκον αὑτοῦ καὶ πρὸς πάντας τοὺς μεθ᾿ ἑαυτοῦ, Ἐκβάλετε τοὺς θεοὺς τοὺς ξένους τοὺς μεταξὺ σας, καὶ καθαρίσθητε καὶ ἀλλάξατε τὰ ἐνδύματά σας·

Τότε Ἰωσήφ δὲν ἠδυνήθη νὰ συγκρατήσῃ ἑαυτὸν ἐνώπιον πάντων τῶν παρισταμένων ἔμπροσθεν αὑτοῦ· καὶ ἐφώνησεν, Ἐκβάλετε πάντας ἀπ᾿ ἐμοῦ· καὶ δὲν ἔμεινεν οὐδεὶς μετ᾿ αὐτοῦ, ἐνῷ Ἰωσήφ ἀνεγνωρίζετο εἰς τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ. καὶ ἀφῆκε φωνήν μετὰ κλαυθμοῦ· καὶ ἤκουσαν οἱ Αἰγύπτιοι· ἤκουσε δὲ καὶ οἶκος τοῦ Φαραώ. Καὶ εἶπεν Ἰωσήφ πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ, Ἐγὼ εἶμαι Ἰωσήφ· πατήρ μου ἔτι ζῇ; Καὶ δὲν ἠδύναντο οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ νὰ ἀποκριθῶσι πρὸς αὐτόν· διότι ἐταράχθησαν ἐκ τῆς παρουσίας αὐτοῦ.

Ζεύξας δὲ Ἰωσήφ τὴν ἅμαξαν αὑτοῦ, ἀνέβη εἰς συνάντησιν Ἰσραήλ τοῦ πατρὸς αὑτοῦ εἰς Γεσέν· καὶ ἰδὼν αὐτόν, ἔπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ ἔκλαυσε πολλήν ὥραν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ.

Καὶ κατῴκισεν Ἰωσήφ τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ, καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς ἰδιοκτησίαν ἐν τῇ γῇ τῆς Αἰγύπτου, εἰς τὸ καλήτερον τῆς γῆς, ἐν τῇ γῇ Ῥαμεσσῆ, καθὼς προσέταξεν Φαραώ. Καὶ ἔτρεφεν Ἰωσήφ τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ καὶ πάντα τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς αὑτοῦ μὲ ἄρτον, κατὰ τὰς οἰκογενείας αὐτῶν.

μή προσκυνήσῃς αὐτὰ μηδὲ λατρεύσῃς αὐτά· διότι ἐγὼ Κύριος Θεὸς σου εἶμαι Θεὸς ζηλότυπος, ἀνταποδίδων τὰς ἁμαρτίας τῶν πατέρων ἐπὶ τὰ τέκνα, ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς τῶν μισούντων με·

Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου, διὰ νὰ γείνῃς μακροχρόνιος ἐπὶ τῆς γῆς, τὴν ὁποίαν σοὶ δίδει Κύριος Θεὸς σου.

Καὶ ὅστις πατάξῃ τὸν πατέρα αὑτοῦ τὴν μητέρα αὑτοῦ, θέλει ἐξάπαντος θανατωθῆ.

Οὐδεμίαν χήραν ὀρφανὸν δὲν θέλετε καταθλίψει.

φυλάττων ἔλεος εἰς χιλιάδας, συγχωρῶν ἀνομίαν καὶ παράβασιν καὶ ἁμαρτίαν καὶ οὐδόλως ἀθῳόνων τὸν ἔνοχον· ἀνταποδίδων τὴν ἀνομίαν τῶν πατέρων ἐπὶ τὰ τέκνα καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα τῶν τέκνων, ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς.

καὶ μήποτε λάβῃς ἐκ τῶν θυγατέρων αὐτοῦ εἰς τοὺς υἱοὺς σου, καὶ ὅταν αἱ θυγατέρες αὐτοῦ πορνεύσωσι κατόπιν τῶν θεῶν αὐτῶν, κάμωσι τοὺς υἱοὺς σου νὰ πορνεύσωσι κατόπιν τῶν θεῶν αὐτῶν.

Θέλετε φοβεῖσθαι ἕκαστος τὴν μητέρα αὑτοῦ καὶ τὸν πατέρα αὑτοῦ· καὶ τὰ σάββατά μου θέλετε φυλάττει. Ἐγὼ εἶμαι Κύριος Θεὸς σας.

Δὲν θέλεις μισήσει τὸν ἀδελφὸν σου ἐν τῇ καρδίᾳ σου· θέλεις ἐλέγξει παρρησίᾳ τὸν πλησίον σου καὶ δὲν θέλεις ὑποφέρει ἁμαρτίαν ἐπ᾿ αὐτόν.

Πᾶς ἄνθρωπος, ὅστις κακολογήσῃ τὸν πατέρα αὑτοῦ τὴν μητέρα αὑτοῦ, ἐξάπαντος θέλει θανατωθῆ· τὸν πατέρα αὑτοῦ τὴν μητέρα αὑτοῦ, ἐκακολόγησε· τὸ αἷμα αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἐπ᾿ αὐτόν.

Γυναῖκα πόρνην καὶ βεβηλωμένην δὲν θέλουσι λάβει οὐδὲ γυναῖκα ἀποβεβλημένην ἀπὸ τοῦ ἀνδρὸς αὑτῆς θέλουσι λάβει· διότι ἱερεὺς εἶναι ἅγιος εἰς τὸν Θεὸν αὑτοῦ.

Καὶ οὗτος θέλει λάβει γυναῖκα παρθένον· χήραν ἀποβεβλημένην βέβηλον πόρνην, ταύτας δὲν θέλει λάβει· ἀλλὰ παρθένον ἐκ τοῦ λαοῦ αὑτοῦ θέλει λάβει εἰς γυναῖκα.

Οὗτος εἶναι νόμος τῆς ζηλοτυπίας, ὅταν γυνή τις παραδρομήσῃ, δεχομένη ἄλλον ἀντὶ τοῦ ἀνδρὸς αὑτῆς καὶ μολυνθῇ· ἤ ὅταν ἔλθῃ τὸ πνεῦμα τῆς ζηλοτυπίας εἰς ἄνδρα τινὰ καὶ ζηλοτυπήσῃ τὴν γυναῖκα αὑτοῦ καὶ στήσῃ τὴν γυναῖκα αὑτοῦ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ ἱερεὺς κάμῃ εἰς αὐτήν κατὰ πάντα τὸν νόμον τοῦτον· Τότε μὲν ἀνήρ θέλει εἶσθαι ἀθῷος ἀπὸ τῆς ἀνομίας, δὲ γυνή ἐκείνη θέλει βαστάσει τὴν ἀνομίαν αὑτῆς.

Ὀρθῶς λαλοῦσιν αἱ θυγατέρες τοῦ Σαλπαάδ· ἐξάπαντος θέλεις δώσει εἰς αὐτὰς κτῆμα εἰς κληρονομίαν μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν τοῦ πατρὸς αὐτῶν· καὶ θέλεις διαβιβάσει εἰς αὐτὰς τὴν κληρονομίαν τοῦ πατρὸς αὐτῶν. Καὶ θέλεις λαλήσει πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ λέγων, Ἐὰν ἄνθρωπός τις ἀποθάνῃ καὶ δὲν ἔχῃ υἱόν, τότε θέλετε διαβιβάσει τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ εἰς τὴν θυγατέρα αὐτοῦ. Καὶ ἐὰν δὲν ἔχῃ θυγατέρα, τότε θέλετε δώσει τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ εἰς τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ. Καὶ ἐὰν δὲν ἔχῃ ἀδελφούς, τότε θέλετε δώσει τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ εἰς τοὺς ἀδελφοὺς τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. Ἐὰν δὲ πατήρ αὐτοῦ δὲν ἔχῃ ἀδελφούς, τότε θέλετε δώσει τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ εἰς τὸν συγγενῆ αὐτοῦ τὸν πλησιέστερον ἐκ τῆς συγγενείας αὐτοῦ, καὶ οὗτος θέλει ἐξουσιάζει αὐτήν. Καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι εἰς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ διάταγμα κρίσεως, καθὼς προσέταξε Κύριος εἰς τὸν Μωϋσῆν.

Οὗτος εἶναι λόγος, τὸν ὁποῖον προσέταξεν Κύριος περὶ τῶν θυγατέρων τοῦ Σαλπαάδ, λέγων, Ἄς νυμφευθῶσι μὲ ὅντινα ἀρέσκῃ εἰς αὐτάς· μόνον θέλουσι νυμφευθῆ μετὰ ἀνδρῶν ἐκ τῆς συγγενείας τῆς φυλῆς τῶν πατέρων αὑτῶν· καὶ δὲν θέλει μεταβαίνει κληρονομία τῶν υἱῶν Ἰσραήλ ἀπὸ φυλῆς εἰς φυλήν· διότι ἕκαστος ἐκ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ θέλει εἶσθαι προσκεκολλημένος εἰς τὴν κληρονομίαν τῆς φυλῆς τῶν πατέρων αὑτοῦ. Καὶ πᾶσα θυγάτηρ, ἥτις ἔχει κληρονομίαν ἐν φυλῇ τινι τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, θέλει εἶσθαι γυνή ἑνὸς ἐκ τῆς συγγενείας τῆς φυλῆς τοῦ πατρὸς αὑτῆς· διὰ νὰ ἀπολαμβάνωσιν οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ ἕκαστος τὴν κληρονομίαν τῶν πατέρων αὑτοῦ. Καὶ δὲν θέλει μεταβαίνει κληρονομία ἀπὸ φυλῆς εἰς ἄλλην φυλήν, ἀλλ᾿ ἕκαστος ἐκ τῶν φυλῶν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ θέλει εἶσθαι προσκεκολλημένος εἰς τὴν κληρονομίαν αὑτοῦ.

Μόνον πρόσεχε εἰς σεαυτὸν καὶ φύλαττε καλῶς τὴν ψυχήν σου, μήποτε λησμονήσῃς τὰ πράγματα τὰ ὁποῖα εἶδον οἱ ὀφθαλμοὶ σου, καὶ μήποτε χωρισθῶσιν ἀπὸ τῆς καρδίας σου, κατὰ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου· ἀλλὰ δίδασκε αὐτὰ εἰς τοὺς υἱοὺς σου καὶ εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν υἱῶν σου. Ἐνθυμοῦ τὴν ἡμέραν καθ᾿ ἥν ἐστάθης ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐν Χωρήβ, ὅτε εἶπε πρὸς ἐμὲ Κύριος, Σύναξόν μοι τὸν λαὸν καὶ θέλω κάμει αὐτοὺς νὰ ἀκούσωσι τοὺς λόγους μου, διὰ νὰ μάθωσι νὰ μὲ φοβῶνται πάσας τὰς ἡμέρας ὅσας ζήσωσιν ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ νὰ διδάσκωσι τοὺς υἱοὺς αὑτῶν.

Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου, καθὼς προσέταξεν εἰς σὲ Κύριος Θεὸς σου· διὰ νὰ γείνῃς μακροχρόνιος καὶ διὰ νὰ εὐημερῇς ἐπὶ τῆς γῆς, τὴν ὁποίαν δίδει εἰς σὲ Κύριος Θεὸς σου.

Καὶ οὗτοι οἱ λόγοι, τοὺς ὁποίους ἐγὼ σὲ προστάζω σήμερον, θέλουσι εἶσθαι ἐν τῇ καρδίᾳ σου· καὶ θέλεις διδάσκει αὐτοὺς ἐπιμελῶς εἰς τὰ τέκνα σου, καὶ περὶ αὐτῶν θέλεις ὁμιλεῖ καθήμενος ἐν τῇ οἰκίᾳ σου καὶ περιπατῶν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ πλαγιάζων καὶ ἐγειρόμενος.

οὐδὲ θέλεις συμπενθερεύσει μετ᾿ αὐτῶν· τὴν θυγατέρα σου δὲν θέλεις δώσει εἰς τὸν υἱὸν αὐτοῦ οὐδὲ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ θέλεις λάβει εἰς τὸν υἱὸν σου· διότι θέλουσιν ἀποπλανήσει τοὺς υἱοὺς σου ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ θέλουσι λατρεύει ἄλλους θεούς· καὶ θέλει ἐξαφθῆ ὀργή τοῦ Κυρίου ἐναντίον σας καὶ πάραυτα θέλει σὲ ἐξολοθρεύσει.

ποιῶν κρίσιν εἰς τὸν ὀρφανὸν καί εἰς τὴν χήραν, καὶ ἀγαπῶν τὸν ξένον, δίδων εἰς αὐτὸν τροφήν καὶ ἐνδύματα.

καὶ θέλετε διδάσκει αὐτοὺς εἰς τὰ τέκνα σας, ὁμιλοῦντες περί αὐτῶν καθήμενος ἐν τῇ οἰκίᾳ σου καί περιπατῶν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ πλαγιάζων καὶ ἐγειρόμενος·

Πρόσεχε καὶ ἄκουε πάντας τοὺς λόγους τούτους, τοὺς ὁποίους ἐγὼ προστάζω εἰς σέ· διὰ νὰ εὐημερῇς, σὺ καὶ τὰ τέκνα σου μετὰ σὲ εἰς τὸν αἰῶνα, ὅταν πράττῃς τὸ καλὸν καὶ τὸ ἀρεστὸν ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου.

καὶ θέλεις εὐφρανθῆ ἐν τῇ ἑορτῇ σου, σὺ καὶ υἱὸς σου καὶ θυγάτηρ σου καὶ δοῦλός σου καὶ δούλη σου καὶ Λευΐτης καὶ ξένος καὶ ὀρφανὸς καὶ χήρα, οἵτινες εἶναι ἐντὸς τῶν πυλῶν σου.

Οὐδὲ θέλει πληθύνει εἰς ἑαυτὸν γυναῖκας, διὰ νὰ μή ἀποπλανηθῇ καρδία αὐτοῦ· οὐδὲ θέλει πληθύνει σφόδρα εἰς ἑαυτὸν ἀργύριον καὶ χρυσίον.

Καὶ τίς ἄνθρωπος ἠρραβωνίσθη γυναῖκα καὶ δὲν ἔλαβεν αὐτήν; ἄς ἀναχωρήσῃ καὶ ἄς ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν οἰκίαν αὑτοῦ, μήποτε ἀποθάνῃ ἐν τῇ μάχῃ, καὶ λάβῃ αὐτήν ἄλλος ἄνθρωπος.

Ἐὰν τις ἔχῃ δύο γυναῖκας, τὴν μίαν ἀγαπωμένην καὶ τὴν ἄλλην μισουμένην, καὶ γεννήσωσιν εἰς αὐτὸν τέκνα ἀγαπωμένη καὶ μισουμένη, καὶ πρωτότοκος υἱὸς ἦναι τῆς μισουμένης, τότε, καθ᾿ ἥν ἡμέραν μοιράζει εἰς τοὺς υἱοὺς αὑτοῦ τὴν περιουσίαν αὑτοῦ, δὲν δύναται νὰ κάμῃ πρωτότοκον τὸν υἱὸν τῆς ἀγαπωμένης, παριδὼν τὸν υἱὸν τῆς μισουμένης, τὸν ἀληθῶς πρωτότοκον· ἀλλὰ θέλει ἀναγνωρίσει τὸν υἱὸν τῆς μισουμένης διὰ πρωτότοκον, δίδων εἰς αὐτὸν διπλοῦν μερίδιον ἐκ πάντων τῶν ὑπαρχόντων αὑτοῦ· διότι εἶναι ἀρχή τῆς δυνάμεως αὐτοῦ· εἰς τοῦτον ἀνήκουσι τὰ πρωτοτόκια.

Ἐὰν τις ἔχῃ υἱὸν πεισματώδη καὶ ἀπειθῆ, ὅστις δὲν ὑπακούει εἰς τὴν φωνήν τοῦ πατρὸς αὑτοῦ εἰς τὴν φωνήν τῆς μητρὸς αὑτοῦ, καί, ἀφοῦ παιδεύσωσιν αὐτόν, δὲν ὑπακούῃ εἰς αὐτούς, τότε πατήρ αὐτοῦ καὶ μήτηρ αὐτοῦ θέλουσι πιάσει αὐτόν, καὶ θέλουσιν ἐκφέρει αὐτὸν πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως αὐτοῦ καὶ εἰς τὴν πύλην τοῦ τόπου αὐτοῦ· καὶ θέλουσιν εἰπεῖ πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως αὐτοῦ, Οὗτος υἱὸς ἡμῶν εἶναι πεισματώδης καὶ ἀπειθής· δὲν ὑπακούει εἰς τὴν φωνήν ἡμῶν· εἶναι λαίμαργος καὶ μέθυσος· καὶ πάντες οἱ ἄνθρωποι τῆς πόλεως αὐτοῦ θέλουσι λιθοβολήσει αὐτὸν μὲ λίθους, καὶ θέλει ἀποθάνει. Καὶ θέλεις ἐξαφανίσει τὸ κακὸν ἐκ μέσου σου· καὶ πᾶς Ἰσραήλ θέλει ἀκούσει καὶ φοβηθῆ.

Ἐαν τις λάβῃ γυναῖκα καὶ εἰσέλθῃ πρὸς αὐτήν καὶ μισήσῃ αὐτήν, καὶ δώσῃ ἀφορμήν νὰ κακολογήσωσιν αὐτήν, καὶ φέρῃ δυσφημίαν ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ εἴπῃ, Ἔλαβον ταύτην τὴν γυναῖκα, καὶ ὅτε προσῆλθον πρὸς αὐτήν, δὲν εὕρηκα αὐτήν παρθένον, τότε πατήρ τῆς νέας καὶ μήτηρ αὐτῆς θέλουσι λάβει καὶ ἐκφέρει πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως, εἰς τὴν πύλην, τὰ παρθένια τῆς νέας· καὶ πατήρ τῆς νέας θέλει εἰπεῖ πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους, τὴν θυγατέρα μου ἔδωκα εἰς τὸν ἄνθρωπον τοῦτον διὰ γυναῖκα, καὶ αὐτὸς μισεῖ αὐτήν· καὶ ἰδού, ἔδωκεν ἀφορμήν νὰ κακολογῶσιν αὐτήν, λέγων, Δὲν εὕρηκα τὴν θυγατέρα σου παρθένον· πλήν ἰδού, τὰ παρθένια τῆς θυγατρὸς μου. Καὶ θέλουσιν ἐκδιπλώσει τὸ ἱμάτιον ἔμπροσθεν τῶν πρεσβυτέρων τῆς πόλεως. Καὶ θέλουσι λάβει οἱ πρεσβύτεροι τῆς πόλεως ἐκείνης τὸν ἄνθρωπον καὶ θέλουσι τιμωρήσει αὐτόν· καὶ θέλουσι ζημιώσει αὐτὸν ἑκατὸν σίκλους ἀργυρίου, καὶ δώσει αὐτοὺς εἰς τὸν πατέρα τῆς νέας, διότι ἔφερε δυσφημίαν ἐπὶ παρθένον Ἰσραηλίτιν· καὶ θέλει εἶσθαι γυνή αὐτοῦ· δὲν δύναται νὰ ἀποβάλῃ αὐτήν πάσας τὰς ἡμέρας αὑτοῦ. Ἐὰν ὅμως τὸ πρᾶγμα τοῦτο ἦναι ἀληθινόν, καὶ δὲν εὑρεθῇ παρθένος κόρη, τότε θέλουσιν ἐκφέρει τὴν νέαν εἰς τὴν θύραν τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς αὐτῆς, καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς πόλεως αὐτῆς θέλουσι λιθοβολίσει αὐτήν μὲ λίθους, καὶ θέλει ἀποθάνει διότι ἔπραξεν ἀφροσύνην ἐν τῷ Ἰσραήλ, πορνεύουσα τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς αὐτῆς· καὶ θέλεις ἐξαφανίσει τὸ κακὸν ἐκ μέσου σου. Ἐὰν τις εὑρεθῆ κοιμώμενος μετὰ γυναικὸς ὑπάνδρου, τότε ἀμφότεροι θέλουσι θανατόνεσθαι, ἀνήρ κοιμώμενος μετὰ τῆς γυναικός, καὶ γυνή· καὶ θέλεις ἐξαφανίσει τὸ κακὸν ἐκ τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ νόθος δὲν θέλει εἰσέλθει εἰς τὴν συναγωγήν τοῦ Κυρίου· ἕως δεκάτης γενεᾶς αὑτοῦ δὲν θέλει εἰσέλθει εἰς τὴν συναγωγήν τοῦ Κυρίου.

Ὅταν τις λάβῃ γυναῖκα καὶ νυμφευθῇ μετ᾿ αὐτῆς, καὶ συμβῇ νὰ μή εὕρῃ χάριν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, διότι εὕρηκεν ἐν αὐτῇ ἄσχημον πρᾶγμα, τότε ἄς γράψῃ εἰς αὐτήν γράμμα διαζυγίου, καὶ ἄς δώσῃ αὐτὸ εἰς τὴν χεῖρα αὐτῆς, καὶ ἄς ἀποπέμψῃ αὐτήν ἐκ τῆς οἰκίας αὑτοῦ. Καὶ ἀφοῦ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τῆς οἰκίας αὐτοῦ, δύναται νὰ ὑπάγῃ καὶ νὰ συζευχθῇ μετὰ ἄλλου ἀνδρός. Καὶ ἐὰν δεύτερος ἀνήρ αὐτῆς μισήσῃ αὐτήν καὶ γράψῃ εἰς αὐτήν γράμμα διαζυγίου καὶ δώσῃ αὐτὸ εἰς τὴν χεῖρα αὐτῆς, καὶ ἀποπέμψῃ αὐτήν ἀπὸ τῆς οἰκίας αὑτοῦ, ἐὰν ἀποθάνῃ δεύτερος ἀνήρ, λαβὼν αὐτήν εἰς γυναῖκα αὑτοῦ, ὁ πρῶτος αὐτῆς ἀνήρ, ἀποπέμψας αὐτήν, δὲν δύναται νὰ λάβῃ αὐτήν πάλιν εἰς ἑαυτὸν γυναῖκα, ἀφοῦ ἐμολύνθη· διότι εἶναι βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ δὲν θέλεις ἐπιφέρει ἁμαρτίαν εἰς τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν Κύριος Θεὸς σου δίδει εἰς σὲ κληρονομίαν.

Ἐὰν τις νεωστὶ λάβῃ γυναῖκα, δὲν θέλει ἐξέλθει εἰς πόλεμον, καὶ δὲν θέλει ἐπιφορτισθῆ ἐπ᾿ αὐτὸν οὐδὲν ἀλλὰ ἐλεύθερος θέλει εἶσθαι ἐν τῇ οἰκίᾳ αὑτοῦ ἕν ἔτος, καὶ θέλει εὐφράνει τὴν γυναῖκα αὑτοῦ τὴν ὁποίαν ἔλαβε.

Ἐπικατάρατος ὅστις κακολογήσῃ τὸν πατέρα αὑτοῦ τὴν μητέρα αὑτοῦ. Καὶ πᾶς λαὸς θέλει εἰπεῖ, Ἀμήν.

Ἐπικατάρατος ὅστις διαστρέψῃ τὴν κρίσιν τοῦ ξένου, τοῦ ὀρφανοῦ καὶ τῆς χήρας. Καὶ πᾶς λαὸς θέλει εἰπεῖ, Ἀμήν.

Τὰ κρυπτὰ ἀνήκουσιν εἰς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν· τὰ δὲ ἀποκεκαλυμμένα εἰς ἡμᾶς καὶ εἰς τὰ τέκνα ἡμῶν διαπαντός, διὰ νὰ ἐκτελέσωμεν πάντας τοὺς λόγους τοῦ νόμου τούτου.

Σύναξον τὸν λαόν, τοὺς ἄνδρας καὶ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ παιδία καὶ τὸν ξένον σου τὸν ἐντὸς τῶν πυλῶν σου, διὰ νὰ ἀκούσωσι καὶ διὰ νὰ μάθωσι καὶ νὰ φοβῶνται Κύριον τὸν Θεὸν σας, καὶ διὰ νὰ προσέχωσι νὰ ἐκτελῶσι πάντας τοὺς λόγους τοῦ νόμου τούτου· καὶ διὰ νὰ ἀκούσωσι τὰ τέκνα αὐτῶν, τὰ ὁποῖα δὲν ἐξεύρουσι, καὶ νὰ μάθωσι νὰ φοβῶνται Κύριον τὸν Θεὸν σας πάσας τὰς ἡμέρας, ὅσας ζῆτε ἐπὶ τῆς γῆς, πρὸς τὴν ὁποίαν διαβαίνετε τὸν Ἰορδάνην διὰ νὰ κληρονομήσητε αὐτήν.

Καὶ τώρα, ὁμόσατέ μοι, παρακαλῶ, εἰς τὸν Κύριον ὅτι, καθὼς ἐγὼ ἔκαμα ἔλεος εἰς ἐσᾶς, θέλετε κάμει καὶ σεῖς ἔλεος εἰς τὴν οἰκογένειαν τοῦ πατρὸς μου· καὶ δότε εἰς ἐμὲ σημεῖον πίστεως, ὅτι θέλετε φυλάξει τὴν ζωήν εἰς τὸν πατέρα μου καὶ εἰς τὴν μητέρα μου καὶ εἰς τοὺς ἀδελφοὺς μου καὶ εἰς τὰς ἀδελφὰς μου καὶ πάντα ὅσα ἔχουσι, καὶ θέλετε σώσει τὴν ζωήν ἡμῶν ἐκ τοῦ θανάτου.

προσέλθετε λοιπὸν τὸ πρωΐ κατὰ τὰς φυλὰς σας· καὶ φυλή, τὴν ὁποίαν πιάσῃ Κύριος, θέλει προσέλθει κατὰ συγγενείας· καὶ συγγένεια, τὴν ὁποίαν πιάσῃ Κύριος, θέλει προσέλθει κατ᾿ οἰκογενείας· καὶ οἰκογένεια, τὴν ὁποίαν πιάσῃ Κύριος, θέλει προσέλθει κατὰ ἄνδρας·

Ἐπειδή ἐὰν ποτὲ στραφῆτε ὀπίσω καὶ προσκολληθῆτε μετὰ τοῦ ὑπολοίπου τῶν ἐθνῶν τούτων, μετὰ τούτων τῶν ἐναπολειφθέντων μεταξὺ σας, καὶ συμπενθερεύσητε μετ᾿ αὐτῶν καὶ ἀναμιχθῆτε μετ᾿ αὐτῶν καὶ ἐκεῖνα μεθ᾿ ὑμῶν, ἐξεύρετε βεβαίως ὅτι Κύριος Θεὸς σας δὲν θέλει πλέον ἐκδιώξει ἀπ᾿ ἔμπροσθέν σας τὰ ἔθνη ταῦτα· ἀλλὰ θέλουσιν εἶσθαι παγίδες καὶ ἐνέδραι εἰς ἐσᾶς, καὶ μάστιγες εἰς τὰς πλευρὰς σας καὶ ἄκανθαι εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σας, ἑωσοῦ ἐξολοθρευθῆτε ἀπὸ τῆς γῆς ταύτης τῆς ἀγαθῆς, τὴν ὁποίαν Κύριος Θεὸς σας ἔδωκεν εἰς ἐσᾶς.

Ἀλλ᾿ ἐὰν δὲν ἀρέσκῃ εἰς ἐσᾶς νὰ λατρεύητε τὸν Κύριον, ἐκλέξατε σήμερον ποῖον θέλετε νὰ λατρεύητε· τοὺς θεούς, τοὺς ὁποίους ἐλάτρευσαν οἱ πατέρες σας πέραν τοῦ ποταμοῦ, τοὺς θεοὺς τῶν Ἀμορραίων, εἰς τῶν ὁποίων τὴν γῆν κατοικεῖτε· ἐγὼ ὅμως καὶ οἶκός μου θέλομεν λατρεύει τὸν Κύριον.

Καὶ ἀνεχώρησαν ἐκεῖθεν κατ᾿ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ, ἕκαστος εἰς τὴν φυλήν αὑτοῦ καὶ εἰς τὴν συγγένειαν αὑτοῦ· καὶ ἐξῆλθον ἐκεῖθεν, ἕκαστος εἰς τὴν κληρονομίαν αὑτοῦ.

Ἀλλ᾿ Ῥοὺθ εἶπε, Μή μὲ ἀνάγκαζε νὰ σὲ ἀφήσω, διὰ νὰ ἀναχωρήσω ἀπ᾿ ὄπισθέν σου· διότι ὅπου ἄν σὺ ὑπάγῃς, καὶ ἐγὼ θέλω ὑπάγει· καὶ ὅπου ἄν σὺ παραμείνῃς, καὶ ἐγὼ θέλω παραμείνει· λαὸς σου, λαὸς μου, καὶ Θεὸς σου, Θεὸς μου·

καὶ προσέτι, τὴν Ῥοὺθ τὴν Μωαβίτιν τὴν γυναῖκα τοῦ Μααλών, ἔλαβον εἰς ἐμαυτὸν διὰ γυναῖκα, διὰ νὰ ἀναστήσω τὸ ὄνομα τοῦ ἀποθανόντος ἐπὶ τῆς κληρονομίας αὐτοῦ, διὰ νὰ μή ἐξαλειφθῇ τὸ ὄνομα τοῦ ἀποθανόντος ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ καὶ ἐκ τῆς πόλεως τῆς κατοικίας αὐτοῦ· μάρτυρες εἶσθε σήμερον.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτήν Ἐλκανὰ ἀνήρ αὐτῆς, Ἄννα, διὰ τί κλαίεις; καὶ διὰ τί δὲν τρώγεις; καὶ διὰ τί καρδία σου εἶναι τεθλιμμένη; δὲν εἶμαι ἐγὼ εἰς σὲ καλήτερος παρὰ δέκα υἱοὺς;

Καὶ ηὐχήθη εὐχήν, λέγουσα, Κύριε τῶν δυνάμεων, ἐὰν ἐπιβλέψῃς τῳόντι εἰς τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης σου καὶ μὲ ἐνθυμηθῇς καὶ δὲν λησμονήσῃς τὴν δούλην σου, ἀλλὰ δώσῃς εἰς τὴν δούλην σου τέκνον ἀρσενικόν, τότε θέλω δώσει αὐτὸ εἰς τὸν Κύριον πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτοῦ, καὶ ξυράφιον δὲν θέλει ἀναβῆ ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ.

περὶ τοῦ παιδίου τούτου ἐδεόμην· καὶ Κύριος ἔδωκεν εἰς ἐμὲ τὴν αἴτησίν μου, τὴν ὁποίαν •τησα παρ᾿ αὐτοῦ· ὅθεν καὶ ἐγὼ ἐδάνεισα αὐτὸ εἰς τὸν Κύριον· πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὑτοῦ θέλει εἶσθαι δανεισμένον εἰς τὸν Κύριον. Καὶ προσεκύνησεν ἐκεῖ τὸν Κύριον.

Τοῦ Ἠλεὶ ὅμως οἱ υἱοὶ ἦσαν ἀχρεῖοι ἄνθρωποι δὲν ἐγνώριζον τὸν Κύριον.

Ὁ δὲ Σαμουήλ ὑπηρέτει ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, παιδάριον περιεζωσμένον λινοῦν ἐφόδ.

Τὸ δὲ παιδίον Σαμουήλ ἐμεγάλονε καὶ εὐηρέστει καὶ εἰς τὸν Κύριον καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

ἐγὼ θέλω εἶσθαι εἰς αὐτὸν πατήρ καὶ αὐτὸς θέλει εἶσθαι εἰς ἐμὲ υἱός· ἐὰν πράξῃ ἀνομίαν, θέλω σωφρονίσει αὐτὸν ἐν ῥάβδῳ ἀνδρῶν καὶ διὰ μαστιγώσεων υἱῶν ἀνθρώπων·

Ἠγάπησε δὲ βασιλεὺς Σολομὼν πολλὰς ξένας γυναῖκας, ἐκτὸς τῆς θυγατρὸς τοῦ Φαραὼ, Μωαβίτιδας, Ἀμμωνίτιδας, Ἰδουμαίας, Σιδωνίας, Χετταίας· ἐκ τῶν ἐθνῶν περὶ τῶν ὁποίων Κύριος εἶπε πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ, Δὲν θέλετε εἰσέλθει πρὸς αὐτά, οὐδὲ αὐτὰ θέλουσιν εἰσέλθει πρὸς ἐσᾶς, μήποτε ἐκκλίνωσι τὰς καρδίας σας κατόπιν τῶν θεῶν αὑτῶν· εἰς αὐτὰ Σολομὼν προσεκολλήθη μὲ ἔρωτα. Καὶ εἶχε γυναῖκας βασιλίδας ἑπτακοσίας καὶ παλλακὰς τριακοσίας· καὶ αἱ γυναῖκες αὐτοῦ ἐξέκλιναν τὴν καρδίαν αὐτοῦ. Διότι ὅτε ἐγήρασεν Σολομών, αἱ γυναῖκες αὐτοῦ ἐξέκλιναν τὴν καρδίαν αὐτοῦ κατόπιν ἄλλων θεῶν· καὶ καρδία αὐτοῦ δὲν ἦτο τελεία μετὰ τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ, ὡς καρδία Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ.

Τώρα λοιπὸν τὰς θυγατέρας σας μή δίδετε εἰς τοὺς υἱοὺς αὐτῶν, καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῶν μή λαμβάνετε εἰς τοὺς υἱοὺς σας, καὶ μή ζητεῖτε ποτὲ τὴν εἰρήνην αὐτῶν τὴν εὐτυχίαν αὐτῶν, διὰ νὰ κραταιωθῆτε καὶ νὰ τρώγητε τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς, καὶ νὰ ἀφήσητε αὐτήν κληρονομίαν εἰς τοὺς υἱοὺς σας διὰ παντός.

Καὶ ἐγερθεὶς Ἔσδρας ἱερεύς, εἶπε πρὸς αὐτούς, Σεῖς ἠνομήσατε καὶ ἐλάβετε γυναῖκας ξένας, διὰ νὰ ἐπιπροσθέσητε εἰς τὴν παράβασιν τοῦ Ἰσραήλ· τώρα λοιπὸν ἐξομολογήθητε πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων σας καὶ κάμετε τὸ θέλημα αὐτοῦ· καὶ χωρίσθητε ἀπὸ τῶν λαῶν τῆς γῆς καὶ ἀπὸ τῶν ξένων γυναικῶν. Καὶ ἀπεκρίθη πᾶσα σύναξις καὶ εἶπον μετὰ φωνῆς μεγάλης, Καθὼς ἐλάλησας πρὸς ἡμᾶς, οὕτω νὰ κάμωμεν·

Τότε εἶπε πρὸς αὐτὸν γυνή αὐτοῦ, Ἔτι κρατεῖς τὴν ἀκεραιότητά σου; Βλασφήμησον τὸν Θεὸν καὶ ἀπόθανε. Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτήν, Ἐλάλησας ὡς λαλεῖ μία ἐκ τῶν ἀφρόνων γυναικῶν· τὰ ἀγαθὰ μόνον θέλομεν δεχθῆ ἐκ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὰ κακὰ δὲν θέλομεν δεχθῆ; Ἐν πᾶσι τούτοις δὲν ἡμάρτησεν Ἰὼβ μὲ τὰ χείλη αὑτοῦ.

Ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων ἡτοίμασας αἴνεσιν ἕνεκα τῶν ἐχθρῶν σου, διὰ νὰ καταργήσῃς τὸν ἐχθρὸν καὶ τὸν ἐκδικητήν.

διὰ νὰ κρίνῃς τὸν ὀρφανὸν καὶ τὸν τεταπεινωμένον, ὥστε ἄνθρωπος γήϊνος νὰ μή καταδυναστεύῃ πλέον.

Ἀλλὰ σὺ εἶσαι ἐκσπάσας με ἐκ τῆς κοιλίας· ἐλπὶς μου ἀπὸ τῶν μαστῶν τῆς μητρὸς μου. Ἐπὶ σὲ ἐρρίφθην ἐκ μήτρας· ἐκ κοιλίας τῆς μητρὸς μου σὺ εἶσαι Θεὸς μου.

Καὶ ἄν πατήρ μου καὶ μήτηρ μου μὲ ἐγκαταλείψωσιν, Κύριος ὅμως θέλει μὲ προσδεχθῆ.

Νέος ἤμην καὶ ἤδη ἐγήρασα, καὶ δὲν εἶδον δίκαιον ἐγκαταλελειμμένον οὐδὲ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ζητοῦν ἄρτον. Ὅλην τὴν ἡμέραν ἐλεεῖ καὶ δανείζει, καὶ τὸ σπέρμα αὐτοῦ εἶναι εἰς εὐλογίαν.

Ἰδού, συνελήφθην ἐν ἀνομίᾳ, καὶ ἐν ἁμαρτίᾳ μὲ ἐγέννησεν μήτηρ μου. Ἰδού, ἠγάπησας ἀλήθειαν ἐν τῇ καρδίᾳ, καὶ εἰς τὰ ἐνδόμυχα θέλεις μὲ διδάξει σοφίαν.

Πατήρ τῶν ὀρφανῶν καὶ κριτής τῶν χηρῶν, εἶναι Θεὸς ἐν τῷ ἁγίῳ αὑτοῦ τόπῳ. Ὁ Θεὸς κατοικίζει εἰς οἰκογένειαν τοὺς μεμονωμένους· ἐξάγει τοὺς δεσμίους εἰς ἀφθονίαν· οἱ δὲ ἀποστᾶται κατοικοῦσιν ἐν γῇ ἀνύδρῳ.

Θέλω ἀνοίξει ἐν παραβολῇ τὸ στόμα μου· θέλω προφέρει πράγματα ἀξιομνημόνευτα, τὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς· ὅσα ἠκούσαμεν καὶ ἐγνωρίσαμεν καὶ οἱ πατέρες ἡμῶν διηγήθησαν εἰς ἡμᾶς. Δὲν θέλομεν κρύψει αὐτὰ ἀπὸ τῶν τέκνων αὐτῶν εἰς τὴν ἐπερχομένην γενεάν, διηγούμενοι τους ἐπαίνους τοῦ Κυρίου καὶ τὴν δύναμιν αὐτοῦ καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ, τὰ ὁποῖα ἔκαμε. Καὶ ἔστησε μαρτύριον ἐν τῷ Ἰακὼβ καὶ νόμον ἔθεσεν ἐν τῷ Ἰσραήλ, τὰ ὁποῖα προσέταξεν εἰς τοὺς πατέρας ἡμῶν, νὰ κάμνωσιν αὐτὰ γνωστὰ εἰς τὰ τέκνα αὑτῶν· διὰ νὰ γνωρίζῃ αὐτὰ γενεά ἐπερχομένη, οἱ υἱοὶ οἱ μέλλοντες νὰ γεννηθῶσι· καὶ αὐτοί, ὅταν ἀναστηθῶσι, νὰ διηγῶνται εἰς τὰ τέκνα αὑτῶν· διὰ νὰ θέσωσιν ἐπὶ τὸν Θεὸν τὴν ἐλπίδα αὑτῶν, καὶ νὰ μή λησμονῶσι τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ νὰ φυλάττωσι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ· καὶ νὰ μή γείνωσιν, ὡς οἱ πατέρες αὐτῶν, γενεὰ διεστραμμένη καὶ ἀπειθής· γενεά, ἥτις δὲν ἐφύλαξεν εὐθεῖαν τὴν καρδίαν αὑτῆς, καὶ δὲν ἐστάθη πιστὸν μετὰ τοῦ Θεοῦ τὸ πνεῦμα αὑτῆς·

Κρίνατε τὸν πτωχὸν καὶ τὸν ὀρφανόν· κάμετε δικαιοσύνην εἰς τὸν τεθλιμμένον καὶ πένητα.

Καθὼς σπλαγχνίζεται πατήρ τὰ τέκνα, οὕτως Κύριος σπλαγχνίζεται τοὺς φοβουμένους αὐτόν.

Τὸ δὲ ἔλεος τοῦ Κυρίου εἶναι ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν· καὶ δικαιοσύνη αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῶν υἱῶν·

Σπέρμα Ἀβραὰμ τοῦ δούλου αὐτοῦ, υἱοὶ Ἰακώβ, οἱ ἐκλεκτοὶ αὐτοῦ. Αὐτὸς εἶναι Κύριος Θεὸς ἡμῶν· ἐν πάσῃ τῇ γῇ εἶναι αἱ κρίσεις αὐτοῦ. Μνημονεύετε πάντοτε τῆς διαθήκης αὐτοῦ, τοῦ λόγου, τὸν ὁποῖον προσέταξεν εἰς χιλίας γενεάς,

ὁ κατοικίζων τὴν στεῖραν ἐν οἴκῳ, μητέρα εὐφραινομένην εἰς τέκνα. Ἀλληλούϊα.

Ὁ Κύριος θέλει αὐξήσει ὑμᾶς, ὑμᾶς καὶ τὰ τέκνα ὑμῶν.

Ἰδού, κληρονομία παρὰ τοῦ Κυρίου εἶναι τὰ τέκνα· μισθὸς αὐτοῦ καρπὸς τῆς κοιλίας. Καθὼς εἶναι τὰ βέλη ἐν τῇ χειρὶ τοῦ δυνατοῦ, οὕτως οἱ υἱοὶ τῆς νεότητος. Μακάριος ἄνθρωπος, ὅστις ἐγέμισε τὴν βελοθήκην αὐτοῦ ἐκ τούτων· οἱ τοιοῦτοι δὲν θέλουσι καταισχυνθῆ, ὅταν λαλῶσι μετὰ τῶν ἐχθρῶν ἐν τῇ πύλῃ.

Ἡ γυνή σου θέλει εἶσθαι ὡς ἄμπελος εὔκαρπος εἰς τὰ πλάγια τῆς οἰκίας σου· οἱ υἱοὶ σου ὡς νεόφυτα ἐλαιῶν κύκλῳ τῆς τραπέζης σου.

καὶ θέλεις ἰδεῖ υἱοὺς τῶν υἱῶν σου· εἰρήνη ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ.

[Ὠιδή τῶν Ἀναβαθμῶν, τοῦ Δαβίδ.] Ἰδού, τὶ καλὸν καὶ τί τερπνόν, νὰ συγκατοικῶσιν ἐν ὁμονοίᾳ ἀδελφοί.

Διότι σὺ ἐμόρφωσας τοὺς νεφροὺς μου· μὲ περιετύλιξας ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς μητρὸς μου. Θέλω σὲ ὑμνεῖ, διότι φοβερῶς καὶ θαυμασίως ἐπλάσθην· θαυμάσια εἶναι τὰ ἔργα σου· καὶ ψυχή μου κάλλιστα γνωρίζει τοῦτο. Δὲν ἐκρύφθησαν τὰ ὀστᾶ μου ἀπὸ σοῦ, ἐνῷ ἐπλαττόμην ἐν τῷ κρυπτῷ καὶ διεμορφονόμην ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς. Τὸ ἀδιαμόρφωτον τοῦ σώματός μου εἶδον οἱ ὀφθαλμοὶ σου· καὶ ἐν τῷ βιβλίῳ σου πάντα ταῦτα ἦσαν γεγραμμένα, ὡς καὶ αἱ ἡμέραι καθ᾿ ἄς ἐσχηματίζοντο, καὶ ἐνῷ οὐδὲν ἐκ τούτων ὑπῆρχε·

νέοι τε καὶ παρθένοι, γέροντες μετὰ νεωτέρων ἄς αἰνῶσι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου· διότι τὸ ὄνομα αὐτοῦ μόνου εἶναι ὑψωμένον·

Ἄκουε, υἱὲ μου, τὴν διδασκαλίαν τοῦ πατρὸς σου, καὶ μή ἀπορρίψῃς τὸν νόμον τῆς μητρὸς σου.

Υἱὲ μου, μή καταφρόνει τὴν παιδείαν τοῦ Κυρίου καὶ μή ἀθύμει ἐλεγχόμενος ὑπ᾿ αὐτοῦ. Διότι Κύριος ἐλέγχει ὅντινα ἀγαπᾷ, καθὼς καὶ πατήρ τὸν υἱόν, εἰς τὸν ὁποῖον εὐαρεστεῖται.

Ἀκούσατε, τέκνα, παιδείαν πατρός, καὶ προσέχετε νὰ μάθητε σύνεσιν. Διότι δίδω εἰς ἐσᾶς καλήν διδασκαλίαν· μή ἐγκαταλίπητε τὸν νόμον μου. Διότι καὶ ἐγὼ ἐστάθην υἱὸς τοῦ πατρὸς μου, ἀγαπητὸς καὶ μονογενής ἐνώπιον τῆς μητρὸς μου· καὶ μὲ ἐδίδασκε καὶ μοὶ ἔλεγεν, Ἄς κρατῇ καρδία σου τοὺς λόγους μου· φύλαττε τὰς ἐντολὰς μου καὶ θέλεις ζήσει.

Ἄκουε, υἱὲ μου, καὶ δέχθητι τοὺς λόγους μου· καὶ θέλουσι πληθυνθῆ τὰ ἔτη τῆς ζωῆς σου. Σὲ διδάσκω τὴν ὁδὸν τῆς σοφίας· σὲ ἐμβιβάζω εἰς τρίβους εὐθείας.

Υἱὲ μου, πρόσεχε εἰς τὰς ῥήσεις μου· κλῖνον τὸ τίον σου εἰς τὰ λόγιά μου. Ἄς μή ἀπομακρυνθῶσιν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν σου· φύλαττε αὐτὰ ἐν τῇ καρδίᾳ σου· διότι εἶναι ζωή εἰς τοὺς εὑρίσκοντας αὐτὰ καὶ ἴασις εἰς πᾶσαν αὐτῶν τὴν σάρκα. Μετὰ πάσης φυλάξεως φύλαττε τὴν καρδίαν σου· διότι ἐκ ταύτης προέρχονται αἱ ἐκβάσεις τῆς ζωῆς.

ἡ πηγή σου ἄς ἦναι εὐλογημένη· καὶ εὐφραίνου μετὰ τῆς γυναικὸς τῆς νεότητός σου. Ἄς ἦναι εἰς σὲ ὡς ἔλαφος ἐρασμία καὶ δορκὰς κεχαριτωμένη· ἄς σὲ ποτίζωσιν οἱ μαστοὶ αὐτῆς ἐν παντὶ καιρῷ· εὐφραίνου πάντοτε εἰς τὴν ἀγάπην αὐτῆς.

Υἱὲ μου, φύλαττε τὴν ἐντολήν τοῦ πατρὸς σου, καὶ μή ἀπορρίψῃς τὸν νόμον τῆς μητρὸς σου.

Παροιμίαι Σολομῶντος. Υἱὸς σοφὸς εὐφραίνει πατέρα· υἱὸς δὲ ἄφρων εἶναι λύπη τῆς μητρὸς αὐτοῦ.

Ὅστις ταράττει τὸν οἶκον αὑτοῦ, θέλει κληρονομήσει ἄνεμον· καὶ ἄφρων θέλει εἶσθαι δοῦλος εἰς τὸν φρόνιμον.

Ἡ ἐνάρετος γυνή εἶναι στέφανος εἰς τὸν ἄνδρα αὑτῆς· δὲ προξενοῦσα αἰσχύνην εἶναι ὡς σαπρία εἰς τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ.

Ὁ σοφὸς υἱὸς δέχεται τὴν διδασκαλίαν τοῦ πατρός· δὲ χλευαστής δὲν ἀκούει ἔλεγχον.

Ὁ ἀγαθὸς ἀφίνει κληρονομίαν εἰς υἱοὺς υἱῶν· πλοῦτος δὲ τοῦ ἁμαρτωλοῦ θησαυρίζεται διὰ τὸν δίκαιον.

Ὁ φειδόμενος τῆς ῥάβδου αὑτοῦ μισεῖ τὸν υἱὸν αὑτοῦ· ἀλλ᾿ ἀγαπῶν αὐτὸν παιδεύει αὐτὸν ἐν καιρῷ.

Αἱ σοφαὶ γυναῖκες οἰκοδομοῦσι τὸν οἶκον αὑτῶν· δὲ ἄφρων κατασκάπτει αὐτὸν διὰ τῶν χειρῶν αὑτῆς.

Ὁ ἄφρων καταφρονεῖ τὴν διδασκαλίαν τοῦ πατρὸς αὑτοῦ· δὲ φυλάττων ἔλεγχον εἶναι φρόνιμος.

Υἱὸς σοφὸς εὐφραίνει πατέρα· δὲ μωρὸς ἄνθρωπος καταφρονεῖ τὴν μητέρα αὑτοῦ.

Ὁ φρόνιμος ὑπηρέτης θέλει ἐξουσιάζει ἐπὶ υἱοῦ αἰσχύνης καὶ θέλει συμμοιρασθῆ τὴν κληρονομίαν μεταξὺ ἀδελφῶν.

Τέκνα τέκνων εἶναι στέφανος τῶν γερόντων· καὶ δόξα τῶν τέκνων οἱ πατέρες αὐτῶν.

Ἐν παντὶ καιρῷ ἀγαπᾷ φίλος, καὶ ἀδελφὸς γεννᾶται διὰ καιρὸν ἀνάγκης.

Ὁ ἄφρων υἱὸς εἶναι βαρυθυμία εἰς τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ πικρία εἰς τὴν γεννήσασαν αὐτόν.

Ὅστις εὕρηκε γυναῖκα, εὕρηκεν ἀγαθὸν καὶ ἀπήλαυσε χάριν παρὰ Κυρίου.

Ὁ ἄφρων υἱὸς εἶναι ὄλεθρος εἰς τὸν πατέρα αὑτοῦ· καὶ αἱ ἔριδες τῆς γυναικὸς εἶναι ἀκατάπαυστον στάξιμον. Οἶκος καὶ πλούτη κληρονομοῦνται ἐκ τῶν πατέρων· ἀλλ᾿ φρόνιμος γυνή παρὰ Κυρίου δίδεται.

Παίδευε τὸν υἱὸν σου ἐνόσῳ εἶναι ἐλπίς· ἀλλὰ μή διεγείρῃς τὴν ψυχήν σου, ὥστε νὰ θανατώσῃς αὐτόν.

Ὅστις ἀτιμάζει τὸν πατέρα καὶ ἀπωθεῖ τὴν μητέρα, εἶναι υἱὸς προξενῶν αἰσχύνην καὶ ὄνειδος.

Ὁ δίκαιος περιπατεῖ ἐν τῇ ἀκεραιότητι αὑτοῦ· καὶ τὰ τέκνα αὐτοῦ εἶναι μακάρια μετ᾿ αὐτόν.

Γνωρίζεται καὶ αὐτὸ τὸ παιδίον ἐκ τῶν πράξεων αὑτοῦ, ἄν τὰ ἔργα αὑτοῦ εἶναι καθαρὰ, καὶ ἄν εὐθέα.

Ὁ λύχνος τοῦ κακολογοῦντος τὸν πατέρα αὑτοῦ τὴν μητέρα αὑτοῦ θέλει σβεσθῆ ἐν βαθεῖ σκότει.

Κληρονομία ἀποκτηθεῖσα ταχέως τὴν ἀρχήν, εἰς τὸ τέλος δὲν εὐλογεῖται.

Καλήτερον νὰ κατοικῇ τις ἐν γωνίᾳ δώματος, παρὰ ἐν οἴκῳ εὐρυχώρῳ μετὰ γυναικὸς φιλέριδος.

Καλήτερον νὰ κατοικῇ τις ἐν γῇ ἐρήμῳ παρὰ μετὰ γυναικὸς φιλέριδος καὶ θυμώδους.

Δίδαξον τὸ παιδίον ἐν ἀρχῇ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ· καὶ δὲν θέλει ἀπομακρυνθῆ ἀπ᾿ αὐτῆς οὐδὲ ὅταν γηράσῃ.

Ἡ ἀνοησία εἶναι συνδεδεμένη μετὰ τῆς καρδίας τοῦ παιδίου· ῥάβδος τῆς παιδείας θέλει ἀποχωρίσει αὐτήν ἀπ᾿ αὐτοῦ.

Μή φείδου νὰ παιδεύῃς τὸ παιδίον· διότι ἐὰν κτυπήσῃς αὐτὸ διὰ τῆς ῥάβδου, δὲν θέλει ἀποθάνει· σὺ κτυπῶν αὐτὸ διὰ τῆς ῥάβδου, θέλεις ἐλευθερώσει τὴν ψυχήν αὐτοῦ ἐκ τοῦ δου. Υἱὲ μου, ἐὰν καρδία σου γείνῃ σοφή, θέλει εὐφραίνεσθαι καὶ καρδία ἐμοῦ· καὶ τὰ νεφρὰ μου θέλουσιν ἀγάλλεσθαι, ὅταν τὰ χείλη σου λαλῶσιν ὀρθά.

Ὑπάκουε εἰς τὸν πατέρα σου, ὅστις σὲ ἐγέννησε· καὶ μή καταφρόνει τὴν μητέρα σου, ὅταν γηράσῃ. Ἀγόραζε τὴν ἀλήθειαν καὶ μή πώλει· τὴν σοφίαν καὶ τὴν παιδείαν καὶ τὴν σύνεσιν. Ὁ πατήρ τοῦ δικαίου θέλει χαρῆ σφόδρα· καὶ ὅστις γεννᾷ σοφὸν υἱόν, θέλει εὐφραίνεσθαι εἰς αὐτόν. Ὁ πατήρ σου καὶ μήτηρ σου θέλουσιν εὐφραίνεσθαι· μάλιστα ἐκείνη, ἥτις σὲ ἐγέννησε, θέλει χαίρει. Υἱὲ μου, δὸς τὴν καρδίαν σου εἰς ἐμέ, καὶ ἄς προσέχωσιν οἱ ὀφθαλμοὶ σου εἰς τὰς ὁδοὺς μου·

Καλήτερον νὰ κατοικῇ τις ἐν γωνίᾳ δώματος, παρὰ ἐν οἴκῳ εὐρυχώρῳ μετὰ γυναικὸς φιλέριδος.

Ἀκατάπαυστον στάξιμον ἐν ἡμέρᾳ βροχερᾷ, καὶ φίλερις γυνή εἶναι ὅμοια·

Ὁ φυλάττων τὸν νόμον εἶναι υἱὸς συνετός· δὲ φίλος τῶν ἀσώτων καταισχύνει τὸν πατέρα αὑτοῦ.

Ὁ κλέπτων τὸν πατέρα αὑτοῦ τὴν μητέρα αὑτοῦ, καὶ λέγων, Τοῦτο δὲν εἶναι ἁμαρτία, αὐτὸς εἶναι σύντροφος τοῦ ληστοῦ.

Ἡ ῥάβδος καὶ ἔλεγχος δίδουσι σοφίαν· παιδίον δὲ ἀπολελυμένον καταισχύνει τὴν μητέρα αὑτοῦ.

Παίδευε τὸν υἱὸν σου καὶ θέλει φέρει ἀνάπαυσιν εἰς σέ· καὶ θέλει φέρει ἡδονήν εἰς τὴν ψυχήν σου.

Ὑπάρχει γενεά, ἥτις καταρᾶται τὸν πατέρα αὑτῆς καὶ δὲν εὐλογεῖ τὴν μητέρα αὑτῆς· Ὑπάρχει γενεὰ καθαρὰ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτῆς, ἀλλὰ δὲν εἶναι πεπλυμένη ἀπὸ τῆς ἀκαθαρσίας αὑτῆς. Ὑπάρχει γενεά, τῆς ὁποίας πόσον ὑψηλοὶ εἶναι οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ τὰ βλέφαρα αὐτῆς ἐπηρμένα.

Τὸν ὀφθαλμόν, ὅστις ἐμπαίζει τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ καταφρονεῖ νὰ ὑπακούσῃ εἰς τὴν μητέρα αὑτοῦ, οἱ κόρακες τῆς φάραγγος θέλουσιν ἐκβάλει καὶ οἱ νεοσσοὶ τῶν ἀετῶν θέλουσι φάγει.

Τὰ τρία ταῦτα εἶναι θαυμαστὰ εἰς ἐμέ, μάλιστα τέσσαρα δὲν ἐννοῶ· Τὰ ἴχνη τοῦ ἀετοῦ εἰς τὸν οὐρανόν· τὰ ἴχνη τοῦ ὄφεως ἐπὶ τοῦ βράχου· τὰ ἴχνη τοῦ πλοίου ἐν μέσῳ τῆς θαλάσσης· καὶ τὰ ἴχνη τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ νεότητι.

Τί, υἱὲ μου; καὶ τί, τέκνον τῆς κοιλίας μου; καὶ τί, υἱὲ τῶν εὐχῶν μου; Μή δώσῃς τὰς δυνάμεις σου εἰς τὰς γυναῖκας, μηδὲ τὰς ὁδοὺς σου εἰς τὰς ἀφανιστρίας τῶν βασιλέων.

Γυναῖκα ἐνάρετον τίς θέλει εὑρεῖ; διότι τοιαύτη εἶναι πολὺ τιμιωτέρα ὑπὲρ τοὺς μαργαρίτας. Ἡ καρδία τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς θαρρεῖ ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ δὲν θέλει στερεῖσθαι ἀφθονίας. Θέλει φέρει εἰς αὐτὸν καλὸν καὶ οὐχὶ κακόν, πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὑτῆς. Ζητεῖ μαλλίον καὶ λινάριον καὶ ἐργάζεται εὐχαρίστως μὲ τὰς χεῖρας αὑτῆς. Εἶναι ὡς τὰ πλοῖα τῶν ἐμπόρων· φέρει τὴν τροφήν αὑτῆς ἀπὸ μακρόθεν. Καὶ ἐγείρεται ἐνῷ εἶναι ἔτι νὺξ καὶ δίδει τροφήν εἰς τὸν οἶκον αὑτῆς, καὶ ἔργα εἰς τὰς θεραπαίνας αὑτῆς. Θεωρεῖ ἀγρὸν καὶ ἀγοράζει αὐτόν· ἐκ τοῦ καρποῦ τῶν χειρῶν αὐτῆς φυτεύει ἀμπελῶνα. Ζώνει τὴν ὀσφὺν αὑτῆς μὲ δύναμιν, καὶ ἐνισχύει τοὺς βραχίονας αὑτῆς. Αἰσθάνεται ὅτι τὸ ἐμπόριον αὐτῆς εἶναι καλόν· λύχνος αὐτῆς δὲν σβύνεται τὴν νύκτα. Βάλλει τὰς χεῖρας αὑτῆς εἰς τὸ ἀδράκτιον καὶ κρατεῖ ἐν τῇ χειρὶ αὑτῆς τὴν ἡλακάτην. Ἀνοίγει τὴν χεῖρα αὑτῆς εἰς τοὺς πτωχοὺς καὶ ἐκτείνει τὰς χεῖρας αὑτῆς πρὸς τοὺς ἐνδεεῖς. Δὲν φοβεῖται τὴν χιόνα διὰ τὸν οἶκον αὑτῆς· διότι πᾶς οἶκος αὐτῆς εἶναι ἐνδεδυμένοι διπλᾶ. Κάμνει εἰς ἑαυτήν σκεπάσματα· τὸ ἔνδυμα αὐτῆς εἶναι βύσσος καὶ πορφύρα. Ὁ ἀνήρ αὐτῆς γνωρίζεται ἐν ταῖς πύλαις, ὅταν κάθηται μεταξὺ τῶν πρεσβυτέρων τοῦ τόπου. Κάμνει λεπτὸν πανίον καὶ πωλεῖ· καὶ δίδει ζῶνας εἰς τοὺς ἐμπόρους. Ἰσχὺν καὶ εὐπρέπειαν εἶναι ἐνδεδυμένη· καὶ εὐφραίνεται διὰ τὸν μέλλοντα καιρόν. Ἀνοίγει τὸ στόμα αὑτῆς ἐν σοφίᾳ· καὶ ἐπὶ τῆς γλώσσης αὐτῆς εἶναι νόμος εὐμενείας. Ἐπαγρυπνεῖ εἰς τὴν κυβέρνησιν τοῦ οἴκου αὑτῆς καὶ ἄρτον ὀκνηρίας δὲν τρώγει. Τὰ τέκνα αὐτῆς σηκόνονται καὶ μακαρίζουσιν αὐτήν· ἀνήρ αὐτῆς, καὶ ἐπαινεῖ αὐτήν· Πολλαὶ θυγατέρες ἐφέρθησαν ἀξίως, ἀλλὰ σὺ ὑπερέβης πάσας. Ψευδής εἶναι χάρις καὶ μάταιον τὸ κάλλος· γυνή φοβουμένη τὸν Κύριον, αὐτή θέλει ἐπαινεῖσθαι. Δότε εἰς αὐτήν ἐκ τοῦ καρποῦ τῶν χειρῶν αὐτῆς· καὶ τὰ ἔργα αὐτῆς ἄς ἐπαινῶσιν αὐτήν ἐν ταῖς πύλαις.

Καλήτεροι οἱ δύο ὑπὲρ τὸν ἕνα· ἐπειδή αὐτοὶ ἔχουσι καλήν ἀντιμισθίαν ἐν τῷ κόπῳ αὑτῶν. Διότι, ἐὰν πέσωσιν, εἷς θέλει σηκώσει τὸν σύντροφον αὑτοῦ· ἀλλ᾿ οὐαὶ εἰς τὸν ἕνα, ὅστις πέσῃ καὶ δὲν ἔχῃ δεύτερον νὰ σηκώσῃ αὐτόν. Πάλιν, ἐὰν δύο πλαγιάσωσιν ὁμοῦ, τότε θερμαίνονται· εἰς ὅμως πῶς θέλει θερμανθῆ; Καὶ ἐὰν τις ὑπερισχύσῃ κατὰ τοῦ ἑνός, οἱ δύο θέλουσιν ἀντισταθῆ εἰς αὐτόν· καὶ τὸ τριπλοῦν σχοινίον δὲν κόπτεται ταχέως.

Χαίρου ζωήν μετὰ τῆς γυναικός, τὴν ὁποίαν ἠγάπησας, πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς τῆς ματαιότητός σου, αἵτινες σοὶ ἐδόθησαν ὑπὸ τὸν ἥλιον, πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ματαιότητός σου· διότι τοῦτο εἶναι μερὶς σου ἐν τῇ ζωῇ καὶ ἐν τῷ μόχθῳ σου, τὸν ὁποῖον μοχθεῖς ὑπὸ τὸν ἥλιον.

Καθὼς δὲν γνωρίζεις τίς ὁδὸς τοῦ ἀνέμου οὐδὲ τίνι τρόπῳ μορφόνονται τὰ ὀστᾶ ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς κυοφορούσης, οὕτω δὲν γνωρίζεις τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, ὅστις κάμνει τὰ πάντα.

Καὶ ἐνθυμοῦ τὸν Πλάστην σου ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς νεότητός σου· πρὶν ἔλθωσιν αἱ κακαὶ ἡμέραι, καὶ φθάσωσι τὰ ἔτη εἰς τὰ ὁποῖα θέλεις εἰπεῖ, Δὲν ἔχω εὐχαρίστησιν εἰς αὐτά·

Ἐξέλθετε καὶ ἰδέτε, θυγατέρες Σιών, τὸν βασιλέα Σολομῶντα ἐν τῷ διαδήματι, μὲ τὸ ὁποῖον ἔστειλεν αὐτὸν μήτηρ αὐτοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς νυμφεύσεως αὐτοῦ καὶ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς εὐφροσύνης τῆς καρδίας αὐτοῦ.

Διὰ τοῦτο Κύριος αὐτὸς θέλει σᾶς δώσει σημεῖον· ἰδού, παρθένος θέλει συλλάβει καὶ γεννήσει υἱόν, καὶ θέλει καλεσθῆ τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ.

Διότι παιδίον ἐγεννήθη εἰς ἡμᾶς, υἱὸς ἐδόθη εἰς ἡμᾶς· καὶ ἐξουσία θέλει εἶσθαι ἐπὶ τὸν ὦμον αὐτοῦ· καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ θέλει καλεσθῆ Θαυμαστός, Σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, Πατήρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, Ἄρχων εἰρήνης.

Ὡς ἔγκυος γυνή, ὅταν πλησιάσῃ εἰς τὴν γένναν, κοιλοπονεῖ, φωνάζουσα ἐν τοῖς πόνοις αὑτῆς, οὕτως ἐγείναμεν ἐνώπιόν σου, Κύριε. Συνελάβομεν, ἐκοιλοπονήσαμεν, πλήν ὡς νὰ ἐγεννήσαμεν ἄνεμον· οὐδεμίαν ἐλευθέρωσιν κατωρθώσαμεν ἐν τῇ γῇ· οὐδὲ ἔπεσαν οἱ κάτοικοι τοῦ κόσμου.

Ὁ ζῶν, ζῶν, αὐτὸς θέλει σὲ ὑμνεῖ, καθὼς ἐγὼ ταύτην τὴν ἡμέραν· πατήρ θέλει εἰς τὰ τέκνα γνωστοποιήσει τὴν ἀλήθειάν σου.

Ἀκούσατέ μου, αἱ νῆσοι· καὶ προσέξατε, λαοὶ μακρυνοί· Κύριος μὲ ἐκάλεσεν ἐκ κοιλίας· ἐκ τῶν σπλάγχνων τῆς μητρὸς μου ἀνέφερε τὸ ὄνομά μου.

Δύναται γυνή νὰ λησμονήσῃ τὸ θηλάζον βρέφος αὑτῆς, ὥστε νὰ μή ἐλεήσῃ τὸ τέκνον τῆς κοιλίας αὑτῆς; ἀλλὰ καὶ ἄν αὗται λησμονήσωσιν, ἐγὼ ὅμως δὲν θέλω σὲ λησμονήσει.

Διότι ἀνήρ σου εἶναι Ποιητής σου· τὸ ὄνομα αὐτοῦ εἶναι, Κύριος τῶν δυνάμεων· καὶ Λυτρωτής σου εἶναι Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ· αὐτὸς θέλει ὀνομασθῆ, Θεὸς πάσης τῆς γῆς. Διότι Κύριος σὲ ἐκάλεσεν ὡς γυναῖκα ἐγκαταλελειμμένην καὶ τεθλιμμένην τὸ πνεῦμα καὶ γυναῖκα νεότητος ἀποβεβλημένην, λέγει Θεὸς σου.

Πάντες δὲ οἱ υἱοὶ σου θέλουσιν εἶσθαι διδακτοὶ τοῦ Κυρίου, καὶ θέλει εἶσθαι μεγάλη εἰρήνη τῶν υἱῶν σου.

Θέλω εὐφρανθῆ τὰ μέγιστα ἐπὶ τὸν Κύριον· ψυχή μου θέλει ἀγαλλιασθῆ εἰς τὸν Θεόν μου· διότι μὲ ἐνέδυσεν ἱμάτιον σωτηρίας, μὲ ἐφόρεσεν ἐπένδυμα δικαιοσύνης, ὡς νυμφίον εὐπρεπισμένον μὲ μίτραν καὶ ὡς νύμφην κεκοσμημένην μὲ τὰ πολύτιμα αὑτῆς καλλωπίσματα.

Διότι καθὼς νέος νυμφεύεται μὲ παρθένον, οὕτως οἱ υἱοὶ σου θέλουσι συνοικεῖ μετὰ σοῦ· καὶ καθὼς νυμφίος εὐφραίνεται εἰς τὴν νύμφην, οὕτως Θεὸς σου θέλει εὐφρανθῆ εἰς σέ.

Ὡς παιδίον, τὸ ὁποῖον παρηγορεῖ μήτηρ αὐτοῦ, οὕτως ἐγὼ θέλω σᾶς παρηγορήσει· καὶ θέλετε παρηγορηθῆ ἐν τῇ Ἱερουσαλήμ.

Πρὶν σὲ μορφώσω ἐν τῇ κοιλίᾳ, σὲ ἐγνώρισα· καὶ πρὶν ἐξέλθῃς ἐκ τῆς μήτρας, σὲ ἡγίασα· προφήτην εἰς τὰ ἔθνη σὲ κατέστησα.

Λέγουσιν, Ἐὰν τις ἀποβάλῃ τὴν γυναῖκα αὑτοῦ καὶ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ αὐτοῦ καὶ γείνῃ ἄλλου ἀνδρός, θέλει ἐπιστρέψει πάλιν ἐκεῖνος πρὸς αὐτήν; γῆ ἐκείνη δὲν θέλει ὅλως μιανθῆ; σὺ ἐπόρνευσας μὲν μετὰ πολλῶν ἐραστῶν· ἐπίστρεψον δὲ πάλιν πρὸς ἐμέ, λέγει Κύριος.

Καὶ εἶδον ὅτι ἐνῷ (ἐπειδή Ἰσραήλ ἀποστάτις ἐμοίχευσεν) ἐγὼ ἀπέπεμψα αὐτήν καὶ ἔδωκα εἰς αὐτήν τὸ γράμμα τοῦ διαζυγίου αὐτῆς, Ἰούδας ἄπιστος αὐτῆς ἀδελφή δὲν ἐφοβήθη ἀλλ᾿ ὑπῆγε καὶ ἐπόρνευσε καὶ αὐτή.

Ἐπιστρέψατε, υἱοὶ ἀποστάται, λέγει Κύριος, ἄν καὶ ἐγὼ σᾶς ἀπεστράφην· καὶ θέλω σᾶς λάβει ἕνα ἐκ πόλεως καὶ δύο ἐκ συγγενείας καὶ θέλω σᾶς εἰσάξει εἰς τὴν Σιών·

ἐὰν δὲν καταδυναστεύητε τὸν ξένον, τὸν ὀρφανὸν καὶ τὴν χήραν, καὶ δὲν χύνητε αἷμα ἀθῶον ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ μηδὲ περιπατῆτε ὀπίσω ξένων θεῶν εἰς φθορὰν σας· τότε θέλω σᾶς κάμει νὰ κατοικῆτε ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ, ἐν τῇ γῇ τὴν ὁποίαν ἔδωκα εἰς τοὺς πατέρας σας εἰς αἰῶνα αἰῶνος.

λάβετε γυναῖκας καὶ γεννήσατε υἱοὺς καὶ θυγατέρας· καὶ λάβετε γυναῖκας διὰ τοὺς υἱοὺς σας καὶ δότε τὰς θυγατέρας σας εἰς ἄνδρας καὶ ἄς γεννήσωσιν υἱοὺς καὶ θυγατέρας καὶ πληθύνθητε ἐκεῖ καὶ μή σμικρυνθῆτε·

Ἐπειδή δὲν ἐνεθυμήθης τὰς ἡμέρας τῆς νεότητός σου, ἀλλὰ μὲ παρώξυνας ἐν πᾶσι τούτοις, διὰ τοῦτο ἰδού, καὶ ἐγὼ θέλω ἀνταποδώσει τὰς ὁδοὺς σου ἐπὶ τῆς κεφαλῆς σου, λέγει Κύριος Θεός· καὶ δὲν θέλεις κάμει κατὰ τὴν ἀσέβειαν ταύτην ἐπὶ πᾶσι τοῖς βδελύγμασί σου. Ἰδού, πᾶς παροιμιαζόμενος θέλει παροιμιασθῆ κατὰ σοῦ, λέγων, κατὰ τὴν μητέρα θυγάτηρ αὐτῆς.

Ἡ ψυχή ἁμαρτάνουσα, αὐτή θέλει ἀποθάνει· υἱὸς δὲν θέλει βαστάσει τὴν ἀνομίαν τοῦ πατρὸς καὶ πατήρ δὲν θέλει βαστάσει τὴν ἀνομίαν τοῦ υἱοῦ· δικαιοσύνη τοῦ δικαίου θέλει εἶσθαι ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ ἀνομία τοῦ ἀνόμου θέλει εἶσθαι ἐπ᾿ αὐτόν.

Ἀλλ᾿ εἶπα πρὸς τὰ τέκνα αὐτῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ, Μή περιπατεῖτε ἐν τοῖς διατάγμασι τῶν πατέρων σας καὶ μή φυλάττετε τὰς κρίσεις αὐτῶν καὶ μή μιαίνεσθε μὲ τὰ εἴδωλα αὐτῶν·

Ἐν σοὶ κατεφρόνουν πατέρα καὶ μητέρα· ἐν μέσῳ σου ἐφέροντο ἀπατηλῶς πρὸς τὸν ξένον· ἐν σοὶ κατεδυνάστευον τὸν ὀρφανὸν καὶ τὴν χήραν.

Καὶ χήραν καὶ ἀποβεβλημένην δὲν θέλουσι λαμβάνει εἰς ἑαυτοὺς διὰ γυναῖκα· ἀλλὰ θέλουσι λαμβάνει παρθένον ἐκ τοῦ σπέρματος τοῦ οἴκου Ἰσραήλ χήραν χηρεύουσαν ἱερέως.

Καὶ θέλω σὲ μνηστευθῆ εἰς ἐμαυτὸν εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ θέλω σὲ μνηστευθῆ εἰς ἐμαυτὸν ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ἐν κρίσει καὶ ἐν ἐλέει καὶ ἐν οἰκτιρμοῖς· καὶ θέλω σὲ μνηστευθῆ εἰς ἐμαυτὸν ἐν πίστει· καὶ θέλεις γνωρίσει τὸν Κύριον.

Διηγήθητε πρὸς τὰ τέκνα σας περὶ τούτου καὶ τὰ τέκνα σας πρὸς τὰ τέκνα αὑτῶν καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν πρὸς ἄλλην γενεάν.

Θρήνησον ὡς νύμφη περιεζωσμένη σάκκον διὰ τὸν ἄνδρα τῆς νεότητος αὑτῆς.

Καὶ μετὰ ταῦτα θέλω ἐκχέει τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα· καὶ θέλουσι προφητεύσει οἱ υἱοὶ σας καὶ αἱ θυγατέρες σας· οἱ πρεσβύτεροί σας θέλουσιν ἐνυπνιασθῆ ἐνύπνια, οἱ νεανίσκοι σας θέλουσιν ἰδεῖ ὀράσεις.

Δύνανται δύο νὰ περιπατήσωσιν ὁμοῦ, ἐὰν δὲν ἦναι σύμφωνοι;

διότι υἱὸς περιφρονεῖ τὸν πατέρα, θυγάτηρ ἐπανίσταται κατὰ τῆς μητρὸς αὑτῆς, νύμφη κατὰ τῆς πενθερᾶς αὑτῆς· οἱ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι οἱ ἄνθρωποι τῆς ἑαυτοῦ οἰκίας.

Οὕτω λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων, λέγων, Κρίνετε κρίσιν ἀληθείας καὶ κάμνετε ἔλεος καὶ οἰκτιρμόν, ἕκαστος πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, καὶ μή καταδυναστεύετε τὴν χήραν καὶ τὸν ὀρφανόν, τὸν ξένον καὶ τὸν πένητα, καὶ μηδεὶς ἀπὸ σᾶς ἄς μή βουλεύηται κακὸν κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὑτοῦ ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ.

Καὶ λέγετε, Διὰ τί; Διότι Κύριος ἐστάθη μάρτυς μεταξὺ σοῦ καὶ τῆς γυναικὸς τῆς νεότητός σου, πρὸς τὴν ὁποίαν σὺ ἐφέρθης δολίως· ἐνῷ αὐτή εἶναι σύζυγός σου καὶ γυνή τῆς συνθήκης σου. Καὶ δὲν ἔκαμεν Θεὸς ἕνα; καὶ ὅμως αὐτὸς εἶχεν ὑπεροχήν πνεύματος. Καὶ διὰ τί τὸν ἕνα; διὰ νὰ ζητήσῃ σπέρμα θεῖον. Διὰ τοῦτο προσέχετε εἰς τὸ πνεῦμά σας, καὶ ἄς μή φέρηται μηδεὶς ἀπίστως πρὸς τὴν γυναῖκα τῆς νεότητος αὑτοῦ. Διότι Κύριος, Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, λέγει ὅτι μισεῖ τὸν ἀποβάλλοντα αὐτήν καὶ τὸν καλύπτοντα τὴν βίαν μὲ τὸ ἔνδυμα αὑτοῦ, λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων· διὰ τοῦτο προσέχετε εἰς τὸ πνεῦμά σας καὶ μή φέρεσθε δολίως.

καὶ αὐτὸς θέλει ἐπιστρέψει τὴν καρδίαν τῶν πατέρων πρὸς τὰ τέκνα καὶ τὴν καρδίαν τῶν τέκνων πρὸς τοὺς πατέρας αὐτῶν, μήποτε ἔλθω καὶ πατάξω τὴν γῆν μὲ ἀνάθεμα.

Βίβλος τῆς γενεαλογίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ τοῦ Δαβίδ, υἱοῦ τοῦ Ἀβραάμ. Ὁ Ἀβραὰμ ἐγέννησε τὸν Ἰσαάκ, Ἰσαὰκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, Ἰούδας δὲ ἐγέννησε τὸν Φαρὲς καὶ τὸν Ζαρὰ ἐκ τῆς Θάμαρ, Φαρὲς δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐσρώμ, Ἐσρὼμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀράμ, Ἀρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀμιναδάβ, Ἀμιναδὰβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ναασσών, Ναασσὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Σαλμών, Σαλμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Βοὸζ ἐκ τῆς Ῥαχάβ, Βοὸζ δὲ ἐγέννησε τὸν Ὠβήδ ἐκ τῆς Ῥούθ, Ὠβήδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰεσσαί, Ἰεσσαὶ δὲ ἐγέννησε τὸν Δαβὶδ τὸν βασιλέα. Δαβὶδ δὲ βασιλεὺς ἐγέννησε τὸν Σολομῶντα ἐκ τῆς γυναικὸς τοῦ Οὐρίου, Σολομὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ῥοβοάμ, Ῥοβοὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀβιά, Ἀβιὰ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀσά, Ἀσὰ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσαφάτ, Ἰωσαφὰτ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωράμ, Ἰωρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ὀζίαν, Ὀζίας δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωάθαμ, Ἰωάθαμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἄχαζ, Ἄχαζ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐζεκίαν, Ἐζεκίας δὲ ἐγέννησε τὸν Μανασσῆ, Μανασσῆς δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀμών, Ἀμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσίαν, Ἰωσίας δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰεχονίαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ἐπὶ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος. Μετὰ δὲ τὴν μετοικεσίαν Βαβυλῶνος Ἰεχονίας ἐγέννησε τὸν Σαλαθιήλ, Σαλαθιήλ δὲ ἐγέννησε τὸν Ζοροβάβελ, Ζοροβάβελ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀβιούδ, Ἀβιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλιακείμ, Ἐλιακεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀζώρ, Ἀζὼρ δὲ ἐγέννησε τὸν Σαδώκ, Σαδὼκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀχείμ, Ἀχεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλιούδ, Ἐλιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλεάζαρ, Ἐλεάζαρ δὲ ἐγέννησε τὸν Ματθάν, Ματθὰν δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσήφ τὸν ἄνδρα τῆς Μαρίας, ἐξ ἧς ἐγεννήθη Ἰησοῦς λεγόμενος Χριστός.

Πᾶσαι λοιπὸν αἱ γενεαὶ ἀπὸ Ἀβραὰμ ἕως Δαβὶδ εἶναι γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ Δαβὶδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες.

Τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ γέννησις οὕτως ἦτο. Ἀφοῦ ἠρραβωνίσθη μήτηρ αὐτοῦ Μαρία μετὰ τοῦ Ἰωσήφ, πρὶν συνέλθωσιν, εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου. Ἰωσήφ δὲ ἀνήρ αὐτῆς, δίκαιος ὤν καὶ μή θέλων νὰ θεατρίσῃ αὐτήν, θέλησε νὰ ἀπολύσῃ αὐτήν κρυφίως. Ἐνῷ δὲ αὐτὸς διελογίσθη ταῦτα, ἰδού, ἄγγελος Κυρίου ἐφάνη κατ᾿ ὄναρ εἰς αὐτόν, λέγων· Ἰωσήφ, υἱὲ τοῦ Δαβίδ, μή φοβηθῇς νὰ παραλάβῃς Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου· διότι τὸ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν εἶναι ἐκ Πνεύματος Ἁγίου. Θέλει δὲ γεννήσει υἱὸν καὶ θέλεις καλέσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· διότι αὐτὸς θέλει σώσει τὸν λαὸν αὑτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. Τοῦτο δὲ ὅλον ἔγεινε διὰ νὰ πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου, λέγοντος· Ἰδού, παρθένος θέλει συλλάβει καὶ θέλει γεννήσει υἱόν, καὶ θέλουσι καλέσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, τὸ ὁποῖον μεθερμηνευόμενον εἶναι, Μεθ᾿ ἡμῶν Θεός. Ἐξεγερθεὶς δὲ Ἰωσήφ ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἔκαμεν ὡς προσέταξεν αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου καὶ παρέλαβε τὴν γυναῖκα αὑτοῦ, καὶ δὲν ἐγνώριζεν αὐτήν, ἑωσοῦ ἐγέννησε τὸν υἱὸν αὑτῆς τὸν πρωτότοκον καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν.

καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν εὗρον τὸ παιδίον μετὰ Μαρίας τῆς μητρὸς αὐτοῦ, καὶ πεσόντες προσεκύνησαν αὐτό, καὶ ἀνοίξαντες τοὺς θησαυροὺς αὑτῶν προσέφεραν εἰς αὐτὸ δῶρα, χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν·

Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω ὅτι πᾶς ὀργιζόμενος ἀναιτίως κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὑτοῦ θέλει εἶσθαι ἔνοχος εἰς τὴν κρίσιν· καὶ ὅστις εἴπῃ πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ Ῥακά, θέλει εἶσθαι ἔνοχος εἰς τὸ συνέδριον· ὅστις δὲ εἴπῃ Μωρέ, θέλει εἶσθαι ἔνοχος εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός. Ἐὰν λοιπὸν προσφέρῃς τὸ δῶρόν σου εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ ἐκεῖ ἐνθυμηθῇς ὅτι ἀδελφὸς σου ἔχει τι κατὰ σοῦ, ἄφες ἐκεῖ τὸ δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ ὕπαγε πρῶτον φιλιώθητι μὲ τὸν ἀδελφὸν σου, καὶ τότε ἐλθὼν πρόσφερε τὸ δῶρόν σου.

Ἐρρέθη πρὸς τούτοις ὅτι ὅστις χωρισθῇ τὴν γυναῖκα αὑτοῦ, ἄς δώσῃ εἰς αὐτήν διαζύγιον. Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω ὅτι ὅστις χωρισθῇ τὴν γυναῖκα αὑτοῦ παρεκτὸς λόγου πορνείας, κάμνει αὐτήν νὰ μοιχεύηται, καὶ ὅστις λάβῃ γυναῖκα κεχωρισμένην, γίνεται μοιχός.

Ἤ τίς ἄνθρωπος εἶναι ἀπὸ σᾶς, ὅστις ἐὰν υἱὸς αὐτοῦ ζητήσῃ ἄρτον, μήπως θέλει δώσει εἰς αὐτὸν λίθον; καὶ ἐὰν ζητήσῃ ὀψάριον, μήπως θέλει δώσει εἰς αὐτὸν ὄφιν; ἐὰν λοιπὸν σεῖς, πονηροὶ ὄντες, ἐξεύρητε νὰ δίδητε καλὰς δόσεις εἰς τὰ τέκνα σας, πόσῳ μᾶλλον Πατήρ σας ἐν τοῖς οὐρανοῖς θέλει δώσει ἀγαθὰ εἰς τοὺς ζητοῦντας παρ᾿ αὐτοῦ;

Μή νομίσητε ὅτι ἦλθον νὰ βάλω εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· δὲν ἦλθον νὰ βάλω εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. Διότι ἦλθον νὰ διαχωρίσω ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς· καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου θέλουσιν εἶσθαι οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ. Ὅστις ἀγαπᾷ πατέρα μητέρα ὑπὲρ ἐμέ, δὲν εἶναι ἄξιος ἐμοῦ· καὶ ὅστις ἀγαπᾷ υἱὸν θυγατέρα ὑπὲρ ἐμέ, δὲν εἶναι ἄξιος ἐμοῦ·

Νοήσας δὲ Ἰησοῦς τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν, εἶπε πρὸς αὐτούς· Πᾶσα βασιλεία διαιρεθεῖσα καθ᾿ ἑαυτῆς ἐρημοῦται, καὶ πᾶσα πόλις οἰκία διαιρεθεῖσα καθ᾿ ἑαυτῆς δὲν θέλει σταθῆ.

Ἐνῷ δὲ αὐτὸς ἐλάλει ἔτι πρὸς τοὺς ὄχλους, ἰδού, μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ ἵσταντο ἔξω, ζητοῦντες νὰ λαλήσωσι πρὸς αὐτόν. Εἶπε δὲ τις πρὸς αὐτόν· Ἰδού, μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοὶ σου ἵστανται ἔξω, ζητοῦντες νὰ λαλήσωσι πρὸς σε. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς πρὸς τὸν εἰπόντα τοῦτο πρὸς αὐτὸν εἶπε· Τίς εἶναι μήτηρ μου καὶ τίνες εἶναι οἱ ἀδελφοὶ μου; Καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὑτοῦ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὑτοῦ εἶπεν· Ἰδοὺ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοὶ μου. Διότι ὅστις κάμῃ τὸ θέλημα τοῦ Πατρὸς μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, αὐτὸς μου εἶναι ἀδελφὸς καὶ ἀδελφή καὶ μήτηρ.

δὲν εἶναι οὗτος υἱὸς τοῦ τέκτονος; μήτηρ αὐτοῦ δὲν λέγεται Μαριάμ, καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ Ἰάκωβος καὶ Ἰωσῆς καὶ Σίμων καὶ Ἰούδας; καὶ αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ δὲν εἶναι πᾶσαι παρ᾿ ἡμῖν; πόθεν λοιπὸν εἰς τοῦτον ταῦτα πάντα; Καὶ ἐσκανδαλίζοντο ἐν αὐτῷ. δὲ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτούς· Δὲν εἶναι προφήτης ἄνευ τιμῆς εἰμή ἐν τῇ πατρίδι αὑτοῦ καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὑτοῦ.

Διότι Θεὸς προσέταξε, λέγων· Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα· καί, κακολογῶν πατέρα μητέρα ἐξάπαντος νὰ θανατόνηται· σεῖς ὅμως λέγετε· Ὅστις εἴπῃ πρὸς τὸν πατέρα πρὸς τὴν μητέρα, Δῶρον εἶναι, τι ἤθελες φεληθῆ ἐξ ἐμοῦ, ἀρκεῖ, καὶ δύναται νὰ μή τιμήσῃ τὸν πατέρα αὑτοῦ τὴν μητέρα αὑτοῦ· καὶ ἠκυρώσατε τὴν ἐντολήν τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν παράδοσίν σας.

Καὶ προσκαλέσας Ἰησοῦς παιδίον, ἔστησεν αὐτὸ ἐν τῷ μέσῳ αὐτῶν καὶ εἶπεν· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἐὰν δὲν ἐπιστρέψητε καὶ γείνητε ὡς τὰ παιδία, δὲν θέλετε εἰσέλθει εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ὅστις λοιπὸν ταπεινώσῃ ἑαυτὸν ὡς τὸ παιδίον τοῦτο, οὗτος εἶναι μεγαλήτερος ἐν τῇ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Καὶ ὅστις δεχθῇ ἕν τοιοῦτον παιδίον εἰς τὸ ὄνομά μου, ἐμὲ δέχεται· ὅστις ὅμως σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει εἰς αὐτὸν νὰ κρεμασθῇ μύλου πέτρα ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ νὰ καταποντισθῇ εἰς τὸ πέλαγος τῆς θαλάσσης.

Προσέχετε μή καταφρονήσητε ἕνα τῶν μικρῶν τούτων· διότι σᾶς λέγω ὅτι οἱ ἄγγελοι αὐτῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς διαπαντὸς βλέπουσι τὸ πρόσωπον τοῦ Πατρὸς μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.

Ἐὰν δὲ ἁμαρτήσῃ εἰς σὲ ἀδελφὸς σου, ὕπαγε καὶ ἔλεγξον αὐτὸν μεταξὺ σοῦ καὶ αὐτοῦ μόνου· ἐὰν σοῦ ἀκούσῃ, ἐκέρδησας τὸν ἀδελφὸν σου·

Τότε προσελθὼν πρὸς αὐτὸν Πέτρος, εἶπε· Κύριε, ποσάκις ἄν ἁμαρτήσῃ εἰς ἐμὲ ἀδελφὸς μου καὶ θέλω συγχωρήσει αὐτόν; ἕως ἑπτάκις; Λέγει πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Δὲν σοὶ λέγω ἕως ἑπτάκις, ἀλλ᾿ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά.

Καὶ ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Φαρισαῖοι, πειράζοντες αὐτὸν καὶ λέγοντες πρὸς αὐτόν· Συγχωρεῖται εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ χωρισθῇ τὴν γυναῖκα αὑτοῦ διὰ πᾶσαν αἰτίαν; Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς αὐτούς· Δὲν ἀνεγνώσατε ὅτι πλάσας ἀπ᾿ ἀρχῆς ἄρσεν καὶ θῆλυ ἔπλασεν αὐτούς καὶ εἶπεν, Ἕνεκεν τούτου θέλει ἀφήσει ἄνθρωπος τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα καὶ θέλει προσκολληθῆ εἰς τὴν γυναῖκα αὑτοῦ, καὶ θέλουσιν εἶσθαι οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν; Ὥστε δὲν εἶναι πλέον δύο, ἀλλὰ μία σάρξ. Ἐκεῖνο λοιπὸν τὸ ὁποῖον Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος ἄς μή χωρίζῃ. Λέγουσι πρὸς αὐτόν· Διὰ τί λοιπὸν Μωϋσῆς προσέταξε νὰ δώσῃ ἔγγραφον διαζυγίου καὶ νὰ χωρισθῇ αὐτήν; Λέγει πρὸς αὐτούς· Διότι Μωϋσῆς διὰ τὴν σκληροκαρδίαν σας συνεχώρησεν εἰς ἐσᾶς νὰ χωρίζησθε τὰς γυναῖκάς σας· ἀπ᾿ ἀρχῆς ὅμως δὲν ἔγεινεν οὕτω. Σᾶς λέγω δὲ ὅτι ὅστις χωρισθῇ τὴν γυναῖκα αὑτοῦ ἐκτὸς διὰ πορνείαν καὶ νυμφευθῇ ἄλλην, γίνεται μοιχός· καὶ ὅστις νυμφευθῇ γυναῖκα κεχωρισμένην, γίνεται μοιχός. Λέγουσι πρὸς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Ἐὰν οὕτως ἔχῃ ὑποχρέωσις τοῦ ἀνδρὸς πρὸς τὴν γυναῖκα, δὲν συμφέρει νὰ νυμφευθῇ.

Τότε ἐφέρθησαν πρὸς αὐτὸν παιδία, διὰ νὰ ἐπιθέσῃ τὰς χεῖρας ἐπ᾿ αὐτὰ καὶ νὰ εὐχηθῇ· οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπέπληξαν αὐτά. Πλήν Ἰησοῦς εἶπεν· Ἀφήσατε τὰ παιδία καὶ μή ἐμποδίζετε αὐτὰ νὰ ἔλθωσι πρὸς ἐμέ· διότι τῶν τοιούτων εἶναι βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Καὶ πᾶς ὅστις ἀφῆκεν οἰκίας ἀδελφοὺς ἀδελφὰς πατέρα μητέρα γυναῖκα τέκνα ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλάσια θέλει λάβει καὶ ζωήν αἰώνιον θέλει κληρονομήσει.

καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· Ἀκούεις τί λέγουσιν οὗτοι; δὲ Ἰησοῦς λέγει πρὸς αὐτούς· Ναί· ποτὲ δὲν ἀνεγνώσατε ὅτι ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων ἡτοίμασας αἴνεσιν;

Ὡμοιώθη βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ ἄνθρωπον βασιλέα, ὅστις ἔκαμε γάμους εἰς τὸν υἱὸν αὑτοῦ· καὶ ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὑτοῦ νὰ καλέσωσι τοὺς προσκεκλημένους εἰς τοὺς γάμους, καὶ δὲν ἤθελον νὰ ἔλθωσι. Πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους, λέγων· Εἴπατε πρὸς τοὺς προσκεκλημένους· Ἰδού, τὸ γεῦμά μου ἡτοίμασα, οἱ ταῦροί μου καὶ τὰ θρεπτὰ εἶναι ἐσφαγμένα καὶ πάντα εἶναι ἕτοιμα· ἔλθετε εἰς τοὺς γάμους.

ὑπάγετε λοιπὸν εἰς τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν, καὶ ὅσους ἄν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους. Καὶ ἐξελθόντες οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι εἰς τὰς ὁδούς, συνήγαγον πάντας ὅσους εὗρον, κακοὺς τε καὶ καλούς· καὶ ἐγεμίσθη γάμος ἀπὸ ἀνακεκλιμένων. Εἰσελθὼν δὲ βασιλεὺς διὰ νὰ θεωρήσῃ τοὺς ἀνακεκλιμένους, εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον μή ἐνδεδυμένον ἔνδυμα γάμου, καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Φίλε, πῶς εἰσῆλθες ἐνταῦθα μή ἔχων ἔνδυμα γάμου; δὲ ἀπεστομώθη.

Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ προσῆλθον πρὸς αὐτὸν Σαδδουκαῖοι, οἱ λέγοντες ὅτι δὲν εἶναι ἀνάστασις, καὶ ἠρώτησαν αὐτόν, λέγοντες· Διδάσκαλε, Μωϋσῆς εἶπεν, Ἐὰν τις ἀποθάνῃ μή ἔχων τέκνα, θέλει νυμφευθῆ ἀδελφὸς αὐτοῦ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ θέλει ἀναστήσει σπέρμα εἰς τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ. Ἦσαν δὲ παρ᾿ ἡμῖν ἑπτὰ ἀδελφοί· καὶ πρῶτος ἀφοῦ ἐνυμφεύθη ἐτελεύτησε, καὶ μή ἔχων τέκνον, ἀφῆκε τὴν γυναῖκα αὑτοῦ εἰς τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ· ὁμοίως καὶ δεύτερος, καὶ τρίτος, ἕως τῶν ἑπτά. Ὕστερον δὲ πάντων ἀπέθανε καὶ γυνή. Ἐν τῇ ἀναστάσει λοιπὸν τίνος τῶν ἑπτὰ θέλει εἶσθαι γυνή; διότι πάντες ἔλαβον αὐτήν. Ἀποκριθεὶς δὲ Ἰησοῦς, εἶπε πρὸς αὐτούς· Πλανᾶσθε μή γνωρίζοντες τὰς γραφὰς μηδὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ. Διότι ἐν τῇ ἀναστάσει οὔτε νυμφεύονται οὔτε νυμφεύουσιν, ἀλλ᾿ εἶναι ὡς ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἐν οὐρανῷ. Περὶ δὲ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν δὲν ἀνεγνώσατε τὸ ῥηθὲν πρὸς ἐσᾶς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, λέγοντος· Ἐγὼ εἶμαι Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ Θεὸς τοῦ Ἰσαὰκ καὶ Θεὸς τοῦ Ἰακώβ; δὲν εἶναι Θεὸς Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων.

Καὶ πατέρα σας μή ὀνομάσητε ἐπὶ τῆς γῆς· διότι εἷς εἶναι Πατήρ σας, ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Διότι καθὼς ἐν ταῖς ἡμέραις ταῖς πρὸ τοῦ κατακλυσμοῦ ἦσαν τρώγοντες καὶ πίνοντες, νυμφευόμενοι καὶ νυμφεύοντες, ἕως τῆς ἡμέρας καθ᾿ ἥν Νῶε εἰσῆλθεν εἰς τὴν κιβωτόν,

Τότε θέλει ὁμοιωθῆ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ δέκα παρθένους, αἵτινες λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας αὑτῶν ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησιν τοῦ νυμφίου.

καὶ Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰακώβου· καὶ ἐπωνόμασεν αὐτοὺς Βοανεργές, τὸ ὁποῖον σημαίνει Υἱοὶ βροντῆς·

καὶ ἐὰν οἰκία διαιρεθῇ καθ᾿ ἑαυτῆς, οἰκία ἐκείνη δὲν δύναται νὰ σταθῆ.

Ἔρχονται λοιπὸν οἱ ἀδελφοὶ καὶ μήτηρ αὐτοῦ, καὶ σταθέντες ἔξω ἀπέστειλαν πρὸς αὐτὸν καὶ ἔκραζον αὐτόν. Καὶ ἐκάθητο ὄχλος περὶ αὐτόν· εἶπον δὲ πρὸς αὐτόν· Ἰδού, μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοὶ σου ἔξω σὲ ζητοῦσι. Καὶ ἀπεκρίθη πρὸς αὐτούς, λέγων· Τίς εἶναι μήτηρ μου οἱ ἀδελφοὶ μου; Καὶ περιβλέψας κύκλῳ πρὸς τοὺς καθημένους περὶ αὐτόν, λέγει· Ἰδοὺ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοὶ μου· διότι ὅστις κάμῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, οὗτος εἶναι ἀδελφὸς μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μήτηρ.

δὲν εἶναι οὗτος τέκτων, υἱὸς τῆς Μαρίας, ἀδελφὸς δὲ τοῦ Ἰακώβου καὶ Ἰωσῆ καὶ Ἰούδα καὶ Σίμωνος; καὶ δὲν εἶναι αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ ἐνταῦθα παρ᾿ ἡμῖν; Καὶ ἐσκανδαλίζοντο ἐν αὐτῷ. Ἔλεγε δὲ πρὸς αὐτοὺς Ἰησοῦς ὅτι δὲν εἶναι προφήτης ἄνευ τιμῆς εἰμή ἐν τῇ πατρίδι αὑτοῦ καὶ μεταξὺ τῶν συγγενῶν καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὑτοῦ.

Διότι Μωϋσῆς εἶπε· Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. καί· κακολογῶν πατέρα μητέρα ἐξάπαντος νὰ θανατόνηται· σεῖς ὅμως λέγετε· Ἐὰν ἄνθρωπος εἴπῃ πρὸς τὸν πατέρα πρὸς τὴν μητέρα, Κορβᾶν, τουτέστι δῶρον, εἶναι, τι ἤθελες φεληθῆ ἐξ ἐμοῦ, ἀρκεῖ, καὶ δὲν ἀφίνετε πλέον αὐτὸν νὰ κάμῃ οὐδὲν εἰς τὸν πατέρα αὑτοῦ εἰς τὴν μητέρα αὑτοῦ, ἀκυροῦντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ χάριν τῆς παραδόσεώς σας, τὴν ὁποίαν παρεδώκατε· καὶ κάμνετε παρόμοια τοιαῦτα πολλά.

Καὶ λαβὼν παιδίον ἔστησεν αὐτὸ ἐν τῷ μέσω αὐτῶν, καὶ ἐναγκαλισθεὶς αὐτὸ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ὅστις δεχθῇ ἕν τῶν τοιούτων παιδίων εἰς τὸ ὄνομά μου, ἐμὲ δέχεται· καὶ ὅστις δεχθῇ ἐμέ, δὲν δέχεται ἐμέ, ἀλλὰ τὸν ἀποστείλαντά με.

Καὶ ὅστις σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει εἰς αὐτὸν καλήτερον νὰ περιτεθῇ μύλου πέτρα περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ νὰ ῥιφθῇ εἰς τὴν θάλασσαν.

Καὶ προσελθόντες οἱ Φαρισαῖοι, ἠρώτησαν αὐτὸν ἄν συγχωρῆται εἰς ἄνδρα νὰ χωρισθῇ τὴν γυναῖκα αὑτοῦ, πειράζοντες αὐτόν. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς αὐτούς· Τί προσέταξεν εἰς ἐσᾶς Μωϋσῆς; Οἱ δὲ εἶπον· Μωϋσῆς συνεχώρησε νὰ γράψῃ ἔγγραφον διαζυγίου καὶ νὰ χωρισθῇ αὐτήν. Καὶ ἀποκριθεὶς Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτούς· Διὰ τὴν σκληροκαρδίαν σας ἔγραψεν εἰς ἐσᾶς τὴν ἐντολήν ταύτην· ἀπ᾿ ἀρχῆς ὅμως τῆς κτίσεως ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτοὺς Θεός· ἕνεκεν τούτου θέλει ἀφήσει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ τὴν μητέρα, καὶ θέλει προσκολληθῆ εἰς τὴν γυναῖκα αὑτοῦ, καὶ θέλουσιν εἶσθαι οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν. Ὥστε δὲν εἶναι πλέον δύο, ἀλλὰ μία σάρξ· ἐκεῖνο λοιπόν, τὸ ὁποῖον Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος ἄς μή χωρίζῃ. Καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ πάλιν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτησαν αὐτὸν περὶ τοῦ αὐτοῦ, καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· Ὅστις χωρισθῇ τὴν γυναῖκα αὑτοῦ καὶ νυμφευθῇ ἄλλην, πράττει μοιχείαν εἰς αὐτήν· καὶ ἐὰν γυνή χωρισθῇ τὸν ἄνδρα αὑτῆς καὶ συζευχθῇ μὲ ἄλλον, μοιχεύεται.

Καὶ ἔφεραν πρὸς αὐτὸν παιδία, διὰ νὰ ἐγγίσῃ αὐτά· οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπέπληττον τοὺς φέροντας. Ἰδὼν δὲ Ἰησοῦς ἠγανάκτησε καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἀφήσατε τὰ παιδία νὰ ἔρχωνται πρὸς ἐμέ, καὶ μή ἐμποδίζετε αὐτά· διότι τῶν τοιούτων εἶναι βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἀληθῶς σᾶς λέγω, Ὅστις δὲν δεχθῇ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, δὲν θέλει εἰσέλθει εἰς αὐτήν. Καὶ ἐναγκαλισθεὶς αὐτά, ἔθετε τὰς χεῖρας ἐπ᾿ αὐτὰ καὶ ηὐλόγει αὐτά.

Τὰς ἐντολὰς ἐξεύρεις· Μή μοιχεύσῃς, Μή φονεύσῃς, Μή κλέψῃς, Μή ψευδομαρτυρήσῃς, Μή ἀποστερήσῃς, Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα.

Ἀποκριθεὶς δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, δὲν εἶναι οὐδεὶς ὅστις, ἀφήσας οἰκίαν ἀδελφοὺς ἀδελφὰς πατέρα μητέρα γυναῖκα τέκνα ἀγροὺς ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, δὲν θέλει λάβει ἑκατονταπλασίονα τώρα ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ, οἰκίας καὶ ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὰς καὶ μητέρας καὶ τέκνα καὶ ἀγροὺς μετὰ διωγμῶν, καὶ ἐν τῷ ἐρχομένῳ αἰῶνι ζωήν αἰώνιον.

Διδάσκαλε, Μωϋσῆς μᾶς ἔγραψεν ὅτι ἐὰν ἀποθάνῃ τινὸς ἀδελφὸς καὶ ἀφήσῃ γυναῖκα καὶ τέκνα δὲν ἀφήσῃ, νὰ λάβῃ ἀδελφὸς αὐτοῦ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ νὰ ἐξαναστήσῃ σπέρμα εἰς τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ. Ἦσαν λοιπὸν ἑπτὰ ἀδελφοί. Καὶ πρῶτος ἔλαβε γυναῖκα, καὶ ἀποθνήσκων δὲν ἀφῆκε σπέρμα· καὶ ἔλαβεν αὐτήν δεύτερος καὶ ἀπέθανε, καὶ οὐδὲ αὐτὸς ἀφῆκε σπέρμα· καὶ τρίτος ὡσαύτως. Καὶ ἔλαβον αὐτήν οἱ ἑπτά, καὶ δὲν ἀφῆκαν σπέρμα. Τελευταία πάντων ἀπέθανε καὶ γυνή. Ἐν τῇ ἀναστάσει λοιπόν, ὅταν ἀναστηθῶσι, τίνος αὐτῶν θέλει εἶσθαι γυνή; διότι καὶ οἱ ἑπτὰ ἔλαβον αὐτήν γυναῖκα. Καὶ ἀποκριθεὶς Ἰησοῦς, εἶπε πρὸς αὐτούς· Δὲν πλανᾶσθε διὰ τοῦτο, μή γνωρίζοντες τὰς γραφὰς μηδὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ; Διότι ὅταν ἀναστηθῶσιν ἐκ νεκρῶν οὔτε νυμφεύουσιν οὔτε νυμφεύονται, ἀλλ᾿ εἶναι ὡς ἄγγελοι οἱ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Περὶ δὲ τῶν νεκρῶν ὅτι ἀνίστανται, δὲν ἀνεγνώσατε ἐν τῇ βίβλῳ τοῦ Μωϋσέως, πῶς εἶπε πρὸς αὐτὸν Θεὸς ἐπὶ τῆς βάτου, λέγων, Ἐγὼ εἶμαι Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ Θεὸς τοῦ Ἰσαὰκ καὶ Θεὸς τοῦ Ἰακώβ;

Θέλει δὲ παραδώσει ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατήρ τέκνον, καὶ θέλουσιν ἐπαναστῆ τέκνα ἐπὶ γονεῖς καὶ θέλουσι θανατώσει αὐτούς.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ἄγγελος· Μή φοβοῦ, Ζαχαρία· διότι εἰσηκούσθη δέησίς σου, καὶ γυνή σου Ἐλισάβετ θέλει γεννήσει υἱὸν εἰς σέ, καὶ θέλεις καλέσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην. καὶ θέλει εἶσθαι εἰς σὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις, καὶ πολλοὶ θέλουσι χαρῆ διὰ τὴν γέννησιν αὐτοῦ. Διότι θέλει εἶσθαι μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ οἶνον καὶ σίκερα δὲν θέλει πίει, καὶ θέλει πληρωθῆ Πνεύματος Ἁγίου ἔτι ἐκ κοιλίας τῆς μητρὸς αὑτοῦ, καὶ πολλοὺς τῶν υἱῶν Ἰσραήλ θέλει ἐπιστρέψει εἰς Κύριον τὸν Θεὸν αὐτῶν. Καὶ αὐτὸς θέλει ἐλθεῖ πρὸ προσώπου αὐτοῦ ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλίου, διὰ νὰ ἐπιστρέψῃ τὰς καρδίας τῶν πατέρων εἰς τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀπειθεῖς εἰς τὴν φρόνησιν τῶν δικαίων, διὰ νὰ ἑτοιμάσῃ εἰς τὸν Κύριον λαὸν προδιατεθειμένον.

Ἐν δὲ τῷ μηνὶ τῷ ἕκτῳ ἀπεστάλη ἄγγελος Γαβριήλ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἰς πόλιν τῆς Γαλιλαίας ὀνομαζομένην Ναζαρέτ, πρὸς παρθένον ἠρραβωνισμένην μὲ ἄνδρα ὀνομαζόμενον Ἰωσήφ, ἐξ οἴκου Δαβίδ, καὶ τὸ ὄνομα τῆς παρθένου Μαριάμ. Καὶ εἰσελθὼν ἄγγελος πρὸς αὑτήν, εἶπε· Χαῖρε, κεχαριτωμένη· Κύριος μετὰ σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξίν. Ἐκείνη δὲ ἰδοῦσα διεταράχθη διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ, καὶ διελογίζετο ὁποῖος τάχα ἦτο ἀσπασμὸς οὗτος. Καὶ εἶπεν ἄγγελος πρὸς αὐτήν· Μή φοβοῦ, Μαριάμ· διότι εὗρες χάριν παρὰ τῷ Θεῷ. Καὶ ἰδού, θέλεις συλλάβει ἐν γαστρὶ καὶ θέλεις γεννήσει υἱὸν καὶ θέλεις καλέσει τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν. Οὗτος θέλει εἶσθαι μέγας καὶ Υἱὸς Ὑψίστου θέλει ὀνομασθῆ, καὶ θέλει δώσει εἰς αὐτὸν Κύριος Θεὸς τὸν θρόνον Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ θέλει βασιλεύσει ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ Ἰακὼβ εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ δὲν θέλει εἶσθαι τέλος. Εἶπε δὲ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον. Πῶς θέλει εἶσθαι τοῦτο, ἐπειδή ἄνδρα δὲν γνωρίζω; Καὶ ἀποκριθεὶς ἄγγελος εἶπε πρὸς αὐτήν· Πνεῦμα Ἃγιον θέλει ἐπέλθει ἐπὶ σέ, καὶ δύναμις τοῦ Ὑψίστου θέλει σὲ ἐπισκιάσει· διὰ τοῦτο καὶ τὸ γεννώμενον ἐκ σοῦ ἅγιον θέλει ὀνομασθῆ Υἱὸς Θεοῦ.

Καὶ ὡς ἤκουσεν Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς· καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου Ἐλισάβετ καὶ ἀνεφώνησε μετὰ φωνῆς μεγάλης καὶ εἶπεν· Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ καὶ εὐλογημένος καρπὸς τῆς κοιλίας σου. Καὶ πόθεν μοι τοῦτο, νὰ ἔλθῃ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρὸς μέ; Διότι ἰδού, καθὼς ἦλθεν φωνή τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησεν ἐν ἀγαλλιάσει τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ μου.

Ἀνέβη δὲ καὶ Ἰωσήφ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἐκ τῆς πόλεως Ναζαρὲτ εἰς τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ, ἥτις καλεῖται Βηθλεέμ, ἐπειδή αὐτὸς ἦτο ἐκ τοῦ οἴκου καὶ τῆς πατριᾶς τοῦ Δαβίδ, διὰ νὰ ἀπογραφῇ μετὰ τῆς Μαριὰμ τῆς ἠρραβωνισμένης μὲ αὐτὸν εἰς γυναῖκα, ἥτις ἦτο ἔγκυος. Καὶ ἐνῷ ἦσαν ἐκεῖ, ἐπληρώθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ νὰ γεννήσῃ· καὶ ἐγέννησε τὸν υἱὸν αὑτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐσπαργάνωσεν αὐτὸν καὶ κατέκλινεν αὐτὸν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι δὲν ἦτο τόπος δι᾿ αὐτοὺς ἐν τῷ καταλύματι.

Καὶ ὅτε ἐπληρώθησαν αἱ ὀκτὼ ἡμέραι διὰ νὰ περιτέμωσι τὸ παιδίον, ἐκλήθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦς, τὸ ὀνομασθὲν ὑπὸ τοῦ ἀγγέλου πρίν συλληφθῇ ἐν τῇ κοιλίᾳ. Καὶ ὅτε ἐπληρώθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ αὐτῆς κατὰ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, ἀνεβίβασαν αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα διὰ νὰ παραστήσωσιν εἰς τὸν Κύριον, καθὼς εἶναι γεγραμμένον ἐν τῷ νόμῳ τοῦ Κυρίου, ὅτι πᾶν ἀρσενικὸν διανοῖγον μήτραν θέλει κληθῆ ἅγιον εἰς τὸν Κύριον,

Καὶ ἰδόντες αὐτὸν ἐξεπλάγησαν, καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν μήτηρ αὐτοῦ· Τέκνον, διὰ τί ἔπραξας εἰς ἡμᾶς οὕτως; ἰδού, πατήρ σου καὶ ἐγὼ καταλυπούμενοι σὲ ἐζητοῦμεν. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Διὰ τί μὲ ἐζητεῖτε; δὲν ἠξεύρετε ὅτι πρέπει νὰ ἦμαι εἰς τὰ τοῦ Πατρὸς μου; Καὶ αὐτοὶ δὲν ἐνόησαν τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον ἐλάλησε πρὸς αὐτούς. Καὶ κατέβη μετ᾿ αὐτῶν καὶ ἦλθεν εἰς Ναζαρέτ, καὶ ἦτο ὑποτασσόμενος εἰς αὐτούς. δὲ μήτηρ αὐτοῦ ἐφύλαττε πάντας τοὺς λόγους τούτους ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτῆς.

Καὶ αὐτὸς Ἰησοῦς ἤρχιζε νὰ ἦναι ὡς τριάκοντα ἐτῶν, ὤν καθὼς ἐνομίζετο, υἱὸς Ἰωσήφ, τοῦ Ἠλί, τοῦ Ματθάτ, τοῦ Λευΐ, τοῦ Μελχί, τοῦ Ἰαννά, τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ Ματταθίου, τοῦ Ἀμώς, τοῦ Ναούμ, τοῦ Ἐσλί, τοῦ Ναγγαί, τοῦ Μαάθ, τοῦ Ματταθίου, τοῦ Σεμεΐ, τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ Ἰούδα, τοῦ Ἰωαννά, τοῦ Ῥησά, τοῦ Ζοροβάβελ, τοῦ Σαλαθιήλ, τοῦ Νηρί, τοῦ Μελχί, τοῦ Ἀδδί, τοῦ Κωσάμ, τοῦ Ἐλμωδάμ, τοῦ Ἤρ, τοῦ Ἰωσῆ, τοῦ Ἐλιέζερ, τοῦ Ἰωρείμ, τοῦ Ματθάτ, τοῦ Λευΐ, τοῦ Συμεών, τοῦ Ἰούδα, τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ Ἰωνάν, τοῦ Ἐλιακείμ, τοῦ Μελεᾶ, τοῦ Μαϊνάν, τοῦ Ματταθά, τοῦ Ναθάν, τοῦ Δαβίδ, τοῦ Ἰεσσαί, τοῦ Ὠβήδ, τοῦ Βοόζ, τοῦ Σαλμών, τοῦ Ναασσών, τοῦ Ἀμιναδάβ, τοῦ Ἀράμ, τοῦ Ἐσρώμ, τοῦ Φαρές, τοῦ Ἰούδα, τοῦ Ἰακώβ, τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Θάρα, τοῦ Ναχώρ, τοῦ Σερούχ, τοῦ Ῥαγαῦ, τοῦ Φαλέκ, τοῦ Ἕβερ, τοῦ Σαλά, τοῦ Καϊνάν, τοῦ Ἀρφαξάδ, τοῦ Σήμ, τοῦ Νῶε, τοῦ Λάμεχ, τοῦ Μαθουσάλα, τοῦ Ἐνώχ, τοῦ Ἰαρέδ, τοῦ Μαλελεήλ, τοῦ Καϊνάν, τοῦ Ἐνώς, τοῦ Σήθ, τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Θεοῦ.

Ἦλθον δὲ πρὸς αὐτὸν μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ καὶ δὲν ἠδύναντο διὰ τὸν ὄχλον νὰ πλησιάσωσιν αὐτόν. Καὶ ἀπηγγέλθη πρὸς αὐτὸν ὑπὸ τινων λεγόντων· μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοὶ σου ἵστανται ἔξω θέλοντες νὰ σὲ ἴδωσιν. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς αὐτούς· Μήτηρ μου καὶ ἀδελφοὶ μου εἶναι οὗτοι, οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ πράττοντες αὐτόν.

Καὶ ἐὰν τις ἐξ ὑμῶν ἦναι πατήρ, καὶ υἱὸς αὐτοῦ ζητήσῃ ἄρτον, μήπως θέλει δώσει εἰς αὐτὸν λίθον; καὶ ἐὰν ὀψάριον, μήπως ἀντὶ ὀψαρίου θέλει δώσει εἰς αὐτὸν ὄφιν; ἤ καὶ ἄν ζητήσῃ όν, μήπως θέλει δώσει εἰς αὐτὸν σκορπίον; ἐὰν λοιπὸν σεῖς, πονηροὶ ὄντες, ἐξεύρετε νὰ δίδητε καλὰς δόσεις εἰς τὰ τέκνα σας, πόσῳ μᾶλλον Πατήρ οὐράνιος θέλει δώσει Πνεῦμα Ἃγιον εἰς τοὺς αἰτοῦντας παρ᾿ αὐτοῦ;

Θέλει διαχωρισθῆ πατήρ κατὰ υἱοῦ καὶ υἱὸς κατὰ πατρός, μήτηρ κατὰ θυγατρὸς καὶ θυγάτηρ κατὰ μητρός, πενθερὰ κατὰ τῆς νύμφης αὑτῆς καὶ νύμφη κατὰ τῆς πενθερᾶς αὑτῆς.

Ἐὰν τις ἔρχηται πρὸς ἐμὲ καὶ δὲν μισῇ τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὰς ἀδελφάς, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ ζωήν, δὲν δύναται νὰ ἦναι μαθητής μου. Καὶ ὅστις δὲν βαστάζει τὸν σταυρὸν αὑτοῦ καὶ ἔρχεται ὀπίσω μου, δὲν δύναται νὰ ἦναι μαθητής μου.

Εἶπε δέ· Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. Καὶ εἶπεν νεώτερος αὐτῶν πρὸς τὸν πατέρα· Πάτερ, δὸς μοι τὸ ἀνῆκον μέρος τῆς περιουσίας. Καὶ διεμοίρασεν εἰς αὐτοὺς τὰ ὑπάρχοντα αὑτοῦ. Καὶ μετ᾿ ὀλίγας ἡμέρας συνάξας πάντα νεώτερος υἱός, ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακρὰν καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν περιουσίαν αὑτοῦ ζῶν ἀσώτως. Ἀφοῦ δὲ ἐδαπάνησε πάντα, ἔγεινε πεῖνα μεγάλη ἐν τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ, καὶ αὐτὸς ἤρχισε νὰ στερῆται. Τότε ὑπῆγε καὶ προσεκολλήθη εἰς ἕνα τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, ὅστις ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὑτοῦ διὰ νὰ βόσκῃ χοίρους. Καὶ ἐπεθύμει νὰ γεμίσῃ τὴν κοιλίαν αὑτοῦ ἀπὸ τῶν ξυλοκεράτων, τὰ ὁποῖα ἔτρωγον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἔδιδεν εἰς αὐτόν. Ἐλθὼν δὲ εἰς ἑαυτόν, εἶπε· Πόσοι μισθωτοὶ τοῦ πατρὸς μου περισσεύουσιν ἄρτον, καὶ ἐγὼ χάνομαι ὑπὸ τῆς πείνης. Σηκωθεὶς θέλω ὑπάγει πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ θέλω εἰπεῖ πρὸς αὐτόν· Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· καὶ δὲν εἶμαι πλέον ἄξιος νὰ ὀνομασθῶ υἱὸς σου· κάμε με ὡς ἕνα τῶν μισθωτῶν σου. Καὶ σηκωθεὶς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὑτοῦ. Ἐνῷ, δὲ ἀπεῖχεν ἔτι μακράν, εἶδεν αὐτὸν πατήρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν υἱός· Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ δὲν εἶμαι πλέον ἄξιος νὰ ὀνομασθῶ υἱὸς σου. Καὶ πατήρ εἶπε πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ· Φέρετε ἔξω τὴν στολήν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτυλίδιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ φέροντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν σφάξατε, καὶ φαγόντες ἄς εὐφρανθῶμεν, διότι οὗτος υἱὸς μου νεκρὸς ἦτο καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦτο καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρχισαν νὰ εὐφραίνωνται.

Πᾶς ὅστις χωρίζεται τὴν γυναῖκα αὑτοῦ καὶ νυμφεύεται ἄλλην, μοιχεύει, καὶ πᾶς ὅστις νυμφεύεται κεχωρισμένην ἀπὸ ἀνδρός, μοιχεύει.

Προσέχετε εἰς ἑαυτούς. Ἐὰν δὲ ἀδελφὸς σου ἁμαρτήσῃ εἰς σέ, ἐπίπληξον αὐτόν· καὶ ἐὰν μετανοήσῃ, συγχώρησον αὐτόν. καὶ ἐὰν ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἁμαρτήσῃ εἰς σέ, καὶ ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἐπιστρέψῃ πρὸς σὲ λέγων· Μετανοῶ, θέλεις συγχωρήσει αὐτόν.

Ἔφερον δὲ πρὸς αὐτὸν καὶ τὰ βρέφη, διὰ νὰ ἐγγίζῃ αὐτά· ἰδόντες δὲ οἱ μαθηταί, ἐπέπληξαν αὐτούς. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως προσκαλέσας αὐτά, εἶπεν· Ἀφήσατε τὰ παιδία νὰ ἔρχωνται πρὸς ἐμέ, καὶ μή ἐμποδίζετε αὐτά· διότι τῶν τοιούτων εἶναι βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἀληθῶς σᾶς λέγω, Ὅστις δὲν δεχθῇ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, δὲν θέλει εἰσέλθει εἰς αὐτήν.

Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι δὲν εἶναι οὐδείς, ὅστις ἀφῆκεν οἰκίαν γονεῖς ἀδελφοὺς γυναῖκα τέκνα ἕνεκεν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὅστις δὲν θέλει ἀπολαύσει πολλαπλάσια ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ καὶ ἐν τῷ ἐρχομένῳ αἰῶνι ζωήν αἰώνιον.

Προσελθόντες δὲ τινὲς τῶν Σαδδουκαίων, οἵτινες ἀρνοῦνται ὅτι εἶναι ἀνάστασις, ἠρώτησαν αὐτόν, λέγοντες· Διδάσκαλε, Μωϋσῆς μᾶς ἔγραψεν· Ἐὰν τινος ἀδελφὸς ἀποθάνῃ ἔχων γυναῖκα, καὶ οὗτος ἀποθάνῃ ἄτεκνος, νὰ λάβῃ ἀδελφὸς αὐτοῦ τὴν γυναῖκα καὶ νὰ ἐξαναστήσῃ σπέρμα εἰς τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ. Ἦσαν λοιπὸν ἑπτὰ ἀδελφοί· καὶ πρῶτος λαβὼν γυναῖκα, ἀπέθανεν ἄτεκνος· καὶ ἔλαβεν δεύτερος τὴν γυναῖκα, καὶ οὗτος ἀπέθανεν ἄτεκνος· καὶ τρίτος ἔλαβεν αὐτήν· ὡσαύτως δὲ καὶ οἱ ἑπτά· καὶ δὲν ἀφῆκαν τέκνα, καὶ ἀπέθανον. Ὕστερον δὲ πάντων ἀπέθανε καὶ γυνή. Ἐν τῇ ἀναστάσει λοιπὸν τίνος αὐτῶν γίνεται γυνή; διότι καὶ οἱ ἑπτὰ ἔλαβον αὐτήν γυναῖκα. Καὶ Ἰησοῦς ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς αὐτούς· οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου νυμφεύουσι καὶ νυμφεύονται· οἱ δὲ καταξιωθέντες νὰ ἀπολαύσωσιν ἐκεῖνον τὸν αἰῶνα καὶ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν οὔτε νυμφεύουσιν οὔτε νυμφεύονται·

Ὅσοι δὲ ἐδέχθησαν αὐτόν, εἰς αὐτοὺς ἔδωκεν ἐξουσίαν νὰ γείνωσι τέκνα Θεοῦ, εἰς τοὺς πιστεύοντας εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ· οἵτινες οὐχὶ ἐξ αἱμάτων οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκὸς οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ᾿ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν.

Καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν ἔγεινε γάμος ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἦτο μήτηρ τοῦ Ἰησοῦ ἐκεῖ.

Ὅστις ἔχει τὴν νύμφην εἶναι νυμφίος· δὲ φίλος τοῦ νυμφίου, ἱστάμενος καὶ ἀκούων αὐτόν, χαίρει καθ᾿ ὑπερβολήν διὰ τὴν φωνήν τοῦ νυμφίου. Αὕτη λοιπὸν χαρὰ ἰδική μου ἐπληρώθη. Ἐκεῖνος πρέπει νὰ αὐξάνῃ, ἐγὼ δὲ νὰ ἐλαττόνωμαι.

Λέγει πρὸς αὐτήν Ἰησοῦς· Ὕπαγε, κάλεσον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐδώ. Ἀπεκρίθη γυνή καὶ εἶπε· Δὲν ἔχω ἄνδρα. Λέγει πρὸς αὐτήν Ἰησοῦς· Καλῶς εἶπας ὅτι δὲν ἔχω ἄνδρα· διότι πέντε ἄνδρας ἔλαβες, καὶ ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον ἔχεις τώρα, δὲν εἶναι ἀνήρ σου· τοῦτο ἀληθὲς εἶπας.

Ἐνόησε λοιπὸν πατήρ ὅτι ἔγεινε τοῦτο κατ᾿ ἐκείνην τὴν ὥραν, καθ᾿ ἥν Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτὸν ὅτι υἱὸς σου ζῇ· καὶ ἐπίστευσεν αὐτὸς καὶ ὅλη οἰκία αὐτοῦ.

καὶ ἔλεγον· δὲν εἶναι οὗτος Ἰησοῦς υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ ὁποίου ἡμεῖς γνωρίζομεν τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα; πῶς λοιπὸν λέγει οὗτος ὅτι ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κατέβην;

Καὶ ἐνῷ ἀνεχώρει, εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς. Καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, λέγοντες· Ῥαββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὥστε νὰ γεννηθῇ τυφλός; Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· Οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλὰ διὰ νὰ φανερωθῶσι τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ.

Δὲν θέλω σᾶς ἀφήσει ὀρφανούς· ἔρχομαι πρὸς ἐσᾶς.

Ἡ γυνή ὅταν γεννᾶ, λύπην ἔχει, διότι ἦλθεν ὥρα αὐτῆς· ἀφοῦ ὅμως γεννήσῃ τὸ παιδίον, δὲν ἐνθυμεῖται πλέον τὴν θλῖψιν, διὰ τὴν χαρὰν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον.

Iσταντο δὲ πλησίον εἰς τὸν σταυρὸν τοῦ Ἰησοῦ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἀδελφή τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία γυνή τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία Μαγδαληνή. Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, ὡς εἶδε τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητήν παριστάμενον, τὸν ὁποῖον ἠγάπα, λέγει πρὸς τὴν μητέρα αὑτοῦ· Γύναι, ἰδοὺ υἱὸς σου. Ἔπειτα λέγει πρὸς τὸν μαθητήν· Ἰδοὺ μήτηρ σου. Καὶ ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν αὐτήν μαθητής εἰς τὴν οἰκίαν αὑτοῦ.

Οὗτοι πάντες ἐνέμενον ὁμοθυμαδὸν εἰς τὴν προσευχήν καὶ τὴν δέησιν μετὰ τῶν γυναικῶν καὶ Μαρίας τῆς μητρὸς τοῦ Ἰησοῦ καὶ μετὰ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ.

Καὶ ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει Θεός, Θέλω ἐκχέει ἀπὸ τοῦ Πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα, καὶ θέλουσι προφητεύσει οἱ υἱοὶ σας καὶ αἱ θυγατέρες σας, καὶ οἱ νεανίσκοι σας θέλουσιν ἰδεῖ ὀράσεις, καὶ οἱ πρεσβύτεροί σας θέλουσιν ἐνυπνιασθῆ ἐνύπνια·

Διότι πρὸς ἐσᾶς εἶναι ἐπαγγελία καὶ πρὸς τὰ τέκνα σας καὶ πρὸς πάντας τοὺς εἰς μακράν, ὅσους ἄν προσκαλέσῃ Κύριος Θεὸς ἡμῶν.

εὐσεβής καὶ φοβούμενος τὸν Θεὸν μετὰ παντὸς τοῦ οἴκου αὑτοῦ, ὅστις καὶ ἔκαμνεν ἐλεημοσύνας εἰς τὸν λαὸν πολλὰς καὶ ἐδέετο τοῦ Θεοῦ διαπαντός·

ὅστις θέλει λαλήσει πρὸς σὲ λόγους, δι᾿ ὧν θέλεις σωθῆ σὺ καὶ πᾶς οἶκός σου.

Ἀφοῦ δὲ ἐβαπτίσθη αὐτή καὶ οἶκος αὐτῆς, παρεκάλεσε λέγουσα· Ἐὰν μὲ ἐκρίνατε ὅτι εἶμαι πιστή εἰς τὸν Κύριον, εἰσέλθετε εἰς τὸν οἶκόν μου καὶ μείνατε· καὶ μᾶς ἐβίασεν.

Οἱ δὲ εἶπον· Πίστευσον εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ θέλεις σωθῆ, σὺ καὶ οἶκός σου. Καὶ ἐλάλησαν πρὸς αὐτὸν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ πρὸς πάντας τοὺς ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. Καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῆς νυκτός, ἔλουσε τὰς πληγὰς αὐτῶν καὶ ἐβαπτίσθη εὐθὺς αὐτὸς καὶ πάντες οἱ αὐτοῦ, καὶ ἀναβιβάσας αὐτοὺς εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ παρέθηκε τράπεζαν, καὶ εὐφράνθη πανοικὶ πιστεύσας εἰς τὸ Θεόν.

Διότι ὕπανδρος γυνή εἶναι δεδεμένη διὰ τοῦ νόμου μὲ τὸν ἄνδρα ζῶντα· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ ἀνήρ, ἀπαλλάττεται ἀπὸ τοῦ νόμου τοῦ ἀνδρός. Ἄρα λοιπὸν ἐὰν ζῶντος τοῦ ἀνδρὸς συζευχθῆ μὲ ἄλλον ἄνδρα, θέλει εἶσθαι μοιχαλίς· ἐὰν ὅμως ἀποθάνῃ ἀνήρ, εἶναι ἐλευθέρα ἀπὸ τοῦ νόμου, ὥστε νὰ μή ἦναι μοιχαλὶς ἐὰν συζευχθῇ μὲ ἄλλον ἄνδρα.

Ἐπειδή ὅσοι διοικοῦνται ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, οὗτοι εἶναι υἱοὶ τοῦ Θεοῦ. Διότι δὲν ἐλάβετε πνεῦμα δουλείας, διὰ νὰ φοβῆσθε πάλιν, ἀλλ᾿ ἐλάβετε πνεῦμα υἱοθεσίας, διὰ τοῦ ὁποίου κράζομεν· Ἀββᾶ, Πατήρ. Αὐτὸ τὸ Πνεῦμα συμμαρτυρεῖ μὲ τὸ πνεῦμα ἡμῶν ὅτι εἴμεθα τέκνα Θεοῦ. Ἐὰν δὲ τέκνα καὶ κληρονόμοι, κληρονόμοι μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ Χριστοῦ, ἐὰν συμπάσχωμεν, διὰ νὰ γείνωμεν καὶ συμμέτοχοι τῆς δόξης αὐτοῦ.

Διότι μεγάλη προσδοκία τῆς κτίσεως προσμένει τὴν φανέρωσιν τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδή κτίσις ὑπετάχθη εἰς τὴν ματαιότητα, οὐχὶ ἐκουσίως, ἀλλὰ διὰ τὸν ὑποτάξαντα αὐτήν, ἐπ᾿ ἐλπίδι ὅτι καὶ αὐτή κτίσις θέλει ἐλευθερωθῆ ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς καὶ μεταβῆ εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδή ἐξεύρομεν ὅτι πᾶσα κτίσις συστενάζει καὶ συναγωνιᾷ ἕως τοῦ νῦν·

Διότι καθὼς ἔχομεν ἐν ἑνὶ σώματι μέλη πολλά, πάντα δὲ τὰ μέλη δὲν ἔχουσι τὸ αὐτὸ ἔργον, οὕτω καὶ ἡμεῖς οἱ πολλοὶ ἕν σῶμα εἴμεθα ἐν Χριστῷ, δὲ καθεὶς μέλη ἀλλήλων.

Περὶ δὲ τῶν ὅσων μοι ἐγράψατε, καλὸν εἶναι εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ μή ἐγγίσῃ εἰς γυναῖκα διὰ τὰς πορνείας ὅμως ἄς ἔχῃ ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα, καὶ ἑκάστη ἄς ἔχῃ τὸν ἑαυτῆς ἄνδρα. Ὁ ἀνήρ ἄς ἀποδίδῃ εἰς τὴν γυναῖκα τὴν ὀφειλομένην εὔνοιαν ὁμοίως δὲ καὶ γυνή εἰς τὸν ἄνδρα. Ἡ γυνή δὲν ἐξουσιάζει τὸ ἑαυτῆς σῶμα, ἀλλ᾿ ἀνήρ ὁμοίως δὲ καὶ ἀνήρ δὲν ἐξουσιάζει τὸ ἑαυτοῦ σῶμα, ἀλλ᾿ γυνή. Μή ἀποστερεῖτε ἀλλήλους, ἐκτὸς ἐὰν ἦναι τι ἐκ συμφώνου πρὸς καιρόν, διὰ νὰ καταγίνησθε εἰς τὴν νηστείαν καὶ εἰς τὴν προσευχήν καὶ πάλιν συνέρχεσθε ἐπὶ τὸ αὐτό, διὰ νὰ μή σᾶς πειράζῃ Σατανᾶς διὰ τὴν ἀκράτειάν σας. Λέγω δὲ τοῦτο κατὰ συγγνώμην, οὐχὶ κατὰ προσταγήν. Διότι θέλω πάντας τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἦναι καθὼς καὶ ἐμαυτόν ἀλλ᾿ ἕκαστος ἔχει ἰδιαίτερον χάρισμα ἐκ Θεοῦ, ἄλλος μὲν οὕτως, ἄλλος δὲ οὕτως.

Λέγω δὲ πρὸς τοὺς ἀγάμους καὶ πρὸς τὰς χήρας, καλὸν εἶναι εἰς αὐτοὺς ἐὰν μείνωσι καθὼς καὶ ἐγώ. Ἀλλ᾿ ἐὰν δὲν ἐγκρατεύωνται, ἄς νυμφευθῶσι διότι καλήτερον εἶναι νὰ νυμφευθῶσι παρὰ νὰ ἐξάπτωνται. Εἰς δὲ τοὺς νενυμφευμένους παραγγέλλω, οὐχὶ ἐγὼ ἀλλ᾿ Κύριος, νὰ μή χωρισθῇ γυνή ἀπὸ τοῦ ἀνδρὸς αὑτῆς ἀλλ᾿ ἐὰν καὶ χωρισθῇ, ἄς μένῃ ἄγαμος ἄς συνδιαλλαγῇ μὲ τὸν ἄνδρα καὶ ἀνήρ νὰ μή ἀφίνῃ τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα.

Πρὸς δὲ τοὺς λοιποὺς ἐγὼ λέγω, οὐχὶ Κύριος Ἐὰν τις ἀδελφὸς ἔχῃ γυναῖκα ἄπιστον, καὶ αὐτή συγκατανεύῃ νὰ συνοικῇ μετ᾿ αὐτοῦ, ἄς μή ἀφίνῃ αὐτήν καὶ γυνή ἥτις ἔχει ἄνδρα ἄπιστον, καὶ αὐτὸς συγκατανεύει νὰ συνοικῇ μετ᾿ αὐτῆς, ἄς μή ἀφίνῃ αὐτόν. Διότι ἀνήρ ἄπιστος ἡγιάσθη διὰ τῆς γυναικός, καὶ γυνή ἄπιστος ἡγιάσθη διὰ τοῦ ἀνδρός ἐπειδή ἄλλως τὰ τέκνα σας ἤθελον εἶσθαι ἀκάθαρτα, ἀλλὰ τώρα εἶναι ἅγια. Ἐὰν δὲ ἄπιστος χωρίζηται, ἄς χωρισθῇ. ἀδελφὸς ὅμως ἀδελφή δὲν εἶναι δεδουλωμένοι εἰς τὰ τοιαῦτα Θεὸς ὅμως προσεκάλεσεν ἡμᾶς εἰς εἰρήνην. Διότι τί ἐξεύρεις, γύναι, ἄν μέλλῃς νὰ σώσῃς τὸν ἄνδρα; τί ἐξεύρεις, ἄνερ, ἄν μέλλῃς νὰ σώσῃς τὴν γυναῖκα;

Περὶ δὲ τῶν παρθένων προσταγήν τοῦ Κυρίου δὲν ἔχω ἀλλὰ γνώμην δίδω ὡς ἠλεημένος ὑπὸ τοῦ Κυρίου νὰ ἦμαι πιστός. Τοῦτο λοιπὸν νομίζω ὅτι εἶναι καλὸν διὰ τὴν παροῦσαν ἀνάγκην, ὅτι καλὸν εἶναι εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ ἦναι οὕτως. Εἶσαι δεδεμένος μὲ γυναῖκα; μή ζήτει λύσιν. Εἶσαι λελυμένος ἀπὸ γυναικός; μή ζήτει γυναῖκα. Πλήν καὶ ἐὰν νυμφευθῇς, δὲν ἡμάρτησας καὶ ἐὰν παρθένος νυμφευθῇ, δὲν ἡμάρτησεν ἀλλ᾿ οἱ τοιοῦτοι θέλουσιν ἔχει θλῖψιν ἐν τῇ σαρκί ἐγὼ δὲ σᾶς φείδομαι. Λέγω δὲ τοῦτο, ἀδελφοί, ὅτι ἐπίλοιπος καιρὸς εἶναι σύντομος, ὥστε καὶ οἱ ἔχοντες γυναῖκας νὰ ἦναι ὡς μή ἔχοντες,

Θέλω δὲ νὰ ἦσθε ἀμέριμνοι. ἄγαμος μεριμνᾷ τὰ τοῦ Κυρίου, πῶς νὰ ἀρέσῃ εἰς τὸν Κύριον ὁ δὲ νενυμφευμένος μεριμνᾷ τὰ τοῦ κόσμου, πῶς νὰ ἀρέσῃ εἰς τὴν γυναῖκα. Διαφέρει γυνή καὶ παρθένος. ἄγαμος μεριμνᾷ τὰ τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ ἦναι ἁγία καὶ τὸ σῶμα καὶ τὸ πνεῦμα δὲ νενυμφευμένη μεριμνᾷ τὰ τοῦ κόσμου, πῶς νὰ ἀρέσῃ εἰς τὸν ἄνδρα. Λέγω δὲ τοῦτο διὰ τὸ συμφέρον ὑμῶν αὐτῶν, οὐχὶ διὰ νὰ βάλω εἰς ἐσᾶς παγίδα, ἀλλὰ διὰ τὸ σεμνοπρεπές, καὶ διὰ νὰ ἦσθε προσκεκολλημένοι εἰς τὸν Κύριον χωρὶς περισπασμούς.

Ἀλλ᾿ ἐὰν τις νομίζῃ ὅτι ἀσχημονεῖ πρὸς τὴν παρθένον αὑτοῦ, ἄν παρῆλθεν ἀκμή αὐτῆς, καὶ πρέπῃ νὰ γείνῃ οὕτως, ἄς κάμῃ, τι θέλει δὲν ἁμαρτάνει ἄς ὑπανδρεύωνται. Ὅστις ὅμως στέκει στερεὸς ἐν τῇ καρδίᾳ, μή ἔχων ἀνάγκην, ἔχει ὅμως ἐξουσίαν περὶ τοῦ ἰδίου αὑτοῦ θελήματος, καὶ ἀπεφάσισε τοῦτο ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ, νὰ φυλάττῃ τὴν ἑαυτοῦ παρθένον, πράττει καλῶς. Ὥστε καὶ ὅστις ὑπανδρεύει πράττει καλῶς, ἀλλ᾿ μή ὑπανδρεύων πράττει καλήτερα. Ἡ γυνή εἶναι δεδεμένη διὰ τοῦ νόμου ἐφ᾿ ὅσον καιρὸν ζῇ ἀνήρ αὐτῆς ἐὰν δὲ ἀνήρ αὐτῆς ἀποθάνῃ, εἶναι ἐλευθέρα νὰ ὑπανδρευθῇ μὲ ὅντινα θέλει, μόνον νὰ γίνηται τοῦτο ἐν Κυρίῳ. Μακαριωτέρα ὅμως εἶναι ἐὰν μείνῃ οὕτω, κατὰ τὴν ἐμήν γνώμην νομίζω δὲ ὅτι καὶ ἐγὼ ἔχω Πνεῦμα Θεοῦ.

Θέλω δὲ νὰ ἐξεύρητε, ὅτι κεφαλή παντὸς ἀνδρὸς εἶναι Χριστός, κεφαλή δὲ τῆς γυναικὸς ἀνήρ, κεφαλή δὲ τοῦ Χριστοῦ Θεός. Πᾶς ἀνήρ προσευχόμενος προφητεύων, ἐὰν ἔχῃ κεκαλυμμένην τὴν κεφαλήν, καταισχύνει τὴν κεφαλήν αὑτοῦ. Πᾶσα δὲ γυνή προσευχομένη προφητεύουσα μὲ τὴν κεφαλήν ἀσκεπῆ καταισχύνει τὴν κεφαλήν ἑαυτῆς διότι ἕν καὶ τὸ αὐτὸ εἶναι μὲ τὴν ἐξυρισμένην. Ἐπειδή ἄν δὲν καλύπτηται γυνή, ἄς κουρεύσῃ καὶ τὰ μαλλία αὑτῆς ἀλλ᾿ ἐὰν ἦναι αἰσχρὸν εἰς γυναῖκα νὰ κουρεύῃ τὰ μαλλία αὑτῆς νὰ ξυρίζηται, ἄς καλύπτηται. Διότι μὲν ἀνήρ δὲν χρεωστεῖ νὰ καλύπτῃ τὴν κεφαλήν αὑτοῦ, ἐπειδή εἶναι εἰκὼν καὶ δόξα τοῦ Θεοῦ δὲ γυνή εἶναι δόξα τοῦ ἀνδρός. Διότι ἀνήρ δὲν εἶναι ἐκ τῆς γυναικός, ἀλλ᾿ γυνή ἐκ τοῦ ἀνδρός ἐπειδή δὲν ἐκτίσθη ἀνήρ διὰ τὴν γυναῖκα, ἀλλ᾿ γυνή διὰ τὸν ἄνδρα. Διὰ τοῦτο γυνή χρεωστεῖ νὰ ἔχῃ ἐξουσίαν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς διὰ τοὺς ἀγγέλους. Πλήν οὔτε ἀνήρ χωρὶς τῆς γυναικὸς οὔτε γυνή χωρὶς τοῦ ἀνδρὸς ὑπάρχει ἐν Κυρίῳ. Διότι καθὼς γυνή εἶναι ἐκ τοῦ ἀνδρός, οὕτω καὶ ἀνήρ εἶναι διὰ τῆς γυναικός, τὰ πάντα δὲ ἐκ τοῦ Θεοῦ. Κρίνατε σεῖς καθ᾿ ἑαυτούς εἶναι πρέπον γυνή νὰ προσεύχηται εἰς τὸν Θεὸν ἀσκεπής; Ἤ οὐδὲ αὐτή φύσις δὲν σᾶς διδάσκει, ὅτι ἀνήρ μὲν ἐὰν ἔχῃ κόμην εἶναι εἰς αὐτὸν ἀτιμία, γυνή δὲ ἐὰν ἔχῃ κόμην, εἶναι δόξα εἰς αὐτήν; διότι κόμη ἐδόθη εἰς αὐτήν ἀντὶ καλύμματος. Ἐὰν τίς ὅμως φαίνηται ὅτι εἶναι φιλόνεικος, ἡμεῖς τοιαύτην συνήθειαν δὲν ἔχομεν, οὐδὲ αἱ ἐκκλησίαι τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, ἀγαθοποιεῖ, ἀγάπη δὲν φθονεῖ, ἀγάπη δὲν αὐθαδιάζει, δὲν ἐπαίρεται, δὲν ἀσχημονεῖ, δὲν ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, δὲν παροξύνεται, δὲν διαλογίζεται τὸ κακόν, δὲν χαίρει εἰς τὴν ἀδικίαν, συγχαίρει δὲ εἰς τὴν ἀλήθειαν πάντα ἀνέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

Ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐσυλλογιζόμην ὅτε ὅμως ἔγεινα ἀνήρ, κατήργησα τὰ τοῦ νηπίου.

Αἱ γυναῖκές σας ἄς σιωπῶσιν ἐν ταῖς ἐκκλησίαις διότι δὲν εἶναι συγκεχωρημένον εἰς αὐτὰς νὰ λαλῶσιν, ἀλλὰ νὰ ὑποτάσσωνται, καθὼς καὶ νόμος λέγει. Ἀλλ᾿ ἐὰν θέλωσι νὰ μάθωσί τι, ἄς ἐρωτῶσιν ἐν τῷ οἴκῳ τοὺς ἄνδρας αὑτῶν διότι αἰσχρὸν εἶναι εἰς γυναῖκας νὰ λαλῶσιν ἐν ἐκκλησίᾳ. Μήπως ἀπὸ σᾶς ἐξῆλθεν λόγος τοῦ Θεοῦ, εἰς σᾶς μόνους κατήντησεν; Ἐὰν τις νομίζῃ ὅτι εἶναι προφήτης πνευματικός, ἄς μάθῃ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα γράφω πρὸς ἐσᾶς, ὅτι εἶναι ἐντολαὶ τοῦ Κυρίου ἀλλ᾿ ἐὰν τις ἀγνοῇ, ἄς ἀγνοῇ.

Μή ὁμοζυγεῖτε μὲ τοὺς ἀπίστους· διότι τίνα μετοχήν ἔχει δικαιοσύνη μὲ τὴν ἀνομίαν; τίνα δὲ κοινωνίαν τὸ φῶς πρὸς τὸ σκότος; Τίνα δὲ συμφωνίαν Χριστὸς μὲ τὸν Βελίαλ; τίνα μερίδα πιστὸς μὲ τὸν ἄπιστον; Τίνα δὲ συμβίβασιν ναὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τὰ εἴδωλα; διότι σεῖς εἶσθε ναὸς Θεοῦ ζῶντος, καθὼς εἶπεν Θεὸς ὅτι θέλω κατοικεῖ ἐν αὐτοῖς καὶ περιπατεῖ, καὶ θέλω εἶσθαι Θεὸς αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ θέλουσιν εἶσθαι λαὸς μου. Διὰ τοῦτο. Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀποχωρίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ μή ἐγγίσητε ἀκάθαρτον, καὶ ἐγὼ θέλω σᾶς δεχθῆ, καὶ θέλω εἶσθαι Πατήρ σας, καὶ σεῖς θέλετε εἶσθαι υἱοὶ μου καὶ θυγατέρες, λέγει Κύριος παντοκράτωρ.

Διότι εἶμαι ζηλότυπος πρὸς ἐσᾶς κατὰ ζηλοτυπίαν Θεοῦ· ἐπειδή σᾶς ἠρραρώνισα μὲ ἕνα ἄνδρα, διὰ νὰ σᾶς παραστήσω παρθένον ἁγνήν εἰς τὸν Χριστόν.

Λέγω δέ, ἐφ᾿ὅσον χρόνον κληρονόμος εἶναι νήπιος, δὲν διαφέρει δούλου, ἄν καὶ ἦναι κύριος πάντων, ἀλλ᾿ εἶναι ὑπὸ ἐπιτρόπους καὶ οἰκονόμους μέχρι τῆς προθεσμίας ὑπὸ τοῦ πατρός.

Καὶ ἐπειδή εἶσθε υἱοί, ἐξαπέστειλεν Θεὸς τὸ Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ αὑτοῦ εἰς τὰς καρδίας σας, τὸ ὁποῖον κράζει· Ἀββᾶ, Πατήρ. Ὅθεν δὲν εἶσαι πλέον δοῦλος ἀλλ᾿ υἱός· ἐὰν δὲ υἱός, καὶ κληρονόμος τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Χριστοῦ.

διὰ νὰ μή ἤμεθα πλέον νήπιοι, κυματιζόμενοι καὶ περιφερόμενοι μὲ πάντα ἄνεμον τῆς διδασκαλίας, διὰ τῆς δολιότητος τῶν ἀνθρώπων, διὰ τῆς πανουργίας εἰς τὸ μεθοδεύεσθαι τὴν πλάνην,

Αἱ γυναῖκες, ὑποτάσσεσθε εἰς τοὺς ἄνδρας σας ὡς εἰς τὸν Κύριον, διότι ἀνήρ εἶναι κεφαλή τῆς γυναικός, καθὼς καὶ Χριστὸς κεφαλή τῆς ἐκκλησίας, καὶ αὐτὸς εἶναι σωτήρ τοῦ σώματος. Ἀλλὰ καθὼς ἐκκλησία ὑποτάσσεται εἰς τὸν Χριστόν, οὕτω καὶ αἱ γυναῖκες ἄς ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς ἄνδρας αὑτῶν κατὰ πάντα. Οἱ ἄνδρες, ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκάς σας, καθὼς καὶ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν ἐκκλησίαν καὶ παρέδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ αὐτῆς, διὰ νὰ ἁγιάσῃ αὐτήν, καθαρίσας μὲ τὸ λουτρὸν τοῦ ὕδατος διὰ τοῦ λόγου, διὰ νὰ παραστήσῃ αὐτήν εἰς ἑαυτὸν ἔνδοξον ἐκκλησίαν, μή ἔχουσαν κηλίδα ῥυτίδα τι τῶν τοιούτων, ἀλλὰ διὰ νὰ ἦναι ἁγία καὶ ἄμωμος. Οὕτω χρεωστοῦσιν οἱ ἄνδρες νὰ ἀγαπῶσι τὰς ἑαυτῶν γυναῖκας ὡς τὰ ἑαυτῶν σώματα. Ὅστις ἀγαπᾷ τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἑαυτὸν ἀγαπᾷ· διότι οὐδεὶς ἐμίσησέ ποτε τὴν ἑαυτοῦ σάρκα, ἀλλ᾿ ἐκτρέφει καὶ περιθάλπει αὐτήν, καθὼς καὶ Κύριος τὴν ἐκκλησίαν· ἐπειδή μέλη εἴμεθα τοῦ σώματος αὐτοῦ, ἐκ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ καὶ ἐκ τῶν ὀστέων αὐτοῦ. Διὰ τοῦτο θέλει ἀφήσει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ θέλει προσκολληθῆ εἰς τὴν γυναῖκα αὑτοῦ, καὶ θέλουσιν εἶσθαι οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν. Τὸ μυστήριον τοῦτο εἶναι μέγα, ἐγὼ δὲ λέγω τοῦτο περὶ Χριστοῦ καὶ περὶ τῆς ἐκκλησίας. Πλήν καὶ σεῖς οἱ καθ᾿ ἕνα ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα οὕτως ἄς ἀγαπᾷ ὡς ἑαυτόν, δὲ γυνή ἄς σέβηται τὸν ἄνδρα.

Τὰ τέκνα, ὑπακούετε εἰς τοὺς γονεῖς σας ἐν Κυρίῳ· διότι τοῦτο εἶναι δίκαιον. Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα, ἥτις εἶναι ἐντολή πρώτη μὲ ἐπαγγελίαν, διὰ νὰ γείνῃ εἰς σὲ καλὸν καὶ νὰ ἦσαι μακροχρόνιος ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ οἱ πατέρες, μή παροργίζετε τὰ τέκνα σας, ἀλλ᾿ ἐκτρέφετε αὐτὰ ἐν παιδείᾳ Κυρίου.

Αἱ γυναῖκες, ὑποτάσσεσθε εἰς τοὺς ἄνδρας σας, καθὼς πρέπει ἐν Κυρίῳ. Οἱ ἄνδρες, ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκάς σας καὶ μή ἦσθε πικροὶ πρὸς αὐτάς. Τὰ τέκνα, ὑπακούετε εἰς τοὺς γονεῖς κατὰ πάντα· διότι τοῦτο εἶναι εὐάρεστον εἰς τὸν Κύριον. Οἱ πατέρες, μή ἐρεθίζετε τὰ τέκνα σας, διὰ νὰ μή μικροψυχῶσιν.

καίτοι δυνάμενοι νὰ δίδωμεν βάρος ὡς ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ᾿ ἐστάθημεν γλυκεῖς ἐν τῷ μέσῳ ὑμῶν, καθὼς τροφὸς περιθάλπει τὰ ἑαυτῆς τέκνα·

καθὼς ἐξεύρετε ὅτι ἕνα ἕκαστον ὑμῶν, ὡς πατήρ τὰ ἑαυτοῦ τέκνα,

Ὡσαύτως καὶ αἱ γυναῖκες μὲ στολήν σεμνήν, μὲ αἰδῶ καὶ σωφροσύνην νὰ στολίζωσιν ἑαυτάς, οὐχὶ μὲ πλέγματα χρυσὸν μαργαρίτας ἐνδυμασίαν πολυτελῆ, ἀλλὰ τὸ ὁποῖον πρέπει εἰς γυναῖκας ἐπαγγελλομένας θεοσέβειαν, μὲ ἔργα ἀγαθά. Ἡ γυνή ἄς μανθάνῃ ἐν ἡσυχίᾳ μετὰ πάσης ὑποταγῆς· εἰς γυναῖκα ὅμως δὲν συγχωρῶ νὰ διδάσκῃ, μηδὲ νὰ αὐθεντεύῃ ἐπὶ τοῦ ἀνδρός, ἀλλὰ νὰ ἡσυχάζῃ. Διότι Ἀδὰμ πρῶτος ἐπλάσθη, ἔπειτα Εα· καὶ Ἀδὰμ δὲν ἠπατήθη, ἀλλ᾿ γυνή ἀπατηθεῖσα ἔγεινε παραβάτις· θέλει ὅμως σωθῆ διὰ τῆς τεκνογονίας, ἐὰν μείνωσιν εἰς τὴν πίστιν καὶ ἀγάπην καὶ ἁγιασμὸν μετὰ σωφροσύνης.

Πρέπει λοιπὸν ἐπίσκοπος νὰ ἦναι ἄμεμπτος, μιᾶς γυναικὸς ἀνήρ, ἄγρυπνος, σώφρων, κόσμιος, φιλόξενος, διδακτικός, οὐχὶ μέθυσος, οὐχὶ πλήκτης, οὐχὶ αἰσχροκερδής, ἀλλ᾿ ἐπιεικής, ἄμαχος, ἀφιλάργυρος, κυβερνῶν καλῶς τὸν ἑαυτοῦ οἶκον, ἔχων τὰ τέκνα αὑτοῦ εἰς ὑποταγήν μετὰ πάσης σεμνότητος· διότι ἐὰν τις δὲν ἐξεύρῃ νὰ κυβερνᾷ τὸν ἑαυτοῦ οἶκον, πῶς θέλει ἐπιμεληθῆ τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ;

Αἱ γυναῖκες ὡσαύτως σεμναί, οὐχὶ κατάλαλοι, ἐγκρατεῖς, πισταὶ κατὰ πάντα. Οἱ διάκονοι ἄς ἦναι μιᾶς γυναικὸς ἄνδρες, κυβερνῶντες καλῶς τὰ τέκνα αὑτῶν καὶ τοὺς οἴκους αὑτῶν.

Πρεσβύτερον μή ἐπιπλήξῃς, ἀλλὰ πρότρεπε ὡς πατέρα, τοὺς νεωτέρους ὡς ἀδελφούς, τὰς πρεσβυτέρας ὡς μητέρας, τὰς νεωτέρας ὡς ἀδελφὰς μετὰ πάσης καθαρότητος. Τὰς χήρας τίμα τὰς ἀληθῶς χήρας. Ἐὰν δὲ τίς χήρα ἔχῃ τέκνα ἔκγονα, ἄς μανθάνωσι πρῶτον νὰ καθιστῶσιν εὐσεβῆ τὸν ἴδιον αὑτῶν οἶκον καὶ νὰ ἀποδίδωσιν ἀμοιβὰς εἰς τοὺς προγόνους αὑτῶν. Διότι τοῦτο εἶναι καλὸν καὶ εὐπρόσδεκτον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλ᾿ ἐὰν τις δὲν προνοῇ περὶ τῶν ἑαυτοῦ καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων, ἠρνήθη τὴν πίστιν καὶ εἶναι ἀπίστου χειρότερος.

Ἄς καταγράφηται χήρα οὐχὶ ὀλιγώτερον τῶν ἑξήκοντα ἐτῶν, ἥτις ὑπῆρξεν ἑνὸς ἀνδρὸς γυνή, ἥτις μαρτυρεῖται διὰ τὰ καλὰ αὑτῆς ἔργα, ἐὰν ἀνέθρεψε τέκνα, ἐὰν περιέθαλψε ξένους, ἐὰν πόδας ἁγίων ἔνιψεν, ἐὰν θλιβομένους ἐβοήθησεν, ἐὰν ἐπηκολούθησεν εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν. Τὰς δὲ νεωτέρας χήρας ἀπόβαλλε· διότι ἀφοῦ ἐντρυφήσωσι κατὰ τοῦ Χριστοῦ, θέλουσι νὰ ὑπανδρεύωνται, ἔχουσαι τὴν καταδίκην, διότι ἠθέτησαν τὴν πρώτην πίστιν· καὶ ἐνταυτῷ μανθάνουσι νὰ ἦναι ἀργαί, περιερχόμεναι τὰς οἰκίας, καὶ οὐχὶ μόνον ἀργαί, ἀλλὰ καὶ φλύαροι καὶ περίεργοι, λαλοῦσαι τὰ μή πρέποντα. Θέλω λοιπὸν αἱ νεώτεραι νὰ ὑπανδρεύωνται, νὰ τεκνοποιῶσι, νὰ κυβερνῶσιν οἶκον, νὰ μή δίδωσι μηδεμίαν ἀφορμήν εἰς τὸν ἐναντίον νὰ λοιδορῇ. Διότι ἐξετράπησαν ἤδη τινὲς ὀπίσω τοῦ Σατανᾶ. Ἐὰν τις πιστὸς πιστή ἔχῃ χήρας, ἄς προμηθεύῃ εἰς αὐτὰς τὰ ἀναγκαῖα, καὶ ἄς μή ἐπιβαρύνηται ἐκκλησία, διὰ νὰ δύναται νὰ βοηθῇ τὰς ἀληθῶς χήρας.

Ἀλλὰ σὺ μένε εἰς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, ἐξεύρων παρὰ τίνος ἔμαθες, καὶ ὅτι ἀπὸ βρέφους γνωρίζεις τὰ ἱερὰ γράμματα, τὰ δυνάμενα νὰ σὲ σοφίσωσιν εἰς σωτηρίαν διὰ τῆς πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

ὅστις εἶναι ἀνέγκλητος, μιᾶς γυναικὸς ἀνήρ, ἔχων τέκνα πιστά, μή κατηγορούμενα ὡς ἄσωτα ἀνυπότακτα.

διὰ νὰ νουθετῶσι τὰς νέας νὰ ἦναι φίλανδροι, φιλότεκνοι, σώφρονες, καθαραί, οἰκοφύλακες, ἀγαθαί, εὐπειθεῖς εἰς τοὺς ἰδίους αὑτῶν ἄνδρας, διὰ νὰ μή βλασφημῆται λόγος τοῦ Θεοῦ.

καίτοι ὤν Υἱός, ἔμαθε τὴν ὑπακοήν ἀφ᾿ ὅσων ἔπαθε,

Διὰ πίστεως Νῶε, εἰδοποιηθεὶς θεόθεν περὶ τῶν μή βλεπομένων ἔτι, ἐφοβήθη καὶ κατεσκεύασε κιβωτὸν πρὸς σωτηρίαν τοῦ οἴκου αὑτοῦ, δι᾿ ἧς κατέκρινε τὸν κόσμον καὶ ἔγεινε κληρονόμος τῆς διὰ πίστεως δικαιοσύνης.

καὶ ἐλησμονήσατε τὴν νουθεσίαν, ἥτις λαλεῖ πρὸς ἐσᾶς ὡς πρὸς υἱούς, λέγουσα· Υἱὲ μου, μή καταφρονῇς τὴν παιδείαν τοῦ Κυρίου, μηδὲ ἀθυμῇς ἐλεγχόμενος ὑπ᾿ αὐτοῦ. Διότι ὅντινα ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει καὶ μαστιγόνει πάντα υἱόν, τὸν ὁποῖον παραδέχεται. Ἐὰν ὑπομένητε τὴν παιδείαν, Θεὸς φέρεται πρὸς ἐσᾶς ὡς πρὸς υἱούς· διότι τίς υἱὸς εἶναι, τὸν ὁποῖον δὲν παιδεύει πατήρ; Ἐὰν ὅμως ἦσθε χωρὶς παιδείαν, τῆς ὁποίας ἔγειναν μέτοχοι πάντες, ἄρα εἶσθε νόθοι καὶ οὐχὶ υἱοί, ἔπειτα τοὺς μὲν κατὰ σάρκα πατέρας ἡμῶν εἴχομεν παιδευτὰς καὶ ἐσεβόμεθα αὐτούς· δὲν θέλομεν ὑποταχθῆ πολλῷ μᾶλλον εἰς τὸν Πατέρα τῶν πνευμάτων καὶ ζήσει;

Τίμιος ἔστω γάμος εἰς πάντας καὶ κοίτη ἀμίαντος· τοὺς δὲ πόρνους καὶ μοιχοὺς θέλει κρίνει Θεός.

Θρησκεία καθαρὰ καὶ ἀμίαντος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς εἶναι αὕτη, νὰ ἐπισκέπτηται τοὺς ὀρφανοὺς καὶ τὰς χήρας ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, καὶ νὰ φυλάττῃ ἑαυτὸν ἀμόλυντον ἀπὸ τοῦ κόσμου.

Ἐὰν δὲ ἀδελφὸς ἀδελφή γυμνοὶ ὑπάρχωσι καὶ στερῶνται τῆς καθημερινῆς τροφῆς, καὶ εἴπῃ τις ἐξ ὑμῶν πρὸς αὐτούς, Ὑπάγετε ἐν εἰρήνῃ, θερμαίνεσθε καὶ χορτάζεσθε, καὶ δὲν δώσητε εἰς αὐτοὺς τὰ ἀναγκαῖα τοῦ σώματος, τί τὸ ὄφελος; Οὔτω καὶ πίστις, ἐὰν δὲν ἔχῃ ἔργα, νεκρὰ εἶναι καθ᾿ ἑαυτήν.

Ὁμοίως αἱ γυναῖκες, ὑποτάσσεσθε εἰς τοὺς ἄνδρας ὑμῶν, ἵνα καὶ ἐὰν τινες ἀπειθῶσιν εἰς τὸν λόγον, κερδηθῶσιν ἄνευ τοῦ λόγου διὰ τῆς διαγωγῆς τῶν γυναικῶν, ἀφοῦ ἴδωσι τὴν μετὰ φόβου καθαρὰν διαγωγήν σας. Τῶν ὁποίων στολισμὸς ἄς ἦναι οὐχὶ ἐξωτερικός, τοῦ πλέγματος τῶν τριχῶν καὶ τῆς περιθέσεως τῶν χρυσίων τῆς ἐνδύσεως τῶν ἱματίων, ἀλλ᾿ κρυπτὸς ἄνθρωπος τῆς καρδίας, κεκοσμημένος μὲ τὴν ἀφθαρσίαν τοῦ πράου καὶ ἡσυχίου πνεύματος, τὸ ὁποῖον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι πολύτιμον. Διότι οὕτω ποτὲ καὶ αἱ ἅγιαι γυναῖκες αἱ ἐλπίζουσαι ἐπὶ τὸν Θεὸν ἐστόλιζον ἑαυτάς, ὑποτασσόμεναι εἰς τοὺς ἄνδρας αὑτῶν, καθὼς Σάρρα ὑπήκουσεν εἰς τὸν Ἀβραάμ, καλοῦσα αὐτὸν κύριον· τῆς ὁποίας σεῖς ἐγεννήθητε τέκνα, ἀγαθοποιοῦσαι καὶ μή φοβούμεναι μηδεμίαν πτόησιν. Οἱ ἄνδρες ὁμοίως, συνοικεῖτε μὲ τὰς γυναῖκάς σας ἐν φρονήσει, ἀποδίδοντες τιμήν εἰς τὸ γυναικεῖον γένος ὡς εἰς σκεῦος ἀσθενέστερον, καὶ ὡς εἰς συγκληρονόμους τῆς χάριτος τῆς ζωῆς, διὰ νὰ μή ἐμποδίζωνται αἱ προσευχαὶ σας. Τελευταῖον δέ, γίνεσθε πάντες ὁμόφρονες, συμπαθεῖς, φιλάδελφοι, εὔσπλαγχνοι, φιλόφρονες,

Ὁμοίως οἱ νεώτεροι ὑποτάχθητε εἰς τοὺς πρεσβυτέρους. Πάντες δὲ ὑποτασσόμενοι εἰς ἀλλήλους ἐνδύθητε τὴν ταπεινοφροσύνην· διότι Θεὸς ἀντιτάσσεται εἰς τοὺς ὑπερηφάνους, εἰς δὲ τοὺς ταπεινοὺς δίδει χάριν.

Ἡμεῖς ἐξεύρομεν ὅτι μετέβημεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, διότι ἀγαπῶμεν τοὺς ἀδελφούς· ὅστις δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφὸν μένει ἐν τῷ θανάτῳ. Πᾶς ὅστις μισεῖ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ εἶναι ἀνθρωποκτόνος· καὶ ἐξεύρετε ὅτι πᾶς ἀνθρωποκτόνος δὲν ἔχει ζωήν αἰώνιον μένουσαν ἐν ἑαυτῷ. Ἐκ τούτου γνωρίζομεν τὴν ἀγάπην, ὅτι ἐκεῖνος ὑπὲρ ἡμῶν τὴν ψυχήν αὑτοῦ ἔβαλε· καὶ ἡμεῖς χρεωστοῦμεν ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν νὰ βάλλωμεν τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ὅστις ὅμως ἔχῃ τὸν βίον τοῦ κόσμου καὶ θεωρῇ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ ὅτι ἔχει χρείαν καὶ κλείσῃ τὰ σπλάγχνα αὑτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ, πῶς ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μένει ἐν αὐτῷ;

Ἐχάρην κατὰ πολλὰ ὅτι εὕρηκα ἐκ τῶν τέκνων σου τινὰς περιπατοῦντας ἐν τῇ ἀληθείᾳ, καθὼς ἐντολήν ἐλάβομεν παρὰ τοῦ Πατρός.

Μεγαλητέραν χαρὰν δὲν ἔχω παρὰ τοῦτο, νὰ ἀκούω ὅτι τὰ τέκνα μου περιπατοῦσιν ἐν τῇ ἀληθείᾳ.

Καὶ σημεῖον μέγα ἐφάνη ἐν τῷ οὐρανῷ, γυνή ἐνδεδυμένη τὸν ἥλιον, καὶ σελήνη ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτῆς, καὶ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς στέφανος ἀστέρων δώδεκα, καὶ ἔγκυος οσα ἔκραζε κοιλοπονοῦσα καὶ βασανιζομένη διὰ νὰ γεννήσῃ. Καὶ ἐφάνη ἄλλο σημεῖον ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἰδού, δράκων μέγας κόκκινος, ἔχων κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ διαδήματα ἑπτά, καὶ οὐρὰ αὐτοῦ ἔσυρε τὸ τρίτον τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἔρριψεν αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν. Καὶ δράκων ἐστάθη ἐνώπιον τῆς γυναικὸς τῆς μελλούσης νὰ γεννήσῃ, διὰ νὰ καταφάγῃ τὸ τέκνον αὐτῆς, ὅταν γεννήσῃ. Καὶ ἐγέννησε παιδίον ἄρρεν, τὸ ὁποῖον μέλλει νὰ ποιμάνῃ πάντα τὰ ἔθνη ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ· καὶ τὸ τέκνον αὐτῆς ἡρπάσθη πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν θρόνον αὐτοῦ. Καὶ γυνή ἔφυγεν εἰς τὴν ἔρημον, ὅπου ἔχει τόπον ἡτοιμασμένον ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ τρέφωσιν αὐτήν ἐκεῖ ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα.

Ἄς χαίρωμεν καὶ ἄς ἀγαλλιώμεθα καὶ ἄς δώσωμεν τὴν δόξαν εἰς αὐτόν, διότι ἦλθεν γάμος τοῦ Ἀρνίου, καὶ γυνή αὐτοῦ ἡτοίμασεν ἑαυτήν. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτήν νὰ ἐνδυθῇ βύσσινον καθαρὸν καὶ λαμπρόν· διότι τὸ βύσσινον εἶναι τὰ δικαιώματα τῶν ἁγίων. Καὶ λέγει πρὸς ἐμέ· Γράψον, Μακάριοι οἱ κεκλημένοι εἰς τὸ δεῖπνον τοῦ γάμου τοῦ Ἀρνίου. Καὶ λέγει πρὸς ἐμέ· Οὗτοι εἶναι οἱ ἀληθινοὶ λόγοι τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἐγὼ Ἰωάννης εἶδον τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν, τὴν νέαν Ἱερουσαλήμ καταβαίνουσαν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἡτοιμασμένην ὡς νύμφην κεκοσμημένην διὰ τὸν ἄνδρα αὑτῆς.

Καὶ ἦλθε πρὸς ἐμὲ εἷς τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων τῶν ἐχόντων τὰς ἑπτὰ φιάλας τὰς πλήρεις ἀπὸ τῶν ἑπτὰ ἐσχάτων πληγῶν, καὶ ἐλάλησε μετ᾿ ἐμοῦ, λέγων· Ἐλθέ, θέλω σοὶ δείξει τὴν νύμφην, τοῦ Ἀρνίου τὴν γυναῖκα.

Καὶ τὸ Πνεῦμα καὶ νύμφη λέγουσιν· Ἐλθέ. Καὶ ὅστις ἀκούει, ἄς εἴπῃ. Ἐλθέ. Καὶ ὅστις διψᾷ, ἄς ἔλθῃ, καὶ ὅστις θέλει, ἄς λαμβάνῃ δωρεὰν τὸ ὕδωρ τῆς ζωῆς.