25 – Χρήματα

Καὶ μεθ᾿ ἡμέρας προσέφερεν Κάϊν ἀπὸ τῶν καρπῶν τῆς γῆς προσφορὰν πρὸς τὸν Κύριον. Καὶ Ἄβελ προσέφερε καὶ αὐτὸς ἀπὸ τῶν πρωτοτόκων τῶν προβάτων αὑτοῦ, καὶ ἀπὸ τῶν στεάτων αὐτῶν. Καὶ ἐπέβλεψε μὲ εὐμένειαν Κύριος ἐπὶ τὸν Ἄβελ καὶ ἐπὶ τὴν προσφορὰν αὐτοῦ· ἐπὶ δὲ τὸν Κάϊν καὶ ἐπὶ τὴν προσφορὰν αὐτοῦ δὲν ἐπέβλεψε. Καὶ ἠγανάκτησεν Κάϊν σφόδρα, καὶ ἐκατηφίασε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ

Καὶ Ἄβραμ ἦτο πλούσιος σφόδρα εἰς κτήνη, εἰς ἀργύριον καὶ εἰς χρυσίον.

Καὶ δὲν ἐχώρει αὐτοὺς γῆ διὰ νὰ κατοικῶσιν ὁμοῦ· διότι ἦσαν τὰ ὑπάρχοντα αὐτῶν πολλά, καὶ δὲν ἠδύναντο νὰ κατοικῶσιν ὁμοῦ.

καὶ εὐλογητὸς Θεὸς Ὕψιστος ὅστις παρέδωκε τοὺς ἐχθροὺς σου εἰς τὴν χεῖρά σου. Καὶ Ἄβραμ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν δέκατον ἀπὸ πάντων.

Καὶ Κύριος εὐλόγησε τὸν κύριόν μου σφόδρα, καὶ ἔγεινε μέγας· καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν πρόβατα καὶ βόας καὶ ἀργύριον καὶ χρυσίον καὶ δούλους καὶ δούλας καὶ καμήλους καὶ ὄνους.

Καὶ ἐκβαλὼν δοῦλος σκεύη ἀργυρὰ καὶ σκεύη χρυσὰ καὶ ἐνδύματα, ἔδωκεν εἰς τὴν Ῥεβέκκαν· ἔδωκεν ἔτι δῶρα εἰς τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς καὶ εἰς τὴν μητέρα αὐτῆς.

Ἔσπειρε δὲ Ἰσαὰκ ἐν τῇ γῇ ἐκείνη καὶ ἐσύναξε κατ᾿ ἐκεῖνον τὸν χρόνον ἑκατονταπλάσια· καὶ εὐλόγησεν αὐτὸν Κύριος. Καὶ ἐμεγαλύνετο ἄνθρωπος καὶ ἐπροχώρει αὐξανόμενος, ἑωσοῦ ἔγεινε μέγας σφόδρα· καὶ ἀπέκτησε πρόβατα καὶ βόας καὶ δούλους πολλούς· ἐφθόνησαν δὲ αὐτὸν οἱ Φιλισταῖοι.

καὶ λίθος οὗτος, τὸν ὁποῖον ἔστησα διὰ στήλην, θέλει εἶσθαι οἶκος Θεοῦ· καὶ ἐκ πάντων ὅσα μοὶ δώσῃς, τὸ δέκατον θέλω προσφέρει εἰς σέ.

Καὶ συνήγαγεν Ἰωσήφ σῖτον ὡς τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης πολὺν σφόδρα, ὥστε ἔπαυσε νὰ μετρῇ αὐτόν· διότι ἦτο ἀμέτρητος.

Καὶ ἦτο πεῖνα ἐπὶ πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς. Ἤνοιξε δὲ Ἰωσήφ πάσας τὰς ἀποθήκας καὶ ἐπώλει σῖτον εἰς τοὺς Αἰγυπτίους· καὶ πεῖνα ἐπεβάρυνεν ἐπὶ τὴν γῆν τῆς Αἰγύπτου. Καὶ πάντες οἱ τόποι ἤρχοντο εἰς τὴν Αἴγυπτον πρὸς τὸν Ἰωσήφ διὰ νὰ ἀγοράζωσι σῖτον· διότι πεῖνα ἐπεβάρυνεν ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν.

Καὶ ἔτρεφεν Ἰωσήφ τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ καὶ πάντα τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς αὑτοῦ μὲ ἄρτον, κατὰ τὰς οἰκογενείας αὐτῶν.

Καὶ ἄρτος δὲν ἦτο καθ᾿ ὅλην τὴν γῆν· διότι πεῖνα ἦτο βαρεῖα σφόδρα, ὥστε γῆ τῆς Αἰγύπτου καὶ γῆ τῆς Χαναὰν ἀπέκαμον ὑπὸ τῆς πείνης. Καὶ συνήγαγεν Ἰωσήφ ἅπαν τὸ ἀργύριον, τὸ εὑρισκόμενον ἐν τῇ γῇ τῆς Αἰγύπτου καὶ ἐν τῇ γῇ Χαναάν, διὰ τὸν σῖτον τὸν ὁποῖον ἠγόραζον· καὶ ἔφερεν Ἰωσήφ τὸ ἀργύριον εἰς τὸν οἶκον τοῦ Φαραώ. Καὶ ἀφοῦ ἐξέλιπε τὸ ἀργύριον ἐκ τῆς γῆς Αἰγύπτου καὶ ἐκ τῆς γῆς Χαναάν, ἦλθον πάντες οἱ Αἰγύπτιοι πρὸς τὸν Ἰωσήφ, λέγοντες, Δὸς ἄρτον εἰς ἡμᾶς· ἐπειδή διὰ τί νὰ ἀποθάνωμεν ἔμπροσθέν σου; διότι ἐξέλιπε τὸ ἀργύριον. Εἶπε δὲ Ἰωσήφ, Φέρετε τὰ κτήνη σας καὶ θέλω σᾶς δώσει ἄρτον ἀντὶ τῶν κτηνῶν σας, ἐὰν ἐξέλιπε τὸ ἀργύριον. Καὶ ἔφεραν τὰ κτήνη αὑτῶν πρὸς τὸν Ἰωσήφ καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς Ἰωσήφ ἄρτον ἀντὶ τῶν ἵππων καὶ ἀντὶ τῶν προβάτων καὶ ἀντὶ τῶν βοῶν καὶ ἀντὶ τῶν ὄνων· καὶ ἔθρεψεν αὐτοὺς μὲ ἄρτον ἐν τῷ ἐνιαυτῷ ἐκείνῳ ἀντὶ πάντων τῶν κτηνῶν αὐτῶν. Ἀφοῦ δὲ ἐτελείωσεν ἐνιαυτὸς ἐκεῖνος, ἦλθον πρὸς αὐτὸν τὸ δεύτερον ἔτος καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν, δὲν θέλομεν κρύψει ἀπὸ τοῦ κυρίου ἡμῶν ὅτι ἐξέλιπε τὸ ἀργύριον· καὶ τὰ κτήνη ἔγειναν τοῦ κυρίου ἡμῶν· δὲν ἔμεινεν ἄλλο ἔμπροσθεν τοῦ κυρίου ἡμῶν, εἰμή τὰ σώματα ἡμῶν καὶ γῆ ἡμῶν· διὰ τί νὰ ἀπολεσθῶμεν ἐνώπιόν σου καὶ ἡμεῖς καὶ γῆ ἡμῶν; ἀγόρασον ἡμᾶς καὶ τὴν γῆν ἡμῶν διὰ ἄρτον· καὶ θέλομεν εἶσθαι ἡμεῖς καὶ γῆ ἡμῶν δοῦλοι εἰς τὸν Φαραώ· καὶ δὸς εἰς ἡμᾶς σπόρον, διὰ νὰ ζήσωμεν καὶ νὰ μή ἀποθάνωμεν καὶ γῆ νὰ μή ἐρημωθῇ. Καὶ ἠγόρασεν Ἰωσήφ πᾶσαν τὴν γῆν Αἰγύπτου διὰ τὸν Φαραώ· διότι οἱ Αἰγύπτιοι ἐπώλησαν ἕκαστος τὸν ἀγρὸν αὑτοῦ, ἐπειδή πεῖνα ὑπερεβάρυνεν ἐπ᾿ αὐτούς· οὕτως γῆ ἔγεινε τοῦ Φαραώ· τὸν δὲ λαὸν μετετόπισεν αὐτὸν εἰς πόλεις, ἀπ᾿ ἄκρου τῶν ὁρίων τῆς Αἰγύπτου ἕως ἄκρου αὐτῆς·

ἀλλὰ πᾶσα γυνή θέλει ζητήσει παρὰ τῆς γείτονος αὐτῆς καὶ παρὰ τῆς συγκατοίκου αὐτῆς σκεύη ἀργυρὰ καὶ σκεύη χρυσὰ καὶ ἐνδύματα· καὶ θέλετε ἐπιθέσει αὐτὰ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς σας καὶ ἐπὶ τὰς θυγατέρας σας καὶ θέλετε γυμνώσει τοὺς Αἰγυπτίους.

Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς τὸν Μωϋσῆν, Ἰδού, θέλω βρέξει εἰς ἐσᾶς ἄρτον ἐξ οὐρανοῦ· καὶ θέλει ἐξέρχεσθαι λαὸς καὶ συνάγει καθ᾿ ἡμέραν τὸ ἀρκοῦν τῆς ἡμέρας, διὰ νὰ δοκιμάσω αὐτούς, ἄν θέλωσι περιπατεῖ εἰς τὸν νόμον μου οὐχί· τὴν δὲ ἕκτην ἡμέραν ἄς ἑτοιμάζωσιν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἤθελον εἰσαγάγει, καὶ ἄς ἦναι διπλάσιον τοῦ ὅσον συνάγουσι καθ᾿ ἡμέραν.

εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς Μωϋσῆς, Ἄς μή ἀφίνῃ ἐξ αὐτοῦ μηδεὶς ὑπόλοιπον ἕως πρωΐ. Πλήν δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὸν Μωϋσῆν· ἀλλὰ ἀφῆκαν τινὲς ὑπόλοιπον ἐξ αὐτοῦ ἕως πρωΐ, καὶ ἐγέννησε σκώληκας καὶ ἐβρώμησε· καὶ ἐθυμώθη ἐναντίον αὐτῶν Μωϋσῆς.

Μή κλέψῃς.

Μή ἐπιθυμήσῃς τὴν οἰκίαν τοῦ πλησίον σου· μή ἐπιθυμήσῃς τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον σου· μηδὲ τὸν δοῦλον αὐτοῦ· μηδὲ τὴν δούλην αὐτοῦ, μηδὲ τὸν βοῦν αὐτοῦ, μηδὲ τὸν ὄνον αὐτοῦ, μηδὲ πᾶν, τι εἶναι τοῦ πλησίον σου.

μή κάμητε θεοὺς μετ᾿ ἐμοῦ ἀργυρούς· μηδὲ κάμητε εἰς ἑαυτοὺς θεοὺς χρυσοῦς·

Καὶ ὅστις κλέψῃ ἄνθρωπον καὶ πωλήσῃ αὐτόν, ἐὰν εὑρεθῇ εἰς τὰς χεῖρας αὑτοῦ, θέλει ἐξάπαντος θανατωθῇ.

Ἐὰν τις παραδώσῃ εἰς τὸν πλησίον αὑτοῦ ἀργύριον σκεύη διὰ νὰ φυλάττῃ αὐτά, καὶ κλαπῶσιν ἐκ τῆς οἰκίας τοῦ ἀνθρώπου, ἄν εὑρεθῇ κλέπτης, θέλει ἀποδώσει τὸ διπλοῦν· ἄν κλέπτης δὲν εὑρεθῇ, τότε κύριος τῆς οἰκίας θέλει φερθῆ ἔμπροσθεν τῶν κριτῶν, διὰ νὰ ἐξετασθῇ ἄν δὲν ἔβαλε τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἐπὶ τὰ κτήματα τοῦ πλησίον αὑτοῦ.

Ἐὰν δανείσῃς ἀργύριον εἰς τὸν πτωχὸν γείτονά σου μεταξὺ τοῦ λαοῦ μου, δὲν θέλεις φερθῆ πρὸς αὐτὸν ὡς τοκιστής, δὲν θέλεις ἐπιβάλει ἐπ᾿ αὐτὸν τόκον.

Εἰπὲ πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ νὰ φέρωσι πρὸς ἐμὲ προσφοράν· παρὰ παντὸς ἀνθρώπου προαιρουμένου ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ θέλετε λάβει τὴν προσφορὰν μου.

Λάβετε ἀπὸ, τι ἔχετε προσφορὰν εἰς τὸν Κύριον· ὅστις προαιρεῖται ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ, ἄς φέρῃ τὴν προσφορὰν τοῦ Κυρίου· χρυσίον καὶ ἀργύριον καὶ χαλκόν,

Καὶ ἦλθον, ἄνδρες τε καὶ γυναῖκες, ὅσοι ἦσαν προθύμου καρδίας, φέροντες βραχιόλια καὶ ἐνώτια καὶ δακτυλίδια καὶ περιδέραια, πᾶν σκεῦος χρυσοῦν· καὶ πάντες ὅσοι προσέφεραν προσφορὰν χρυσίον εἰς τὸν Κύριον.

καὶ εἶπον πρὸς τὸν Μωϋσῆν, λέγοντες, λαὸς φέρει πλειότερον παρὰ τὸ ἱκανὸν διὰ τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ ἔργου, τὸ ὁποῖον Κύριος προσέταξε νὰ γείνῃ. Καὶ προσέταξεν Μωϋσῆς καὶ ἐκήρυξαν ἐν τῷ στρατοπέδῳ, λέγοντες, Μηδεὶς ἀνήρ μήτε γυνή, ἄς μή κάμνῃ πλέον ἐργασίαν διὰ τὴν προσφορὰν τοῦ ἁγιαστηρίου. Καὶ λαὸς ἔπαυσεν ἀπὸ τοῦ νὰ φέρῃ· διότι ὕλη, τὴν ὁποίαν εἶχον, ἦτο ἱκανή δι᾿ ὅλον τὸ ἔργον, ὥστε νὰ κάμωσιν αὐτὸ, καὶ ἐπερίσσευεν.

Ἐὰν τις ἁμαρτήσῃ καὶ πράξῃ παρανομίαν κατὰ τοῦ Κυρίου καὶ ψευσθῇ πρὸς τὸν πλησίον αὑτοῦ διὰ παρακαταθήκην διὰ πρᾶγμά τι ἐμπεπιστευμένον εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ, διὰ ἁρπαγήν, ἠπάτησε τὸν πλησίον αὑτοῦ, ἤ εὗρε πρᾶγμα χαμένον καὶ ψεύδεται περὶ αὐτοῦ, ὁμόσῃ ψευδῶς περὶ τινος ἐκ πάντων ὅσα πράττει ἄνθρωπος, ὥστε νὰ ἁμαρτήσῃ εἰς αὐτά·

Καὶ ὅταν θερίζητε τὸν θερισμὸν τῆς γῆς σας, δὲν θέλεις θερίσει ὁλοκλήρως τὰς ἄκρας τοῦ ἀγροῦ σου καὶ τὰ ἀποπίπτοντα τοῦ θερισμοῦ σου δὲν θέλεις συλλέξει. Καὶ τὸν ἀμπελῶνά σου δὲν θέλεις ἐπανατρυγήσει οὔτε τὰς ῥώγας τοῦ ἀμπελῶνός σου θέλεις συλλέξει· εἰς τὸν πτωχὸν καὶ εἰς τὸν ξένον θέλεις ἀφήσει αὐτάς. Ἐγὼ εἶμαι Κύριος Θεὸς σας. Δὲν θέλετε κλέπτει οὐδὲ θέλετε ψεύδεσθαι οὐδὲ θέλετε ἀπατήσει ἕκαστος τὸν πλησίον αὑτοῦ.

Δὲν θέλεις ἀδικήσει τὸν πλησίον σου οὐδὲ θέλεις ἁρπάσει· δὲν θέλει διανυκτερεύσει μισθὸς τοῦ μισθωτοῦ μετὰ σοῦ ἕως πρωΐ.

Δὲν θέλετε πράξει ἀδικίαν εἰς κρίσιν, εἰς μέτρα, εἰς σταθμὰ καὶ εἰς ζύγια· ζύγια δίκαια σταθμὰ δίκαια, ἐφὰ δίκαιον, καὶ ἵν δίκαιον, θέλετε ἔχει. Ἐγὼ εἶμαι Κύριος Θεὸς σας, ὅστις σᾶς ἐξήγαγον ἐκ γῆς Αἰγύπτου.

Καὶ ὅταν θερίζητε τὸν θερισμὸν τῆς γῆς σας, δὲν θέλεις θερίσει ὁλοκλήρως τὰς ἄκρας τοῦ ἀγροῦ σου καὶ τὰ πίπτοντα τοῦ θερισμοῦ σου δὲν θέλεις συλλέξει· εἰς τὸν πτωχὸν καὶ εἰς τὸν ξένον θέλεις ἀφήσει αὐτά. Ἐγὼ εἶμαι Κύριος Θεὸς σας.

Ἕξ ἔτη θέλεις σπείρει τὸν ἀγρὸν σου καὶ ἕξ ἔτη θέλεις κλαδεύει τὴν ἄμπελόν σου καὶ θέλεις συνάγει τὸν καρπὸν αὐτῆς· τὸ δὲ ἕβδομον ἔτος θέλει εἶσθαι σάββατον ἀναπαύσεως εἰς τὴν γῆν, σάββατον διὰ τὸν Κύριον· τὸν ἀγρὸν σου δὲν θέλεις σπείρει καὶ τὴν ἄμπελόν σου δὲν θέλεις κλαδεύσει. Δὲν θέλεις θερίσει τὸν βλαστάνοντα ἀφ᾿ ἐαυτοῦ θερισμὸν σου καὶ τὰ σταφύλια τῆς ἀκλαδεύτου ἀμπέλου σου δὲν θέλεις τρυγήσει ἐνιαυτὸς ἀναπαύσεως θέλει εἶσθαι εἰς τὴν γῆν·

Καὶ θέλεις ἀριθμήσει εἰς σεαυτὸν ἑπτὰ ἑβδομάδας ἐτῶν, ἑπτάκις ἑπτὰ ἔτη· καὶ αἱ ἡμέραι τῶν ἑπτὰ ἑβδομάδων τῶν ἐτῶν θέλουσιν εἶσθαι εἰς σὲ τεσσαράκοντα ἐννέα ἔτη. Τότε θέλεις κάμει νὰ ἠχήσῃ ἀλαλαγμὸς τῆς σάλπιγγος τὴν δεκάτην τοῦ ἑβδόμου μηνός· τὴν ἡμέραν τοῦ ἐξιλασμοῦ θέλετε κάμει νὰ ἠχήσῃ σάλπιγξ καθ᾿ ὅλην τὴν γῆν σας. Καὶ θέλετε ἁγιάσει τὸ πεντηκοστὸν ἔτος καὶ θέλετε διακηρύξει ἄφεσιν εἰς τὴν γῆν πρὸς πάντας τοὺς κατοίκους αὐτῆς· οὗτος θέλει εἶσθαι ἐνιαυτὸς ἀφέσεως εἰς ἐσᾶς· καὶ θέλετε ἐπιστρέψει ἕκαστος εἰς τὸ κτῆμα αὑτοῦ καὶ θέλετε ἐπιστρέψει ἕκαστος εἰς τὴν οἰκογένειαν αὑτοῦ. Ἐνιαυτὸς ἀφέσεως θέλει εἶσθαι εἰς ἐσᾶς τὸ πεντηκοστὸν ἔτος· δὲν θέλετε σπείρει οὐδὲ θέλετε θερίσει τὸ βλαστάνον ἀφ᾿ ἑαυτοῦ ἐν αὐτῷ καὶ δὲν θέλετε τρυγήσει τὴν ἀκλάδευτον ἄμπελον αὐτοῦ· διότι ἐνιαυτὸς ἀφέσεως εἶναι ἅγιος θέλει εἶσθαι εἰς ἐσᾶς· ἀπὸ τῆς πεδιάδος θέλετε τρώγει τὸ προϊὸν αὐτῆς.

Καὶ ἐὰν πτωχεύσῃ ἀδελφὸς σου καὶ δυστυχήσῃ, τότε θέλεις βοηθήσει αὐτὸν ὡς ξένον πάροικον, διὰ νὰ ζήσῃ μετὰ σοῦ.

Μή λάβῃς παρ᾿ αὐτοῦ τόκον πλεονασμόν· ἀλλὰ φοβοῦ τὸν Θεὸν σου· διὰ νὰ ζῇ ἀδελφὸς σου μετὰ σοῦ. Τὸ ἀργύριόν σου δὲν θέλεις δώσει εἰς αὐτὸν ἐπὶ τόκῳ, καὶ ἐπὶ πλεονασμῷ, δὲν θέλεις δώσει τὰς τροφὰς σου.

Καὶ πᾶν δέκατον τῆς γῆς, εἴτε ἐκ τοῦ σπόρου τῆς γῆς εἴτε ἐκ τοῦ καρποῦ τῶν δένδρων, τοῦ Κυρίου εἶναι· εἶναι ἅγιον εἰς τὸν Κύριον.

Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς τὸν Ἀαρών, Ἐν τῇ γῇ αὐτῶν δὲν θέλεις ἔχει κληρονομίαν οὐδὲ θέλεις ἔχει μερίδα μεταξὺ αὐτῶν· ἐγὼ εἶμαι μερὶς σου καὶ κληρονομία σου ἐν μέσῳ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ. Καὶ ἰδού, ἔδωκα εἰς τοὺς υἱοὺς Λευΐ πάντα τὰ δέκατα τοῦ Ἰσραήλ εἰς κληρονομίαν, διὰ τὴν ὑπηρεσίαν αὐτῶν τὴν ὁποίαν ὑπηρετοῦσι, τὴν ὑπηρεσίαν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου·

Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς τὸν Μωϋσῆν λέγων, Λάλησον καὶ πρὸς τοὺς Λευΐτας καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτούς, Ὅταν λαμβάνητε παρὰ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ τὸ δέκατον, τὸ ὁποῖον ἔδωκα εἰς ἐσᾶς παρ᾿ αὐτῶν διὰ κληρονομίαν σας, τότε θέλετε προσφέρει ἐξ αὐτῶν προσφορὰν ὑψουμένην εἰς τὸν Κύριον, δέκατον ἀπὸ τοῦ δεκάτου. Καὶ αὗται αἱ ὑψούμεναι προσφοραὶ σας θέλουσι λογίζεσθαι εἰς ἐσᾶς ὡς σῖτος τοῦ ἁλωνίου καὶ ὡς ἀφθονία τοῦ ληνοῦ. Οὕτω καὶ σεῖς θέλετε προσφέρει προσφορὰν ὑψουμένην εἰς τὸν Κύριον ἀπὸ πάντων τῶν δεκάτων σας, τὰ ὁποῖα λαμβάνετε παρὰ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ· καὶ ἀπὸ τούτων θέλετε δίδει τὴν ὑψουμένην προσφορὰν τοῦ Κυρίου εἰς τὸν Ἀαρὼν τὸν ἱερέα. Ἀπὸ πάντων τῶν δώρων σας θέλετε προσφέρει πᾶσαν ὑψουμένην προσφορὰν τοῦ Κυρίου, ἀπὸ παντὸς τοῦ ἐξαιρέτου αὐτῶν τὸ ἡγιασμένον μέρος ἐξ αὐτῶν.

διὰ τί νὰ ἐξαλειφθῆ τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς ἡμῶν ἐκ μέσου τῆς συγγενείας αὐτοῦ, διότι δὲν ἔχει υἱὸν; δότε εἰς ἡμᾶς κληρονομίαν μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν τοῦ πατρὸς ἡμῶν. Καὶ ἔφερεν Μωϋσῆς τὴν κρίσιν αὐτῶν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς τὸν Μωϋσῆν λέγων, Ὀρθῶς λαλοῦσιν αἱ θυγατέρες τοῦ Σαλπαάδ· ἐξάπαντος θέλεις δώσει εἰς αὐτὰς κτῆμα εἰς κληρονομίαν μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν τοῦ πατρὸς αὐτῶν· καὶ θέλεις διαβιβάσει εἰς αὐτὰς τὴν κληρονομίαν τοῦ πατρὸς αὐτῶν. Καὶ θέλεις λαλήσει πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ λέγων, Ἐὰν ἄνθρωπός τις ἀποθάνῃ καὶ δὲν ἔχῃ υἱόν, τότε θέλετε διαβιβάσει τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ εἰς τὴν θυγατέρα αὐτοῦ. Καὶ ἐὰν δὲν ἔχῃ θυγατέρα, τότε θέλετε δώσει τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ εἰς τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ. Καὶ ἐὰν δὲν ἔχῃ ἀδελφούς, τότε θέλετε δώσει τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ εἰς τοὺς ἀδελφοὺς τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. Ἐὰν δὲ πατήρ αὐτοῦ δὲν ἔχῃ ἀδελφούς, τότε θέλετε δώσει τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ εἰς τὸν συγγενῆ αὐτοῦ τὸν πλησιέστερον ἐκ τῆς συγγενείας αὐτοῦ, καὶ οὗτος θέλει ἐξουσιάζει αὐτήν. Καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι εἰς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ διάταγμα κρίσεως, καθὼς προσέταξε Κύριος εἰς τὸν Μωϋσῆν.

καὶ ἐφέραμε τὰ δῶρα τοῦ Κυρίου, ἕκαστος, τι εὕρηκε, σκεύη χρυσά, ἁλύσους καὶ βραχιόλια, δακτυλίδια, ἐνώτια καὶ περιδέραια, διὰ νὰ γείνῃ ἐξιλέωσις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Καὶ δὲν θέλει μεταβαίνει κληρονομία ἀπὸ φυλῆς εἰς ἄλλην φυλήν, ἀλλ᾿ ἕκαστος ἐκ τῶν φυλῶν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ θέλει εἶσθαι προσκεκολλημένος εἰς τὴν κληρονομίαν αὑτοῦ.

Καὶ μή κλέψῃς.

Καὶ μή ἐπιθυμήσῃς τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον σου· μηδὲ ἐπιθυμήσῃς τὴν οἰκίαν τοῦ πλησίον σου μήτε τὸν ἀγρὸν αὐτοῦ μήτε τὸν δοῦλον αὐτοῦ μήτε τὴν δούλην αὐτοῦ μήτε τὸν βοῦν αὐτοῦ μήτε τὸν ὄνον αὐτοῦ μηδὲ πᾶν, τι εἶναι τοῦ πλησίον σου.

γῆν, ἐπὶ τῆς ὁποίας θέλεις τρώγει ἄρτον οὐχὶ μετ᾿ ἐνδείας, δὲν θέλεις στερεῖσθαι οὐδενὸς ἐπ᾿ αὐτῆς· γῆν, τῆς ὁποίας οἱ λίθοι εἶναι σίδηρος, καὶ ἐκ τῶν ὀρέων αὐτῆς θέλεις μεταλλεύει χαλκόν.

μήπως, ἀφοῦ φάγῃς καὶ χορτασθῇς καὶ οἰκοδομήσῃς οἰκίας καλὰς καὶ κατοικήσῃς, καὶ οἱ βόες σου καὶ τὰ πρόβατά σου αὐξήσωσι, καὶ πολλαπλασιασθῇ τὸ ἀργύριόν σου καὶ τὸ χρυσίον σου καὶ πάντα ὅσα ἔχεις αὐξήσωσι, μήπως τότε ὑψωθῇ καρδία σου καὶ λησμονήσῃς Κύριον τὸν Θεὸν σου, ὅστις σὲ ἐξήγαγεν ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ἐξ οἴκου δουλείας· ὅστις σὲ ὡδήγησε διὰ τῆς μεγάλης ταύτης καὶ τρομερᾶς ἐρήμου, ὅπου ἦσαν ὄφεις φλογεροὶ καὶ σκορπίοι καὶ ξηρασία, ὅπου δὲν ἦτο ὕδωρ· ὅστις ἀνέδωκεν εἰς σὲ ὕδωρ ἐκ τῆς σκληρᾶς πέτρας· ὅστις σὲ ἔθρεψεν ἐν τῇ ἐρήμῳ μὲ τὸ μάννα, τὸ ὁποῖον δὲν ἐγνώριζον οἱ πατέρες σου, διὰ νὰ σὲ ταπεινώσῃ καὶ διὰ νὰ σὲ δοκιμάσῃ, διὰ νὰ σὲ ἀγαθοποιήσῃ εἰς τὰ ἔσχατά σου· καὶ εἴπῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου, δύναμίς μου καὶ τὸ κράτος τῆς χειρὸς μου ἀπέκτησαν εἰς ἐμὲ τὸν πλοῦτον τοῦτον. Ἀλλὰ θέλεις ἐνθυμεῖσθαι Κύριον τὸν Θεὸν σου· διότι αὐτὸς εἶναι, ὅστις σὲ δίδει δύναμιν νὰ ἀποκτᾷς πλούτη, διὰ νὰ στερεώσῃ τὴν διαθήκην αὑτοῦ, τὴν ὁποίαν ὥμοσε πρὸς τοὺς πατέρας σου, ὡς εἶναι τὴν ἡμέραν ταύτην.

Διότι Κύριος Θεὸς σας εἶναι Θεὸς τῶν θεῶν καὶ Κύριος τῶν κυρίων, Θεὸς μέγας, ἰσχυρὸς καὶ φοβερός, μή ἀποβλέπων εἰς πρόσωπον μηδὲ λαμβάνων δῶρον· ποιῶν κρίσιν εἰς τὸν ὀρφανὸν καί εἰς τὴν χήραν, καὶ ἀγαπῶν τὸν ξένον, δίδων εἰς αὐτὸν τροφήν καὶ ἐνδύματα.

καὶ ἐκεῖ θέλετε φέρει τὰ ὁλοκαυτώματά σας καὶ τὰς θυσίας σας, καὶ τὰ δέκατά σας καὶ τὰς ὑψουμένας προσφορὰς τῶν χειρῶν σας καὶ τὰς εὐχὰς σας καὶ τὰς αὐτοπροαιρέτους προσφορὰς σας, καὶ τὰ πρωτότοκα τῶν βοῶν σας καὶ τῶν προβάτων σας·

τότε εἰς τὸν τόπον, ὅντινα ἐκλέξῃ Κύριος Θεὸς σας, διὰ νὰ κατοικίσῃ ἐκεῖ τὸ ὄνομα αὑτοῦ, ἐκεῖ θέλετε φέρει πάντα ὅσα ἐγὼ προστάζω εἰς ἐσᾶς· τὰ ὁλοκαυτώματά σας, καὶ τὰς θυσίας σας, τὰ δέκατά σας, καὶ τὰς ὑψουμένας προσφορὰς τῶν χειρῶν σας, καὶ πάσας τὰς ἐκλεκτὰς εὐχὰς σας, ὅσας εὐχηθῆτε εἰς τὸν Κύριον·

Δὲν δύνασαι νὰ τρώγῃς ἐντὸς τῶν πυλῶν σου τὸ δέκατον τοῦ σίτου σου τοῦ οἴνου σου τοῦ ἐλαίου σου, τὰ πρωτότοκα τῶν βοῶν σου τῶν προβάτων σου, οὐδὲ καμμίαν τῶν εὐχῶν σου ὅσας εὐχηθῇς, οὐδὲ τὰς αὐτοπροαιρέτους προσφορὰς σου, τὰς ὑψουμένας προσφορὰς τῶν χειρῶν σου.

Θέλεις ἐξάπαντος δεκατίζει πάντα τὰ γεννήματα τοῦ σπόρου σου, τὰ ὁποῖα φέρει ἀγρὸς κατ᾿ ἔτος. Καὶ θέλεις τρώγει ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, ἐν τῷ τόπῳ ὅντινα ἐκλέξῃ διὰ νὰ θέσῃ τὸ ὄνομα αὑτοῦ ἐκεῖ, τὸ δέκατον τοῦ σίτου σου, τοῦ οἴνου σου καὶ τοῦ ἐλαίου σου, καὶ τὰ πρωτότοκα τῶν βοῶν σου καὶ τῶν προβάτων σου· διὰ νὰ μάθῃς νὰ φοβῆσαι πάντοτε Κύριον τὸν Θεὸν σου.

Ἐν τῷ τέλει τοῦ ἑβδόμου ἔτους θέλεις κάμνει ἄφεσιν. Καὶ οὗτος εἶναι νόμος τῆς ἀφέσεως· πᾶς δανειστής, ὅστις ἐδάνεισέ τι εἰς τὸν πλησίον αὑτοῦ, θέλει ἀφήσει αὐτὸ· δὲν θέλει ἀπαιτεῖ αὐτὸ ἀπὸ τὸν πλησίον αὑτοῦ ἀπὸ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ· διότι τοῦτο ὀνομάζεται ἄφεσις τοῦ Κυρίου. Ἀπὸ τοῦ ξένου δύνασαι νὰ ἀπαιτήσῃς αὐτὸ·, τι ὅμως ἀδελφὸς σου ἔχει ἐκ τῶν ἰδικῶν σου, χεὶρ σου θέλει ἀφίνει αὐτὸ·

διότι Κύριος Θεὸς σου θέλει σὲ εὐλογήσει, καθὼς ὑπεσχέθη εἰς σέ· καὶ θέλεις δανείζει εἰς πολλὰ ἔθνη, σύ ὅμως δὲν θέλεις δανείζεσθαι καὶ θέλεις βασιλεύει ἐπὶ πολλὰ ἔθνη, ἐπὶ σὲ ὅμως δὲν θέλουσι βασιλεύσει.

Ἐὰν ἦναι ἐν μέσῳ σου πτωχὸς ἐκ τῶν ἀδελφῶν σου ἐντὸς τινὸς τῶν πυλῶν σου, ἐν τῇ γῇ σου τὴν ὁποίαν Κύριος Θεὸς σου δίδει εἰς σέ, δὲν θέλεις σκληρύνει τὴν καρδίαν σου οὐδὲ θέλεις κλείσει τὴν χεῖρά σου ἀπὸ τοῦ πτωχοῦ ἀδελφοῦ σου· ἀλλ᾿ ἐξάπαντος θέλεις ἀνοίξει τὴν χεῖρά σου πρὸς αὐτόν, καὶ ἐξάπαντος θέλεις δανείσει εἰς αὐτὸν ἱκανὰ διὰ τὴν χρείαν αὐτοῦ, εἰς, τι χρειάζεται.

πρόσεχε εἰς σεαυτόν, μήποτε ἐπέλθῃ κακὸς στοχασμὸς ἐπὶ τὴν καρδίαν σου καὶ εἴπῃς, Πλησιάζει τὸ ἕβδομον ἔτος, τὸ ἔτος τῆς ἀφέσεως· καὶ πονηρευθῇ ὀφθαλμὸς σου κατὰ τοῦ πτωχοῦ ἀδελφοῦ σου καὶ δὲν δώσῃς εἰς αὐτόν, καὶ βοήσῃ πρὸς τὸν Κύριον κατὰ σοῦ, καὶ γείνῃ εἰς σὲ ἁμαρτία. Θέλεις δώσει ἐξάπαντος εἰς αὐτόν, καὶ καρδία σου δὲν θέλει πονηρευθῆ ὅταν δίδῃς εἰς αὐτόν· ἐπειδή διὰ τοῦτο θέλει σὲ εὐλογεῖ Κύριος Θεὸς σου εἰς πάντα τὰ ἔργα σου καὶ εἰς πάσας τὰς ἐπιχειρήσεις σου. Διότι δὲν θέλει λείψει πτωχὸς ἐκ μέσου τῆς γῆς σου· διὰ τοῦτο ἐγὼ προστάζω εἰς σέ, λέγων, Θέλεις ἐξάπαντος ἀνοίγει τὴν χεῖρά σου πρὸς τὸν ἀδελφὸν σου, πρὸς τὸν πτωχὸν σου καὶ πρὸς τὸν ἐνδεῆ σου ἐπὶ τῆς γῆς σου.

Καὶ θέλεις κάμει τὴν ἑορτήν τῶν ἑβδομάδων εἰς Κύριον τὸν Θεὸν σου, μετὰ τῆς ἀνηκούσης αὐτοπροαιρέτου προσφορᾶς τῆς χειρὸς σου, τὴν ὁποίαν προσφέρῃς, ὅπως σὲ εὐλόγησε Κύριος Θεὸς σου.

Ἕκαστος θέλει δίδει κατὰ τὴν δύναμιν αὑτοῦ, κατὰ τὴν εὐλογίαν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, τὴν ὁποίαν σοὶ ἔδωκε.

Οὐδὲ θέλει πληθύνει εἰς ἑαυτὸν γυναῖκας, διὰ νὰ μή ἀποπλανηθῇ καρδία αὐτοῦ· οὐδὲ θέλει πληθύνει σφόδρα εἰς ἑαυτὸν ἀργύριον καὶ χρυσίον.

Διὰ τοῦτο κληρονομίαν δὲν θέλουσιν ἔχει μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν αὑτῶν· Κύριος εἶναι κληρονομία αὐτῶν, καθὼς εἶπε πρὸς αὐτούς.

Δὲν θέλεις μετακινήσει τὰ ὅρια τοῦ πλησίον σου, ὅσα οἱ πατέρες σου ἔστησαν εἰς τὴν κληρονομίαν σου, τὴν ὁποίαν θέλεις κατακληρονομήσει, ἐν τῇ γῇ τὴν ὁποίαν Κύριος Θεὸς σου δίδει εἰς σὲ διὰ νὰ κατακληρονομήσῃς αὐτήν.

Δὲν θέλεις δανείζει εἰς τὸν ἀδελφὸν σου χρήματα ἐπὶ τόκῳ, τροφὰς ἐπὶ τόκῳ, οὐδὲν πρᾶγμα δανειζόμενον ἐπὶ τόκῳ. Εἰς τὸν ξένον δύνασαι νὰ τοκίζῃς· εἰς τὸν ἀδελφὸν σου ὅμως δὲν θέλεις τοκίσει διὰ νὰ σὲ εὐλογῇ Κύριος Θεὸς σου εἰς πάσας τὰς ἐπιχειρήσεις σου, ἐπὶ τῆς γῆς, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάγεις διὰ νὰ κληρονομήσῃς αὐτήν.

Ἐὰν τις φωραθῇ κλέπτων τινὰ ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὑτοῦ ἐκ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, καὶ καταδουλώσας αὐτὸν ἐπώλησε, τότε κλέπτης οὗτος θέλει θανατόνεσθαι καὶ θέλεις ἐξαφανίσει τὸ κακὸν ἐκ μέσου σου.

Ἀφοῦ τρυγήσῃς τὸν ἀμπελῶνά σου, δὲν θέλεις σταφυλολογήσει πάλιν· θέλει εἶσθαι διὰ τὸν ξένον, διὰ τὸν ὀρφανὸν καὶ διὰ τὴν χήραν.

καὶ εἰσήγαγεν ἡμᾶς εἰς τὸν τόπον τοῦτον, καὶ ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς τὴν γῆν ταύτην, γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ μέλι· καὶ τώρα, ἰδού, ἔφερα τὰς ἀπαρχὰς τῶν καρπῶν τῆς γῆς, τὴν ὁποίαν σύ, Κύριε ἔδωκας εἰς ἐμέ. Καὶ θέλεις καταθέσει αὐτὰς ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, καὶ θέλεις προσκυνήσει ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου. Καὶ θέλεις εὐφρανθῆ εἰς πάντα τὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα Κύριος Θεὸς σου ἔδωκεν εἰς σὲ καὶ εἰς τὸν οἶκόν σου, σὺ καὶ Λευΐτης καὶ ξένος ἐν μέσῳ σου.

Ἀφοῦ τελειώσῃς νὰ δεκατίζῃς πάντα τὰ δέκατα τῶν γεννημάτων σου εἰς τὸ τρίτον ἔτος, τὸ ἔτος τῆς δεκατείας, καὶ δώσῃς αὐτὰ εἰς τὸν Λευΐτην, εἰς τὸν ξένον, εἰς τὸν ὀρφανὸν καὶ εἰς τὴν χήραν, καὶ φάγωσιν ἐντὸς τῶν πυλῶν σου καὶ χορτασθῶσι, τότε θέλεις εἰπεῖ ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, Ἐξεκαθάρισα ἐκ τῆς οἰκίας μου τὰ ἀφιερώματα, καὶ προσέτι ἔδωκα αὐτὰ εἰς τὸν Λευΐτην καὶ εἰς τὸν ξένον, εἰς τὸν ὀρφανὸν καὶ εἰς τὴν χήραν, κατὰ πάντα τὰ προστάγματά σου, τὰ ὁποῖα προσέταξας εἰς ἐμέ· δὲν παρέβην τὰς ἐντολὰς σου οὐδὲ ἐλησμόνησα αὐτάς·

Καὶ Κύριος θέλει σὲ πληθύνει εἰς ἀγαθά, εἰς τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας σου καὶ εἰς τὸν καρπὸν τῶν κτηνῶν σου καὶ εἰς τὰ γεννήματα τῆς γῆς σου, ἐπὶ τῆς γῆς τὴν ὁποίαν ὥμοσε Κύριος πρὸς τοὺς πατέρας σου νὰ δώσῃ εἰς σέ. Ὁ Κύριος θέλει ἀνοίξει εἰς σὲ τὸν ἀγαθὸν θησαυρὸν αὑτοῦ, τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ δίδῃ βροχήν εἰς τὴν γῆν σου κατὰ τὸν καιρὸν αὐτῆς, καὶ διὰ νὰ εὐλογῇ πάντα τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου· καὶ θέλεις δανείζει εἰς πολλὰ ἔθνη, σὺ δὲ δὲν θέλεις δανείζεσθαι.

ἅπαν δὲ τὸ ἀργύριον καὶ τὸ χρυσίον καὶ τὰ σκεύη τὰ χάλκινα καὶ τὰ σιδηρὰ εἶναι ἀφιερωμένα εἰς τὸν Κύριον· εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ Κυρίου θέλουσιν εἰσαχθῆ.

Εἰς δὲ τὴν φυλήν τοῦ Λευΐ δὲν ἔδωκε κληρονομίαν Μωϋσῆς. Κύριος Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, αὐτὸς ἦτο κληρονομία αὐτῶν, καθὼς εἶπε πρὸς αὐτούς.

Ὁ Κύριος πτωχίζει καὶ πλουτίζει, ταπεινόνει καὶ ὑψόνει. Ἀνεγείρει τὸν πένητα ἀπὸ τοῦ χώματος, καὶ ἀνυψόνει τὸν πτωχὸν ἀπὸ τῆς κοπρίας, διὰ νὰ καθίσῃ αὐτοὺς μεταξὺ τῶν ἀρχόντων, καὶ νὰ κάμῃ αὐτοὺς νὰ κληρονομήσωσι θρόνον δόξης· διότι τοῦ Κυρίου εἶναι οἱ στύλοι τῆς γῆς, καὶ ἔστησε τὴν οἰκουμένην ἐπ᾿ αὐτούς.

Καὶ ἀπέστειλεν Κύριος τὸν Νάθαν πρὸς τὸν Δαβίδ. Καὶ ἦλθε πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἦσαν δύο ἄνδρες ἐν πόλει τινί, εἷς πλούσιος, δὲ ἄλλος πτωχός. Ὁ πλούσιος εἶχε ποίμνια καὶ βουκόλια πολλὰ σφόδρα· ὁ δὲ πτωχὸς δὲν εἶχεν ἄλλο, εἰμή μίαν μικρὰν ἀμνάδα, τὴν ὁποίαν ἠγόρασε καὶ ἔθρεψε· καὶ ἐμεγάλωσε μετ᾿ αὐτοῦ καὶ μετὰ τῶν τέκνων αὐτοῦ ὁμοῦ· ἀπὸ τοῦ ἄρτου αὐτοῦ ἔτρωγε, καὶ ἀπὸ τοῦ ποτηρίου αὐτοῦ ἔπινε, καὶ ἐν τῷ κόλπῳ αὐτοῦ ἐκοιμᾶτο, καὶ ἦτο εἰς αὐτὸν ὡς θυγάτηρ. Ἦλθε δὲ τις διαβάτης πρὸς τὸν πλούσιον καὶ ἐφειδωλεύθη νὰ λάβῃ ἐκ τῶν ποιμνίων αὑτοῦ καὶ ἐκ τῶν ἀγέλων αὑτοῦ, διὰ νὰ ἑτοιμάσῃ εἰς τὸν ὁδοιπόρον τὸν ἐλθόντα πρὸς αὐτόν, καὶ ἔλαβε τὴν ἀμνάδα τοῦ πτωχοῦ καὶ ἡτοίμασεν αὐτήν διὰ τὸν ἄνθρωπον τὸν ἐλθόντα πρὸς αὐτόν. Καὶ ἐξήφθη ὀργή τοῦ Δαβὶδ κατὰ τοῦ ἀνθρώπου σφόδρα· καὶ εἶπε πρὸς τὸν Νάθαν, Ζῇ Κύριος, ἄξιος θανάτου εἶναι ἄνθρωπος, ὅστις ἔπραξε τοῦτο· καὶ θέλει πληρώσει τὴν ἀμνάδα τετραπλάσιον, ἐπειδή ἔπραξε τὸ πρᾶγμα τοῦτο καὶ ἐπειδή δὲν ἐσπλαγχνίσθη.

Καὶ εἶπεν βασιλεὺς πρὸς τὸν Ὀρνά, Οὐχί, ἀλλὰ θέλω ἐξάπαντος ἀγοράσει αὐτὸ παρὰ σοῦ διὰ ἀντιπληρωμῆς· διότι δὲν θέλω προσφέρει ὁλοκαυτώματα εἰς Κύριον τὸν Θεὸν μου δωρεάν. Καὶ ἠγόρασεν Δαβὶδ τὸ ἁλώνιον καὶ τοὺς βόας διὰ πεντήκοντα σίκλων ἀργυρίου. Καὶ ᾠκοδόμησεν Δαβὶδ ἐκεῖ θυσιαστήριον εἰς τὸν Κύριον, καὶ προσέφερεν ὁλοκαυτώματα καὶ εἰρηνικὰς προσφοράς. Καὶ ἐξιλεώθη Κύριος πρὸς τὴν γῆν, καὶ ἐστάθη πληγή ἀπὸ τοῦ Ἰσραήλ.

Καὶ ἐσκέπασεν Σολομὼν τὸν οἶκον ἔσωθεν μὲ καθαρὸν χρυσίον· καὶ ἔκαμε χώρισμα μὲ ἁλύσεις χρυσὰς ἔμπροσθεν τοῦ χρηστηρίου καὶ ἐσκέπασεν αὐτὸ μὲ χρυσίον. Καὶ ὅλον τὸν οἶκον ἐσκέπασε μὲ χρυσίον, ἑωσοῦ συνετέλεσεν ὅλον τὸν οἶκον· ἐσκέπασεν ἔτι μὲ χρυσίον ὅλον τὸ θυσιαστήριον, τὸ πλησίον τοῦ χρηστηρίου.

Καὶ τὸ ἔδαφος τοῦ οἴκου ἐσκέπασε μὲ χρυσίον, ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν.

Καὶ ἔκαμεν Σολομὼν πάντα τὰ σκεύη τὰ τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου, τὸ θυσιαστήριον τὸ χρυσοῦν, καὶ τὴν τράπεζαν τὴν χρυσῆν, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐτίθεντο οἱ ἄρτοι τῆς προθέσεως, καὶ τὰς λυχνίας, πέντε ἐκ δεξιῶν καὶ πέντε ἐξ ἀριστερῶν, ἔμπροσθεν τοῦ χρηστηρίου, ἐκ χρυσίου καθαροῦ, καὶ τὰ ἄνθη καὶ τοὺς λύχνους καὶ τὰς λαβίδας ἐκ χρυσοῦ, καὶ τὰς φιάλας καὶ τὰ λυχνοψάλιδα καὶ τὰς λεκάνας καὶ τοὺς κρατῆρας καὶ τὰ θυμιατήρια ἐκ χρυσίου καθαροῦ, καὶ τοὺς στρόφιγγας ἐκ χρυσίου, διὰ τὰς θύρας τοῦ οἴκου τοῦ ἐσωτάτου, τοῦ ἁγίου τῶν ἁγίων, καὶ διὰ τὰς θύρας τοῦ οἴκου τοῦ ναοῦ.

Τὸ βάρος δὲ τοῦ χρυσίου, τὸ ὁποῖον ἤρχετο εἰς τὸν Σολομῶντα κατ᾿ ἔτος, ἦτο ἑξακόσια ἑξήκοντα ἕξ τάλαντα χρυσίου,

Καὶ πάντα τὰ σκεύη τοῦ ποτοῦ τοῦ βασιλέως Σολομῶντος ἦσαν ἐκ χρυσίου, καὶ πάντα τὰ σκεύη τοῦ οἴκου τοῦ δάσους τοῦ Λιβάνου ἐκ χρυσίου καθαροῦ· οὐδὲν ἐξ ἀργυρίου· τὸ ἀργύριον ἐλογίζετο εἰς οὐδὲν ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ Σολομῶντος. Διότι εἶχεν βασιλεὺς ἐν τῇ θαλάσσῃ στόλον τῆς Θαρσεὶς μετὰ τοῦ στόλου τοῦ Χειράμ· ἅπαξ κατὰ τριετίαν ἤρχετο στόλος ἀπὸ Θαρσείς, φέρων χρυσὸν καὶ ἄργυρον, ὀδόντας ἐλέφαντος καὶ πιθήκους καὶ παγώνια. Καὶ ἐμεγαλύνθη βασιλεὺς Σολομὼν ὑπὲρ πάντας τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς εἰς πλοῦτον καὶ εἰς σοφίαν.

Καὶ ἐνῷ ὑπῆγε νὰ φέρῃ αὐτό, ἐφώνησε πρὸς αὐτήν καὶ εἶπε, Φέρε μοι παρακαλῶ, κομμάτιον ἄρτου ἐν τῇ χειρὶ σου. Ἡ δὲ εἶπε, Ζῇ Κύριος Θεὸς σου, δὲν ἔχω ψωμίον, ἀλλὰ μόνον μίαν χεριὰν ἀλεύρου εἰς τὸ πιθάριον καὶ ὀλίγον ἔλαιον εἰς τὸ ῥωγίον· καὶ ἰδού, συνάγω δύο ξυλάρια, διὰ νὰ ὑπάγω καὶ νὰ κάμω αὐτὸ δι᾿ ἐμαυτήν καὶ διὰ τὸν υἱὸν μου, καὶ νὰ φάγωμεν αὐτὸ καὶ νὰ ἀποθάνωμεν. Ὁ δὲ Ἠλίας εἶπε πρὸς αὐτήν, Μή φοβοῦ· ὕπαγε, κάμε ὡς εἶπας· πλήν ἐξ αὐτοῦ κάμε εἰς ἐμὲ πρῶτον μίαν μικρὰν πήτταν καὶ φέρε εἰς ἐμέ, καὶ ἔπειτα κάμε διὰ σεαυτήν καὶ διὰ τὸν υἱὸν σου· διότι οὕτω λέγει Κύριος Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· τὸ πιθάριον τοῦ ἀλεύρου δὲν θέλει κενωθῆ, οὐδὲ τὸ ῥωγίον τοῦ ἐλαίου θέλει ἐλαττωθῆ, ἕως τῆς ἡμέρας καθ᾿ ἥν Κύριος θέλει δώσει βροχήν ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς. Ἡ δὲ ὑπῆγε καὶ ἔκαμε κατὰ τὸν λόγον τοῦ Ἠλία· καὶ ἔτρωγεν αὐτή καὶ αὐτὸς καὶ οἶκος αὐτῆς ἡμέρας πολλάς· τὸ πιθάριον τοῦ ἀλεύρου δὲν ἐκενώθη, οὐδὲ τὸ ῥωγίον τοῦ ἐλαίου ἠλαττώθη, κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον ἐλάλησε διὰ τοῦ Ἠλία.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν Ἐλισσαιέ, Τί νὰ σοὶ κάμω; φανέρωσόν μοι τί ἔχεις ἐν τῷ οἴκῳ σου; δὲ εἶπεν, δούλη σου δὲν ἔχει οὐδὲν ἐν τῷ οἴκῳ, εἰμή ἕν ἀγγεῖον ἐλαίου. Καὶ εἶπεν, Ὕπαγε, δανείσθητι ἔξωθεν ἀγγεῖα παρὰ πάντων τῶν γειτόνων σου, ἀγγεῖα κενά· δανείσθητι οὐχὶ ὀλίγα· εἴσελθε ἔπειτα καὶ κλεῖσον τὴν θύραν ὄπισθέν σου καὶ ὄπισθεν τῶν υἱῶν σου, καὶ χύσον ἐκ τοῦ ἐλαίου εἰς πάντα τὰ σκεύη ἐκεῖνα, καὶ τὰ γεμιζόμενα θὲς κατὰ μέρος. Ἀνεχώρησε λοιπὸν ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ ἔκλεισε θύραν ὄπισθεν αὑτῆς καὶ ὄπισθεν τῶν υἱῶν αὑτῆς· καὶ ἐκεῖνοι μὲν ἐπλησίαζον εἰς αὐτήν τὰ ἀγγεῖα, αὐτή δὲ ἐνέχεε. Καὶ ἀφοῦ ἐγέμισαν τὰ ἀγγεῖα, εἶπε πρὸς τὸν υἱὸν αὑτῆς, Φέρε μοι καὶ ἄλλο ἀγγεῖον. δὲ εἶπε πρὸς αὐτήν, Δὲν εἶναι ἄλλο ἀγγεῖον. Καὶ ἐστάθη τὸ ἔλαιον. Τότε ἦλθε καὶ ἀπήγγειλε πρὸς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐκεῖνος εἶπεν, Ὕπαγε, πώλησον τὸ ἔλαιον καὶ πλήρωσον τὸ χρέος σου καὶ ζῆσον μὲ τὸ ὑπόλοιπον, σὺ καὶ τὰ τέκνα σου.

Καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν Ἐζεκίας ἅπαν τὸ ἀργύριον τὸ εὑρεθὲν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου καὶ ἐν τοῖς θησαυροῖς τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως. Κατ᾿ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἀπέκοψεν Ἐζεκίας τὰς θύρας τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τοὺς στύλους, τοὺς ὁποίους Ἐζεκίας βασιλεὺς τοῦ Ἰούδα εἶχε περισκεπάσει μὲ χρυσίον, καὶ ἔδωκεν αὐτὸ εἰς τὸν βασιλέα τῆς Ἀσσυρίας.

Καὶ ἐξήγαγεν ἐκεῖθεν πάντας τοὺς θησαυροὺς τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου καὶ τοὺς θησαυροὺς τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως, καὶ κατέκοψε πάντα τὰ σκεύη τὰ χρυσά, τὰ ὁποῖα ἔκαμε Σολομὼν βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ ἐν τῷ ναῷ, τοῦ Κυρίου, καθὼς ἐλάλησεν Κύριος. Καὶ μετῴκισε πᾶσαν τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ πάντας τοὺς ἄρχοντας καὶ πάντας τοὺς δυνατοὺς πολεμιστάς, δέκα χιλιάδας αἰχμαλώτων, καὶ πάντας τοὺς ξυλουργοὺς καὶ σιδηρουργούς· δὲν ἔμεινεν εἰμή τὸ πτωχότερον μέρος τοῦ λαοῦ τῆς γῆς.

Καὶ ἐπεκαλέσθη Ἰαβής τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ, λέγων, Εἴθε μετ᾿ εὐλογίας νὰ μὲ εὐλογήσῃς καὶ νὰ ἐκτείνῃς τὰ ὅριά μου, καὶ χεὶρ σου νὰ ἦναι μετ᾿ ἐμοῦ καὶ νὰ μὲ φυλάττῃς ἀπὸ κακοῦ, ὥστε νὰ μή ἔχω λύπην. Καὶ ἐχάρισεν Θεὸς εἰς αὐτὸν ὅσα ἐζήτησε.

Προσέτι, οἱ γειτονεύοντες μετ᾿ αὐτῶν, ἕως τοῦ Ἰσσάχαρ, καὶ Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλί, ἔφεραν τροφὰς ἐπὶ ὄνων καὶ ἐπὶ καμήλων καὶ ἐπὶ ἡμιόνων καὶ ἐπὶ βοῶν, τροφὰς ἀλεύρου, παλάθας σύκων καὶ σταφίδας καὶ οἶνον καὶ ἔλαιον καὶ βόας καὶ πρόβατα, ἀφθόνως· διότι ἦτο εὐφροσύνη ἐν τῷ Ἰσραήλ.

Καὶ ἰδού, ἐγὼ κατὰ τὴν πτωχείαν μου ἡτοίμασα διὰ τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου ἑκατὸν χιλιάδας ταλάντων χρυσίου καὶ χιλίας χιλιάδας ταλάντων ἀργυρίου· χαλκὸν δὲ καὶ σίδηρον ἀζύγιστον, διότι εἶναι ἄφθονος· ἡτοίμασα δὲ καὶ ξύλα καὶ λίθους· καὶ σὺ πρόσθες εἰς ταῦτα.

Ἐγὼ λοιπὸν ἡτοίμασα καθ᾿ ὅλην τὴν δύναμίν μου διὰ τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ μου, τὸν χρυσὸν διὰ τὰ χρυσὰ καὶ τὸν ἄργυρον διὰ τὰ ἀργυρὰ καὶ τὸν χαλκὸν διὰ τὰ χάλκινα, τὸν σίδηρον διὰ τὰ σιδηρὰ καὶ ξύλα διὰ τὰ ξύλινα, ὀνυχίτας λίθους καὶ λίθους ἐνθέσεως, λίθους λαμπροὺς καὶ ποικίλους καὶ παντὸς εἴδους πολυτίμους λίθους καὶ μάρμαρα ἄφθονα. Καὶ ἔτι διὰ τὸν πόθον μου εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ μου, καὶ ἐκ τῶν ἰδίων μου ὑπαρχόντων ἔδωκα περιπλέον χρυσίον καὶ ἀργύριον διὰ τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ μου, ἐκτὸς παντὸς ἐκείνου τὸ ὁποῖον ἡτοίμασα διὰ τὸν οἶκον τὸν ἅγιον·

καὶ ἔδωκαν διὰ τὸ ἔργον τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ, χρυσίου πεντακισχίλια τάλαντα καὶ δέκα χιλιάδας χρυσῶν, καὶ ἀργυρίου δέκα χιλιάδας ταλάντων, καὶ χαλκοῦ δεκαοκτὼ χιλιάδας ταλάντων, καὶ ἑκατὸν χιλιάδας ταλάντων σιδήρου. Καὶ εἰς ὅσους εὑρέθησαν λίθοι τίμιοι, ἔδωκαν αὐτοὺς εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου διὰ χειρὸς Ἰεχιήλ τοῦ Γηρσωνίτου. Ἐχάρη δὲ λαός, διότι ἐπροθυμήθησαν, ἐπειδή μὲ πλήρη καρδίαν προσέφεραν αὐτοπροαιρέτως εἰς τὸν Κύριον· καὶ βασιλεὺς Δαβὶδ ἔτι ἐχάρη χαρὰν μεγάλην.

καὶ πλοῦτος καὶ δόξα παρὰ σοῦ ἔρχονται, καὶ σὺ δεσπόζεις τῶν ἁπάντων· καὶ εἰς τὴν χεῖρά σου εἶναι ἰσχὺς καὶ δύναμις· καὶ εἰς τὴν χεῖρά σου τὸ νὰ μεγαλύνῃς καὶ νὰ ἰσχυροποιῇς τὰ πάντα.

Ἀλλὰ τίς εἶμαι ἐγώ, καὶ τίς λαὸς μου, ὥστε νὰ δυνηθῶμεν νὰ προσφέρωμεν προθύμως εἰς σὲ κατὰ ταῦτα; διότι τὰ πάντα ἔρχονται ἐκ σοῦ καὶ ἐκ τῶν σῶν δίδομεν εἰς σέ.

Κύριε Θεὲ ἡμῶν, ἅπαν τοῦτο τὸ πλῆθος, τὸ ὁποῖον ἡτοιμάσαμεν διὰ νὰ οἰκοδομήσωμεν οἶκον εἰς σὲ διὰ τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον, ἐκ τῆς χειρὸς σου ἔρχεται, καὶ σοῦ εἶναι τὰ πάντα.

Καὶ εἶπεν Θεὸς πρὸς τὸν Σολομῶντα, Ἐπειδή συνέλαβες τοῦτο ἐν τῇ καρδίᾳ σου, καὶ δὲν ἐζήτησας πλούτη, ἀγαθὰ καὶ δόξαν οὐδὲ τὴν ζωήν τῶν μισούντων σε, οὐδὲ πολυζωΐαν ἐζήτησας, ἀλλ᾿ ἐζήτησας εἰς σεαυτὸν σοφίαν καὶ σύνεσιν, διὰ νὰ κρίνῃς τὸν λαὸν μου, ἐπὶ τὸν ὁποῖον σὲ ἔκαμα βασιλέα· ἡ σοφία καὶ σύνεσις δίδεται εἰς σέ· καὶ πλοῦτον καὶ ἀγαθὰ καὶ δόξαν θέλω δώσει εἰς σέ, ὡς δὲν ἔγεινεν εἰς τοὺς βασιλεῖς τοὺς πρὸ σοῦ, οὐδὲ εἰς τοὺς μετὰ σὲ θέλουσι γείνει τοιαῦτα.

Καὶ κατέστησεν ἐν Ἱερουσαλήμ βασιλεὺς τὸν ἄργυρον καὶ τὸν χρυσὸν ὡς λίθους, καὶ τὰς κέδρους κατέστησεν ὡς τὰς ἐν τῇ πεδιάδι συκαμίνους, διὰ τὴν ἀφθονίαν.

Εἶπεν ἔτι πρὸς τὸν λαὸν τὸν κατοικοῦντα ἐν Ἱερουσαλήμ, νὰ δίδῃ τὴν μερίδα τῶν ἱερέων καὶ Λευϊτῶν, διὰ νὰ ἐνισχύωνται ἐν τῷ νόμῳ τοῦ Κυρίου. Καὶ καθὼς ἐξεδόθη λόγος, οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ ἔφεραν ἐν ἀφθονίᾳ ἀπαρχὰς σίτου, οἴνου καὶ ἐλαίου καὶ μέλιτος καὶ πάντων τῶν γεννημάτων τοῦ ἀγροῦ· ἔφεραν ἔτι ἐν ἀφθονίᾳ τὰ δέκατα παντὸς πράγματος.

Ἦτο δὲ μεγάλη κραυγή τοῦ λαοῦ καὶ τῶν γυναικῶν αὐτῶν κατὰ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν τῶν Ἰουδαίων. Διότι ἦσαν τινὲς λέγοντες, Ἡμεῖς, οἱ υἱοὶ ἡμῶν καὶ αἱ θυγατέρες ἡμῶν, εἴμεθα πολλοί· ὅθεν ἄς λάβωμεν σῖτον, διὰ νὰ φάγωμεν καὶ νὰ ζήσωμεν. Καὶ ἦσαν τινές λέγοντες, Ἡμεῖς βάλλομεν ἐνέχυρον τοὺς ἀγροὺς ἡμῶν, τοὺς ἀμπελῶνας ἡμῶν καὶ τὰς οἰκίας ἡμῶν, διὰ νὰ λάβωμεν σῖτον ἐξ αἰτίας τῆς πείνης. Ἦσαν ἔτι τινὲς λέγοντες, Ἡμεῖς ἐδανείσθημεν ἀργύρια διὰ τοὺς φόρους τοῦ βασιλέως ἐπὶ τοὺς ἀγροὺς καὶ ἐπὶ τοὺς ἀμπελῶνας ἡμῶν· τώρα δὲ σὰρξ ἡμῶν εἶναι ὡς σὰρξ τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν, τὰ τέκνα ἡμῶν ὡς τὰ τέκνα αὐτῶν· καὶ ἰδού, ἡμεῖς καθυποβάλλομεν εἰς δουλείαν τοὺς υἱοὺς ἡμῶν καὶ τὰς θυγατέρας ἡμῶν διὰ νὰ ἦναι δοῦλοι, καὶ τινες ἐκ τῶν θυγατέρων ἡμῶν ἐφέρθησαν ἤδη εἰς δουλείαν· καὶ δὲν εἶναι οὐδὲν εἰς τὴν ἐξουσίαν ἡμῶν, διότι ἄλλοι ἔχουσι τοὺς ἀγροὺς καὶ τοὺς ἀμπελῶνας ἡμῶν. Καὶ ἠγανάκτησα σφόδρα, ἀκούσας τὴν κραυγήν αὐτῶν καὶ τοὺς λόγους τούτους. Καὶ ἐσκέφθην κατ᾿ ἐμαυτόν, καὶ ἐπέπληξα τοὺς προκρίτους καὶ τοὺς προεστῶτας καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς, Σεῖς φορολογεῖτε ἕκαστος τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ. Καὶ συνεκάλεσα κατ᾿ αὐτῶν σύναξιν μεγάλην. Καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς, Ἡμεῖς κατὰ τὴν δύναμιν ἡμῶν ἐξηγοράσαμεν τοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν Ἰουδαίους, τοὺς πωληθέντας εἰς τὰ ἔθνη· καὶ σεῖς αὐτοὶ θέλετε πωλήσει τοὺς ἀδελφοὺς σας; θέλουσι πωληθῆ εἰς ἡμᾶς; Ἐκεῖνοι δὲ ἐσιώπων καὶ δὲν εὕρηκαν ἀπόκρισιν. Καὶ εἶπα, Δὲν εἶναι καλὸν τὸ πρᾶγμα τὸ ὁποῖον σεῖς κάμνετε· δὲν πρέπει νὰ περιπατῆτε ἐν τῷ φόβῳ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, διὰ νὰ μή ὀνειδίζωσιν ἡμᾶς τὰ ἔθνη, οἱ ἐχθροὶ ἡμῶν; καὶ ἐγὼ ἔτι καὶ οἱ ἀδελφοὶ μου καὶ οἱ δοῦλοί μου ἐδανείσαμεν εἰς αὐτοὺς χρήματα καὶ σῖτον· ἄς ἀφήσωμεν, παρακαλῶ, τὴν ἀπαίτησιν ταύτην· ἐπιστρέψατε λοιπὸν εἰς αὐτούς, ταύτην τὴν ἡμέραν, τοὺς ἀγροὺς αὐτῶν, τοὺς ἀμπελῶνας αὐτῶν, τοὺς ἐλαιῶνας αὐτῶν καὶ τοὺς οἴκους αὐτῶν καὶ τὸ ἑκατοστὸν τοῦ ἀργυρίου καὶ τοῦ σίτου, τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἐλαίου, τὸ ὁποῖον ἀπαιτεῖτε παρ᾿ αὐτῶν. Τότε εἶπον, Θέλομεν ἀποδώσει ταῦτα καὶ δὲν θέλομεν ζητήσει οὐδὲν παρ᾿ αὐτῶν· οὕτω θέλομεν κάμει, καθὼς σὺ λέγεις. Τότε ἐκάλεσα τοὺς ἱερεῖς καὶ ὥρκισα αὐτούς, ὅτι θέλουσι κάμει κατὰ τὸν λόγον τοῦτον. Ἐξετίναξα ἔτι τὸν κόλπον μου, λέγων, Οὕτω νὰ ἐκτινάξῃ Θεὸς πάντα ἄνθρωπον ἀπὸ τοῦ οἴκου αὐτοῦ καὶ ἀπὸ τοῦ κόπου αὐτοῦ, ὅστις δὲν ἐκτελέσῃ τὸν λόγον τοῦτον, καὶ οὕτω νὰ ἦναι ἐκτετιναγμένος καὶ κενός. Καὶ εἶπον πᾶσα σύναξις, Ἀμήν, καὶ ἐδόξασαν τὸν Κύριον. Καὶ ἔκαμεν λαὸς κατὰ τὸν λόγον τοῦτον.

Καὶ ἐρρίψαμεν κλήρους μεταξὺ τῶν ἱερέων τῶν Λευϊτῶν καὶ τοῦ λαοῦ περὶ τῆς προσφορᾶς τῶν ξύλων, διὰ νὰ φέρωσιν αὐτὰ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, κατὰ τοὺς οἴκους τῶν πατριῶν ἡμῶν, ἐν ὡρισμένοις καιροῖς κατ᾿ ἔτος, διὰ νὰ καίωσιν ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, κατὰ τὸ γεγραμμένον ἐν τῷ νόμῳ· καὶ διὰ νὰ φέρωμεν τὰ πρωτογεννήματα τῆς γῆς ἡμῶν καὶ τὰ πρωτογεννήματα τῶν καρπῶν παντὸς δένδρου, κατ᾿ ἔτος, πρὸς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου· καὶ τὰ πρωτότοκα τῶν υἱῶν ἡμῶν καὶ τῶν κτηνῶν ἡμῶν, κατὰ τὸ γεγραμμένον ἐν τῷ νόμῳ, καὶ τὰ πρωτότοκα τῶν βοῶν ἡμῶν καὶ τῶν ποιμνίων ἡμῶν, νὰ φέρωμεν αὐτὰ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, πρὸς τοὺς ἱερεῖς τοὺς λειτουργοῦντας ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· καὶ νὰ φέρωμεν τὰς ἀπαρχὰς τοῦ φυράματος ἡμῶν καὶ τὰς προσφορὰς ἡμῶν καὶ τοὺς καρποὺς παντὸς δένδρου, οἴνου καὶ ἐλαίου, πρὸς τοὺς ἱερεῖς, εἰς τὰ οἰκήματα τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· καὶ τὰ δέκατα τῆς γῆς ἡμῶν πρὸς τοὺς Λευΐτας, καὶ αὐτοὶ οἱ Λευΐται νὰ λαμβάνωσι τὰ δέκατα ἐν πάσαις ταῖς πόλεσι τῆς γεωργίας ἡμῶν. Καὶ ἱερεὺς υἱὸς τοῦ Ἀαρὼν θέλει εἶσθαι μετὰ τῶν Λευϊτῶν, ὅταν οἱ Λευΐται λαμβάνωσι τὰ δέκατα· καὶ οἱ Λευΐται θέλουσιν ἀναφέρει τὸ δέκατον τῶν δεκάτων εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, εἰς τὰ οἰκήματα τοῦ οἴκου τοῦ θησαυροῦ. Διότι οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ καὶ οἱ υἱοὶ Λευΐ θέλουσι φέρει τὰς προσφορὰς τοῦ σίτου, τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἐλαίου εἰς τὰ οἰκήματα, ὅπου εἶναι τὰ σκεύη τοῦ ἁγιαστηρίου, καὶ οἱ ἱερεῖς οἱ λειτουργοῦντες καὶ οἱ πυλωροὶ καὶ οἱ ψαλτῳδοί· καὶ δὲν θέλομεν ἐγκαταλείψει τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

καὶ εἶχεν ἑτοιμάσει δι᾿ αὐτὸν μέγα οἴκημα, ὅπου πρότερον ἔθετον τὰς ἐξ ἀλφίτων προσφοράς, τὸ λιβάνιον καὶ τὰ σκεύη καὶ τὰ δέκατα τοῦ σίτου, τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἐλαίου, τὸ διατεταγμένον τῶν Λευϊτῶν καὶ τῶν ψαλτῳδῶν καὶ τῶν πυλωρῶν καὶ τὰς προσφορὰς τῶν ἱερέων.

Τότε ἔφερε πᾶς Ἰούδας εἰς τὰς ἀποθήκας τὸ δέκατον τοῦ σίτου καὶ τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἐλαίου.

Καὶ ἦσαν τὰ κτήνη αὐτοῦ ἑπτακισχίλια πρόβατα καὶ τρισχίλιαι κάμηλοι καὶ πεντακόσια ζεύγη βοῶν καὶ πεντακόσιαι ὄνοι καὶ πλῆθος πολὺ ὑπηρετῶν· καὶ ἦτο ἄνθρωπος ἐκεῖνος μεγαλήτερος πάντων τῶν κατοίκων τῆς Ἀνατολῆς. Καὶ ὑπήγαινον οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ ἔκαμνον συμπόσια ἐν ταῖς οἰκίαις αὑτῶν, ἕκαστος κατὰ τὴν ἡμέραν αὑτοῦ, καὶ ἔστελλον καὶ προσεκάλουν τὰς τρεῖς ἀδελφὰς αὑτῶν διὰ νὰ τρώγωσι καὶ νὰ πίνωσι μετ᾿ αὐτῶν.

καὶ εἶπε, Γυμνὸς ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας μητρὸς μου καὶ γυμνὸς θέλω ἐπιστρέψει ἐκεῖ· Κύριος ἔδωκε καὶ Κύριος ἀφρεσεν· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.

Τὰ πλούτη ὅσα κατέπιε, θέλει ἐξεμέσει· Θεὸς θέλει ἐκσπάσει αὐτὰ ἀπὸ τῆς κοιλίας αὐτοῦ.

Διότι κατέθλιψεν, ἐγκατέλιπε τοὺς πένητας· ἥρπασεν οἰκίαν, τὴν ὁποίαν δὲν ᾠκοδόμησε.

Διάγουσι τὰς ἡμέρας αὐτῶν ἐν ἀγαθοῖς καὶ ἐν μιᾷ στιγμῇ καταβαίνουσιν εἰς τὸν δην.

Διότι ἔλαβες ἐνέχυρον παρὰ τοῦ ἀδελφοῦ σου ἀναιτίως καὶ ἐστέρησας τοὺς γυμνοὺς ἀπὸ τοῦ ἐνδύματος αὐτῶν. Δὲν ἐπότισας ὕδωρ τὸν διψῶντα, καὶ ἠρνήθης ἄρτον εἰς τὸν πεινῶντα.

Καὶ Παντοδύναμος θέλει εἶσθαι ὑπερασπιστής σου, καὶ θέλεις ἔχει πλῆθος ἀργυρίου.

Μετακινοῦσιν ὅρια· ἁρπάζουσι ποίμνια καὶ ποιμαίνουσιν· ἀφαιροῦσι τὴν ὄνον τῶν ὀρφανῶν· λαμβάνουσι τὸν βοῦν τῆς χήρας εἰς ἐνέχυρον· ἐξωθοῦσι τοὺς ἐνδεεῖς ἀπὸ τῆς ὁδοῦ· οἱ πτωχοὶ τῆς γῆς ὁμοῦ κρύπτονται. Ἰδού, ὡς ἄγριοι ὄνοι ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἐξέρχονται εἰς τὰ ἔργα αὑτῶν ἐγειρόμενοι πρωΐ διὰ ἁρπαγήν· ἔρημος δίδει τροφήν δι᾿ αὐτοὺς καὶ διὰ τὰ τέκνα αὐτῶν. Θερίζουσιν ἀγρὸν μή ὄντα ἑαυτῶν, καὶ τρυγῶσιν ἄμπελον ἀδικίας. Κάμνουσι τοὺς γυμνοὺς νὰ νυκτερεύωσιν ἄνευ ἱματίου, καὶ δὲν ἔχουσι σκέπασμα εἰς τὸ ψῦχος. Ὑγραίνονται ἐκ τῶν βροχῶν τῶν ὀρέων καὶ ἐναγκαλίζονται τὸν βράχον, μή ἔχοντες καταφύγιον. Ἐκεῖνοι ἁρπάζουσι τὸν ὀρφανὸν ἀπὸ τοῦ μαστοῦ, καὶ λαμβάνουσιν ἐνέχυρον παρὰ τοῦ πτωχοῦ· κάμνουσιν αὐτὸν νὰ ὑπάγῃ γυμνὸς ἄνευ ἱματίου, καὶ οἱ βαστάζοντες τὰ χειρόβολα μένουσι πεινῶντες.

Διότι παρὰ τοῦ Θεοῦ ὄλεθρος ἦτο εἰς ἐμὲ φρίκη καὶ διὰ τὴν μεγαλειότητα αὐτοῦ δὲν ἤθελον δυνηθῆ νὰ ἀνθέξω. Ἄν ἔθεσα εἰς τὸ χρυσίον τὴν ἐλπίδα μου, εἶπα πρὸς τὸ καθαρὸν χρυσίον, Σὺ εἶσαι τὸ θάρρος μου, ἄν εὐφράνθην διότι πλοῦτός μου ἦτο μέγας καὶ διότι χεὶρ μου εὕρηκεν ἀφθονίαν,

Ὅστις δὲν προσωποληπτεῖ εἰς ἄρχοντας οὐδὲ ἀποβλέπει εἰς τὸν πλούσιον μᾶλλον παρὰ εἰς τὸν πτωχόν; ἐπειδή πάντες οὗτοι εἶναι ἔργον τῶν χειρῶν αὐτοῦ.

Καὶ ἔστρεψεν Κύριος τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ Ἰώβ, ἀφοῦ προσηυχήθη ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ· καὶ ἔδωκεν Κύριος εἰς τὸν Ἰὼβ διπλάσια πάντων τῶν ὅσα εἶχε πρότερον.

καὶ δὲν εὑρίσκοντο ἐφ᾿ ὅλης τῆς γῆς γυναῖκες ὡραῖαι ὡς αἱ θυγατέρες τοῦ Ἰώβ· καὶ πατήρ αὐτῶν ἔδωκεν εἰς αὐτὰς κληρονομίαν μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν.

Ζήτησον παρ᾿ ἐμοῦ, καὶ θέλω σοὶ δώσει τὰ ἔθνη κληρονομίαν σου, καὶ ἰδιοκτησίαν σου τὰ πέρατα τῆς γῆς·

Διότι δὲν θέλει λησμονηθῆ διαπαντὸς πτωχός· προσδοκία τῶν πενήτων δὲν θέλει ἀπολεσθῆ διαπαντός.

Διότι ἀσεβής καυχᾶται εἰς τὰς ἐπιθυμίας τῆς ψυχῆς αὑτοῦ, καὶ πλεονέκτης μακαρίζει ἑαυτόν· καταφρονεῖ τὸν Κύριον.

δὲν δίδει τὸ ἀργύριον αὑτοῦ ἐπὶ τόκῳ, οὐδὲ λαμβάνει δῶρα κατὰ τοῦ ἀθώου. πράττων ταῦτα δὲν θέλει σαλευθῆ εἰς τὸν αἰῶνα.

Ὁ Κύριος εἶναι μερὶς τῆς κληρονομίας μου καὶ τοῦ ποτηρίου μου· σὺ διαφυλάττεις τὸν κλῆρόν μου. Αἱ μερίδες μου ἔπεσον εἰς τόπους τερπνούς· ἔλαβον ὡραιοτάτην κληρονομίαν.

[Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Κύριος εἶναι ποιμήν μου· δὲν θέλω στερηθῆ οὐδενός.

Φοβήθητε τὸν Κύριον, οἱ ἅγιοι αὐτοῦ· διότι δὲν ὑπάρχει στέρησις εἰς τοὺς φοβουμένους αὐτόν.

Πάντα τὰ ὀστᾶ μου θέλουσιν εἰπεῖ, Κύριε, τίς ὅμοιός σου, ὅστις ἐλευθερόνεις τὸν πτωχὸν ἀπὸ τοῦ ἰσχυροτέρου αὐτοῦ, καὶ τὸν πτωχὸν καὶ τὸν πένητα ἀπὸ τοῦ διαρπάζοντος αὐτόν;

Ἔλπιζε ἐπὶ Κύριον καὶ πράττε τὸ ἀγαθόν· κατοίκει τὴν γῆν καὶ νέμου τὴν ἀλήθειαν· καὶ εὐφραίνου ἐν Κυρίῳ, καὶ θέλει σοὶ δώσει τὰ ζητήματα τῆς καρδίας σου.

Νέος ἤμην καὶ ἤδη ἐγήρασα, καὶ δὲν εἶδον δίκαιον ἐγκαταλελειμμένον οὐδὲ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ζητοῦν ἄρτον. Ὅλην τὴν ἡμέραν ἐλεεῖ καὶ δανείζει, καὶ τὸ σπέρμα αὐτοῦ εἶναι εἰς εὐλογίαν.

Οἱ δίκαιοι θέλουσι κληρονομήσει τὴν γῆν, καὶ ἐπ᾿ αὐτῆς θέλουσι κατοικεῖ εἰς τὸν αἰῶνα.

Ἐγὼ δὲ εἶμαι πτωχὸς καὶ πένης· ἀλλ᾿ Κύριος φροντίζει περὶ ἐμοῦ· βοήθειά μου καὶ ἐλευθερωτής μου σὺ εἶσαι· Θεὲ μου, μή βραδύνῃς.

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν. Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Μακάριος ἐπιβλέπων εἰς τὸν πτωχόν· ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως θέλει ἐλευθερώσει αὐτὸν Κύριος. Ὁ Κύριος θέλει φυλάξει αὐτὸν καὶ διατηρήσει τὴν ζωήν αὐτοῦ· μακάριος θέλει εἶσθαι ἐπὶ τῆς γῆς· καὶ δὲν θέλεις παραδώσει αὐτὸν εἰς τὴν ἐπιθυμίαν τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ.

Οἵτινες ἐλπίζουσιν εἰς τὰ ἀγαθὰ αὑτῶν καὶ καυχῶνται εἰς τὸ πλῆθος τοῦ πλούτου αὑτῶν· οὐδεὶς δύναται ποτὲ νὰ ἐξαγοράσῃ ἀδελφόν, μηδὲ νὰ δώσῃ εἰς τὸν Θεὸν λύτρον δι᾿ αὐτόν· διότι πολύτιμος εἶναι ἀπολύτρωσις τῆς ψυχῆς αὐτῶν, καὶ ἀνεύρητος διαπαντός,

Ἰδού, ἄνθρωπος, ὅστις δὲν ἔθεσε τὸν Θεὸν δύναμιν αὑτοῦ. ἀλλ᾿ ἤλπισεν ἐπὶ τὸ πλῆθος τοῦ πλούτου αὑτοῦ καὶ ἐπεστηρίζετο ἐπὶ τὴν πονηρίαν αὑτοῦ.

Μή ἐλπίζετε ἐπὶ ἀδικίαν καὶ ἐπὶ ἁρπαγήν μή ματαιόνεσθε· πλοῦτος ἐὰν, μή προσηλόνετε τὴν καρδίαν σας.

Διότι θέλει ἐλευθερώσει τὸν πτωχὸν κράζοντα καὶ τὸν πένητα καὶ τὸν ἀβοήθητον. Θέλει ἐλεήσει τὸν πτωχὸν καὶ τὸν πένητα· καὶ τὰς ψυχὰς τῶν πενήτων θέλει σώσει.

Κρίνατε τὸν πτωχὸν καὶ τὸν ὀρφανόν· κάμετε δικαιοσύνην εἰς τὸν τεθλιμμένον καὶ πένητα. Ἐλευθερόνετε τὸν πτωχὸν καὶ τὸν πένητα· λυτρόνετε αὐτὸν ἐκ χειρὸς τῶν ἀσεβῶν.

Διότι ἥλιος καὶ ἀσπὶς εἶναι Κύριος Θεός· χάριν καὶ δόξαν θέλει δώσει Κύριος· δὲν θέλει στερήσει οὐδενὸς ἀγαθοῦ τοὺς περιπατοῦντας ἐν ἀκακίᾳ.

Θέλει ἐπιβλέψει ἐπὶ τὴν προσευχήν τῶν ἐγκαταλελειμμένων καὶ δὲν θέλει καταφρονήσει τὴν δέησιν αὐτῶν.

Ἀγαθὰ καὶ πλούτη θέλουσιν εἶσθαι ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ, καὶ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Ὁ καλὸς ἄνθρωπος ἐλεεῖ καὶ δανείζει· οἰκονομεῖ τὰ πράγματα αὑτοῦ ἐν κρίσει.

ὁ ἐγείρων ἀπὸ τοῦ χώματος τὸν πτωχὸν καὶ ἀπὸ τῆς κοπρίας ἀνυψῶν τὸν πένητα, διὰ νὰ καθίσῃ αὐτὸν μετὰ τῶν ἀρχόντων, μετὰ τῶν ἀρχόντων τοῦ λαοῦ αὐτοῦ·

Τὰ εἴδωλα αὐτῶν εἶναι ἀργύριον καὶ χρυσίον, ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων·

Ὁ Κύριος θέλει αὐξήσει ὑμᾶς, ὑμᾶς καὶ τὰ τέκνα ὑμῶν. Σεῖς εἶσθε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Κυρίου, τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Τί νὰ ἀνταποδώσω εἰς τὸν Κύριον, διὰ πάσας τὰς εὐεργεσίας αὐτοῦ τὰς πρὸς ἐμὲ;

Οἱ ὀφθαλμοὶ πάντων ἀποβλέπουσι πρὸς σέ· καὶ σὺ δίδεις εἰς αὐτοὺς τὴν τροφήν αὐτῶν ἐν καιρῷ. Ἀνοίγεις τὴν χεῖρά σου καὶ χορταίνεις τὴν ἐπιθυμίαν παντὸς ζῶντος.

Τοιαῦται εἶναι αἱ ὁδοὶ παντὸς πλεονέκτου· πλεονεξία ἀφαιρεῖ τὴν ζωήν τῶν κυριευομένων ὑπ᾿ αὐτῆς.

ἐὰν ζητήσῃς αὐτήν ὡς ἀργύριον καὶ ἐξερευνήσῃς αὐτήν ὡς κεκρυμμένους θησαυρούς, τότε θέλεις ἐννοήσει τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ θέλεις εὑρεῖ τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ Θεοῦ.

Τίμα τὸν Κύριον ἀπὸ τῶν ὑπαρχόντων σου καὶ ἀπὸ τῶν ἀπαρχῶν πάντων τῶν γεννημάτων σου· καὶ θέλουσιν ἐμπλησθῆ αἱ σιτοθῆκαι σου ἀπὸ ἀφθονίας καὶ οἱ ληνοὶ σου θέλουσιν ἐκχειλίζει ἀπὸ νέου οἴνου.

Μακάριος ἄνθρωπος, ὅστις εὕρηκε σοφίαν, καὶ ἄνθρωπος, ὅστις ἀπέκτησε σύνεσιν· Διότι τὸ ἐμπόριον αὐτῆς εἶναι καλήτερον παρὰ τὸ ἐμπόριον τοῦ ἀργυρίου καὶ τὸ κέρδος αὐτῆς παρὰ χρυσίον καθαρόν. Εἶναι τιμιωτέρα πολυτίμων λίθων· καὶ πάντα ὅσα ἐπιθυμήσῃς δὲν εἶναι ἀντάξια αὐτῆς.

Μή ἀρνηθῇς τὸ καλὸν πρὸς ἐκείνους, εἰς τοὺς ὁποίους πρέπει, ὅταν ἦναι ἐν τῇ χειρὶ σου νὰ κάμνῃς αὐτό. Μή εἴπῃς πρὸς τὸν πλησίον σου, Ὕπαγε καὶ ἐπανάστρεψον καὶ αὔριον θέλω σοὶ δώσει· ἐνῷ ἔχεις τοῦτο παρὰ σεαυτῷ.

Υἱὲ μου, ἐὰν ἔγεινας ἐγγυητής διὰ τὸν φίλον σου, ἐὰν ἔδωκας τὴν χεῖρά σου εἰς ξένον, ἐπαγιδεύθης διὰ τῶν λόγων τοῦ στόματός σου, ἐπιάσθης διὰ τῶν λόγων τοῦ στόματός σου· Κάμε λοιπὸν τοῦτο, υἱὲ μου, καὶ σώζου, ἐπειδή ἦλθες εἰς τὰς χεῖρας τοῦ φίλου σου· ὕπαγε, μή ἀποκάμῃς, καὶ βίαζε τὸν φίλον σου. Μή δώσῃς ὕπνον εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου, μηδὲ νυσταγμὸν εἰς τὰ βλεφαρά σου· Σώζου, ὡς δορκάδιον ἐκ χειρὸς τοῦ κυνηγοῦ καὶ ὡς πτηνὸν ἐκ χειρὸς τοῦ ἰξευτοῦ.

Τὸν κλέπτην δὲν ἀποστρέφονται, ἐὰν κλέπτῃ διὰ νὰ χορτάσῃ τὴν ψυχήν αὑτοῦ, ὅταν πεινᾷ· ἀλλ᾿ ἐὰν πιασθῇ, θέλει ἀποδώσει ἑπταπλάσια· θέλει δώσει πάντα τὰ ὑπάρχοντα τῆς οἰκίας αὑτοῦ.

Πλοῦτος καὶ δόξα εἶναι μετ᾿ ἐμοῦ, ἀγαθὰ διαμένοντα καὶ δικαιοσύνη. Οἱ καρποὶ μου εἶναι καλήτεροι χρυσίου καὶ χρυσίου καθαροῦ· καὶ τὰ γεννήματά μου, ἐκλεκτοῦ ἀργυρίου. Περιπατῶ ἐν ὁδῷ δικαιοσύνης, ἀναμέσον τῶν τρίβων τῆς κρίσεως, διὰ νὰ κάμω τοὺς ἀγαπῶντάς με νὰ κληρονομήσωσιν ἀγαθά, καὶ νὰ γεμίσω τοὺς θησαυροὺς αὐτῶν.

Οἱ θησαυροὶ τῆς ἀνομίας δὲν φελοῦσιν· δὲ δικαιοσύνη ἐλευθερόνει ἐκ θανάτου. Ὁ Κύριος δὲν θέλει λιμοκτονήσει ψυχήν δικαίου· ἀνατρέπει δὲ τὴν περιουσίαν τῶν ἀσεβῶν. Ἡ ὀκνηρὰ χεὶρ πτωχείαν φέρει· πλουτίζει δὲ χεὶρ τοῦ ἐπιμελοῦς. Ὁ συνάγων ἐν τῷ θέρει εἶναι υἱὸς συνέσεως· δὲ κοιμώμενος ἐν τῷ θερισμῷ υἱὸς αἰσχύνης.

Τὰ ἀγαθὰ τοῦ πλουσίου εἶναι ὀχυρὰ αὐτοῦ πόλις· καταστροφή δὲ τῶν πενήτων πτωχεία αὐτῶν.

Ἡ γλῶσσα τοῦ δικαίου ἀργύριον ἐκλεκτόν· καρδία τῶν ἀσεβῶν πρᾶγμα μηδαμινόν. Τὰ χείλη τοῦ δικαίου βόσκουσι πολλούς· οἱ δὲ ἄφρονες ἀποθνήσκουσι δι᾿ ἔλλειψιν φρενῶν. Ἡ εὐλογία τοῦ Κυρίου πλουτίζει, καὶ λύπη δὲν θέλει προστεθῆ εἰς αὐτήν.

Δολία πλάστιγξ βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον· δίκαιον δὲ ζύγιον εὐαρέστησις αὐτοῦ.

Ὅστις ἐγγυᾶται δι᾿ ἄλλον, θέλει πάθει κακόν· καὶ ὅστις μισεῖ τὴν ἐγγύησιν, εἶναι ἀσφαλής. Ἡ εὔκοσμος γυνή ἀπολαμβάνει τιμήν· οἱ δὲ καρτερικοὶ ἀπολαμβάνουσι πλούτη.

Οἱ μὲν σκορπίζουσι, καὶ ὅμως περισσεύονται· οἱ δὲ παρὰ τὸ δέον φείδονται, καὶ ὅμως ἔρχονται εἰς ἔνδειαν. Ἡ ἀγαθοποιὸς ψυχή θέλει παχυνθῆ· καὶ ὅστις ποτίζει, θέλει ποτισθῆ καὶ αὐτός. Ὅστις κρατεῖ σῖτον, θέλει εἶσθαι λαοκατάρατος· εὐλογία δὲ θέλει εἶσθαι ἐπὶ τὴν κεφαλήν τοῦ πωλοῦντος. Ὅστις προθυμεῖται εἰς τὸ καλόν, θέλει ἀπολαύσει χάριν· ἀλλ᾿ ὅστις ζητεῖ τὸ κακόν, θέλει ἐπέλθει ἐπ᾿ αὐτόν. Ὅστις ἐλπίζει ἐπὶ τὸν πλοῦτον αὑτοῦ, οὗτος θέλει πέσει· οἱ δὲ δίκαιοι ὡς βλαστὸς θέλουσιν ἀνθήσει.

Ἡ ψυχή τοῦ ὀκνηροῦ ἐπιθυμεῖ καὶ δὲν ἔχει· δὲ ψυχή τῶν ἐπιμελῶν θέλει χορτασθῆ.

Ὑπάρχει ἄνθρωπος ὅστις κάμνει τὸν πλούσιον, καὶ δὲν ἔχει οὐδέν· καὶ ἄλλος ὅστις κάμνει τὸν πτωχόν, καὶ ἔχει πλοῦτον πολύν. Τὸ λύτρον τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι πλοῦτος αὐτοῦ· δὲ πτωχὸς δὲν ἀκούει ἐπίπληξιν.

Τὰ ἐκ ματαιότητος πλούτη θέλουσιν ἐλαττωθῆ· δὲ συνάγων μὲ τὴν χεῖρα αὑτοῦ θέλει αὐξηνθῆ.

Ὁ ἀγαθὸς ἀφίνει κληρονομίαν εἰς υἱοὺς υἱῶν· πλοῦτος δὲ τοῦ ἁμαρτωλοῦ θησαυρίζεται διὰ τὸν δίκαιον.

Ὁ πτωχὸς μισεῖται καὶ ὑπὸ τοῦ πλησίον αὑτοῦ· τοῦ δὲ πλουσίου οἱ φίλοι πολλοί. Ὁ καταφρονῶν τὸν πλησίον αὑτοῦ ἁμαρτάνει· δὲ ἐλεῶν τοὺς πτωχοὺς εἶναι μακάριος. Δὲν πλανῶνται οἱ βουλευόμενοι κακόν; ἔλεος ὅμως καὶ ἀλήθεια θέλει εἶσθαι εἰς τοὺς βουλευομένους ἀγαθόν. Ἐν παντὶ κόπῳ ὑπάρχει κέρδος· δὲ φλυαρία τῶν χειλέων φέρει μόνον εἰς ἔνδειαν.

Ὁ καταθλίβων τὸν πένητα ὀνειδίζει τὸν Ποιητήν αὐτοῦ· δὲ τιμῶν αὐτὸν ἐλεεῖ τὸν πτωχόν.

Ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ δικαίου εἶναι θησαυρὸς πολύς· εἰς δὲ τὸ εἰσόδημα τοῦ ἀσεβοῦς διασκορπισμός.

Καλήτερον τὸ ὀλίγον ἐν φόβῳ Κυρίου, παρὰ θησαυροὶ πολλοὶ καὶ ταραχή ἐν αὐτοῖς. Καλήτερον ξενισμὸς λαχάνων μετὰ ἀγάπης, παρὰ μόσχος σιτευτὸς μετὰ μίσους.

Ὁ δωρολήπτης ταράττει τὸν οἶκον αὑτοῦ· ἀλλ᾿ ὅστις μισεῖ τὰ δῶρα θέλει ζήσει.

Καλήτερον ὀλίγον μετὰ δικαιοσύνης, παρὰ εἰσοδήματα μεγάλα μετὰ ἀδικίας.

Πόσον καλητέρα εἶναι ἀπόκτησις τῆς σοφίας παρὰ τὸ χρυσίον καὶ προκριτωτέρα ἀπόκτησις τῆς συνέσεως παρὰ τὸ ἀργύριον!

Καλήτερον ξηρὸν ψωμίον καὶ εἰρήνη μετ᾿ αὐτοῦ, παρὰ οἶκον πλήρη θυμάτων μετὰ ἔριδος. Ὁ φρόνιμος ὑπηρέτης θέλει ἐξουσιάζει ἐπὶ υἱοῦ αἰσχύνης καὶ θέλει συμμοιρασθῆ τὴν κληρονομίαν μεταξὺ ἀδελφῶν. Τὸ χωνευτήριον δοκιμάζει τὸν ἄργυρον καὶ κάμινος τὸν χρυσόν, δὲ Κύριος τὰς καρδίας.

Ἄνθρωπος ἐνδεής φρενῶν δίδει χεῖρα καὶ ἐγγυᾶται διὰ τὸν φίλον αὑτοῦ.

Ὁ πένης λαλεῖ μετὰ ἱκεσιῶν· ἀλλ᾿ πλούσιος ἀποκρίνεται μετὰ σκληρότητος.

Ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει εἰς τὸν Κύριον· καὶ θέλει γείνει εἰς αὐτὸν ἀνταπόδοσις αὐτοῦ.

Ὁ ὀκνηρὸς δὲν θέλει νὰ ἀροτριᾷ ἐξ αἰτίας τοῦ χειμῶνος· διὰ τοῦτο θέλει ζητεῖ ἐν τῷ θέρει καὶ δὲν θέλει λαμβάνει.

Ζύγια διάφορα, μέτρα διάφορα, εἶναι ἀμφότερα βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον.

Ὁ ἄρτος τοῦ ψεύδους εἶναι γλυκὺς εἰς τὸν ἄνθρωπον· μετὰ ταῦτα ὅμως τὸ στόμα αὐτοῦ θέλει γεμισθῆ χαλίκων.

Κληρονομία ἀποκτηθεῖσα ταχέως τὴν ἀρχήν, εἰς τὸ τέλος δὲν εὐλογεῖται.

Οἱ λογισμοὶ τοῦ ἐπιμελοῦς φέρουσι βεβαίως εἰς ἀφθονίαν· παντὸς δὲ προπετοῦς βεβαίως εἰς ἔνδειαν. Τὸ ἀποκτᾶν θησαυροὺς διὰ ψευδοῦς γλώσσης εἶναι ματαιότης ἄστατος τῶν ζητούντων θάνατον.

Ὅστις ἐμφράττει τὰ ὦτα αὑτοῦ εἰς τὴν κραυγήν τοῦ πτωχοῦ, θέλει φωνάξει καὶ αὐτὸς καὶ δὲν θέλει εἰσακουσθῆ.

Ὁ ἀγαπῶν εὐθυμίαν θέλει κατασταθῆ πένης· ἀγαπῶν οἶνον καὶ μύρα δὲν θέλει πλουτήσει. Ὁ ἀσεβής θέλει εἶσθαι ἀντίλυτρον τοῦ δικαίου, καὶ τῶν εὐθέων παραβάτης. Καλήτερον νὰ κατοικῇ τις ἐν γῇ ἐρήμῳ παρὰ μετὰ γυναικὸς φιλέριδος καὶ θυμώδους. Θησαυρὸς πολύτιμος καὶ μύρα εὑρίσκονται ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ σοφοῦ· δὲ ἄφρων ἄνθρωπος καταδαπανᾷ αὐτά.

Αἱ ἐπιθυμίαι τοῦ ὀκνηροῦ θανατόνουσιν αὐτόν· διότι αἱ χεῖρες αὐτοῦ δὲν θέλουσι νὰ ἐργάζωνται· ἐπιθυμεῖ ὅλην τὴν ἡμέραν ἐπιθυμίας· δὲ δίκαιος δίδει καὶ δὲν φείδεται.

Προτιμότερον ὄνομα καλὸν παρὰ πλούτη μεγάλα, χάρις ἀγαθή παρὰ ἀργύριον καὶ χρυσίον. Πλούσιος καὶ πτωχὸς συναπαντῶνται· Κύριος εἶναι Ποιητής ἀμφοτέρων τούτων.

Ὁ πλούσιος ἐξουσιάζει τοὺς πτωχούς· καὶ δανειζόμενος εἶναι δοῦλος τοῦ δανείζοντος. Ὁ σπείρων ἀνομίαν θέλει θερίσει συμφοράς· καὶ ῥάβδος τῆς ὕβρεως αὐτοῦ θέλει ἐκλείψει. Ὁ ἔχων ὄμμα ἀγαθὸν θέλει εὐλογηθῆ· διότι δίδει ἐκ τοῦ ἄρτου αὑτοῦ εἰς τὸν πτωχόν.

Ὅστις καταθλίβει τὸν πτωχὸν διὰ νὰ αὐξήσῃ τὰ πλούτη αὑτοῦ, καὶ ὅστις δίδει εἰς τὸν πλούσιον, θέλει ἐλθεῖ βεβαίως εἰς ἔνδειαν.

Μή γυμνόνῃς τὸν πτωχόν, διότι εἶναι πτωχός· μηδὲ κατάθλιβε εἰς τὴν πύλην τὸν δυστυχοῦντα· διότι Κύριος θέλει ἐκδικάσει τὴν δίκην αὐτῶν· καὶ θέλει γυμνώσει τὴν ψυχήν τῶν γυμνωσάντων αὐτούς.

Μή ἔσο ἐκ τῶν διδόντων χεῖρα, ἐκ τῶν ἐγγυωμένων διὰ χρέη. Ἐὰν δὲν ἔχῃς πόθεν νὰ πληρώσῃς, διὰ τί νὰ πάρωσι τὴν κλίνην σου ὑποκάτωθέν σου;

Μή μερίμνα διὰ νὰ γείνῃς πλούσιος· ἄπεχε ἀπὸ τῆς σοφίας σου. Θέλεις ἐπιστήσει τοὺς ὀφθαλμοὺς σου εἰς τὸ μή ὑπάρχον; διότι πλοῦτος κατασκευάζει βεβαίως εἰς ἑαυτὸν πτέρυγας ὡς ἀετοῦ καὶ πετᾷ πρὸς τὸν οὐρανόν.

διότι μέθυσος καὶ ἄσωτος θέλουσι πτωχεύσει· καὶ ὑπνώδης θέλει ἐνδυθῆ ῥάκη.

Διὰ τῆς σοφίας οἰκοδομεῖται οἶκος καὶ διὰ τῆς συνέσεως στερεόνεται. Καὶ διὰ τῆς γνώσεως τὰ ταμεῖα θέλουσι γεμισθῆ ἀπὸ παντὸς πολυτίμου καὶ εὐφροσύνου πλούτου.

Ὀλίγος ὕπνος, ὀλίγος νυσταγμός, ὀλίγη συμπλοκή τῶν χειρῶν εἰς τὸν ὕπνον· ἔπειτα πτωχεία σου ἔρχεται ὡς ταχυδρόμος, καὶ ἔνδειά σου ὡς ἀνήρ ἔνοπλος.

Λόγος λαληθεὶς πρεπόντως εἶναι μῆλα χρυσὰ εἰς ποικίλματα ἀργυρά.

Ἐὰν πεινᾷ ἐχθρὸς σου, δὸς εἰς αὐτὸν ἄρτον νὰ φάγῃ· καὶ ἐὰν διψᾷ, πότισον αὐτὸν ὕδωρ· διότι θέλεις σωρεύσει ἄνθρακας πυρὸς ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ, καὶ Κύριος θέλει σὲ ἀνταμείψει.

Διότι πλοῦτος δὲν μένει διαπαντός· οὐδὲ τὸ διάδημα ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεάν.

Καλήτερος πτωχὸς περιπατῶν ἐν τῇ ἀκεραιότητι αὑτοῦ, παρὰ τὸν διεστραμμένον τὰς ὁδοὺς αὑτοῦ, καὶ ἄν ἦναι πλούσιος. Ὁ φυλάττων τὸν νόμον εἶναι υἱὸς συνετός· δὲ φίλος τῶν ἀσώτων καταισχύνει τὸν πατέρα αὑτοῦ. Ὁ αὐξάνων τὴν περιουσίαν αὑτοῦ διὰ τόκου καὶ πλεονεξίας συνάγει αὐτήν διὰ τὸν ἐλεοῦντα τοὺς πτωχούς.

Ὁ πλούσιος ἄνθρωπος νομίζει ἑαυτὸν σοφόν· ἀλλ᾿ συνετὸς πτωχὸς ἐξελέγχει αὐτόν.

Ὁ ἐργαζόμενος τὴν γῆν αὑτοῦ θέλει χορτασθῆ ἄρτον· δὲ ἀκολουθῶν τοὺς ματαιόφρονας θέλει ἐμπλησθῆ πτωχείας. Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος θέλει ἔχει πολλήν εὐλογίαν· ἀλλ᾿ ὅστις σπεύδει νὰ πλουτήσῃ, δὲν θέλει μείνει ἀτιμώρητος. Νὰ ἦναί τις προσωπολήπτης, δὲν εἶναι καλόν· διότι τοιοῦτος ἄνθρωπος δι᾿ ἕν κομμάτιον ἄρτου θέλει ἀνομήσει. Ὁ ἔχων πονηρὸν ὀφθαλμὸν σπεύδει νὰ πλουτήσῃ, καὶ δὲν καταλαμβάνει ὅτι ἔνδεια θέλει ἐλθεῖ ἐπ᾿ αὐτόν. Ὁ ἐλέγχων ἄνθρωπον ὕστερον θέλει εὑρεῖ περισσοτέραν χάριν, παρὰ τὸν κολακεύοντα διὰ τῆς γλώσσης. Ὁ κλέπτων τὸν πατέρα αὑτοῦ τὴν μητέρα αὑτοῦ, καὶ λέγων, Τοῦτο δὲν εἶναι ἁμαρτία, αὐτὸς εἶναι σύντροφος τοῦ ληστοῦ.

Ὅστις δίδει εἰς τοὺς πτωχούς, δὲν θέλει ἐλθεῖ εἰς ἔνδειαν· ἀλλ᾿ ὅστις ἀποστρέφει τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ, θέλει ἔχει πολλὰς κατάρας.

Ὁ δίκαιος λαμβάνει γνῶσιν τῆς κρίσεως τῶν πενήτων· ἀσεβής δὲν νοεῖ γνῶσιν.

Ὁ συμμεριστής τοῦ κλέπτου μισεῖ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν· ἀκούει τὸν ὅρκον καὶ δὲν ὁμολογεῖ.

Ματαιότητα καὶ λόγον ψευδῆ ἀπομάκρυνε ἀπ᾿ ἐμοῦ· πτωχείαν καὶ πλοῦτον μή δώσῃς εἰς ἐμέ· τρέφε με μὲ αὐτάρκη τροφήν. Μήποτε χορτασθῶ καὶ σὲ ἀρνηθῶ καὶ εἴπω, Τίς εἶναι Κύριος; μήποτε εὑρεθεὶς πτωχὸς κλέψω καὶ λάβω τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου ἐπὶ ματαίῳ.

Ἄνοιγε τὸ στόμα σου, κρίνε δικαίως, καὶ ὑπερασπίζου τὸν πτωχὸν καὶ τὸν ἐνδεῆ. Γυναῖκα ἐνάρετον τίς θέλει εὑρεῖ; διότι τοιαύτη εἶναι πολὺ τιμιωτέρα ὑπὲρ τοὺς μαργαρίτας.

Ἀνοίγει τὴν χεῖρα αὑτῆς εἰς τοὺς πτωχοὺς καὶ ἐκτείνει τὰς χεῖρας αὑτῆς πρὸς τοὺς ἐνδεεῖς.

Ἔκαμον πράγματα μεγάλα εἰς ἐμαυτόν· ᾠκοδόμησα εἰς ἐμαυτὸν οἰκίας· ἐφύτευσα δι᾿ ἐμαυτὸν ἀμπελῶνας. Ἔκαμον δι᾿ ἐμαυτὸν κήπους καὶ παραδείσους καὶ ἐφύτευσα ἐν αὐτοῖς δένδρα παντὸς καρποῦ. Ἔκαμον δι᾿ ἐμαυτὸν δεξαμενὰς ὑδάτων, διὰ νὰ ποτίζω ἐξ αὐτῶν τὸ ἄλσος τὸ κατάφυτον ἐκ δένδρων. Ἀπέκτησα δούλους καὶ δούλας καὶ εἶχον δούλους οἰκογενεῖς· ἀπέκτησα ἔτι ἀγέλας καὶ ποίμνια περισσότερα ὑπὲρ πάντας τοὺς ὑπάρξαντας πρὸ ἐμοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ. Συνήθροισα εἰς ἐμαυτὸν καὶ ἀργύριον καὶ χρυσίον καὶ ἐκλεκτὰ κειμήλια βασιλέων καὶ τόπων· ἀπέκτησα εἰς ἐμαυτὸν δοντας καὶ δούσας καὶ τὰ ἐντρυφήματα τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων, πᾶν εἶδος παλλακίδων. Καὶ ἐμεγαλύνθην καὶ ηὐξήνθην ὑπὲρ πάντας τοὺς ὑπάρξαντας πρὸ ἐμοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ σοφία μου ἔμενεν ἐν ἐμοί. Καὶ πᾶν, τι ἐζήτησαν οἱ ὀφθαλμοὶ μου, δὲν ἠρνήθην εἰς αὐτούς· δὲν ἐμπόδισα τὴν καρδίαν μου ἀπὸ πάσης εὐφροσύνης, διότι καρδία μου εὐφραίνετο εἰς πάντας τοὺς μόχθους μου· καὶ τοῦτο ἦτο μερὶς μου ἐκ παντὸς τοῦ μόχθου μου. Καὶ παρετήρησα ἐγὼ ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις μου τὰ ὁποῖα ἔκαμον αἱ χεῖρές μου, καὶ ἐν παντὶ τῷ μόχθῳ τὸν ὁποῖον ἐμόχθησα, καὶ ἰδού, τὰ πάντα ματαιότης καὶ θλῖψις πνεύματος, καὶ οὐδὲν ὄφελος ὑπὸ τὸν ἥλιον.

Ὁ ἀγαπῶν τὸ ἀργύριον δὲν θέλει χορτασθῆ ἀργυρίου· οὐδὲ εἰσοδημάτων ἀγαπῶν τὴν ἀφθονίαν· ματαιότης καὶ τοῦτο.

Καθὼς ἐξῆλθεν ἐκ τῆς κοιλίας τῆς μητρὸς αὑτοῦ, γυμνὸς θέλει ἐπιστρέψει, ὑπάγων καθὼς ἦλθε· καὶ δὲν θέλει βαστάζει οὐδὲν ἐκ τοῦ κόπου αὑτοῦ, διὰ νὰ ἔχῃ ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ.

Καὶ εἰς ὅντινα ἄνθρωπον Θεὸς δόσας πλούτη καὶ ὑπάρχοντα, ἔδωκεν εἰς αὐτὸν καὶ ἐξουσίαν νὰ τρώγῃ ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ νὰ λαμβάνῃ τό μερίδιον αὑτοῦ καὶ νὰ εὐφραίνεται εἰς τὸν κόπον αὑτοῦ, τοῦτο εἶναι δῶρον Θεοῦ·

Ἄνθρωπος, εἰς τὸν ὁποῖον Θεὸς ἔδωκε πλοῦτον καὶ ὑπάρχοντα καὶ δόξαν, ὥστε δὲν στερεῖται ψυχή αὐτοῦ ἀπὸ πάντων ὅσα ἤθελεν ἐπιθυμήσει· πλήν Θεὸς δὲν ἔδωκεν εἰς αὐτὸν ἐξουσίαν νὰ τρώγῃ ἐξ αὐτῶν, ἀλλὰ τρώγει αὐτὰ ξένος· καὶ τοῦτο ματαιότης καὶ εἶναι νόσος κακή.

Δι᾿ εὐθυμίαν κάμνουσι συμπόσια, καὶ οἶνος εὐφραίνει τοὺς ζῶντας· τὸ δὲ ἀργύριον ἀποκρίνεται εἰς πάντα.

Σπεῖρε τὸν σπόρον σου τὸ πρωΐ, καὶ τὴν ἑσπέραν ἄς μή ἡσυχάσῃ χεὶρ σου· διότι δὲν ἐξεύρεις τί θέλει εὐδοκιμήσει, τοῦτο ἐκεῖνο, ἐὰν καὶ τὰ δύο ἦναι ἐπίσης ἀγαθά.

Καὶ γῆ αὐτῶν ἐνεπλήσθη ἀργυρίου καὶ χρυσίου, καὶ δὲν είναι τέλος τῶν θησαυρῶν αὐτῶν· ἐνεπλήσθη γῆ αὐτῶν καὶ ἵππων, καὶ δὲν εἶναι τέλος τῶν ἁμαξῶν αὐτῶν. Καὶ γῆ αὐτῶν ἐνεπλήσθη ἀπὸ εἰδώλων· ἐλάτρευσαν τὸ ποίημα τῶν χειρῶν αὑτῶν, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον οἱ δάκτυλοι αὐτῶν ἔκαμον·

διὰ νὰ στερήσωσι τὸν ἐνδεῆ ἀπὸ τῆς κρίσεως, καὶ διὰ νὰ ἁρπάσωσι τὸ δίκαιον τῶν πτωχῶν τοῦ λαοῦ μου, διὰ νὰ γείνωσι λάφυρον αὐτῶν αἱ χῆραι, καὶ νὰ γυμνώσωσι τοὺς ὀρφανούς.

Ἀλλ᾿ ἐλευθέριος βουλεύεται ἐλευθέρια καὶ ἐπὶ ἐλευθέρια θέλει στηρίζεσθαι αὐτός.

Ὦ πάντες οἱ διψῶντες, ἔλθετε εἰς τὰ ὕδατα· καὶ οἱ μή ἔχοντες ἀργύριον, ἔλθετε, ἀγοράσατε καὶ φάγετε· ναὶ ἔλθετε, ἀγοράσατε οἶνον καὶ γάλα ἄνευ ἀργυρίου καὶ ἄνευ ἀντιτίμου. Διὰ τί ἐξοδεύετε ἀργύρια οὐχὶ εἰς ἄρτον; καὶ τὸν κόπον σας οὐχὶ εἰς χορτασμόν; ἀκούσατέ μου μετὰ προσοχῆς καὶ θέλετε φάγει ἀγαθὰ καὶ ψυχή σας θέλει εὐφρανθῆ εἰς τὸ πάχος.

Δὲν εἶναι τὸ νὰ διαμοιράζῃς τὸν ἄρτον σου εἰς τὸν πεινῶντα καὶ νὰ εἰσάγῃς εἰς τὴν οἰκίαν σου τοὺς ἀστέγους πτωχούς; ὅταν βλέπῃς τὸν γυμνόν, νὰ ἐνδύῃς αὐτόν, καὶ νὰ μή κρύπτῃς σεαυτὸν ἀπὸ τῆς σαρκὸς σου;

καὶ ἀνοίγῃς τὴν ψυχήν σου πρὸς τὸν πεινῶντα καὶ εὐχαριστῇς τὴν τεθλιμμένην ψυχήν· τότε τὸ φῶς σου θέλει ἀνατέλλει ἐν τῷ σκότει καὶ τὸ σκότος σου θέλει εἶσθαι ὡς μεσημβρίᾳ.

Τότε θέλεις ἰδεῖ καὶ χαρῆ, καὶ καρδία σου θέλει ἐκπλαγῆ καὶ πλατυνθῆ· διότι ἀφθονία τῆς θαλάσσης θέλει στραφῆ πρὸς σέ· αἱ δυνάμεις τῶν ἐθνῶν θέλουσιν ἐλθεῖ πρὸς σέ. Πλῆθος καμήλων θέλει σὲ σκεπάσει, αἱ δρομάδες τοῦ Μαδιὰμ καὶ τοῦ Γεφά· πάντες οἱ ἀπὸ Σεβὰ βέλουσιν ἐλθεῖ· χρυσίον καὶ λίβανον θέλουσι φέρει· καὶ θέλουσιν εὐαγγελίζεσθαι τοὺς ἐπαίνους τοῦ Κυρίου.

Ἀντὶ χαλκοῦ θέλω φέρει χρυσίον καὶ ἀντὶ σιδήρου θέλω φέρει ἀργύριον καὶ ἀντὶ ξύλου χαλκὸν καὶ ἀντὶ λίθων σίδηρον· καὶ θέλω καταστήσει τοὺς ἀρχηγοὺς σου εἰρήνην καὶ τοὺς ἐπιστάτας σου δικαιοσύνην.

Καὶ σύ, ἠφανισμένη, τί θέλεις κάμει; καὶ ἄν ἐνδυθῇς κόκκινον, καὶ ἄν στολισθῇς μὲ στολισμοὺς χρυσούς, καὶ ἄν διατείνῃς μὲ στίμμι τοὺς ὀφθαλμοὺς σου, εἰς μάτην θέλεις καλλωπισθῆ· οἱ ἐρασταὶ σου θέλουσι σὲ καταφρονήσει, θέλουσι ζητεῖ τὴν ζωήν σου.

Τὰ ὑπάρχοντά σου καὶ τοὺς θησαυροὺς σου θέλω παραδώσει εἰς λεηλασίαν ἄνευ ἀνταλλάγματος, καὶ τοῦτο διὰ πάσας τὰς ἁμαρτίας σου καὶ κατὰ πάντα τὰ ὅριά σου.

Ὦ κατοικοῦσα ἐπὶ ὑδάτων πολλῶν, πλήρης θησαυρῶν, ἦλθε τὸ τέλος σου, τὸ πέρας τῆς πλεονεξίας σου.

Πᾶς λαὸς αὐτῆς καταστενάζει, ζητῶν ἄρτον· ἔδωκαν τὰ ἐπιθυμητὰ αὑτῶν ἀντὶ τροφῆς, διὰ νὰ ἐπανέλθῃ ψυχή αὐτῶν. Ἰδέ, Κύριε, καὶ ἐπίβλεψον· διότι ἔγεινα ἐξουθενημένη.

Τὸ ἀργύριον αὑτῶν θέλουσι ῥίψει εἰς τὰς ὁδούς, καὶ τὸ χρυσίον αὐτῶν θέλει εἶσθαι ὡς ἀκαθαρσία· τὸ ἀργύριον αὐτῶν καὶ τὸ χρυσίον αὐτῶν δὲν θέλουσι δυνηθῆ νὰ λυτρώσωσιν αὐτοὺς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου· δὲν θέλουσι χορτάσει τὰς ψυχὰς αὑτῶν καὶ δὲν θέλουσι γεμίσει τὰς κοιλίας αὑτῶν, διότι ἔγεινε τὸ πρόσκομμα τῆς ἀνομίας αὐτῶν.

Ἰδού, αὕτη ἦτο ἀνομία τῆς ἀδελφῆς σου Σοδόμων, ὑπερηφανία, πλησμονή ἄρτου καὶ ἀφθονία τρυφηλότητος, αὐτῆς καὶ τῶν θυγατέρων αὐτῆς· τὸν πτωχὸν δὲ καὶ τὸν ἐνδεῆ δὲν ἐβοήθει καὶ ὑψοῦντο καὶ ἔπραττον βδελυρὰ ἐνώπιόν μου· ὅθεν, καθὼς εἶδον ταῦτα, ἠφάνισα αὐτάς.

καὶ δὲν καταδυναστεύει ἄνθρωπον, ἐπιστρέφει εἰς τὸν χρεωφειλέτην τὸ ἐνέχυρον αὐτοῦ, δὲν ἁρπάζει βιαίως, δίδει τὸν ἄρτον αὑτοῦ εἰς τὸν πεινῶντα καὶ καλύπτει μὲ ἱμάτιον τὸν γυμνόν, δὲν δίδει ἐπὶ τόκῳ καὶ δὲν λαμβάνει προσθήκην, ἀποστρέφει τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἀπὸ ἀδικίας, κάμνει δικαίαν κρίσιν ἀναμέσον ἀνθρώπου καὶ ἀνθρώπου, περιπατεῖ ἐν τοῖς διατάγμασί μου καὶ φυλάττει τὰς κρίσεις μου, διὰ νὰ κάμνῃ ἀλήθειαν, οὗτος εἶναι δίκαιος, θέλει βεβαίως ζήσει, λέγει Κύριος Θεός.

τὸν πτωχὸν καὶ ἐνδεῆ καταδυναστεύει, ἁρπάζει βιαίως, δὲν ἐπιστρέφει τὸ ἐνέχυρον καὶ σηκόνει τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ πρὸς τὰ εἴδωλα καὶ πράττει βδελύγματα, δίδει ἐπὶ τόκῳ καὶ λαμβάνει προσθήκην, οὗτος θέλει ζήσει; δὲν θέλει ζήσει· πάντα ταῦτα τὰ βδελύγματα ἔπραξεν· ἐξάπαντος θέλει θανατωθῆ· τὸ αἷμα αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἐπ᾿ αὐτόν.

Ἐν σοὶ ἐλάμβανον δῶρα διὰ νὰ ἐκχέωσιν αἷμα· ἔλαβες τόκον καὶ προσθήκην καὶ δι᾿ ἀπάτης σχροκέρδησας ἀπὸ τῶν πλησίον σου, καὶ ἐλησμόνησας ἐμέ, λέγει Κύριος Θεός.

Ὁ λαὸς τῆς γῆς μετεχειρίζετο ἀπάτην καὶ ἔκαμνεν ἁρπαγὰς καὶ κατεδυνάστευε τὸν πτωχὸν καὶ τὸν ἐνδεῆ καὶ τὸν ξένον ἠπάτα ἄνευ κρίσεως. Καὶ ἐζήτησα μεταξὺ αὐτῶν ἄνδρα, ὅστις νὰ ἀνεγείρῃ τὸ περίφραγμα καὶ νὰ σταθῇ ἐν τῇ χαλάστρα ἐνώπιόν μου ὑπὲρ τῆς γῆς, διὰ νὰ μή ἐξολοθρεύσω αὐτήν· καὶ δὲν εὕρηκα.

διὰ τῆς σοφίας σου καὶ διὰ τῆς συνέσεώς σου ἔκαμες εἰς σεαυτὸν δύναμιν καὶ ἀπέκτησας ἐν τοῖς θησαυροῖς σου χρυσίον καὶ ἀργύριον· διὰ τῆς μεγάλης σοφίας σου ηὔξησας τὰ πλούτη σου διὰ τοῦ ἐμπορίου, καὶ καρδία σου ὑψώθη διὰ τὴν δύναμίν σου· διὰ τοῦτο, οὕτω λέγει Κύριος Θεός· Ἐπειδή ἔκαμες τὴν καρδίαν σου ὡς καρδίαν Θεοῦ, ἰδού, διὰ τοῦτο θέλω φέρει ἐναντίον σου ξένους, τοὺς τρομερωτέρους τῶν ἐθνῶν· καὶ θέλουσιν ἐκσπάσει τὰ ξίφη αὑτῶν κατὰ τοῦ κάλλους τῆς σοφίας σου καὶ θέλουσι μολύνει τὴν λαμπρότητά σου.

καὶ θέλεις εἰπεῖ, Θέλω ἀναβῆ εἰς γῆν πόλεων ἀτειχίστων· θέλω ἐλθεῖ πρὸς ἡσυχάζοντας, κατοικοῦντας ἐν ἀσφαλείᾳ, πάντας τούτους κατοικοῦντας πόλεις ἀτειχίστους καὶ μή ἐχούσας μοχλοὺς καὶ πύλας· διὰ νὰ λεηλατήσῃς λεηλασίαν καὶ νὰ λαφυραγωγήσῃς λάφυρον, διὰ νὰ ἐπαναστρέψῃς τὴν χεῖρά σου ἐπὶ ἐρημώσεις κατοικισθείσας καὶ ἐπὶ λαὸν συνηγμένον ἐκ τῶν ἐθνῶν ἀποκτήσαντα κτήνη καὶ ἀγαθά, κατοικοῦντα ἐν μέσῳ τῆς γῆς. Σεβὰ καὶ Δαιδὰν καὶ οἱ ἔμποροι τῆς Θαρσείς, μετὰ πάντων τῶν σκύμνων αὐτῆς, θέλουσιν εἰπεῖ πρὸς σέ, Ἦλθες νὰ λεηλατήσῃς λεηλασίαν; συνήθροισας τὸ πλῆθός σου διὰ νὰ λαφυραγωγήσῃς λάφυρον; διὰ νὰ ἁρπάσῃς ἀργύριον καὶ χρυσίον, διὰ νὰ λάβῃς κτήνη καὶ ἀγαθά, διὰ νὰ κάμῃς λείαν μεγάλην;

Καὶ ἐν τῇ γεύσει τοῦ οἴνου προσέταξεν Βαλτάσαρ νὰ φέρωσι τὰ σκεύη τὰ χρυσὰ καὶ τὰ ἀργυρά, τὰ ὁποῖα Ναβουχοδονόσορ πατήρ αὐτοῦ ἀφρεσεν ἐκ τοῦ ναοῦ τοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ πίωσιν ἐν αὐτοῖς βασιλεὺς καὶ οἱ μεγιστᾶνες αὐτοῦ, αἱ γυναῖκες αὑτοῦ καὶ αἱ παλλακαὶ αὐτοῦ. Καὶ ἐφέρθησαν τὰ σκεύη τὰ χρυσά, τὰ ὁποῖα ἀφῃρέθησαν ἐκ τοῦ ναοῦ τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ τοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ ἔπινον ἐν αὐτοῖς βασιλεὺς καὶ οἱ μεγιστᾶνες αὐτοῦ, αἱ γυναῖκες αὐτοῦ καὶ αἱ παλλακαὶ αὐτοῦ. Ἔπινον οἶνον καὶ •νεσαν τοὺς θεοὺς τοὺς χρυσοὺς καὶ ἀργυρούς, τοὺς χαλκούς, τοὺς σιδηρούς, τοὺς ξυλίνους καὶ τοὺς λιθίνους.

Καθὼς ἐπλήθυναν, οὕτως ἡμάρτησαν εἰς ἐμέ· τὴν δόξαν αὐτῶν εἰς ἀτιμίαν θέλω μεταβάλει.

Ὁ Ἐφραΐμ εἶναι ἔμπορος· ζύγια ἀπάτης εἶναι ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· ἀγαπᾷ νὰ ἀδικῇ. Καὶ Ἐφραΐμ εἶπε, Βεβαίως ἐγὼ ἐπλούτησα, ἀπέκτησα ὑπάρχοντα εἰς ἐμαυτόν· ἐν πᾶσι τοῖς κόποις μου δὲν θέλει εὑρεθῆ ἐν ἐμοὶ ἀνομία, ἥτις νὰ λογίζηται ἁμαρτία.

Καὶ θέλω ἀναπληρώσει εἰς ἐσᾶς τὰ ἔτη, τὰ ὁποῖα κατέφαγεν ἀκρίς, βροῦχος καὶ ἐρυσίβη καὶ κάμπη, τὸ στράτευμά μου τὸ μέγα, τὸ ὁποῖον ἐξαπέστειλα ἐναντίον σας. Καὶ θέλετε φάγει ἀφθόνως καὶ χορτασθῆ καὶ αἰνέσει τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σας· ὅστις ἔκαμε θαυμάσια μὲ σᾶς· καὶ λαὸς μου δὲν θέλει καταισχυνθῆ εἰς τὸν αἰῶνα.

Ὅθεν, ἐπειδή καταθλίβετε τὸν πτωχὸν καὶ λαμβάνετε ἀπ᾿ αὐτοῦ φόρον σίτου, ἄν καὶ ᾠκοδομήσατε οἴκους λαξευτούς, δὲν θέλετε ὅμως κατοικήσει ἐν αὐτοῖς· ἄν καὶ ἐφυτεύσατε ἀμπελῶνας ἐπιθυμητούς, δὲν θέλετε ὅμως πίει τὸν οἶνον αὐτῶν. Διότι γνωρίζω τὰς πολλὰς ἀσεβείας σας καὶ τὰς ἰσχυρὰς ἁμαρτίας σας οἵτινες καταθλίβετε τὸν δίκαιον, δωροδοκεῖσθε καὶ καταδυναστεύετε τοὺς πτωχοὺς ἐν τῇ πύλῃ.

Ἀκούσατε τοῦτο, οἱ ῥοφοῦντες τοὺς πένητας καὶ οἱ ἀφανίζοντες τοὺς πτωχοὺς τοῦ τόπου, λέγοντες, Πότε θέλει παρέλθει μήν, διὰ νὰ πωλήσωμεν γεννήματα; καὶ τὸ σάββατον, διὰ νὰ ἀνοίξωμεν σῖτον, σμικρύνοντες τὸ ἐφὰ καὶ μεγαλύνοντες τὸν σίκλον καὶ νοθεύοντες τὰ ζύγια τῆς ἀπάτης; διὰ νὰ ἀγοράσωμεν τοὺς πτωχοὺς μὲ ἀργύριον καὶ τὸν πένητα διὰ ζεῦγος ὑποδημάτων, καὶ νὰ πωλήσωμεν τὰ σκύβαλα τοῦ σίτου;

Καὶ ἐπιθυμοῦσιν ἀγροὺς καὶ λαμβάνουσι διὰ τῆς βίας, καὶ οἴκους καὶ ἀρπάζουσιν αὐτούς· οὕτω διαρπάζουσιν ἄνθρωπον καὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ, ναί, ἄνθρωπον καὶ τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ.

Δὲν θέλουσι λάβει πάντες οὗτοι παραβολήν κατ᾿ αὐτοῦ καὶ παροιμίαν ἐμπαικτικήν ἐναντίον αὐτοῦ; καὶ εἰπεῖ, Οὐαὶ εἰς τὸν πληθύνοντα τὸ μή ἑαυτοῦ· ἕως πότε; καὶ εἰς τὸν ἐπιβαρύνοντα ἑαυτὸν μὲ παχὺν πηλόν. Δὲν θέλουσι σηκωθῆ ἐξαίφνης οἱ δάκνοντές σε καὶ ἐξεγερθῆ οἱ ταλαιπωροῦντές σε καὶ θέλεις εἶσθαι πρὸς αὐτοὺς εἰς διαρπαγήν;

Διὰ τοῦτο τὰ ἀγαθὰ αὐτῶν θέλουσιν εἶσθαι εἰς διαρπαγήν καὶ οἱ οἶκοι αὐτῶν εἰς ἀφανισμόν, καὶ θέλουσιν οἰκοδομήσει οἰκίας καὶ δὲν θέλουσι κατοικήσει, καὶ θέλουσι φυτεύσει ἀμπελῶνας καὶ δὲν θέλουσι πίει τὸν οἶνον αὐτῶν.

Ἀλλ᾿ οὐδὲ τὸ ἀργύριον αὐτῶν οὐδὲ τὸ χρυσίον αὐτῶν θέλει δυνηθῆ νὰ λυτρώσῃ αὐτοὺς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου, καὶ πᾶσα γῆ θέλει καταναλωθῆ ὑπὸ τοῦ πυρὸς τοῦ ζήλου αὐτοῦ· διότι θέλει κάμει συντέλειαν, μάλιστα ταχεῖαν, ἐπὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν.

Ἐμοῦ εἶναι τὸ ἀργύριον καὶ ἐμοῦ τὸ χρυσίον, λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων.

Καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς, Ἐὰν σᾶς φαίνηται καλόν, δότε μοι τὸν μισθὸν μου· εἰ δὲ μή, ἀρνήθητε αὐτόν. Καὶ ἔστησαν τὸν μισθὸν μου τριάκοντα ἀργύρια. Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς ἐμέ, Ῥίψον αὐτὰ εἰς τὸν κεραμέα, τὴν ἔντιμον τιμήν, μὲ τὴν ὁποίαν ἐτιμήθην ὑπ᾿ αὐτῶν. Καὶ ἔλαβον τὰ τριάκοντα ἀργύρια καὶ ἔρριψα αὐτὰ ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου εἰς τὸν κεραμέα.

Μήπως θέλει κλέπτει ἄνθρωπος τὸν Θεόν; σεῖς ὅμως μὲ ἐκλέπτετε· καὶ λέγετε, Εἰς τί σὲ ἐκλέψαμεν; εἰς τὰ δέκατα καὶ εἰς τὰς προσφοράς. Σεῖς εἶσθε κατηραμένοι μὲ κατάραν· διότι σεῖς μὲ ἐκλέψατε, ναί, σεῖς, ὅλον τὸ ἔθνος. Φέρετε πάντα τὰ δέκατα εἰς τὴν ἀποθήκην, διὰ νὰ ἦναι τροφή εἰς τὸν οἶκόν μου· καὶ δοκιμάσατέ με τώρα εἰς τοῦτο, λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων, ἐὰν δὲν σᾶς ἀνοίξω τοὺς καταρράκτας τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐκχέω τὴν εὐλογίαν εἰς ἐσᾶς, ὥστε νὰ μή ἀρκῇ τόπος δι᾿ αὐτήν.

καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν εὗρον τὸ παιδίον μετὰ Μαρίας τῆς μητρὸς αὐτοῦ, καὶ πεσόντες προσεκύνησαν αὐτό, καὶ ἀνοίξαντες τοὺς θησαυροὺς αὑτῶν προσέφεραν εἰς αὐτὸ δῶρα, χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν·

Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, διότι αὐτῶν εἶναι βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, διότι αὐτοὶ θέλουσι χορτασθῆ.

καὶ εἰς τὸν θέλοντα νὰ κριθῇ μετὰ σοῦ καὶ νὰ λάβῃ τὸν χιτῶνά σου, ἄφες εἰς αὐτὸν καὶ τὸ ἱμάτιον· καὶ ἄν σὲ ἀγγαρεύσῃ τις μίλιον ἕν, ὕπαγε μετ᾿ αὐτοῦ δύο. Εἰς τὸν ζητοῦντα παρὰ σοῦ δίδε καὶ τὸν θέλοντα νὰ δανεισθῇ ἀπὸ σοῦ μή ἀποστραφῇς.

Προσέχετε νὰ μή κάμνητε τὴν ἐλεημοσύνην σας ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων διὰ νὰ βλέπησθε ὑπ᾿ αὐτῶν· εἰ δὲ μή, δὲν ἔχετε μισθὸν πλησίον τοῦ Πατρὸς σας τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ὅταν λοιπὸν κάμνῃς ἐλεημοσύνην, μή σαλπίσῃς ἔμπροσθέν σου, καθὼς κάμνουσιν οἱ ὑποκριταὶ ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ ἐν ταῖς ὁδοῖς, διὰ νὰ δοξασθῶσιν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων· ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἔχουσιν ἤδη τὸν μισθὸν αὑτῶν. Ὅταν δὲ σὺ κάμνῃς ἐλεημοσύνην, ἄς μή γνωρίσῃ ἀριστερὰ σου τί κάμνει δεξιὰ σου, διὰ νὰ ἦναι ἐλεημοσύνη σου ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ Πατήρ σου βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ αὐτὸς θέλει σοὶ ἀνταποδώσει ἐν τῷ φανερῷ.

τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς εἰς ἡμᾶς σήμερον· καὶ συγχώρησον εἰς ἡμᾶς τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, καθὼς καὶ ἡμεῖς συγχωροῦμεν εἰς τοὺς ἁμαρτάνοντας εἰς ἡμᾶς·

Μή θησαυρίζετε εἰς ἑαυτοὺς θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σκώληξ καὶ σκωρία ἀφανίζει καὶ ὅπου κλέπται διατρυποῦσι καὶ κλέπτουσιν. Ἀλλὰ θησαυρίζετε εἰς ἑαυτοὺς θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σκώληξ οὔτε σκωρία ἀφανίζει καὶ ὅπου κλέπται δὲν διατρυποῦσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ἐπειδή ὅπου εἶναι θησαυρὸς σας, ἐκεῖ θέλει εἶσθαι καὶ καρδία σας.

Οὐδεὶς δύναται δύο κυρίους νὰ δουλεύῃ· διότι τὸν ἕνα θέλει μισήσει καὶ τὸν ἄλλον θέλει ἀγαπήσει, εἰς τὸν ἕνα θέλει προσκολληθῆ καὶ τὸν ἄλλον θέλει καταφρονήσει. Δὲν δύνασθε νὰ δουλεύητε Θεὸν καὶ μαμμωνᾶ.

Διὰ τοῦτο σᾶς λέγω, μή μεριμνᾶτε περὶ τῆς ζωῆς σας τί νὰ φάγητε καὶ τί νὰ πίητε, μηδὲ περὶ τοῦ σώματός σας τί νὰ ἐνδυθῆτε· δὲν εἶναι ζωή τιμιώτερον τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος; Ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι δὲν σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ Πατήρ σας οὐράνιος τρέφει αὐτά· σεῖς δὲν εἶσθε πολὺ ἀνώτεροι αὐτῶν; Ἀλλὰ τίς ἀπὸ σᾶς μεριμνῶν δύναται νὰ προσθέσῃ μίαν πήχην εἰς τὸ ἀνάστημα αὑτοῦ; Καὶ περὶ ἐνδύματος τί μεριμνᾶτε; Παρατηρήσατε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνουσι· δὲν κοπιάζουσιν οὐδὲ κλώθουσι. Σᾶς λέγω ὅμως ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὑτοῦ ἐνεδύθη ὡς ἕν τούτων. Ἀλλ᾿ ἐὰν τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, ὅστις σήμερον ὑπάρχει καὶ αὔριον ῥίπτεται εἰς κλίβανον, Θεὸς ἐνδύῃ οὕτω, δὲν θέλει ἐνδύσει πολλῷ μᾶλλον ἐσᾶς, ὀλιγόπιστοι; Μή μεριμνήσητε λοιπὸν λέγοντες, Τί νὰ φάγωμεν τί νὰ πίωμεν τί νὰ ἐνδυθῶμεν; Διότι πάντα ταῦτα ζητοῦσιν οἱ ἐθνικοί· ἐπειδή ἐξεύρει Πατήρ σας οὐράνιος ὅτι ἔχετε χρείαν πάντων τούτων. Ἀλλὰ ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα θέλουσι σᾶς προστεθῆ. Μή μεριμνήσητε λοιπὸν περὶ τῆς αὔριον· διότι αὔριον θέλει μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς· ἀρκετὸν εἶναι εἰς τὴν ἡμέραν τὸ κακὸν αὐτῆς.

Αἰτεῖτε, καὶ θέλει σᾶς δοθῆ· ζητεῖτε, καὶ θέλετε εὑρεῖ, κρούετε, καὶ θέλει σᾶς ἀνοιχθῆ. Διότι πᾶς αἰτῶν λαμβάνει καὶ ζητῶν εὑρίσκει καὶ εἰς τὸν κρούοντα θέλει ἀνοιχθῆ.

ἐὰν λοιπὸν σεῖς, πονηροὶ ὄντες, ἐξεύρητε νὰ δίδητε καλὰς δόσεις εἰς τὰ τέκνα σας, πόσῳ μᾶλλον Πατήρ σας ἐν τοῖς οὐρανοῖς θέλει δώσει ἀγαθὰ εἰς τοὺς ζητοῦντας παρ᾿ αὐτοῦ;

Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Αἱ ἀλώπεκες ἔχουσι φωλεὰς καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατοικίας, δὲ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔχει ποῦ νὰ κλίνῃ τὴν κεφαλήν.

Μή ἔχετε χρυσὸν μηδὲ ἄργυρον μηδὲ χαλκὸν εἰς τὰς ζῶνας σας, μή σακκίον διὰ τὴν ὁδὸν μηδὲ δύο χιτῶνας μηδὲ ὑποδήματα μηδὲ ῥάβδον· διότι ἐργάτης εἶναι ἄξιος τῆς τροφῆς αὑτοῦ.

Καὶ ὅστις ποτίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων ποτήριον μόνον ψυχροῦ ὕδατος εἰς ὄνομα μαθητοῦ, ἀληθῶς σᾶς λέγω, δὲν θέλει χάσει τὸν μισθὸν αὑτοῦ.

ἄλλα δὲ ἔπεσον ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλήν καὶ ἔδιδον καρπὸν τὸ μὲν ἑκατόν, τὸ δὲ ἑξήκοντα, τὸ δὲ τριάκοντα.

Ὁ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας σπαρθείς, οὗτος εἶναι ἀκούων τὸν λόγον, ἔπειτα μέριμνα τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἀπάτη τοῦ πλούτου συμπνίγει τὸν λόγον, καὶ γίνεται ἄκαρπος. Ὁ δὲ σπαρθεὶς ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλήν, οὗτος εἶναι ἀκούων τὸν λόγον καὶ νοῶν· ὅστις καὶ καρποφορεῖ καὶ κάμνει μὲν ἑκατόν, δὲ ἑξήκοντα, δὲ τριάκοντα.

Πάλιν ὁμοία εἶναι βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ θησαυρὸν κεκρυμμένον ἐν τῷ ἀγρῷ, τὸν ὁποῖον εὑρὼν ἄνθρωπος ἔκρυψε, καὶ ἀπὸ τῆς χαρᾶς αὑτοῦ ὑπάγει καὶ πωλεῖ πάντα ὅσα ἔχει καὶ ἀγοράζει τὸν ἀγρὸν ἐκεῖνον. Πάλιν ὁμοία εἶναι βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ ἄνθρωπον ἔμπορον ζητοῦντα καλοὺς μαργαρίτας· ὅστις εὑρὼν ἕνα πολύτιμον μαργαρίτην, ὑπῆγε καὶ ἐπώλησε πάντα ὅσα εἶχε καὶ ἠγόρασεν αὐτόν.

Ἐπειδή τί φελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχήν αὑτοῦ ζημιωθῇ; τί θέλει δώσει ἄνθρωπος εἰς ἀνταλλαγήν τῆς ψυχῆς αὑτοῦ;

Ὅτε δὲ ἦλθον εἰς τὴν Καπερναούμ, προσῆλθον πρὸς τὸν Πέτρον οἱ λαμβάνοντες τὰ δίδραχμα καὶ εἶπον· διδάσκαλός σας δὲν πληρόνει τὰ δίδραχμα; Λέγει, Ναί. Καὶ ὅτε εἰσῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν, προέλαβεν αὐτὸν Ἰησοῦς λέγων· Τί σοὶ φαίνεται, Σίμων; οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἀπὸ τίνων λαμβάνουσι φόρους δασμόν; ἀπὸ τῶν υἱῶν αὑτῶν ἀπὸ τῶν ξένων; Λέγει πρὸς αὐτὸν Πέτρος· Ἀπὸ τῶν ξένων. Εἶπε πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Ἄρα ἐλεύθεροι εἶναι οἱ υἱοί. Πλήν διὰ νὰ μή σκανδαλίσωμεν αὐτούς, ὕπαγε εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ῥίψον ἄγκιστρον καὶ τὸ πρῶτον ὀψάριον, τὸ ὁποῖον ἀναβῇ, λάβε, καὶ ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ θέλεις εὑρεῖ στατῆρα· ἐκεῖνον λαβών δὸς εἰς αὐτοὺς δι᾿ ἐμὲ καὶ σέ.

Διὰ τοῦτο βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὡμοιώθη μὲ ἄνθρωπον βασιλέα, ὅστις ἠθέλησε νὰ θεωρήσῃ λογαριασμὸν μετὰ τῶν δούλων αὑτοῦ. Καὶ ὅτε ἤρχισε νὰ θεωρῇ, ἐφέρθη πρὸς αὐτὸν εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. Καὶ ἐπειδή δὲν εἶχε νὰ ἀποδώσῃ, προσέταξεν κύριος αὐτοῦ νὰ πωληθῇ αὐτὸς καὶ γυνή αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ νὰ ἀποδοθῇ τὸ ὀφειλόμενον. Πεσὼν λοιπὸν δοῦλος προσεκύνει αὐτόν, λέγων· Κύριε, μακροθύμησον εἰς ἐμέ, καὶ πάντα θέλω σοι ἀποδώσει. Σπλαγχνισθεὶς δὲ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου, ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν εἰς αὐτόν. Ἀφοῦ ὅμως ἐξῆλθεν δοῦλος ἐκεῖνος, εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὑτοῦ, ὅστις ἐχρεώστει εἰς αὐτὸν ἑκατὸν δηνάρια, καὶ πιάσας αὐτὸν ἔπνιγε, λέγων· Ἀπόδος μοι, τι χρεωστεῖς. Πεσὼν λοιπὸν σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ, παρεκάλει αὐτὸν λέγων· Μακροθύμησον εἰς ἐμέ, καὶ πάντα θέλω σοὶ ἀποδώσει. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν ἤθελεν, ἀλλ᾿ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακήν, ἑωσοῦ ἀποδώσῃ τὸ ὀφειλόμενον. Ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα, ἐλυπήθησαν σφόδρα καὶ ἐλθόντες ἐφανέρωσαν πρὸς τὸν κύριον αὑτῶν πάντα τὰ γενόμενα. Τότε προσκαλέσας αὐτὸν κύριος αὐτοῦ, λέγει πρὸς αὐτόν· Δοῦλε πονηρέ, πᾶν τὸ χρέος ἐκεῖνο σοὶ ἀφῆκα, ἐπειδή μὲ παρεκάλεσας· δὲν ἔπρεπε καὶ σὺ νὰ ἐλεήσῃς τὸν σύνδουλόν σου, καθώς καὶ ἐγὼ σὲ ἠλέησα; Καὶ ὀργισθεὶς κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν εἰς τοὺς βασανιστάς, ἑωσοῦ ἀποδώσῃ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον εἰς αὐτόν. Οὕτω καὶ Πατήρ μου ἐπουράνιος θέλει κάμει εἰς ἐσᾶς, ἐὰν δὲν συγχωρήσητε ἐκ καρδίας σας ἕκαστος εἰς τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ τὰ πταίσματα αὐτῶν.

Εἶπε πρὸς αὐτὸν Ἰησοῦς· Ἐὰν θέλῃς νὰ ἦσαι τέλειος, ὕπαγε, πώλησον τὰ ὑπάρχοντά σου καὶ δὸς εἰς πτωχούς, καὶ θέλεις ἔχει θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐλθέ, ἀκολούθει μοι. Ἀκούσας δὲ νεανίσκος τὸν λόγον, ἀνεχώρησε λυπούμενος· διότι εἶχε κτήματα πολλά.

Καὶ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ· Ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι δυσκόλως θέλει εἰσέλθει πλούσιος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Καὶ πάλιν σᾶς λέγω, Εὐκολώτερον εἶναι νὰ περάσῃ κάμηλος διὰ τρυπήματος βελόνης παρὰ πλούσιος νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Ἀκούσαντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐξεπλήττοντο σφόδρα, λέγοντες· Τίς λοιπὸν δύναται νὰ σωθῇ; Ἐμβλέψας δὲ Ἰησοῦς, εἶπε πρὸς αὐτούς· Παρὰ ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατον εἶναι, παρὰ τῷ Θεῷ ὅμως τὰ πάντα εἶναι δυνατά.

Τότε ἀποκριθεὶς Πέτρος, εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἰδού, ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ σοὶ ἠκολουθήσαμεν· τί λοιπὸν θέλει εἶσθαι εἰς ἡμᾶς; Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι σεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθήσῃ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς δόξης αὑτοῦ, θέλετε καθήσει καὶ σεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ πᾶς ὅστις ἀφῆκεν οἰκίας ἀδελφοὺς ἀδελφὰς πατέρα μητέρα γυναῖκα τέκνα ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλάσια θέλει λάβει καὶ ζωήν αἰώνιον θέλει κληρονομήσει.

Διότι βασιλεία τῶν οὐρανῶν εἶναι ὁμοία μὲ ἄνθρωπον οἰκοδεσπότην, ὅστις ἐξῆλθεν ἅμα τῷ πρωΐ διὰ νὰ μισθώσῃ ἐργάτας διὰ τὸν ἀμπελῶνα αὑτοῦ. Ἀφοῦ δὲ συνεφώνησε μετὰ τῶν ἐργατῶν πρὸς ἕν δηνάριον τὴν ἡμέραν, ἀπέστειλεν αὐτοὺς εἰς τὸν ἀμπελῶνα αὑτοῦ. Καὶ ἐξελθὼν περὶ τὴν τρίτην ὥραν, εἶδεν ἄλλους ἱσταμένους ἐν τῇ ἀγορᾷ ἀργούς, καὶ πρὸς ἐκείνους εἶπεν· Ὑπάγετε καὶ σεῖς εἰς τὸν ἀμπελῶνα, καὶ, τι εἶναι δίκαιον θέλω σᾶς δώσει. Καὶ ἐκεῖνοι ὑπῆγον. Πάλιν ἐξελθὼν περὶ τὴν ἕκτην καὶ ἐνάτην ὥραν, ἔκαμεν ὡσαύτως. Περὶ δὲ τὴν ἑνδεκάτην ὥραν ἐξελθὼν εὗρεν ἄλλους ἱσταμένους ἀργούς, καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· Διὰ τί ἵστασθε ἐδὼ ὅλην τὴν ἡμέραν ἀργοί; Λέγουσι πρὸς αὐτόν· Διότι οὐδεὶς ἐμίσθωσεν ἡμᾶς. Λέγει πρὸς αὐτούς· Ὑπάγετε καὶ σεῖς εἰς τὸν ἀμπελῶνα, καὶ, τι εἶναι δίκαιον θέλετε λάβει. Ἀφοῦ δὲ ἔγεινεν ἑσπέρα, λέγει κύριος τοῦ ἀμπελῶνος πρὸς τὸν ἐπίτροπον αὑτοῦ· Κάλεσον τοὺς ἐργάτας καὶ ἀπόδος εἰς αὐτοὺς τὸν μισθόν, ἀρχίσας ἀπὸ τῶν ἐσχάτων ἕως τῶν πρώτων. Καὶ ἐλθόντες οἱ περὶ τὴν ἑνδεκάτην ὥραν μισθωθέντες, ἔλαβον ἀνὰ ἕν δηνάριον. Ἐλθόντες δὲ οἱ πρῶτοι, ἐνόμισαν ὅτι θέλουσι λάβει πλειότερα, ἔλαβον ὅμως καὶ αὐτοὶ ἀνὰ ἕν δηνάριον. Καὶ λαβόντες ἐγόγγυζον κατὰ τοῦ οἰκοδεσπότου, λέγοντες ὅτι, Οὗτοι οἱ ἔσχατοι μίαν ὥραν ἔκαμον, καὶ ἔκαμες αὐτοὺς ἴσους μὲ ἡμᾶς, οἵτινες ἐβαστάσαμεν τὸ βάρος τῆς ἡμέρας καὶ τὸν καύσωνα. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς ἕνα ἐξ αὐτῶν· Φίλε, δὲν σὲ ἀδικῶ· δὲν συνεφώνησας ἕν δηνάριον μετ᾿ ἐμοῦ; λάβε τὸ σὸν καὶ ὕπαγε· θέλω δὲ νὰ δώσω εἰς τοῦτον τὸν ἔσχατον ὡς καὶ εἰς σέ. Ἤ δὲν ἔχω τὴν ἐξουσίαν νὰ κάμω, τι θέλω εἰς τὰ ἐμά; ὀφθαλμὸς σου εἶναι πονηρὸς διότι ἐγὼ εἶμαι ἀγαθός; Οὕτω θέλουσιν εἶσθαι οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καὶ οἱ πρῶτοι ἔσχατοι· διότι πολλοὶ εἶναι οἱ κεκλημένοι, ὀλίγοι δὲ οἱ ἐκλεκτοί.

Καὶ εἰσῆλθεν Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐξέβαλε πάντας τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ, καὶ τὰς τραπέζας τῶν ἀργυραμοιβῶν ἀνέτρεψε καὶ τὰ καθίσματα τῶν πωλούντων τὰς περιστεράς, καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· Εἶναι γεγραμμένον, οἶκός μου οἶκος προσευχῆς θέλει ὀνομάζεσθαι, σεῖς δὲ ἐκάμετε αὐτὸν σπήλαιον ληστῶν.

εἰπὲ λοιπὸν πρὸς ἡμᾶς, Τί σοὶ φαίνεται; εἶναι συγκεχωρημένον νὰ δώσωμεν δασμὸν εἰς τὸν Καίσαρα οὐχί; Γνωρίσας δὲ Ἰησοῦς τὴν πονηρίαν αὐτῶν, εἶπε· Τί μὲ πειράζετε, ὑποκριταί; δείξατέ μοι τὸ νόμισμα τοῦ δασμοῦ· οἱ δὲ ἔφεραν πρὸς αὐτὸν δηνάριον. Καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· Τίνος εἶναι εἰκὼν αὕτη καὶ ἐπιγραφή; Λέγουσι πρὸς αὐτόν· Τοῦ Καίσαρος. Τότε λέγει πρὸς αὐτούς· Ἀπόδοτε λοιπὸν τὰ τοῦ Καίσαρος εἰς τὸν Καίσαρα καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Θεόν.

Οὐαὶ εἰς ἐσᾶς, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι, ὑποκριταί, διότι ἀποδεκατίζετε τὸ ἠδύοσμον καὶ τὸ ἄνηθον καὶ τὸ κύμινον, καὶ ἀφήκατε τὰ βαρύτερα τοῦ νόμου, τὴν κρίσιν καὶ τὸν ἔλεον καὶ τὴν πίστιν· ταῦτα ἔπρεπε νὰ πράττητε καὶ ἐκεῖνα νὰ μή ἀφίνητε.

Διότι θέλει ἐλθεῖ ὡς ἄνθρωπος, ὅστις ἀποδημῶν ἐκάλεσε τοὺς δούλους αὑτοῦ καὶ παρέδωκεν εἰς αὐτοὺς τὰ ὑπάρχοντα αὑτοῦ, καὶ εἰς ἄλλον μὲν ἔδωκε πέντε τάλαντα, εἰς ἄλλον δὲ δύο, εἰς ἄλλον δὲ ἕν, εἰς ἕκαστον κατὰ τὴν ἰδίαν αὐτοῦ ἱκανότητα, καὶ ἀπεδήμησεν εὐθύς. Ὑπῆγε δὲ λαβὼν τὰ πέντε τάλαντα καὶ ἐργαζόμενος δι᾿ αὐτῶν ἔκαμεν ἄλλα πέντε τάλαντα. Ὡσαύτως καὶ τὰ δύο ἐκέρδησε καὶ αὐτὸς ἄλλα δύο. Ὁ δὲ λαβὼν τὸ ἕν ὑπῆγε καὶ ἔσκαψεν εἰς τὴν γῆν καὶ ἔκρυψε τὸ ἀργύριον τοῦ κυρίου αὑτοῦ. Μετὰ δὲ καιρὸν πολὺν ἔρχεται κύριος τῶν δούλων ἐκείνων καὶ θεωρεῖ λογαριασμὸν μετ᾿ αὐτῶν. Καὶ ἐλθὼν λαβὼν τὰ πέντε τάλαντα, προσέφερεν ἄλλα πέντε τάλαντα, λέγων· Κύριε, πέντε τάλαντα μοὶ παρέδωκας· ἰδού, ἄλλα πέντε τάλαντα ἐκέρδησα ἐπ᾿ αὐτοῖς. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν κύριος αὐτοῦ· Εγε, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ· εἰς τὰ ὀλίγα ἐστάθης πιστός, ἐπὶ πολλῶν θέλω σε καταστήσει· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου. Προσελθὼν δὲ καὶ λαβὼν τὰ δύο τάλαντα εἶπε· Κύριε, δύο τάλαντα μοὶ παρέδωκας· ἰδού, ἄλλα δύο τάλαντα ἐκέρδησα ἐπ᾿ αὐτοῖς. Εἶπε πρὸς αὐτὸν κύριος αὐτοῦ· Εγε, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ· εἰς τὰ ὀλίγα ἐστάθης πιστός, ἐπὶ πολλῶν θέλω σε καταστήσει· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου. Προσελθὼν δὲ καὶ λαβὼν τὸ ἕν τάλαντον, εἶπε· Κύριε, σὲ ἐγνώρισα ὅτι εἶσαι σκληρὸς ἄνθρωπος, θερίζων ὅπου δὲν ἔσπειρας καὶ συνάγων ὅθεν δὲν διεσκόρπισας· καὶ φοβηθεὶς ὑπῆγα καὶ ἔκρυψα τὸ τάλαντόν σου ἐν τῇ γῇ· ἰδού, ἔχεις τὸ σόν. Ἀποκριθεὶς δὲ κύριος αὐτοῦ, εἶπε πρὸς αὐτόν· Πονηρὲ δοῦλε καὶ ὀκνηρέ· ἤξευρες ὅτι θερίζω ὅπου δὲν ἔσπειρα καὶ συνάγω ὅθεν δὲν διεσκόρπισα· ἔπρεπε λοιπὸν νὰ βάλῃς τὸ ἀργύριόν μου εἰς τοὺς τραπεζίτας, καὶ ἐλθὼν ἐγὼ ἤθελον λάβει τὸ ἐμὸν μετὰ τόκου. Λάβετε λοιπὸν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ τάλαντον, καὶ δότε εἰς τὸν ἔχοντα τὰ δέκα τάλαντα. Διότι εἰς πάντα τὸν ἔχοντα θέλει δοθῆ καὶ περισσευθῆ, ἀπὸ δὲ τοῦ μή ἔχοντος καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔχει θέλει ἀφαιρεθῆ ἀπ᾿ αὐτοῦ. Καὶ τὸν ἀχρεῖον δοῦλον ῥίψατε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ θέλει εἶσθαι κλαυθμὸς καὶ τριγμὸς τῶν ὁδόντων.

Τότε Βασιλεὺς θέλει εἰπεῖ πρὸς τοὺς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· Ἔλθετε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρὸς μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην εἰς ἐσᾶς βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Διότι ἐπείνασα, καὶ μοὶ ἐδώκατε νὰ φάγω, ἐδίψησα, καὶ μὲ ἐποτίσατε, ξένος ἤμην, καὶ μὲ ἐφιλοξενήσατε, γυμνός, καὶ μὲ ἐνεδύσατε, ἠσθένησα, καὶ μὲ ἐπεσκέφθητε, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρὸς ἐμέ. Τότε θέλουσιν ἀποκριθῆ πρὸς αὐτὸν οἱ δίκαιοι, λέγοντες· Κύριε, πότε σὲ εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; πότε δὲ σὲ εἴδομεν ξένον καὶ ἐφιλοξενήσαμεν, γυμνὸν καὶ ἐνεδύσαμεν; πότε δὲ σὲ εἴδομεν ἀσθενῆ ἐν φυλακῇ καὶ ἤλθομεν πρὸς σέ; Καὶ ἀποκριθεὶς Βασιλεὺς θέλει εἰπεῖ πρὸς αὐτούς· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, καθ᾿ ὅσον ἐκάμετε εἰς ἕνα τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, εἰς ἐμὲ ἐκάμετε.

Τότε θέλει εἰπεῖ καὶ πρὸς τοὺς ἐξ ἀριστερῶν· Ὑπάγετε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, τὸ ἡτοιμασμένον διὰ τὸν διάβολον καὶ τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ. Διότι ἐπείνασα, καὶ δὲν μοὶ ἐδώκατε νὰ φάγω, ἐδίψησα, καὶ δὲν μὲ ἐποτίσατε, ξένος ἤμην, καὶ δὲν μὲ ἐφιλοξενήσατε, γυμνός, καὶ δὲν μὲ ἐνεδύσατε, ἀσθενής καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ δὲν μὲ ἐπεσκέφθητε. Τότε θέλουσιν ἀποκριθῆ πρὸς αὐτὸν καὶ αὐτοί, λέγοντες· Κύριε, πότε σὲ εἴδομεν πεινῶντα διψῶντα ξένον γυμνὸν ἀσθενῆ ἐν φυλακῇ, καὶ δὲν σὲ ὑπηρετήσαμεν; Τότε θέλει ἀποκριθῆ πρὸς αὐτούς, λέγων· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, καθ᾿ ὅσον δὲν ἐκάμετε εἰς ἕνα τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ εἰς ἐμὲ ἐκάμετε.

προσῆλθε πρὸς αὐτὸν γυνή ἔχουσα ἀλάβαστρον μύρου βαρυτίμου, καὶ κατέχεεν αὐτὸ ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ, ἐνῷ ἐκάθητο εἰς τὴν τράπεζαν. Ἰδόντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, ἠγανάκτησαν λέγοντες· Εἰς τί ἀπώλεια αὕτη; διότι ἠδύνατο τοῦτο τὸ μύρον νὰ πωληθῆ μὲ πολλήν τιμήν καὶ νὰ δοθῇ εἰς τοὺς πτωχούς. Νοήσας δὲ Ἰησοῦς, εἶπε πρὸς αὐτούς· Διὰ τί ἐνοχλεῖτε τὴν γυναῖκα; διότι ἔργον καλὸν ἔπραξεν εἰς ἐμέ. Διότι τοὺς πτωχοὺς πάντοτε ἔχετε μεθ᾿ ἑαυτῶν, ἐμὲ ὅμως πάντοτε δὲν ἔχετε.

καὶ εἶπε· Τί θέλετε νὰ μοὶ δώσητε, καὶ ἐγὼ θέλω σᾶς παραδώσει αὐτόν; Καὶ ἐκεῖνοι ἔδωκαν εἰς αὐτὸν τριάκοντα ἀργύρια. Καὶ ἀπὸ τότε ἐζήτει εὐκαιρίαν διὰ νὰ παραδώσῃ αὐτόν.

Τότε ἰδὼν Ἰούδας παραδόσας αὐτὸν ὅτι κατεδικάσθη, μεταμεληθεὶς ἐπέστρεψε τὰ τριάκοντα ἀργύρια εἰς τοὺς πρεσβυτέρους, λέγων· Ημαρτον παραδόσας αἷμα ἀθῶον. Οἱ δὲ εἶπον· Τί πρὸς ἡμᾶς; σὺ ὄψει. Καὶ ῥίψας τὰ ἀργύρια ἐν τῷ ναῷ, ἀνεχώρησε καὶ ἀπελθὼν ἐκρεμάσθη. Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς, λαβόντες τὰ ἀργύρια, εἶπον· Δὲν εἶναι συγκεχωρημένον νὰ βάλωμεν αὐτὰ εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον, διότι εἶναι τιμή αἵματος. Καὶ συμβουλευθέντες ἠγόρασαν μὲ αὐτὰ τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμέως, διὰ νὰ ἐνταφιάζωνται ἐκεῖ οἱ ξένοι. Διὰ τοῦτο νομάσθη ἀγρὸς ἐκεῖνος Ἀγρὸς αἵματος ἕως τῆς σήμερον. Τότε ἐπληρώθη τὸ ῥηθὲν διὰ Ἱερεμίου τοῦ προφήτου, λέγοντος· Καὶ ἔλαβον τὰ τριάκοντα ἀργύρια, τὴν τιμήν τοῦ ἐκτιμηθέντος, τὸν ὁποῖον ἐξετίμησαν ἀπὸ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, καὶ ἔδωκαν αὐτὰ εἰς τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμέως, καθὼς μοὶ παρήγγειλεν Κύριος.

καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν καλήν καὶ ἔδιδε καρπὸν ἀναβαίνοντα καὶ αὐξάνοντα, καὶ ἔδωκεν ἕν τριάκοντα καὶ ἕν ἑξήκοντα καὶ ἕν ἑκατόν.

Καὶ οἱ εἰς τὰς ἀκάνθας σπειρόμενοι εἶναι οὗτοι, οἵτινες ἀκούουσι τὸν λόγον, καὶ αἱ μέριμναι τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἀπάτη τοῦ πλούτου καὶ αἱ ἐπιθυμίαι τῶν ἄλλων πραγμάτων εἰσερχόμεναι συμπνίγουσι τὸν λόγον, καὶ γίνεται ἄκαρπος. Καὶ οἱ εἰς τὴν γῆν τὴν καλήν σπαρέντες εἶναι οὗτοι, οἵτινες ἀκούουσι τὸν λόγον καὶ παραδέχονται καὶ καρποφοροῦσιν ἕν τριάκοντα καὶ ἕν ἑξήκοντα καὶ ἕν ἑκατόν.

Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς αὐτούς· Δότε σεῖς εἰς αὐτοὺς νὰ φάγωσι. Καὶ λέγουσι πρὸς αὐτόν· Νὰ ὑπάγωμεν νὰ ἀγοράσωμεν διακοσίων δηναρίων ἄρτους καὶ νὰ δώσωμεν εἰς αὐτοὺς νὰ φάγωσιν; Ὁ δὲ λέγει πρὸς αὐτούς· Πόσους ἄρτους ἔχετε; ὑπάγετε καὶ ἴδετε. Καὶ ἀφοῦ εἶδον, λέγουσι· Πέντε, καὶ δύο ὀψάρια. Καὶ προσέταξεν αὐτοὺς νὰ καθίσωσι πάντας ἐπὶ τοῦ χλωροῦ χόρτου συμπόσια συμπόσια. Καὶ ἐκάθησαν πρασιαὶ ἀνὰ ἑκατὸν καὶ ἀνὰ πεντήκοντα. Καὶ λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τὰ δύο ὀψάρια, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν ηὐλόγησε καὶ κατέκοψε τοὺς ἄρτους καὶ ἔδιδεν εἰς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ διὰ νὰ βάλωσιν ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ τὰ δύο ὀψάρια ἐμοίρασεν εἰς πάντας. Καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν. Καὶ ἐσήκωσαν ἀπὸ τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις καὶ ἀπὸ τῶν ὀψαρίων. Ἦσαν δὲ οἱ φαγόντες τοὺς ἄρτους ἕως πεντακισχίλιοι ἄνδρες.

κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ἀσέλγεια, βλέμμα πονηρόν· βλασφημία, ὑπερηφανία, ἀφροσύνη· πάντα ταῦτα τὰ πονηρὰ ἔσωθεν ἐξέρχονται καὶ μολύνουσι τὸν ἄνθρωπον.

Διότι ὅστις θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ, θέλει ἀπολέσει αὐτήν· καὶ ὅστις ἀπολέσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος θέλει σώσει αὐτήν. Ἐπειδή τί θέλει φελήσει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχήν αὑτοῦ; Ἤ τί θέλει δώσει ἄνθρωπος εἰς ἀνταλλαγήν τῆς ψυχῆς αὑτοῦ;

Καὶ Ἰησοῦς ἐμβλέψας εἰς αὐτόν, ἠγάπησεν αὐτὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἕν σοι λείπει· ὕπαγε, πώλησον ὅσα ἔχεις καὶ δὸς εἰς τοὺς πτωχούς, καὶ θέλεις ἔχει θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐλθέ, ἀκολούθει μοι, σηκώσας τὸν σταυρόν. Ἐκεῖνος ὅμως σκυθρωπάσας διὰ τὸν λόγον, ἀνεχώρησε λυπούμενος· διότι εἶχε κτήματα πολλά.

Καὶ περιβλέψας Ἰησοῦς, λέγει πρὸς τοὺς μαθητὰς αὑτοῦ· Πόσον δυσκόλως θέλουσιν εἰσέλθει εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ οἱ ἔχοντες τὰ χρήματα. Οἱ δὲ μαθηταὶ ἐξεπλήττοντο διὰ τοὺς λόγους αὐτοῦ. Καὶ Ἰησοῦς πάλιν ἀποκριθεὶς λέγει πρὸς αὐτούς· Τέκνα, πόσον δύσκολον εἶναι νὰ εἰσέλθωσιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ οἱ ἔχοντες τὸ θάρρος αὑτῶν εἰς τὰ χρήματα. Εὐκολώτερον εἶναι κάμηλος νὰ περάσῃ διὰ τῆς τρύπης τῆς βελόνης παρὰ πλούσιος νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνοι δὲ σφόδρα ἐξεπλήττοντο, λέγοντες πρὸς ἑαυτούς· Καὶ τίς δύναται νὰ σωθῇ; Ἐμβλέψας δὲ εἰς αὐτοὺς Ἰησοῦς, λέγει· Παρὰ ἀνθρώποις εἶναι ἀδύνατον, ἀλλ᾿ οὐχὶ παρὰ τῷ Θεῷ· διότι τὰ πάντα εἶναι δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ.

Καὶ ἤρχισεν Πέτρος νὰ λέγῃ πρὸς αὐτόν· Ἰδού, ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ σὲ ἠκολουθήσαμεν. Ἀποκριθεὶς δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, δὲν εἶναι οὐδεὶς ὅστις, ἀφήσας οἰκίαν ἀδελφοὺς ἀδελφὰς πατέρα μητέρα γυναῖκα τέκνα ἀγροὺς ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, δὲν θέλει λάβει ἑκατονταπλασίονα τώρα ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ, οἰκίας καὶ ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὰς καὶ μητέρας καὶ τέκνα καὶ ἀγροὺς μετὰ διωγμῶν, καὶ ἐν τῷ ἐρχομένῳ αἰῶνι ζωήν αἰώνιον.

Καὶ ἔρχονται εἰς Ἱεροσόλυμα· καὶ εἰσελθὼν Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερόν, ἤρχισε νὰ ἐκβάλλῃ τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ, καὶ τὰς τραπέζας τῶν ἀργυραμοιβῶν καὶ τὰ καθίσματα τῶν πωλούντων τὰς περιστερὰς ἀνέτρεψε, καὶ δὲν ἄφινε νὰ περάσῃ τις σκεῦος διὰ τοῦ ἱεροῦ, καὶ ἐδίδασκε, λέγων πρὸς αὐτούς· Δὲν εἶναι γεγραμμένον, ὅτι οἶκός μου θέλει ὀνομάζεσθαι οἶκος προσευχῆς διὰ πάντα τὰ ἔθνη; σεῖς δὲ ἐκάμετε αὐτὸν σπήλαιον ληστῶν.

Καὶ ἐκεῖνοι ἐλθόντες, λέγουσι πρὸς αὐτόν· Διδάσκαλε, ἐξεύρομεν ὅτι εἶσαι ἀληθής καὶ δὲν σὲ μέλει περὶ οὐδενός· διότι δὲν βλέπεις εἰς πρόσωπον ἀνθρώπων, ἀλλ᾿ ἐπ᾿ ἀληθείας τὴν ὁδὸν τοῦ Θεοῦ διδάσκεις. Εἶναι συγκεχωρημένον νὰ δώσωμεν δασμὸν εἰς τὸν Καίσαρα, οὐχί; νὰ δώσωμεν νὰ μή δώσωμεν; Ὁ δὲ γνωρίσας τὴν ὑπόκρισιν αὐτῶν, εἶπε πρὸς αὐτούς· Τί μὲ πειράζετε; φέρετέ μοι δηνάριον διὰ νὰ ἴδω. Καὶ ἐκεῖνοι ἔφεραν. Καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· Τίνος εἶναι εἰκὼν αὕτη καὶ ἐπιγραφή; οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν· Τοῦ Καίσαρος. Καὶ ἀποκριθεὶς Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἀπόδοτε τὰ τοῦ Καίσαρος εἰς τὸν Καίσαρα καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Θεόν. Καὶ ἐθαύμασαν δι᾿ αὐτόν.

Καὶ καθήσας Ἰησοῦς ἀπέναντι τοῦ γαζοφυλακίου, ἐθεώρει πῶς ὄχλος ἔβαλλε χαλκὸν εἰς τὸ γαζοφυλάκιον. Καὶ πολλοὶ πλούσιοι ἔβαλλον πολλά· καὶ ἐλθοῦσα μία χήρα πτωχή ἔβαλε δύο λεπτά, τουτέστιν, ἕνα κοδράντην. Καὶ προσκαλέσας τοὺς μαθητὰς αὑτοῦ, λέγει πρὸς αὐτούς· Ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι χήρα αὕτη πτωχή ἔβαλε περισσότερον πάντων, ὅσοι ἔβαλον εἰς τὸ γαζοφυλάκιον· διότι πάντες ἐκ τοῦ περισσεύοντος εἰς αὐτοὺς ἔβαλον· αὕτη ὅμως ἐκ τοῦ ὑστερήματος αὑτῆς ἔβαλε πάντα ὅσα εἶχεν, ὅλην τὴν περιουσίαν αὑτῆς.

Καὶ ἐνῷ αὐτὸς ἦτο ἐν Βηθανίᾳ ἐν τῇ οἰκίᾳ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, καὶ ἐκάθητο εἰς τὴν τράπεζαν, ἦλθε γυνή ἔχουσα ἀλάβαστρον μύρου νάρδου καθαρᾶς πολυτίμου, καὶ συντρίψασα τὸ ἀλάβαστρον, ἔχυσε τὸ μύρον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ. Ἦσαν δὲ τινες ἀγανακτοῦντες καθ᾿ ἑαυτοὺς καὶ λέγοντες· Διὰ τί ἔγεινεν ἀπώλεια αὕτη τοῦ μύρου; διότι ἠδύνατο τοῦτο νὰ πωληθῇ ὑπὲρ τριακόσια δηνάρια καὶ νὰ δοθῶσιν εἰς τοὺς πτωχούς· καὶ ὠργίζοντο κατ᾿ αὐτῆς. Ἀλλ᾿ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἀφήσατε αὐτήν· διὰ τί ἐνοχλεῖτε αὐτήν; καλὸν ἔργον ἔπραξεν εἰς ἐμέ. Διότι τοὺς πτωχοὺς πάντοτε ἔχετε μεθ᾿ ἑαυτῶν, καὶ ὅταν θέλητε, δύνασθε νὰ εὐεργετήσητε αὐτούς· ἐμὲ ὅμως πάντοτε δὲν ἔχετε.

Ἐκεῖνοι δὲ ἀκούσαντες ἐχάρησαν καὶ ὑπεσχέθησαν νὰ δώσωσιν εἰς αὐτὸν ἀργύρια· καὶ ἐζήτει πῶς νὰ παραδώσῃ αὐτὸν ἐν εὐκαιρίᾳ.

Ἀποκριθεὶς δὲ λέγει πρὸς αὐτούς. ἔχων δύο χιτῶνας ἄς μεταδώσῃ εἰς τὸν μή ἔχοντα, καὶ ἔχων τροφὰς ἄς κάμῃ ὁμοίως.

Ἦλθον δὲ καὶ τελῶναι διὰ νὰ βαπτισθῶσι, καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· Διδάσκαλε, τί θέλομεν κάμει; Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· Μή εἰσπράττετε μηδὲν περισσότερον παρὰ τὸ διατεταγμένον εἰς ἐσᾶς. Ἠρώτων δὲ αὐτὸν καὶ στρατιωτικοί, λέγοντες· Καὶ ἡμεῖς τί θέλομεν κάμει; Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Μή βιάσητε μηδένα μηδὲ συκοφαντήσητε, καὶ ἀρκεῖσθε εἰς τὰ σιτηρέσιά σας.

Καὶ αὐτὸς σηκώσας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς αὑτοῦ, ἔλεγε· Μακάριοι σεῖς οἱ πτωχοί, διότι ὑμετέρα εἶναι βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μακάριοι οἱ πεινῶντες τώρα, διότι θέλετε χορτασθῆ. Μακάριοι οἱ κλαίοντες τώρα, διότι θέλετε γελάσει.

Πλήν οὐαὶ εἰς ἐσᾶς τοὺς πλουσίους, διότι ἀπηλαύσατε τὴν παρηγορίαν σας. Οὐαὶ εἰς ἐσᾶς, οἱ κεχορτασμένοι, διότι θέλετε πεινάσει. Οὐαὶ εἰς ἐσᾶς, οἱ γελῶντες τώρα, διότι θέλετε πενθήσει καὶ κλαύσει.

Εἰς τὸν τύπτοντά σε ἐπὶ τὴν σιαγόνα πρόσφερε καὶ τὴν ἄλλην, καὶ ἀπὸ τοῦ ἀφαιροῦντος τὸ ἱμάτιόν σου μή ἐμποδίσῃς καὶ τὸν χιτῶνα. Εἰς πάντα δὲ τὸν ζητοῦντα παρὰ σοῦ δίδε, καὶ ἀπὸ τοῦ ἀφαιροῦντος τὰ σὰ μή ἀπαίτει.

Καὶ ἐὰν ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγαπῶντάς σας, ποία χάρις χρεωστεῖται εἰς ἐσᾶς; διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀγαπῶσι τοὺς ἀγαπῶντας αὐτούς. Καὶ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς ἀγαθοποιοῦντάς σας, ποία χάρις χρεωστεῖται εἰς ἐσᾶς; διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ πράττουσι.

Καὶ ἐὰν δανείζητε εἰς ἐκείνους, παρ᾿ ὧν ἐλπίζετε πάλιν νὰ λάβητε, ποία χάρις χρεωστεῖται εἰς ἐσᾶς; διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ εἰς ἁμαρτωλοὺς δανείζουσι διὰ νὰ λάβωσι πάλιν τὰ ἴσα. Πλήν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς σας καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε, μηδεμίαν ἀπολαβήν ἐλπίζοντες, καὶ θέλει εἶσθαι μισθὸς σας πολύς, καὶ θέλετε εἶσθαι υἱοὶ τοῦ Ὑψίστου· διότι αὐτὸς εἶναι ἀγαθὸς πρὸς τοὺς ἀχαρίστους καὶ κακούς.

δίδετε, καὶ θέλει δοθῆ εἰς ἐσᾶς· μέτρον καλόν, πεπιεσμένον καὶ συγκεκαθισμένον καὶ ὑπερεκχυνόμενον θέλουσι δώσει εἰς τὸν κόλπον σας. Διότι μὲ τὸ αὐτὸ μέτρον, μὲ τὸ ὁποῖον μετρεῖτε, θέλει ἀντιμετρηθῆ εἰς ἐσᾶς.

Καὶ ἀποκριθεὶς Ἰησοῦς εἶπεν· Ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ Ἱερουσαλήμ εἰς Ἱεριχὼ καὶ περιέπεσεν εἰς ληστάς· οἵτινες καὶ γυμνώσαντες αὐτὸν καὶ καταπληγώσαντες, ἀνεχώρησαν ἀφήσαντες αὐτὸν ἡμιθανῆ.

καὶ τὴν ἐπαύριον, ὅτε ἐξήρχετο, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκεν εἰς τὸν ξενοδόχον καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ, τι σὺ δαπανήσῃς περιπλέον, ἐγὼ ὅταν ἐπανέλθω θέλω σοι ἀποδώσει.

τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δίδε εἰς ἡμᾶς καθ᾿ ἡμέραν·

ἐὰν λοιπὸν σεῖς, πονηροὶ ὄντες, ἐξεύρετε νὰ δίδητε καλὰς δόσεις εἰς τὰ τέκνα σας, πόσῳ μᾶλλον Πατήρ οὐράνιος θέλει δώσει Πνεῦμα Ἃγιον εἰς τοὺς αἰτοῦντας παρ᾿ αὐτοῦ;

Πλήν δότε ἐλεημοσύνην τὰ ὑπάρχοντα ὑμῶν, καὶ ἰδού, τὰ πάντα εἶναι καθαρὰ εἰς ἐσᾶς. Ἀλλ᾿ οὐαὶ εἰς ἐσᾶς τοὺς Φαρισαίους, διότι ἀποδεκατίζετε τὸ ἠδύοσμον καὶ τὸ πήγανον καὶ πᾶν λάχανον, καὶ παραβλέπετε τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ· ταῦτα ἔπρεπε νὰ κάμητε καὶ ἐκεῖνα νὰ μή ἀφήσητε.

Εἶπε δὲ τίς πρὸς αὐτὸν ἐκ τοῦ ὄχλου· Διδάσκαλε, εἰπὲ πρὸς τὸν ἀδελφὸν μου νὰ μοιρασθῇ μετ᾿ ἐμοῦ τὴν κληρονομίαν. Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἄνθρωπε, τίς μὲ κατέστησε δικαστήν μεριστήν ἐφ᾿ ὑμᾶς; Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Προσέχετε καὶ φυλάττεσθε ἀπὸ τῆς πλεονεξίας· διότι ἐὰν τις ἔχῃ περισσά, ζωή αὐτοῦ δὲν συνίσταται ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῦ.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς παραβολήν, λέγων· Ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου ηὐτύχησαν τὰ χωράφια· Καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· Τί νὰ κάμω, διότι δὲν ἔχω ποῦ νὰ συνάξω τοὺς καρποὺς μου; Καὶ εἶπε· Τοῦτο θέλω κάμει· θέλω χαλάσει τὰς ἀποθήκας μου καὶ θέλω οἰκοδομήσει μεγαλητέρας καὶ συνάξει ἐκεῖ πάντα τὰ γεννήματά μου καὶ τὰ ἀγαθὰ μου, καὶ θέλω εἰπεῖ πρὸς τὴν ψυχήν μου· Ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ ἐναποτεταμιευμένα δι᾿ ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν Θεός· Ἄφρον, ταύτην τὴν νύκτα τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ὅσα δὲ ἡτοίμασας, τίνος θέλουσιν εἶσθαι; Οὕτω θέλει εἶσθαι ὅστις θησαυρίζει εἰς ἑαυτὸν καὶ δὲν πλουτεῖ εἰς Θεόν.

Εἶπε δὲ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὑτοῦ· Διὰ τοῦτο λέγω πρὸς ἐσᾶς, Μή μεριμνᾶτε διὰ τὴν ζωήν σας, τί νὰ φάγητε, μηδὲ διὰ τὸ σῶμα, τί νὰ ἐνδυθῆτε. Ἡ ζωή εἶναι τιμιώτερον τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος. Παρατηρήσατε τοὺς κόρακας, ὅτι δὲν σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν, οἵτινες δὲν ἔχουσι ταμεῖον οὐδὲ ἀποθήκην, καὶ Θεὸς τρέφει αὐτούς· πόσῳ μᾶλλον σεῖς διαφέρετε τῶν πτηνῶν. Καὶ τίς ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται νὰ προσθέσῃ εἰς τὸ ἀνάστημα αὑτοῦ μίαν πήχυν; Ἐὰν λοιπὸν οὐδὲ τὸ ἐλάχιστον δύνασθε, τί μεριμνᾶτε περὶ τῶν λοιπῶν; Παρατηρήσατε τὰ κρίνα πῶς αὐξάνουσι· δὲν κοπιάζουσιν οὐδὲ κλώθουσι· σᾶς λέγω ὅμως, οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὑτοῦ ἐνεδύθη ὡς ἕν τούτων. Ἀλλ᾿ ἐὰν τὸν χόρτον, ὅστις σήμερον εἶναι ἐν τῷ ἀγρῷ καὶ αὔριον ῥίπτεται εἰς κλίβανον, Θεὸς ἐνδύῃ οὕτω, πόσῳ μᾶλλον ἐσᾶς, ὀλιγόπιστοι. Καὶ σεῖς μή ζητεῖτε τί νὰ φάγητε τί νὰ πίητε, καὶ μή ἦσθε μετέωροι· διότι ταῦτα πάντα ζητοῦσι τὰ ἔθνη τοῦ κόσμου· ὑμῶν δὲ Πατήρ ἐξεύρει ὅτι ἔχετε χρείαν τούτων· πλήν ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα θέλουσι σᾶς προστεθῆ.

Πωλήσατε τὰ ὑπάρχοντά σας καὶ δότε ἐλεημοσύνην. Κάμετε εἰς ἑαυτοὺς βαλάντια τὰ ὁποῖα δὲν παλαιοῦνται, θησαυρὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς ὅστις δὲν ἐκλείπει, ὅπου κλέπτης δὲν πλησιάζει οὐδὲ σκώληξ διαφθείρει·

διότι ὅπου εἶναι θησαυρὸς σας, ἐκεῖ θέλει εἶσθαι καὶ καρδία σας.

Ἔλεγε δὲ καὶ πρὸς ἐκεῖνον, ὅστις προσεκάλεσεν αὐτόν. Ὅταν κάμνῃς γεῦμα δεῖπνον, μή προσκάλει τοὺς φίλους σου μηδὲ τοὺς ἀδελφοὺς σου μηδὲ τοὺς συγγενεῖς σου μηδὲ γείτονας πλουσίους, μήποτε καὶ αὐτοὶ σὲ ἀντικαλέσωσι, καὶ γείνῃ εἰς σὲ ἀνταπόδοσις. Ἀλλ᾿ ὅταν κάμνῃς ὑποδοχήν, προσκάλει πτωχούς, βεβλαμμένους, χωλούς, τυφλούς, καὶ θέλεις εἶσθαι μακάριος, διότι δὲν ἔχουσι νὰ σοὶ ἀνταποδώσωσιν· ἐπειδή ἀνταπόδοσις θέλει γείνει εἰς σὲ ἐν τῇ ἀναστάσει τῶν δικαίων.

Οὕτω λοιπὸν πᾶς ὅστις ἐξ ὑμῶν δὲν ἀπαρνεῖται πάντα τὰ ἑαυτοῦ ὑπάρχοντα, δὲν δύναται νὰ ἦναι μαθητής μου.

Ἤ τίς γυνή ἔχουσα δέκα δραχμάς, ἐὰν χάσῃ δραχμήν μίαν, δὲν ἀνάπτει λύχνον καὶ σαρόνει τὴν οἰκίαν καὶ ζητεῖ ἐπιμελῶς, ἕως ὅτου εὕρῃ αὐτήν; καὶ ἀφοῦ εὕρῃ, συγκαλεῖ τὰς φίλας καὶ τὰς γείτονας, λέγουσα· Συγχάρητέ μοι, διότι εὗρον τὴν δραχμήν τὴν ὁποίαν ἔχασα. Οὕτω, σᾶς λέγω, χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ διὰ ἕνα ἁμαρτωλὸν μετανοοῦντα.

Εἶπε δέ· Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. Καὶ εἶπεν νεώτερος αὐτῶν πρὸς τὸν πατέρα· Πάτερ, δὸς μοι τὸ ἀνῆκον μέρος τῆς περιουσίας. Καὶ διεμοίρασεν εἰς αὐτοὺς τὰ ὑπάρχοντα αὑτοῦ. Καὶ μετ᾿ ὀλίγας ἡμέρας συνάξας πάντα νεώτερος υἱός, ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακρὰν καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν περιουσίαν αὑτοῦ ζῶν ἀσώτως. Ἀφοῦ δὲ ἐδαπάνησε πάντα, ἔγεινε πεῖνα μεγάλη ἐν τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ, καὶ αὐτὸς ἤρχισε νὰ στερῆται. Τότε ὑπῆγε καὶ προσεκολλήθη εἰς ἕνα τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, ὅστις ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὑτοῦ διὰ νὰ βόσκῃ χοίρους. Καὶ ἐπεθύμει νὰ γεμίσῃ τὴν κοιλίαν αὑτοῦ ἀπὸ τῶν ξυλοκεράτων, τὰ ὁποῖα ἔτρωγον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἔδιδεν εἰς αὐτόν. Ἐλθὼν δὲ εἰς ἑαυτόν, εἶπε· Πόσοι μισθωτοὶ τοῦ πατρὸς μου περισσεύουσιν ἄρτον, καὶ ἐγὼ χάνομαι ὑπὸ τῆς πείνης. Σηκωθεὶς θέλω ὑπάγει πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ θέλω εἰπεῖ πρὸς αὐτόν· Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· καὶ δὲν εἶμαι πλέον ἄξιος νὰ ὀνομασθῶ υἱὸς σου· κάμε με ὡς ἕνα τῶν μισθωτῶν σου. Καὶ σηκωθεὶς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὑτοῦ. Ἐνῷ, δὲ ἀπεῖχεν ἔτι μακράν, εἶδεν αὐτὸν πατήρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν υἱός· Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ δὲν εἶμαι πλέον ἄξιος νὰ ὀνομασθῶ υἱὸς σου. Καὶ πατήρ εἶπε πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ· Φέρετε ἔξω τὴν στολήν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτυλίδιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ φέροντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν σφάξατε, καὶ φαγόντες ἄς εὐφρανθῶμεν, διότι οὗτος υἱὸς μου νεκρὸς ἦτο καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦτο καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρχισαν νὰ εὐφραίνωνται.

Ἔλεγε δὲ καὶ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὑτοῦ· Ἦτο ἄνθρωπός τις πλούσιος, ὅστις εἶχεν οἰκονόμον, καὶ οὗτος κατηγορήθη πρὸς αὐτὸν ὡς διασκορπίζων τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ. Καὶ κράξας αὐτόν, εἶπε πρὸς αὐτόν· Τί εἶναι τοῦτο τὸ ὁποῖον ἀκούω περὶ σοῦ; δὸς τὸν λογαριασμὸν τῆς οἰκονομίας σου· διότι δὲν θέλεις δυνηθῆ πλέον νὰ ἦσαι οἰκονόμος. Εἶπε δὲ καθ᾿ ἑαυτὸν οἰκονόμος· Τί νὰ κάμω, ἐπειδή κύριός μου ἀφαιρεῖ ἀπ᾿ ἐμοῦ τὴν οἰκονομίαν; νὰ σκάπτω δὲν δύναμαι, νὰ ζητῶ ἐντρέπομαι· ἐνόησα τί πρέπει νὰ κάμω, διὰ νὰ μὲ δεχθῶσιν εἰς τοὺς οἴκους αὑτῶν, ὅταν ἀποβληθῶ τῆς οἰκονομίας. Καὶ προσκαλέσας ἕνα ἕκαστον τῶν χρεωφειλετῶν τοῦ κυρίου αὑτοῦ, εἶπε πρὸς τὸν πρῶτον· Πόσον χρεωστεῖς εἰς τὸν κύριόν μου; Ὁ δὲ εἶπεν· Ἑκατὸν μέτρα ἐλαίου. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Λάβε τὸ ἔγγραφόν σου καὶ καθήσας ταχέως γράψον πεντήκοντα. Ἔπειτα εἶπε πρὸς ἄλλον· Σὺ δὲ πόσον χρεωστεῖς; δὲ εἶπεν· Ἑκατὸν μόδια σίτου. Καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Λάβε τὸ ἔγγραφόν σου καὶ γράψον ὀγδοήκοντα. Καὶ ἐπνεσεν κύριος τὸν ἄδικον οἰκονόμον, ὅτι φρονίμως ἔπραξε· διότι οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου εἶναι φρονιμώτεροι εἰς τὴν ἑαυτῶν γενεὰν παρὰ τοὺς υἱοὺς τοῦ φωτός. Καὶ ἐγὼ σᾶς λέγω· Κάμετε εἰς ἑαυτοὺς φίλους ἐκ τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας, διὰ νὰ σᾶς δεχθῶσιν εἰς τὰς αἰωνίους σκηνάς, ὅταν ἐκλείψητε.

Ὁ ἐν τῷ ἐλαχίστῳ πιστὸς καὶ ἐν τῷ πολλῷ πιστὸς εἶναι, καὶ ἐν τῷ ἐλαχίστῳ ἄδικος καὶ ἐν τῷ πολλῷ ἄδικος εἶναι. Ἐὰν λοιπὸν εἰς τὸν ἄδικον μαμωνᾶ δὲν ἐφάνητε πιστοί, τὸν ἀληθινὸν πλοῦτον τίς θέλει σᾶς ἐμπιστευθῆ; Καὶ ἐὰν εἰς τὸ ξένον δὲν ἐφάνητε πιστοί, τίς θέλει σᾶς δώσει τὸ ἰδικὸν σας;

Οὐδεὶς δοῦλος δύναται νὰ δουλεύῃ δύο κυρίους διότι τὸν ἕνα θέλει μισήσει καὶ τὸν ἄλλον θέλει ἀγαπήσει· εἰς τὸν ἕνα θέλει προσκολληθῆ καὶ τὸν ἄλλον θέλει καταφρονήσει. Δὲν δύνασθε νὰ δουλεύητε Θεὸν καὶ μαμωνᾶ. Ἤκουον δὲ ταῦτα πάντα καὶ οἱ Φαρισαῖοι, φιλάργυροι ὄντες, καὶ περιεγέλων αὐτόν.

Ἦτο δὲ ἄνθρωπός τις πλούσιος καὶ ἐνεδύετο πορφύραν καὶ στολήν βυσσίνην, εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν μεγαλοπρεπῶς. Ἦτο δὲ πτωχὸς τις ὀνομαζόμενος Λάζαρος, ὅστις ἔκειτο πεπληγωμένος πλησίον τῆς πύλης αὐτοῦ καὶ ἐπεθύμει νὰ χορτασθῇ ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἔγλειφον τὰς πληγὰς αὐτοῦ. Ἀπέθανε δὲ πτωχὸς καὶ ἐφέρθη ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον τοῦ Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ πλούσιος καὶ ἐτάφη. Καὶ ἐν τῷ δῃ ὑψώσας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ, ἐνῷ ἦτο ἐν βασάνοις, βλέπει τὸν Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ τὸν Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. Καὶ αὐτὸς φωνάξας εἶπε· Πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον τὸν Λάζαρον, διὰ νὰ βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὑτοῦ εἰς ὕδωρ καὶ νὰ καταδροσίσῃ τὴν γλῶσσάν μου, διότι βασανίζομαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ· εἶπε δὲ Ἀβραάμ· Τέκνον, ἐνθυμήθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθὰ σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· τώρα οὗτος μὲν παρηγορεῖται, σὺ δὲ βασανίζεσαι· καὶ ἐκτὸς τούτων πάντων, μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα εἶναι ἐστηριγμένον, ὥστε οἱ θέλοντες νὰ διαβῶσιν ἐντεῦθεν πρὸς ἐσᾶς νὰ μή δύνανται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν νὰ διαπερῶσι πρὸς ὑμᾶς. Εἶπε δέ· Παρακαλῶ σε λοιπόν, πάτερ, νὰ πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς μου· διότι ἔχω πέντε ἀδελφούς· διὰ νὰ μαρτυρήσῃ εἰς αὐτούς, ὥστε νὰ μή ἔλθωσι καὶ αὐτοὶ εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. Λέγει πρὸς αὐτὸν Ἀβραάμ, Ἔχουσι τὸν Μωϋσῆν καὶ τοὺς προφήτας· ἄς ἀκούσωσιν αὐτούς. Ὁ δὲ εἶπεν· Οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ᾿ ἐὰν τις ἀπὸ νεκρῶν ὑπάγῃ πρὸς αὐτούς, θέλουσι μετανοήσει. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτόν· Ἐὰν τὸν Μωϋσῆν καὶ τοὺς προφήτας δὲν ἀκούωσιν, οὐδὲ ἐὰν τις ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν θέλουσι πεισθῆ.

Ὅστις ζητήσῃ νὰ σώσῃ τὴν ζωήν αὑτοῦ, θέλει ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὅστις ἀπολέσῃ αὐτήν, θέλει διαφυλάξει αὐτήν.

νηστεύω δὶς τῆς ἑβδομάδος, ἀποδεκατίζω πάντα ὅσα ἔχω.

Ἀκούσας δὲ ταῦτα Ἰησοῦς, εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἔτι ἕν σοὶ λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διαμοίρασον εἰς πτωχούς, καὶ θέλεις ἔχει θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐλθέ, ἀκολούθει μοι. Ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα ἔγεινε περίλυπος διότι ἦτο πλούσιος σφόδρα.

Ἰδὼν δὲ αὐτὸν Ἰησοῦς περίλυπον γενόμενον, εἶπε· Πῶς δυσκόλως θέλουσιν εἰσέλθει εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ οἱ ἔχοντες τὰ χρήματα· διότι εὐκολώτερον εἶναι νὰ περάσῃ κάμηλος διὰ τρύπης βελόνης, παρὰ πλούσιος νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες· Καὶ τίς δύναται νὰ σωθῆ; Ὁ δὲ εἶπε· Τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις εἶναι δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ.

Εἶπε δὲ Πέτρος· Ἰδού, ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ σὲ ἠκολουθήσαμεν. Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι δὲν εἶναι οὐδείς, ὅστις ἀφῆκεν οἰκίαν γονεῖς ἀδελφοὺς γυναῖκα τέκνα ἕνεκεν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὅστις δὲν θέλει ἀπολαύσει πολλαπλάσια ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ καὶ ἐν τῷ ἐρχομένῳ αἰῶνι ζωήν αἰώνιον.

Σταθεὶς δὲ Ζακχαῖος, εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· Ἰδού, τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κύριε, δίδω εἰς τοὺς πτωχούς, καὶ ἐὰν ἐσυκοφάντησά τινα εἴς τι, ἀποδίδω τετραπλοῦν.

εἶπε λοιπόν· Ἄνθρωπός τις εὐγενής ὑπῆγεν εἰς χώραν μακρὰν διὰ νὰ λάβῃ εἰς ἑαυτὸν βασιλείαν καὶ νὰ ὑποστρέψῃ. Καὶ καλέσας δέκα δούλους ἑαυτοῦ, ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς δέκα μνᾶς καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Πραγματευθῆτε ἑωσοῦ ἔλθω. Οἱ συμπολῖται αὐτοῦ ὅμως ἐμίσουν αὐτὸν καὶ ἀπέστειλαν κατόπιν αὐτοῦ πρέσβεις, λέγοντες· Δὲν θέλομεν τοῦτον νὰ βασιλεύσῃ ἐφ᾿ ἡμᾶς. Καὶ ἀφοῦ ὑπέστρεψε λαβὼν τὴν βασιλείαν, εἶπε νὰ προσκληθῶσι πρὸς αὐτὸν οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι, εἰς τοὺς ὁποίους ἔδωκε τὸ ἀργύριον, διὰ νὰ μάθῃ τί ἐκέρδησεν ἕκαστος. Καὶ ἦλθεν πρῶτος, λέγων· Κύριε, μνᾶ σου ἐκέρδησε δέκα μνᾶς. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Εγε, ἀγαθὲ δοῦλε· ἐπειδή εἰς τὸ ἐλάχιστον ἐφάνης πιστός, ἔχε ἐξουσίαν ἐπάνω δέκα πόλεων. Καὶ ἦλθεν δεύτερος, λέγων· Κύριε, μνᾶ σου ἔκαμε πέντε μνᾶς. Εἶπε δὲ καὶ πρὸς τοῦτον· Καὶ σὺ γενοῦ ἐξουσιαστής ἐπάνω πέντε πόλεων. Ἦλθε καὶ ἄλλος, λέγων· Κύριε, ἰδοὺ μνᾶ σου, τὴν ὁποίαν εἶχον πεφυλαγμένην ἐν μανδηλίῳ. Διότι σὲ ἐφοβούμην, ἐπειδή εἶσαι ἄνθρωπος αὐστηρός· λαμβάνεις, τι δὲν κατέβαλες, καὶ θερίζεις, τι δὲν ἔσπειρας. Καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Ἐκ τοῦ στόματός σου θέλω σε κρίνει, πονηρὲ δοῦλε· ἤξευρες ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος αὐστηρός, λαμβάνων, τι δὲν κατέβαλον, καὶ θερίζων, τι δὲν ἔσπειρα· διὰ τί λοιπὸν δὲν ἔδωκας τὸ ἀργύριόν μου εἰς τὴν τράπεζαν, ὥστε ἐγὼ ἐλθὼν ἤθελον συνάξει αὐτὸ μετὰ τοῦ τόκου; Καὶ εἶπε πρὸς τοὺς παρεστῶτας· Ἀφαιρέσατε ἀπ᾿ αὐτοῦ τὴν μνᾶν καὶ δότε εἰς τὸν ἔχοντα τὰς δέκα μνᾶς. Καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· Κύριε, ἔχει δέκα μνᾶς. Διότι σᾶς λέγω ὅτι εἰς πάντα τὸν ἔχοντα θέλει δοθῆ, ἀπὸ δὲ τοῦ μή ἔχοντος καὶ, τι ἔχει θέλει ἀφαιρεθῆ ἀπ᾿ αὐτοῦ.

Καὶ εἰσελθὼν εἰς τὸ ἱερόν, ἤρχισε νὰ ἐκβάλλῃ τοὺς πωλοῦντας ἐν αὐτῷ καὶ ἀγοράζοντας, λέγων πρὸς αὐτούς· Εἶναι γεγραμμένον, οἶκός μου εἶναι οἶκος προσευχῆς· σεῖς δὲ ἐκάμετε αὐτὸν σπήλαιον ληστῶν.

εἶναι συγκεχωρημένον εἰς ἡμᾶς νὰ δώσωμεν φόρον εἰς τὸν Καίσαρα οὐχί; Ἐννοήσας δὲ τὴν πανουργίαν αὐτῶν, εἶπε πρὸς αὐτούς· Tί μὲ πειράζετε; δείξατέ μοι δηνάριον· τίνος εἰκόνα ἔχει καὶ ἐπιγραφήν; Καὶ ἀποκριθέντες εἶπον· Τοῦ Καίσαρος. Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἀπόδοτε λοιπὸν τὰ τοῦ Καίσαρος εἰς τὸν Καίσαρα καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Θεόν.

Ἀναβλέψας δὲ εἶδε τοὺς πλουσίους, τοὺς βάλλοντας τὰ δῶρα αὑτῶν εἰς τὸ γαζοφυλάκιον· εἶδε δὲ καὶ χήραν τινὰ πτωχήν, βάλλουσαν ἐκεῖ δύο λεπτά, καὶ εἶπεν· Ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι πτωχή αὕτη χήρα ἔβαλε περισσότερον πάντων· διότι ἅπαντες οὗτοι ἐκ τοῦ περισσεύματος αὑτῶν ἔβαλον εἰς τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ, αὕτη ὅμως ἐκ τοῦ ὑστερήματος αὑτῆς ἔβαλεν ὅλην τὴν περιουσίαν ὅσην εἶχε.

Καὶ εὗρεν ἐν τῷ ἱερῷ, τοὺς πωλοῦντας βόας καὶ πρόβατα καὶ περιστεράς, καὶ τοὺς ἀργυραμοιβοὺς καθημένους. Καὶ ποιήσας μάστιγα ἐκ σχοινίων, ἐδίωξε πάντας ἐκ τοῦ ἱεροῦ καὶ τὰ πρόβατα καὶ τοὺς βόας, καὶ τὰ νομίσματα τῶν ἀργυραμοιβῶν ἔχυσε καὶ τὰς τραπέζας ἀνέτρεψε, καὶ πρὸς τοὺς πωλοῦντας τὰς περιστερὰς εἶπε· Σηκώσατε ταῦτα ἐντεῦθεν· μή κάμνετε τὸν οἶκον τοῦ Πατρὸς μου οἶκον ἐμπορίου. Τότε ἐνεθυμήθησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ὅτι εἶναι γεγραμμένον, ζῆλος τοῦ οἴκου σου μὲ κατέφαγεν.

Ἐργάζεσθε μή διὰ τὴν τροφήν τὴν φθειρομένην, ἀλλὰ διὰ τὴν τροφήν τὴν μένουσαν εἰς ζωήν αἰώνιον, τὴν ὁποίαν Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θέλει σᾶς δώσει· διότι τοῦτον ἐσφράγισεν Πατήρ Θεός.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς Ἰησοῦς· Ἐγὼ εἶμαι ἄρτος τῆς ζωῆς· ὅστις ἔρχεται πρὸς ἐμέ, δὲν θέλει πεινάσει, καὶ ὅστις πιστεύει εἰς ἐμέ, δὲν θέλει διψήσει πώποτε.

Ὁ κλέπτης δὲν ἔρχεται, εἰμή διὰ νὰ κλέψῃ καὶ θύσῃ καὶ ἀπολέσῃ· ἐγὼ ἦλθον διὰ νὰ ἔχωσι ζωήν καὶ νὰ ἔχωσιν αὐτήν ἐν ἀφθονίᾳ. Ἐγὼ εἶμαι ποιμήν καλός. ποιμήν καλὸς τὴν ψυχήν αὑτοῦ βάλλει ὑπὲρ τῶν προβάτων·

Λέγει λοιπὸν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἰούδας Σίμωνος Ἰσκαριώτης, ὅστις ἔμελλε νὰ παραδώσῃ αὐτόν· Διὰ τί τοῦτο τὸ μύρον δὲν ἐπωλήθη τριακόσια δηνάρια καὶ ἐδόθη εἰς τοὺς πτωχούς; Εἶπε δὲ τοῦτο οὐχὶ διότι ἔμελεν αὐτὸν περὶ τῶν πτωχῶν, ἀλλὰ διότι ἦτο κλέπτης καὶ εἶχε τὸ γλωσσόκομον καὶ ἐβάσταζε τὰ βαλλόμενα εἰς αὐτό. Εἶπε λοιπὸν Ἰησοῦς· Ἄφες αὐτήν, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου ἐφύλαξεν αὐτό. Διότι τοὺς πτωχοὺς πάντοτε ἔχετε μεθ᾿ ἑαυτῶν, ἐμὲ ὅμως πάντοτε δὲν ἔχετε.

Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ δὲν θέλετε ζητήσει παρ᾿ ἐμοῦ οὐδὲν. Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι ὅσα ἄν αἰτήσητε παρὰ τοῦ Πατρὸς ἐν τῷ ὀνόματί μου, θέλει σᾶς δώσει. Ἕως τώρα δὲν ἠτήσατε οὐδὲν ἐν τῷ ὀνόματί μου· αἰτεῖτε καὶ θέλετε λαμβάνει, διὰ νὰ ἦναι πλήρης χαρὰ σας.

Καὶ πάντες οἱ πιστεύοντες ἦσαν ὁμοῦ καὶ εἶχον τὰ πάντα κοινά, καὶ τὰ κτήματα καὶ τὰ ὑπάρχοντα αὐτῶν ἐπώλουν καὶ διεμοίραζον αὐτὰ εἰς πάντας, καθ᾿ ἥν ἕκαστος εἶχε χρείαν. Καὶ καθ᾿ ἡμέραν ἐμμένοντες ὁμοθυμαδὸν ἐν τῷ ἱερῷ καὶ κόπτοντες τὸν ἄρτον κατ᾿ οἴκους, μετελάμβανον τὴν τροφήν ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἁπλότητι καρδίας,

Ὁ δὲ Πέτρος εἶπεν· Ἀργύριον καὶ χρυσίον ἐγὼ δὲν ἔχω· ἀλλ᾿, τι ἔχω, τοῦτο σοὶ δίδω· ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου σηκώθητι καὶ περιπάτει.

Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστευσάντων καρδία καὶ ψυχή ἦτο μία, καὶ οὐδὲ εἷς ἔλεγεν ὅτι εἶναι ἑαυτοῦ τι ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῦ ἀλλ᾿ εἶχον τὰ πάντα κοινά. Καὶ μετὰ δυνάμεως μεγάλης ἀπέδιδον οἱ ἀπόστολοι τὴν μαρτυρίαν τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, καὶ χάρις μεγάλη ἦτο ἐπὶ πάντας αὐτούς. Ἐπειδή οὐδὲ ἦτό τις μεταξὺ αὐτῶν ἐνδεής· διότι ὅσοι ἦσαν κτήτορες ἀγρῶν οἰκιῶν, πωλοῦντες ἔφερον τὰς τιμὰς τῶν πωλουμένων καὶ ἔθετον εἰς τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων· καὶ διεμοιράζετο εἰς ἕκαστον κατὰ τὴν χρείαν τὴν ὁποίαν εἶχε.

Καὶ Ἰωσῆς, ἐπονομασθεὶς ὑπὸ τῶν ἀποστόλων Βαρνάβας, τὸ ὁποῖον μεθερμηνευόμενον εἶναι υἱὸς παρηγορίας Λευΐτης, Κύπριος τὸ γένος, ἔχων ἀγρὸν ἐπώλησε καὶ ἔφερε τὰ χρήματα καὶ ἔθεσεν εἰς τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων.

Ἄνθρωπος δὲ τις Ἀνανίας τὸ ὄνομα μετὰ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Σαπφείρης ἐπώλησε κτῆμα καὶ ἐκράτησεν ἀπὸ τῆς τιμῆς, ἐν γνώσει καὶ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ, καὶ φέρων μέρος τι ἔθεσεν εἰς τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων. Εἶπε δὲ Πέτρος· Ἀνανία, διὰ τί ἐγέμισεν Σατανᾶς τὴν καρδίαν σου, ὥστε νὰ ψευσθῇς εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον καὶ νὰ κρατήσῃς ἀπὸ τῆς τιμῆς τοῦ ἀγροῦ; «Ο Σατανάς εγέμισε την καρδίαν του Ανανία χωρίς τη συνεργασία του Ανανία;» Ἐνῷ ἔμενε, δὲν ἦτο σοῦ; καὶ ἀφοῦ ἐπωλήθη, δὲν ἦτο ἐν τῇ ἐξουσίᾳ σου; διὰ τί ἔβαλες ἐν τῇ καρδίᾳ σου τὸ πρᾶγμα τοῦτο; δὲν ἐψεύσθης εἰς ἀνθρώπους, ἀλλ᾿ εἰς τὸν Θεόν.

Ἰδὼν δὲ Σίμων ὅτι διὰ τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων δίδεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον, προσέφερεν εἰς αὐτοὺς χρήματα, λέγων· Δότε καὶ εἰς ἐμὲ τὴν ἐξουσίαν ταύτην, ὥστε εἰς ὅντινα ἐπιθέσω τὰς χεῖρας νὰ λαμβάνῃ Πνεῦμα Ἃγιον. Καὶ Πέτρος εἶπε πρὸς αὐτόν· τὸ ἀργύριόν σου ἄς ἦναι μετὰ σοῦ εἰς ἀπώλειαν, διότι ἐνόμισας ὅτι δωρεὰ τοῦ Θεοῦ ἀποκτᾶται διὰ χρημάτων.

Ὅθεν οἱ μαθηταὶ ἀπεφάσισαν, ἕκαστος αὐτῶν κατὰ τὴν ἑαυτοῦ κατάστασιν, νὰ πέμψωσι βοήθειαν πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ·

Ἀργύριον χρυσίον ἱμάτιον οὐδενὸς ἐπεθύμησα· σεῖς δὲ αὐτοὶ ἐξεύρετε ὅτι εἰς τὰς χρείας μου καὶ εἰς τοὺς ὄντας μετ᾿ ἐμοῦ αἱ χεῖρες αὗται ὑπηρέτησαν. Κατὰ πάντα ὑπέδειξα εἰς ἐσᾶς ὅτι οὕτω κοπιάζοντες πρέπει νὰ βοηθῆτε τοὺς ἀσθενεῖς καὶ νὰ ἐνθυμῆσθε τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶπε· Μακάριον εἶναι νὰ δίδῃ τις μᾶλλον παρὰ νὰ λαμβάνῃ.

Ὁ διδάσκων λοιπὸν ἄλλον σεαυτὸν δὲν διδάσκεις; κηρύττων νὰ μή κλέπτωσι κλέπτεις;

Ἐὰν λοιπὸν πεινᾷ ἐχθρὸς σου, τρέφε αὐτόν, ἐὰν διψᾷ, πότιζε αὐτόν· διότι πράττων τοῦτο θέλεις σωρεύσει ἄνθρακας πυρὸς ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ.

Ἐπειδή διὰ τοῦτο πληρόνετε καὶ φόρους· διότι ὑπηρέται τοῦ Θεοῦ εἶναι εἰς αὐτὸ τοῦτο ἐνασχολούμενοι. Ἀπόδοτε λοιπὸν εἰς πάντας τὰ ὀφειλόμενα, εἰς ὅντινα ὀφείλετε τὸν φόρον τὸν φόρον, εἰς ὅντινα τὸν δασμὸν τὸν δασμόν, εἰς ὅντινα τὸν φόβον τὸν φόβον, εἰς ὅντινα τὴν τιμήν τὴν τιμήν. Εἰς μηδένα μή ὀφείλετε μηδὲν εἰμή τὸ νὰ ἀγαπᾶτε ἀλλήλους· διότι ἀγαπῶν τὸν ἄλλον ἐκπληροῖ τὸν νόμον. Ἐπειδή τό, Μή μοιχεύσῃς, μή φονεύσῃς, μή κλέψῃς, μή ψευδομαρτυρήσῃς, μή ἐπιθυμήσῃς, καὶ πᾶσα ἄλλη ἐντολή, ἐν τούτῳ τῷ λόγῳ συμπεριλαμβάνεται, ἐν τῷ· Θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

Ἤ δὲν ἐξεύρετε ὅτι οἱ ἄδικοι δὲν θέλουσι κληρονομήσει τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ; Μή πλανᾶσθε οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται οὔτε κλέπται οὔτε πλεονέκται οὔτε μέθυσοι οὔτε λοίδοροι οὔτε ἅρπαγες θέλουσι κληρονομήσει τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἐὰν πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου διανείμω, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμά μου διὰ νὰ καυθῶ, ἀγάπην δὲ μή ἔχω, οὐδὲν φελοῦμαι.

Περὶ δὲ τῆς συνεισφορᾶς τῆς ὑπὲρ τῶν ἁγίων, καθὼς διέταξα εἰς τὰς ἐκκλησίας τῆς Γαλατίας, οὕτω κάμετε καὶ σεῖς. Κατὰ τὴν πρώτην τῆς ἑβδομάδος ἕκαστος ὑμῶν ἄς ἐναποθέτῃ παρ᾿ ἑαυτῷ θησαυρίζων, τι ἄν εὐπορῇ, ὥστε ὅταν ἔλθω νὰ μή συνάγωνται τότε συνεισφοραί.

Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον εἰς ὀστράκινα σκεύη, διὰ νὰ ἦναι ὑπερβολή τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ καὶ οὐχὶ ἐξ ἡμῶν,

ἐπειδή ἡμεῖς δὲν ἐνατενίζομεν εἰς τὰ βλεπόμενα, ἀλλ᾿ εἰς τὰ μή βλεπόμενα· διότι τὰ βλεπόμενα εἶναι πρόσκαιρα, τὰ δὲ μή βλεπόμενα αἰώνια.

Διότι ἐξεύρομεν ὅτι ἐὰν ἐπίγειος οἰκία τοῦ σκηνώματος ἡμῶν χαλασθῇ, ἔχομεν ἐκ τοῦ Θεοῦ οἰκοδομήν, οἰκίαν ἀχειροποίητον, αἰώνιον ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

διότι ὑπῆρξαν κατὰ δύναμιν, μαρτυρῶ τοῦτο, καὶ ὑπὲρ δύναμιν αὐτοπροαίρετοι, παρακαλοῦντες ἡμᾶς μετὰ πολλῆς παρακλήσεως νὰ δεχθῶμεν τὴν χάριν καὶ τὴν κοινωνίαν τῆς διακονίας τῆς εἰς τοὺς ἁγίους, καὶ οὐχὶ μόνον καθὼς ἠλπίσαμεν, ἀλλ᾿ ἑαυτοὺς ἔδωκαν πρῶτον εἰς τὸν Κύριον καὶ εἰς ἡμᾶς διὰ θελήματος τοῦ Θεοῦ,

διότι ἐξεύρετε τὴν χάριν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι πλούσιος ὤν ἐπτώχευσε διὰ σᾶς, διὰ νὰ πλουτήσητε σεῖς μὲ τὴν πτωχείαν ἐκείνου.

Διότι ἐὰν προϋπάρχῃ προθυμία, εἶναί τις εὐπρόσδεκτος καθ᾿ ὅσα ἔχει, οὐχὶ καθ᾿ ὅσα δὲν ἔχει. Ἐπειδή δὲν θέλω νὰ ἦναι εἰς ἄλλους ἄνεσις, εἰς ἐσᾶς δὲ στενοχωρία ἀλλὰ νὰ γείνῃ ἐν ἰσότητι, ὥστε ἐν τῷ παρόντι καιρῷ τὸ περίσσευμά σας νὰ ἀναπληρώσῃ τὴν στέρησιν ἐκείνων, διὰ νὰ χρησιμεύσῃ καὶ τὸ περίσσευμα ἐκείνων εἰς τὴν στέρησίν σας, ὥστε νὰ γείνῃ ἰσότης, καθὼς εἶναι γεγραμμένον· Ὅστις εἶχε συνάξει πολὺ δὲν ἐλάμβανε πλειότερον, καὶ ὅστις ὀλίγον δὲν ἐλάμβανεν ὀλιγώτερον.

Ἀναγκαῖον λοιπὸν ἐστοχάσθην νὰ παρακαλέσω τοὺς ἀδελφοὺς νὰ ἔλθωσι πρότερον εἰς ἐσᾶς καὶ νὰ προετοιμάσωσι τὴν προϋποσχεθεῖσαν ἐλεημοσύνην σας, ὥστε νὰ ἦναι ἑτοίμη αὕτη, οὕτως ὡς ἐλεημοσύνη καὶ οὐχὶ ὡς πλεονεξία.

Τοῦτο δὲ λέγω, ὅτι σπείρων μὲ φειδωλίαν καὶ μὲ φειδωλίαν θέλει θερίσει, καὶ σπείρων μὲ ἀφθονίαν καὶ μὲ ἀφθονίαν θέλει θερίσει. Ἕκαστος κατὰ τὴν προαίρεσιν τῆς καρδίας αὑτοῦ, οὐχὶ μὲ λύπην ἐξ ἀνάγκης· διότι τὸν ἱλαρὸν δότην ἀγαπᾷ Θεός. Δυνατὸς δὲ εἶναι Θεὸς νὰ περισσεύσῃ πᾶσαν χάριν εἰς ἐσᾶς, ὥστε ἔχοντες πάντοτε ἐν παντὶ πᾶσαν αὐτάρκειαν νὰ περισσεύητε εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν, καθὼς εἶναι γεγραμμένον· Ἐσκόρπισεν, ἔδωκεν εἰς τοὺς πένητας· δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Ὁ δὲ χορηγῶν σπόρον εἰς τὸν σπείροντα καὶ ἄρτον πρὸς τροφήν εἴθε νὰ χορηγήσῃ καὶ νὰ πληθύνῃ τὸν σπόρον σας καὶ νὰ αὐξήσῃ τὰ γεννήματα τῆς δικαιοσύνης σας· πλουτιζόμενοι κατὰ πάντα εἰς πᾶσαν ἐλευθεριότητα, ἥτις ἐργάζεται δι᾿ ἡμῶν εὐχαριστίαν εἰς τὸν Θεόν. Διότι διακονία τῆς ὑπηρεσίας ταύτης οὐχὶ μόνον προσαναπληροῖ τὰς στερήσεις τῶν ἁγίων, ἀλλὰ καὶ περισσεύει διὰ πολλῶν εὐχαριστιῶν πρὸς τὸν Θεόν· ἐπειδή δοκιμάζοντες τὴν διακονίαν ταύτην δοξάζουσι τὸν Θεὸν διὰ τὴν ὑποταγήν τῆς εἰς τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ ὁμολογίας σας καὶ διὰ τὴν ἐλευθεριότητα τῆς πρὸς αὐτοὺς καὶ πρὸς πάντας μεταδόσεως,

μόνον μᾶς παρήγγειλαν νὰ ἐνθυμώμεθα τοὺς πτωχούς, τὸ ὁποῖον καὶ ἐσπούδασα αὐτὸ τοῦτο νὰ κάμω.

Διότι ὅλος νόμος εἰς ἕνα λόγον συμπληροῦται, εἰς τόν, Θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

Μή πλανᾶσθε, Θεὸς δὲν ἐμπαίζεται· ἐπειδή, τι ἄν σπείρῃ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θέλει θερίσει· διότι σπείρων εἰς τὴν σάρκα ἑαυτοῦ θέλει θερίσει ἐκ τῆς σαρκὸς φθοράν, ἀλλ᾿ σπείρων εἰς τὸ Πνεῦμα θέλει θερίσει ἐκ τοῦ Πνεύματος ζωήν αἰώνιον. Ἄς μή ἀποκάμνωμεν δὲ πράττοντες τὸ καλόν· διότι ἐὰν δὲν ἀποκάμνωμεν, θέλομεν θερίσει ἐν τῷ δέοντι καιρῷ. Ἄρα λοιπὸν ἐνόσῳ ἔχομεν καιρόν, ἄς ἐργαζώμεθα τὸ καλὸν πρὸς πάντας, μάλιστα δὲ πρὸς τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως.

Εἰς ἐμὲ τὸν πλέον ἐλάχιστον πάντων τῶν ἁγίων ἐδόθη χάρις αὕτη, νὰ εὐαγγελίσω μεταξὺ τῶν ἐθνῶν τὸν ἀνεξιχνίαστον πλοῦτον τοῦ Χριστοῦ

Ὁ κλέπτων ἄς μή κλέπτῃ πλέον, μᾶλλον δὲ ἄς κοπιάζῃ ἐργαζόμενος τὸ καλὸν μὲ τὰς χεῖρας αὑτοῦ, διὰ νὰ ἔχῃ νὰ μεταδίδῃ εἰς τὸν χρείαν ἔχοντα.

Μή ἀποβλέπετε ἕκαστος τὰ ἑαυτοῦ, ἀλλ᾿ ἕκαστος καὶ τὰ τῶν ἄλλων.

Πλήν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἦσαν εἰς ἐμὲ κέρδη, ταῦτα ἐνόμισα ζημίαν διὰ τὸν Χριστόν· μάλιστα δὲ καὶ νομίζω τὰ πάντα ὅτι εἶναι ζημία διὰ τὸ ἔξοχον τῆς γνώσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου μου, διὰ τὸν ὁποῖον ἐζημιώθην τὰ πάντα, καὶ λογίζομαι ὅτι εἶναι σκύβαλα διὰ νὰ κερδήσω τὸν Χριστὸν

Οὐχὶ ὅτι λέγω τοῦτο διότι ὑστεροῦμαι· ἐπειδή ἐγὼ ἔμαθον νὰ ἦμαι αὐτάρκης εἰς ὅσα ἔχω. Ἐξεύρω νὰ ταπεινόνωμαι, ἐξεύρω καὶ νὰ περισσεύωμαι· ἐν παντὶ τόπῳ καὶ κατὰ πάντα εἶμαι δεδιδαγμένος καὶ νὰ χορτάζωμαι καὶ νὰ πεινῶ, καὶ νὰ περισσεύωμαι καὶ νὰ ὑστερῶμαι· τὰ πάντα δύναμαι διὰ τοῦ ἐνδυναμοῦντός με Χριστοῦ. Πλήν καλῶς ἐπράξατε γενόμενοι συγκοινωνοὶ εἰς τὴν θλῖψίν μου. Ἐξεύρετε δὲ καὶ σεῖς, Φιλιππήσιοι, ὅτι ἐν ἀρχῇ τοῦ εὐαγγελίου, ὅτε ἐξῆλθον ἀπὸ Μακεδονίας, οὐδεμία ἐκκλησία συνεκοινώνησε μετ᾿ ἐμοῦ περὶ δόσεως καὶ λήψεως, εἰμή σεῖς μόνοι, διότι καὶ ἐν Θεσσαλονίκῃ καὶ ἅπαξ καὶ δὶς μοὶ ἐπέμψατε εἰς τὴν χρείαν μου. Οὐχὶ ὅτι ζητῶ τὸ δῶρον, ἀλλὰ ζητῶ τὸν καρπὸν τὸν πλεονάζοντα εἰς λογαρισμὸν σας. Ἔχω ὅμως πάντα καὶ περισσεύομαι· ἐνεπλήσθην δεχθεὶς παρὰ τοῦ Ἐπαφροδίτου τὰ σταλέντα ἀπὸ σᾶς, ὀσμήν εὐωδίας, θυσίαν δεκτήν, εὐάρεστον εἰς τὸν Θεόν. Ὁ δὲ Θεὸς μου θέλει ἐκπληρώσει πᾶσαν χρείαν σας κατὰ τὸν πλοῦτον αὑτοῦ ἐν δόξῃ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

τὰ ἄνω φρονεῖτε, μή τὰ ἐπὶ τῆς γῆς.

Πάντοτε χαίρετε, ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, κατὰ πάντα εὐχαριστεῖτε· διότι τοῦτο εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐσᾶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

Διότι καὶ ὅτε ἤμεθα παρ᾿ ὑμῖν, τοῦτο σᾶς παρηγγέλλομεν, ὅτι ἐὰν τις δὲν θέλῃ νὰ ἐργάζηται, μηδὲ ἄς τρώγῃ.

Ὡσαύτως καὶ αἱ γυναῖκες μὲ στολήν σεμνήν, μὲ αἰδῶ καὶ σωφροσύνην νὰ στολίζωσιν ἑαυτάς, οὐχὶ μὲ πλέγματα χρυσὸν μαργαρίτας ἐνδυμασίαν πολυτελῆ,

Ἀλλ᾿ ἐὰν τις δὲν προνοῇ περὶ τῶν ἑαυτοῦ καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων, ἠρνήθη τὴν πίστιν καὶ εἶναι ἀπίστου χειρότερος.

Μέγας δὲ πλουτισμὸς εἶναι εὐσέβεια μετὰ αὐταρκείας. Διότι δὲν ἐφέραμεν οὐδὲν εἰς τὸν κόσμον, φανερὸν ὅτι οὐδὲ δυνάμεθα νὰ ἐκφέρωμέν τι· ἔχοντες δὲ διατροφὰς καὶ σκεπάσματα, ἄς ἀρκώμεθα εἰς ταῦτα. Ὅσοι δὲ θέλουσι νὰ πλουτῶσι πίπτουσιν εἰς πειρασμὸν καὶ παγίδα καὶ εἰς ἐπιθυμίας πολλὰς ἀνοήτους καὶ βλαβεράς, αἵτινες βυθίζουσι τοὺς ἀνθρώπους εἰς ὄλεθρον καὶ ἀπώλειαν. Διότι ῥίζα πάντων τῶν κακῶν εἶναι φιλαργυρία, τὴν ὁποίαν τινές ὀρεγόμενοι ἀπεπλανήθησαν ἀπὸ τῆς πίστεως καὶ διεπέρασαν ἑαυτοὺς μὲ ὀδύνας πολλάς.

Εἰς τοὺς πλουσίους τοῦ κόσμου τούτου παράγγελλε νὰ μή ὑψηλοφρονῶσι, μηδὲ νὰ ἐλπίζωσιν ἐπὶ τὴν ἀδηλότητα τοῦ πλούτου, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα, ὅστις δίδει εἰς ἡμᾶς πλουσίως πάντα εἰς ἀπόλαυσιν,

διότι θέλουσιν εἶσθαι οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, ἀπειθεῖς εἰς τοὺς γονεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι,

Διότι πρέπει ἐπίσκοπος νὰ ἦναι ἀνέγκλητος, ὡς οἰκονόμος Θεοῦ, μή αὐθάδης, μή ὀργίλος, μή μέθυσος, μή πλήκτης, μή αἰσχροκερδής,

Διότι οὗτος Μελχισεδέκ, βασιλεὺς Σαλήμ, ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ὅστις συνήντησε τὸν Ἀβραὰμ ἐπιστρέφοντα ἀπὸ τῆς καταστροφῆς τῶν βασιλέων καὶ ηὐλόγησεν αὐτόν, εἰς ὅν Ἀβραὰμ ἐχώρισε καὶ δέκατον ἀπὸ πάντων τῶν λαφύρων, ὅστις πρῶτον μὲν ἑρμηνεύεται βασιλεὺς δικαιοσύνης, ἔπειτα δὲ βασιλεὺς Σαλήμ, τὸ ὁποῖον εἶναι βασιλεὺς εἰρήνης, ἀπάτωρ, ἀμήτωρ, ἀγενεαλόγητος, μή ἔχων μήτε ἀρχήν ἡμερῶν μήτε τέλος ζωῆς, ἀλλ᾿ ἀφωμοιωμένος μὲ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, μένει ἱερεὺς πάντοτε. Στοχασθῆτε δὲ πόσον μέγας ἦτο οὗτος, εἰς ὅν Ἀβραὰμ πατριάρχης ἔδωκε καὶ δέκατον ἐκ τῶν λαφύρων. Καὶ ὅσοι μὲν ἐκ τῶν υἱῶν τοῦ Λευΐ λαμβάνουσι τὴν ἱερατείαν, ἔχουσιν ἐντολήν νὰ ἀποδεκατόνωσι τὸν λαὸν κατὰ τὸν νόμον, τουτέστι τοὺς ἀδελφοὺς αὑτῶν, καίτοι ἐξελθόντας ἐκ τῆς ὀσφύος τοῦ Ἀβραάμ· ἐκεῖνος δὲ ὅστις δὲν ἐγενεαλογεῖτο ἐξ αὐτῶν, ἐδεκάτωσε τὸν Ἀβραάμ, καὶ ηὐλόγησε τὸν ἔχοντα τὰς ἐπαγγελίας· χωρὶς δὲ τινος ἀντιλογίας τὸ μικρότερον εὐλογεῖται ὑπὸ τοῦ μεγαλητέρου. Καὶ ἐδὼ μὲν θνητοὶ ἄνθρωποι λαμβάνουσι δέκατα, ἐκεῖ δὲ λαμβάνει μαρτυρούμενος ὅτι ζῇ. Καὶ διὰ νὰ εἴπω οὕτω, διὰ τοῦ Ἀβραὰμ καὶ Λευΐ, ὅστις ἐλάμβανε δέκατα, ἀπεδεκατώθη. Διότι ἐν τῇ ὀσφύϊ τοῦ πατρὸς αὑτοῦ ἦτο ἔτι, ὅτε συνήντησεν αὐτὸν Μελχισεδέκ.

Διὰ πίστεως Μωῦσῆς, ἀφοῦ ἐμεγάλωσεν, ἠρνήθη νὰ λέγηται υἱὸς τῆς θυγατρὸς τοῦ Φαραώ, προκρίνας μᾶλλον νὰ κακουχῆται μὲ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ παρὰ νὰ ἔχῃ πρόσκαιρον ἀπόλαυσιν ἁμαρτίας, κρίνας τὸν ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ ὀνειδισμὸν μεγαλήτερον πλοῦτον παρὰ τοὺς ἐν Αἰγύπτῳ θησαυρούς· διότι ἀπέβλεπεν εἰς τὴν μισθαποδοσίαν.

Ὁ τρόπος σας ἔστω ἀφιλάργυρος, ἀρκεῖσθε εἰς τὰ παρόντα, διότι αὐτὸς εἶπε· Δὲν θέλω σὲ ἀφήσει οὐδὲ σὲ ἐγκαταλείψει·

τὴν δὲ ἀγαθοποιΐαν καὶ τὸ μεταδοτικὸν μή λησμονεῖτε, διότι εἰς τοιαύτας θυσίας εὐαρεστεῖται Θεός.

Ἄς καυχᾶται δὲ ἀδελφὸς ταπεινὸς εἰς τὸ ὕψος αὑτοῦ, ὁ δὲ πλούσιος εἰς τὴν ταπείνωσιν αὑτοῦ, ἐπειδή ὡς ἄνθος χόρτου θέλει παρέλθει. Διότι ἀνέτειλεν ἥλιος μὲ τὸν καύσωνα καὶ ἐξήρανε τὸν χόρτον, καὶ τὸ ἄνθος αὐτοῦ ἐξέπεσε, καὶ τὸ κάλλος τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἠφανίσθη· οὕτω καὶ πλούσιος θέλει μαρανθῆ ἐν ταῖς ὁδοῖς αὑτοῦ.

Πᾶσα δόσις ἀγαθή καὶ πᾶν δώρημα τέλειον εἶναι ἄνωθεν καταβαῖνον ἀπὸ τοῦ Πατρὸς τῶν φώτων, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ὑπάρχει ἀλλοίωσις σκιὰ μεταβολῆς.

Διότι ἐὰν εἰσέλθῃ εἰς τὴν συναγωγήν σας ἄνθρωπος ἔχων χρυσοῦν δακτυλίδιον μὲ λαμπρὸν ἔνδυμα, εἰσέλθῃ δὲ καὶ πτωχὸς μὲ ῥυπαρὸν ἔνδυμα, καὶ ἐπιβλέψητε εἰς τὸν φοροῦντα τὸ ἔνδυμα τὸ λαμπρὸν καὶ εἴπητε πρὸς αὐτόν, Σὺ κάθου ἐδὼ καλῶς, καὶ πρὸς τὸν πτωχὸν εἴπητε, Σὺ στέκε ἐκεῖ· κάθου ἐδὼ ὑπὸ τὸ ὑποπόδιόν μου, δὲν ἐκάμετε ἄρα διάκρισιν ἐν ἑαυτοῖς καὶ ἐγείνετε κριταὶ πονηρὰ διαλογιζόμενοι; Ἀκούσατε, ἀδελφοὶ μου ἀγαπητοί, δὲν ἐξέλεξεν Θεὸς τοὺς πτωχοὺς τοῦ κόσμου τούτου πλουσίους ἐν πίστει καὶ κληρονόμους τῆς βασιλείας, τὴν ὁποίαν ὑπεσχέθη πρὸς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτόν; Σεῖς ὅμως ἠτιμάσατε τὸν πτωχόν. Δὲν σᾶς καταδυναστεύουσιν οἱ πλούσιοι καὶ αὐτοὶ σᾶς σύρουσιν εἰς κριτήρια; Αὐτοὶ δὲν βλασφημοῦσι τὸ καλὸν ὄνομα, μὲ τὸ ὁποῖον ὀνομάζεσθε;

Ἐὰν μὲν ἐκτελῆτε τὸν νόμον τὸν βασιλικὸν κατὰ τὴν γραφήν, Θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν, καλῶς ποιεῖτε·

Τί τὸ ὄφελος, ἀδελφοὶ μου, ἐὰν λέγῃ τις ὅτι ἔχει πίστιν, καὶ ἔργα δὲν ἔχῃ; μήπως πίστις δύναται νὰ σώσῃ αὐτόν; Ἐὰν δὲ ἀδελφὸς ἀδελφή γυμνοὶ ὑπάρχωσι καὶ στερῶνται τῆς καθημερινῆς τροφῆς, καὶ εἴπῃ τις ἐξ ὑμῶν πρὸς αὐτούς, Ὑπάγετε ἐν εἰρήνῃ, θερμαίνεσθε καὶ χορτάζεσθε, καὶ δὲν δώσητε εἰς αὐτοὺς τὰ ἀναγκαῖα τοῦ σώματος, τί τὸ ὄφελος; Οὔτω καὶ πίστις, ἐὰν δὲν ἔχῃ ἔργα, νεκρὰ εἶναι καθ᾿ ἑαυτήν.

ζητεῖτε καὶ δὲν λαμβάνετε, διότι κακῶς ζητεῖτε, διὰ νὰ δαπανήσητε εἰς τὰς ἠδονὰς σας.

Ἔλθετε τώρα οἱ λέγοντες· Σήμερον αὔριον θέλομεν ὑπάγει εἰς ταύτην τὴν πόλιν καὶ θέλομεν κάμει ἐκεῖ ἕνα χρόνον καὶ θέλομεν ἐμπορευθῆ καὶ κερδήσει· οἵτινες δὲν ἐξεύρετε τὸ μέλλον τῆς αὔριον· διότι ποία εἶναι ζωή σας; εἶναι τῳόντι ἀτμός, ὅστις φαίνεται πρὸς ὀλίγον καὶ ἔπειτα ἀφανίζεται· ἀντὶ νὰ λέγητε, Ἐὰν Κύριος θελήσῃ, καὶ ζήσωμεν, θέλομεν κάμει τοῦτο ἐκεῖνο.

Ἔλθετε τώρα οἱ πλούσιοι, κλαύσατε ὀλολύζοντες διὰ τὰς ἐπερχομένας ταλαιπωρίας σας. Ὁ πλοῦτός σας ἐσάπη καὶ τὰ ἱμάτιά σας ἔγειναν σκωληκόβρωτα, ὁ χρυσὸς σας καὶ ἄργυρος ἐσκωρίασε, καὶ σκωρία αὐτῶν θέλει εἶσθαι εἰς μαρτυρίαν ἐναντίον σας καὶ θέλει φάγει τὰς σάρκας σας ὡς πῦρ. Ἐθησαυρίσατε διὰ τὰς ἐσχάτας ἡμέρας.

Ἰδού, μισθὸς τῶν ἐργατῶν τῶν θερισάντων τὰ χωράφιά σας, τὸν ὁποῖον ἐστερήθησαν ἀπὸ σᾶς, κράζει, καὶ αἱ κραυγαὶ τῶν θερισάντων εἰσῆλθον εἰς τὰ ὦτα Κυρίου Σαβαώθ. Ἐτρυφήσατε ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐσπαταλήσατε, ἐθρέψατε τὰς καρδίας σας ὡς ἐν ἡμέρᾳ σφαγῆς.

ἵνα δοκιμή τῆς πίστεώς σας, πολὺ τιμιωτέρα οσα παρὰ τὸ χρυσίον τὸ φθειρόμενον διὰ πυρὸς δὲ δοκιμαζόμενον, εὑρεθῇ εἰς ἔπαινον καὶ τιμήν καὶ δόξαν ὅταν φανερωθῇ Ἰησοῦς Χριστός,

ἐξεύροντες ὅτι δὲν ἐλυτρώθητε ἀπὸ τῆς ματαίας πατροπαραδότου διαγωγῆς ὑμῶν διὰ φθαρτῶν, ἀργυρίου χρυσίου,

Τῶν ὁποίων στολισμὸς ἄς ἦναι οὐχὶ ἐξωτερικός, τοῦ πλέγματος τῶν τριχῶν καὶ τῆς περιθέσεως τῶν χρυσίων τῆς ἐνδύσεως τῶν ἱματίων, ἀλλ᾿ κρυπτὸς ἄνθρωπος τῆς καρδίας, κεκοσμημένος μὲ τὴν ἀφθαρσίαν τοῦ πράου καὶ ἡσυχίου πνεύματος, τὸ ὁποῖον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι πολύτιμον.

Μή ἀγαπᾶτε τὸν κόσμον μηδὲ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ. Ἐὰν τις ἀγαπᾷ τὸν κόσμον, ἀγάπη τοῦ Πατρὸς δὲν εἶναι ἐν αὐτῷ· διότι πᾶν τὸ ἐν τῷ κόσμῳ, ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἀλαζονεία τοῦ βίου δὲν εἶναι ἐκ τοῦ Πατρός, ἀλλ᾿ εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου. Καὶ κόσμος παρέρχεται καὶ ἐπιθυμία αὐτοῦ· ὅστις ὅμως πράττει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Ὅστις ὅμως ἔχῃ τὸν βίον τοῦ κόσμου καὶ θεωρῇ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ ὅτι ἔχει χρείαν καὶ κλείσῃ τὰ σπλάγχνα αὑτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ, πῶς ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μένει ἐν αὐτῷ; Τεκνία μου, μή ἀγαπῶμεν μὲ λόγον μηδὲ μὲ γλῶσσαν, ἀλλὰ μὲ ἔργον καὶ ἀλήθειαν.

οὕτως, ἐπειδή εἶσαι χλιαρὸς καὶ οὔτε ψυχρὸς οὔτε ζεστός, μέλλω νὰ σὲ ἐξεμέσω ἐκ τοῦ στόματός μου. Διότι λέγεις ὅτι πλούσιος εἶμαι καὶ ἐπλούτησα καὶ δὲν ἔχω χρείαν οὐδενός, καὶ δὲν ἐξεύρεις ὅτι σὺ εἶσαι ταλαίπωρος καὶ ἐλεεινὸς καὶ πτωχὸς καὶ τυφλὸς καὶ γυμνός· συμβουλεύω σε νὰ ἀγοράσῃς παρ᾿ ἐμοῦ χρυσίον δεδοκιμασμένον ἐκ πυρὸς διὰ νὰ πλουτήσῃς, καὶ ἱμάτια λευκὰ διὰ νὰ ἐνδυθῇς καὶ νὰ μή φανερωθῇ αἰσχύνη τῆς γυμνότητός σου, καὶ χρίσον τοὺς ὀφθαλμοὺς σου μὲ κολλούριον διὰ νὰ βλέπῃς.

Καὶ ἤκουσα φωνήν ἐν μέσῳ τῶν τεσσάρων ζώων λέγουσαν· Μία χοίνιξ σίτου δι᾿ ἕν δηνάριον καὶ τρεῖς χοίνικες κριθῆς δι᾿ ἕν δηνάριον, καὶ τὸ ἔλαιον καὶ τὸν οἶνον μή βλάψῃς.

καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ οἱ μεγιστάνες καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ χιλίαρχοι καὶ οἱ δυνατοὶ καὶ πᾶς δοῦλος καὶ πᾶς ἐλεύθερος ἔκρυψαν ἑαυτοὺς εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰς πέτρας τῶν ὀρέων, καὶ λέγουσι πρὸς τὰ ὄρη καὶ πρὸς τὰς πέτρας· Πέσατε ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ κρύψατε ἡμᾶς ἀπὸ προσώπου τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ ἀπὸ τῆς ὀργῆς τοῦ Ἀρνίου,

Καὶ ἔκαμνε πάντας, τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, νὰ λάβωσι χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὑτῶν τῆς δεξιᾶς ἐπὶ τῶν μετώπων αὑτῶν, καὶ νὰ μή δύναται μηδεὶς νὰ ἀγοράσῃ νὰ πωλήσῃ, εἰμή ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.

Καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς κλαίουσι καὶ πενθοῦσι δι᾿ αὐτήν, διότι οὐδεὶς ἀγοράζει πλέον τὰς πραγματείας αὐτῶν, πραγματείας χρυσοῦ καὶ ἀργύρου καὶ λίθων τιμίων καὶ μαργαριτῶν καὶ βύσσου καὶ πορφύρας καὶ μετάξης καὶ κοκκίνου καὶ πᾶν ξύλον ἀρωματικὸν καὶ πᾶν σκεῦος ἐλεφάντινον καὶ πᾶν σκεῦος ἐκ ξύλου πολυτίμου καὶ χαλκοῦ καὶ σιδήρου καὶ μαρμάρου, καὶ κινάμωμον καὶ θυμιάματα καὶ μύρον καὶ λίβανον καὶ οἶνον καὶ ἔλαιον καὶ σεμίδαλιν καὶ σῖτον καὶ κτήνη καὶ πρόβατα καὶ ἵππους καὶ ἁμάξας καὶ ἀνδράποδα καὶ ψυχὰς ἀνθρώπων. Καὶ τὰ ὀπωρικὰ τῆς ἐπιθυμίας τῆς ψυχῆς σου ἔφυγον ἀπὸ σοῦ, καὶ πάντα τὰ παχέα καὶ τὰ λαμπρὰ ἔφυγον ἀπὸ σοῦ, καὶ πλέον δὲν θέλεις εὑρεῖ αὐτά.

Οἱ ἔμποροι τούτων, οἱ πλουτήσαντες ἀπ᾿ αὐτῆς, θέλουσι σταθῆ ἀπὸ μακρόθεν διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς, κλαίοντες καὶ πενθοῦντες, καὶ λέγοντες· Οὐαί, οὐαί, πόλις μεγάλη· ἐνδεδυμένη βύσσινον καὶ πορφυροῦν καὶ κόκκινον καὶ κεχρυσωμένη μὲ χρυσὸν καὶ λίθους τιμίους καὶ μαργαρίτας, διότι ἐν μιᾷ ὥρᾳ ἠρημώθη τοσοῦτος πλοῦτος. Καὶ πᾶς πλοίαρχος καὶ πᾶν τὸ πλῆθος τὸ ἐπὶ τῶν πλοίων καὶ ναῦται καὶ ὅσοι ἐμπορεύονται διὰ τῆς θαλάσσης, ἐστάθησαν ἀπὸ μακρόθεν,

Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ· Ἐτελέσθη. Ἐγὼ εἶμαι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἀρχή καὶ τὸ τέλος. Ἐγὼ θέλω δώσει εἰς τὸν διψῶντα ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν.

Καὶ τὸ Πνεῦμα καὶ νύμφη λέγουσιν· Ἐλθέ. Καὶ ὅστις ἀκούει, ἄς εἴπῃ. Ἐλθέ. Καὶ ὅστις διψᾷ, ἄς ἔλθῃ, καὶ ὅστις θέλει, ἄς λαμβάνῃ δωρεὰν τὸ ὕδωρ τῆς ζωῆς.