04 – Δημιουργία

Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. Ἡ δὲ γῆ ἦτο ἄμορφος καὶ ἔρημος· καὶ σκότος ἐπὶ τοῦ προσώπου τῆς ἀβύσσου. Καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐφέρετο ἐπὶ τῆς ἐπιφανείας τῶν ὑδάτων. Καὶ εἶπεν Θεός, Γενηθήτω φῶς· καὶ ἔγεινε φῶς· καὶ εἶδεν Θεὸς τὸ φῶς ὅτι ἦτο καλόν· καὶ διεχώρισεν Θεὸς τὸ φῶς ἀπὸ τοῦ σκότους· καὶ ἐκάλεσεν Θεὸς τὸ φῶς, Ἡμέραν· τὸ δὲ σκότος ἐκάλεσε, Νύκτα. Καὶ ἔγεινεν ἑσπέρα καὶ ἔγεινε πρωΐ, ἡμέρα πρώτη.

Καὶ εἶπεν Θεός, Γενηθήτω στερέωμα ἀναμέσον τῶν ὑδάτων, καὶ ἄς διαχωρίζῃ ὕδατα ἀπὸ ὑδάτων. Καὶ ἐποίησεν Θεὸς τὸ στερέωμα, καὶ διεχώρισε τὰ ὕδατα τὰ ὑποκάτωθεν τοῦ στερεώματος ἀπὸ τῶν ὑδάτων τῶν ἐπάνωθεν τοῦ στερεώματος. Καὶ ἔγεινεν οὕτω. Καὶ ἐκάλεσεν Θεὸς τὸ στερέωμα, Οὐρανόν. Καὶ ἔγεινεν ἑσπέρα καὶ ἔγεινε πρωΐ, ἡμέρα δευτέρα.

Καὶ εἶπεν Θεός, Ἄς συναχθῶσι τὰ ὕδατα τὰ ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς τόπον ἕνα, καὶ ἄς φανῇ ξηρά. Καὶ ἔγεινεν οὕτω. Καὶ ἐκάλεσεν Θεὸς τὴν ξηράν, γῆν· καὶ τὸ σύναγμα τῶν ὑδάτων ἐκάλεσε, Θαλάσσας· καὶ εἶδεν Θεὸς ὅτι ἦτο καλόν. Καὶ εἶπεν Θεός, Ἄς βλαστήσῃ γῆ χλωρὸν χόρτον, χόρτον κάμνοντα σπόρον, καὶ δένδρον κάρπιμον κάμνον καρπὸν κατὰ τὸ εἶδος αὑτοῦ, τοῦ ὁποίου τὸ σπέρμα νὰ ἦναι ἐν αὐτῷ ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ ἔγεινεν οὕτω. Καὶ ἐβλάστησεν γῆ χλωρὸν χόρτον, χόρτον κάμνοντα σπόρον κατὰ τὸ εἶδος αὑτοῦ, καὶ δένδρον κάμνον καρπόν, τοῦ ὁποίου τὸ σπέρμα εἶναι ἐν αὐτῷ κατὰ τὸ εἶδος αὑτοῦ· καὶ εἶδεν Θεὸς ὅτι ἦτο καλόν. Καὶ ἔγεινεν ἑσπέρα καὶ ἔγεινε πρωΐ, ἡμέρα τρίτη.

Καὶ εἶπεν Θεός, Ἄς γείνωσι φωστῆρες ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ, διὰ νὰ διαχωρίζωσι τὴν ἡμέραν ἀπὸ τῆς νυκτός· καὶ ἄς ἦναι διὰ σημεῖα καὶ καιροὺς καὶ ἡμέρας καὶ ἐνιαυτούς· καὶ ἄς ἦναι διὰ φωστῆρας ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ, διὰ νὰ φέγγωσιν ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ ἔγεινεν οὕτω. Καὶ ἔκαμεν Θεὸς τοὺς δύο φωστῆρας τοὺς μεγάλους, τὸν φωστῆρα τὸν μέγαν διὰ νὰ ἐξουσιάζῃ ἐπὶ τῆς ἡμέρας, καὶ τὸν φωστῆρα τὸν μικρὸν διὰ νὰ ἐξουσιάζῃ ἐπὶ τῆς νυκτός· καὶ τοὺς ἀστέρας· καὶ ἔθεσεν αὐτοὺς Θεὸς ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ, διὰ νὰ φέγγωσιν ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ νὰ ἐξουσιάζωσιν ἐπὶ τῆς ἡμέρας καὶ ἐπὶ τῆς νυκτὸς καὶ νὰ διαχωρίζωσι τὸ φῶς ἀπὸ τοῦ σκότους. Καὶ εἶδεν Θεὸς ὅτι ἦτο καλόν. Καὶ ἔγεινεν ἑσπέρα καὶ ἔγεινε πρωΐ, ἡμέρα τετάρτη.

Καὶ εἶπεν Θεός, Ἄς γεννήσωσι τὰ ὕδατα ἐν ἀφθονίᾳ νηκτὰ ἔμψυχα καὶ πετεινὰ ἄς πέτωνται ἐπάνωθεν τῆς γῆς κατὰ τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ἐποίησεν Θεὸς τὰ κήτη τὰ μεγάλα καὶ πᾶν ἔμψυχον κινούμενον, τὰ ὁποῖα ἐγέννησαν ἐν ἀφθονίᾳ τὰ ὕδατα κατὰ τὸ εἶδος αὐτῶν, καὶ πᾶν πετεινὸν πτερωτὸν κατὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ. Καὶ εἶδεν Θεὸς ὅτι ἦτο καλόν. Καὶ εὐλόγησεν αὐτὰ Θεός, λέγων, Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ γεμίσατε τὰ ὕδατα ἐν ταῖς θαλάσσαις· καὶ τὰ πετεινὰ ἄς πληθύνωνται ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ ἔγεινεν ἑσπέρα καὶ ἔγεινε πρωΐ, ἡμέρα πέμπτη.

Καὶ εἶπεν Θεός, Ἄς γεννήσῃ γῆ ζῷα ἔμψυχα κατὰ τὸ εἶδος αὐτῶν, κτήνη καὶ ἑρπετὰ καὶ ζῷα τῆς γῆς κατὰ τὸ εἶδος αὐτῶν· καὶ ἔγεινεν οὕτω. Καὶ ἔκαμεν Θεὸς τὰ ζῷα τῆς γῆς κατὰ τὸ εἶδος αὐτῶν, καὶ τὰ κτήνη κατὰ τὸ εἶδος αὐτῶν, καὶ πᾶν ἑρπετὸν τῆς γῆς κατὰ τὸ εἶδος αὑτοῦ. Καὶ εἶδεν Θεὸς ὅτι ἦτο καλόν.

Καὶ εἶπεν Θεός, Ἄς κάμωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμῶν, καθ᾿ ὁμοίωσιν ἡμῶν· καὶ ἄς ἐξουσιάζῃ ἐπὶ τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐπὶ τῶν κτηνῶν καὶ ἐπὶ πάσης τῆς γῆς καὶ ἐπὶ παντὸς ἑρπετοῦ, ἕρποντος ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ ἐποίησεν Θεὸς τὸν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἑαυτοῦ· κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν· ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς· καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Θεός· καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς Θεός, Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ γεμίσατε τὴν γῆν καὶ κυριεύσατε αὐτήν, καὶ ἐξουσιάζετε ἐπὶ τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐπὶ παντὸς ζώου κινουμένου ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ εἶπεν Θεός, Ἰδού, σᾶς ἔδωκα πάντα χόρτον κάμνοντα σπόρον, ὅστις εἶναι ἐπὶ τοῦ προσώπου πάσης τῆς γῆς, καὶ πᾶν δένδρον, τὸ ὁποῖον ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπὸν δένδρου κάμνοντος σπόρον· ταῦτα θέλουσιν εἶσθαι εἰς ἐσᾶς πρὸς τροφήν· καὶ εἰς πάντα τὰ ζῷα τῆς γῆς καὶ εἰς πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἰς πᾶν ἑρπετὸν ἕρπον ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἔχον ἐν ἑαυτῷ ψυχήν ζῶσαν, ἔδωκα πάντα χλωρὸν χόρτον εἰς τροφήν. Καὶ ἔγεινεν οὕτω. Καὶ εἶδεν Θεὸς πάντα ὅσα ἐποίησε· καὶ ἰδού, ἦσαν καλὰ λίαν. Καὶ ἔγεινεν ἑσπέρα καὶ ἔγεινε πρωΐ, ἡμέρα ἕκτη.

Καὶ συνετελέσθησαν οὐρανὸς καὶ γῆ καὶ πᾶσα στρατιὰ αὐτῶν. Καὶ εἶχε συντετελεσμένα Θεὸς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ τὰ ἔργα αὑτοῦ, τὰ ὁποῖα ἔκαμε· καὶ ἀνεπαύθη τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὑτοῦ, τὰ ὁποῖα ἔκαμε. Καὶ εὐλόγησεν Θεὸς τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην καὶ ἡγίασεν αὐτήν· διότι ἐν αὐτῇ ἀνεπαύθη ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, τὰ ὁποῖα ἔκτισε καὶ ἔκαμεν Θεός.

Αὕτη εἶναι γένεσις τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὅτε ἐκτίσθησαν αὐτά, καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἐποίησε Κύριος Θεὸς γῆν καὶ οὐρανόν, καὶ πάντα τὰ φυτὰ τοῦ ἀγροῦ, πρὶν γείνωσιν ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ πάντα χόρτον τοῦ ἀγροῦ, πρὶν βλαστήσῃ· διότι δὲν εἶχε βρέξει Κύριος Θεὸς ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἄνθρωπος δὲν ἦτο διὰ νὰ ἐργάζηται τὴν γῆν· ὁ ἀτμὸς δὲ ἀνέβαινεν ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἐπότιζε πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς. Καὶ ἔπλασε Κύριος Θεὸς τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ χώματος ἐκ τῆς γῆς. καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τοὺς μυκτῆρας αὐτοῦ πνοήν ζωῆς, καὶ ἔγεινεν ἄνθρωπος εἰς ψυχήν ζῶσαν. Καὶ ἐφύτευσε Κύριος Θεὸς παράδεισον ἐν τῇ Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολὰς καὶ ἔθεσεν ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον ἔπλασε.

Τοῦτο εἶναι τὸ βιβλίον τῆς γενεαλογίας τοῦ ἀνθρώπου. Καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἐποίησεν Θεὸς τὸν Ἀδάμ, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν. Ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς· καὶ εὐλόγησεν αὐτούς, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτῶν, Ἀδάμ, καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἐποίησεν αὐτούς. Ἔζησε δὲ Ἀδὰμ ἑκατὸν τριάκοντα ἔτη, καὶ ἐγέννησεν υἱὸν κατὰ τὴν ὁμοίωσιν αὑτοῦ, κατὰ τὴν εἰκόνα αὑτοῦ, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σήθ·

διότι εἰς ἕξ ἡμέρας ἐποίησεν Κύριος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς· ἐν δὲ τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ κατέπαυσε· διὰ τοῦτο εὐλόγησε Κύριος τὴν ἡμέραν τοῦ σαββάτου καὶ ἡγίασεν αὐτήν.

Τοῦτο εἶναι σημεῖον μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ διαπαντός· διότι εἰς ἕξ ἡμέρας ἐποίησεν Κύριος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, ἐν δὲ τῇ ἑβδόμῃ ἡμέρᾳ κατέπαυσε καὶ ἀνεπαύθη.

ἀλλὰ ζῶ ἐγώ, καὶ θέλει ἐμπλησθῆ πᾶσα γῆ ἀπὸ τῆς δόξης τοῦ Κυρίου.

Διότι ἐρώτησον τώρα περὶ τῶν προτέρων ἡμερῶν, αἵτινες ὑπῆρξαν πρότερόν σου, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἐποίησεν Θεὸς τὸν ἄνθρωπον ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἐρώτησον ἀπ᾿ ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ ἕως ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ, ἄν ἐστάθη τί ὡς τὸ μέγα τοῦτο πρᾶγμα, ἄν ἠκούσθη ὅμοιον αὐτοῦ.

Ἰδού, Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου εἶναι οὐρανὸς καὶ οὐρανὸς τῶν οὐρανῶν· γῆ καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῇ.

Ἀνεγείρει τὸν πένητα ἀπὸ τοῦ χώματος, καὶ ἀνυψόνει τὸν πτωχὸν ἀπὸ τῆς κοπρίας, διὰ νὰ καθίσῃ αὐτοὺς μεταξὺ τῶν ἀρχόντων, καὶ νὰ κάμῃ αὐτοὺς νὰ κληρονομήσωσι θρόνον δόξης· διότι τοῦ Κυρίου εἶναι οἱ στύλοι τῆς γῆς, καὶ ἔστησε τὴν οἰκουμένην ἐπ᾿ αὐτούς.

Καὶ ἐφάνησαν οἱ πυθμένες τῆς θαλάσσης, ἀνεκαλύφθησαν τὰ θεμέλια τῆς οἰκουμένης, εἰς τὴν ἐπιτίμησιν τοῦ Κυρίου, ἀπὸ τοῦ φυσήματος τῆς πνοῆς τῶν μυκτήρων αὐτοῦ.

Καὶ προσηυχήθη ἐνώπιον τοῦ Κυρίου Ἐζεκίας, λέγων, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, καθήμενος ἐπὶ τῶν χερουβείμ, σὺ αὐτὸς εἶσαι Θεός, μόνος, πάντων τῶν βασιλείων τῆς γῆς· σὺ ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν·

Σοῦ, Κύριε, εἶναι μεγαλωσύνη καὶ δύναμις καὶ τιμή καὶ νίκη καὶ δόξα· διότι σοῦ εἶναι πάντα τὰ ἐν οὐρανῷ καὶ τὰ ἐπὶ γῆς· σοῦ βασιλεία, Κύριε, καὶ σὺ εἶσαι ὑψούμενος ὡς κεφαλή ὑπεράνω πάντων·

Σὺ αὐτὸς εἶσαι Κύριος μόνος· σὺ ἐποίησας τὸν οὐρανόν, τοὺς οὐρανοὺς τῶν οὐρανῶν, καὶ πᾶσαν τὴν στρατιὰν αὐτῶν, τὴν γῆν καὶ πάντα τὰ ἐπ᾿ αὐτῆς, τὰς θαλάσσας καὶ πάντα τὰ ἐν αὐταῖς, καὶ σὺ ζωοποιεῖς πάντα ταῦτα· καὶ σὲ προσκυνοῦσιν αἱ στρατιαὶ τῶν οὐρανῶν.

Αὐτὸς σείει τὴν γῆν ἀπὸ τοῦ τόπου αὐτῆς, καὶ οἱ στύλοι αὐτῆς σαλεύονται. Αὐτὸς προστάζει τὸν ἥλιον, καὶ δὲν ἀνατέλλει· καὶ κρύπτει ὑπὸ σφραγῖδα τὰ ἄστρα. Αὐτὸς μόνος ἐκτείνει τοὺς οὐρανοὺς καὶ πατεῖ ἐπὶ τὰ ὕψη τῆς θαλάσσης. Αὐτὸς κάμνει τὸν Ἀρκτοῦρον, τὸν Ὠρίωνα καὶ τὴν Πλειάδα καὶ τὰ ταμεῖα τοῦ νότου. Αὐτὸς κάμνει μεγαλεῖα ἀνεξιχνίαστα καὶ θαυμάσια ἀναρίθμητα.

Ἀλλ᾿ ἐρώτησον τώρα τὰ ζῷα, καὶ θέλουσι σὲ διδάξει· καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ θέλουσι σοὶ ἀπαγγείλει· ἤ λάλησον πρὸς τὴν γῆν, καὶ θέλει σὲ διδάξει· καὶ οἱ ἰχθύες τῆς θαλάσσης θέλουσι σοὶ διηγηθῆ. Τίς ἐκ πάντων τούτων δὲν γνωρίζει, ὅτι χεὶρ τοῦ Κυρίου ἔκαμε ταῦτα; Ἐν τῇ χειρὶ τοῦ ὁποίου εἶναι ψυχή πάντων τῶν ζώντων καὶ πνοή πάσης ἀνθρωπίνης σαρκός.

Ἐκτείνει τὸν βορέαν ἐπὶ τὸ κενόν· κρεμᾶ τὴν γῆν ἐπὶ τὸ μηδέν. Δεσμεύει τὰ ὕδατα εἰς τὰς νεφέλας αὑτοῦ· καὶ νεφέλη δὲν σχίζεται ὑποκάτω αὐτῶν. Σκεπάζει τὸ πρόσωπον τοῦ θρόνου αὑτοῦ· ἐκτείνει τὸ νέφος αὑτοῦ ἐπ᾿ αὐτόν. Περιεκύκλωσε τὰ ὕδατα μὲ ὅρια, ἕως τῆς συντελείας τοῦ φωτὸς καὶ τοῦ σκότους. Οἱ στύλοι τοῦ οὐρανοῦ τρέμουσι καὶ ἐξίστανται ἀπὸ τῆς ἐπιτιμήσεως αὐτοῦ.

Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μὲ ἔκαμε καὶ πνοή τοῦ Παντοδυνάμου μὲ ἐζωοποίησεν.

Τότε ἀπεκρίθη Κύριος πρὸς τὸν Ἰὼβ ἐκ τοῦ ἀνεμοστροβίλου καὶ εἶπε· Τίς οὗτος, ὅστις σκοτίζει τὴν βουλήν μου διὰ λόγων ἀσυνέτων; Ζῶσον ἤδη τὴν ὀσφὺν σου ὡς ἀνήρ· διότι θέλω σὲ ἐρωτήσει, καὶ φανέρωσόν μοι. Ποῦ ἦσο ὅτε ἐθεμελίονον τὴν γῆν; ἀπάγγειλον, ἐὰν ἔχῃς σύνεσιν. Τίς ἔθεσε τὰ μέτρα αὐτῆς, ἐάν ἐξεύρῃς; τίς ἥπλωσε στάθμην ἐπ᾿ αὐτήν; Ἐπὶ τίνος εἶναι ἐστηριγμένα τὰ θεμέλια αὐτῆς; τίς ἔθεσε τὸν ἀκρογωνιαῖον λίθον αὐτῆς, ὅτε τὰ ἄστρα τῆς αὐγῆς ἔψαλλον ὁμοῦ καὶ πάντες οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ ἠλάλαζον; ἤ τίς συνέκλεισε τὴν θάλασσαν μὲ θύρας, ὅτε ἐξορμῶσα ἐξῆλθεν ἐκ μήτρας; ὅτε περιέβαλον αὐτήν μὲ νεφέλην καὶ μὲ ὀμίχλην ἐσπαργάνωσα αὐτήν, καὶ περιώρισα αὐτήν διὰ προστάγματός μου, καὶ ἔβαλον μοχλοὺς καὶ πύλας, καὶ εἶπα, Ἕως αὐτοῦ θέλεις ἔρχεσθαι καὶ δὲν θέλεις ὑπερβῆ· καὶ ἐδὼ θέλει συντρίβεσθαι ὑπερηφανία τῶν κυμάτων σου;

Ἰδοὺ τώρα, Βεεμώθ, τὸν ὁποῖον ἔκαμα μετὰ σοῦ, τρώγει χόρτον ὡς βοῦς. Ἰδοὺ τώρα, δύναμις αὐτοῦ εἶναι ἐν τοῖς νεφροῖς αὐτοῦ καὶ ἰσχὺς αὐτοῦ ἐν τῷ ὀμφαλῷ τῆς κοιλίας αὐτοῦ. 40:17 Ὑψόνει τὴν οὐρὰν αὑτοῦ ὡς κέδρον· τὰ νεῦρα τῶν μηρῶν αὐτοῦ εἶναι συμπεπλεγμένα.

Ὅταν θεωρῶ τοὺς οὐρανοὺς σου, τὸ ἔργον τῶν δακτύλων σου, τὴν σελήνην καὶ τοὺς ἀστέρας, τὰ ὁποῖα σὺ ἐθεμελίωσας,

Καὶ ἐφάνησαν τὰ βάθη τῶν ὑδάτων καὶ ἀνεκαλύφθησαν τὰ θεμέλια τῆς οἰκουμένης, ἀπὸ τῆς ἐπιτιμήσεώς σου, Κύριε, ἀπὸ τοῦ φυσήματος τῆς πνοῆς τῶν μυκτήρων σου.

[Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν. Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ στερέωμα ἀναγγέλλει τὸ ἔργον τῶν χειρῶν αὐτοῦ.

Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν φθόγγος αὐτῶν καὶ ἕως τῶν περάτων τῆς οἰκουμένης οἱ λόγοι αὐτῶν. Ἐν αὐτοῖς ἔθεσε σκηνήν διὰ τὸν ἥλιον·

[Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Τοῦ Κυρίου εἶναι γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς· οἰκουμένη καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ. Διότι αὐτὸς ἐθεμελίωσεν αὐτήν ἐπὶ τῶν θαλασσῶν, καὶ ἐστερέωσεν αὐτήν ἐπὶ τῶν ποταμῶν.

Μὲ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου ἔγειναν οἱ οὐρανοί, καὶ διὰ τῆς πνοῆς τοῦ στόματος αὐτοῦ πᾶσα στρατιὰ αὐτῶν.

Σοῦ εἶναι οἱ οὐρανοὶ καὶ σοῦ γῆ τὴν οἰκουμένην καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς, σὺ ἐθεμελίωσας αὐτά. Τὸν βορρᾶν καὶ τὸν νότον, σὺ ἔκτισας αὐτούς· Θαβὼρ καὶ Ἀερμὼν εἰς τὸ ὄνομά σου θέλουσιν ἀγάλλεσθαι.

Πρὶν γεννηθῶσι τὰ ὄρη, καὶ πλάσῃς τὴν γῆν καὶ τὴν οἰκουμένην, καὶ ἀπὸ τοῦ αἰῶνος ἕως τοῦ αἰῶνος, σὺ εἶσαι Θεός.

Διότι αὐτοῦ εἶναι θάλασσα, καὶ αὐτὸς ἔκαμεν αὐτήν· καὶ τὴν ξηρὰν αἱ χεῖρες αὐτοῦ ἔπλασαν. Δεῦτε, ἄς προσκυνήσωμεν καὶ ἄς προσπέσωμεν· ἄς γονατίσωμεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, τοῦ Ποιητοῦ ἡμῶν.

Κατ᾿ ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἶναι οἱ οὐρανοί. Αὐτοὶ θέλουσιν ἀπολεσθῆ, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον θέλουσι παλαιωθῆ· ὡς περιένδυμα θέλεις τυλίξει αὐτούς, καὶ θέλουσιν ἀλλαχθῆ·

Εὐλόγει, ψυχή μου, τὸν Κύριον. Κύριε Θεὲ μου, ἐμεγαλύνθης σφόδρα· τιμήν καὶ μεγαλοπρέπειαν εἶσαι ἐνδεδυμένος· ὁ περιτυλιττόμενος τὸ φῶς ὡς ἱμάτιον, ἐκτείνων τὸν οὐρανὸν ὡς καταπέτασμα· ὁ στεγάζων μὲ ὕδατα τὰ ὑπερῷα αὑτοῦ· ποιῶν τὰ νέφη ἅμαξαν αὑτοῦ· περιπατῶν ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων· ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὑτοῦ πνεύματα, τοὺς λειτουργοὺς αὑτοῦ πυρὸς φλόγα· ὁ θεμελιῶν τὴν γῆν ἐπὶ τὴν βάσιν αὐτῆς, διὰ νὰ μή σαλευθῇ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.

Πόσον μεγάλα εἶναι τὰ ἔργα σου, Κύριε· τὰ πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας· γῆ εἶναι πλήρης τῶν ποιημάτων σου· αὕτη θάλασσα μεγάλη καὶ εὐρύχωρος. Ἐκεῖ εἶναι ἑρπετὰ ἀναρίθμητα, ζῶα μικρὰ μετὰ μεγάλων·

Μεγάλα τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου, ἐξηκριβωμένα ὑπὸ πάντων τῶν ἠδυνομένων εἰς αὐτά.

Σεῖς εἶσθε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Κυρίου, τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. Οἱ οὐρανοὶ τῶν οὐρανῶν εἶναι τοῦ Κυρίου, τὴν δὲ γῆν ἔδωκεν εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων.

Αὕτη εἶναι ἡμέρα, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν Κύριος· ἄς ἀγαλλιασθῶμεν καὶ ἄς εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ.

Ἡ βοήθειά μου ἔρχεται ἀπὸ τοῦ Κυρίου, τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Ἡ βοήθεια ἡμῶν εἶναι ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου, τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Πάντα ὅσα ἠθέλησεν Κύριος ἐποίησεν, ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ, ἐν ταῖς θαλάσσαις καὶ ἐν πάσαις ταῖς ἀβύσσοις.

Τὸν ποιήσαντα τοὺς οὐρανοὺς ἐν συνέσει· διότι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ. Τὸν στερεώσαντα τὴν γῆν ἐπὶ τῶν ὑδάτων· διότι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ. Τὸν ποιήσαντα τοὺς φωστῆρας τοὺς μεγάλους· διότι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· τὸν ἥλιον, διὰ νὰ ἐξουσιάζῃ ἐπὶ τῆς ἡμέρας· διότι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· τὴν σελήνην καὶ τοὺς ἀστέρας, διὰ νὰ ἐξουσιάζωσιν ἐπὶ τῆς νυκτός· διότι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.

Διότι σὺ ἐμόρφωσας τοὺς νεφροὺς μου· μὲ περιετύλιξας ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς μητρὸς μου. Θέλω σὲ ὑμνεῖ, διότι φοβερῶς καὶ θαυμασίως ἐπλάσθην· θαυμάσια εἶναι τὰ ἔργα σου· καὶ ψυχή μου κάλλιστα γνωρίζει τοῦτο.

τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς· τὸν φυλάττοντα ἀλήθειαν εἰς τὸν αἰῶνα·

Ἀριθμεῖ τὰ πλήθη τῶν ἄστρων· καλεῖ τὰ πάντα ὀνομαστί.

Διὰ τῆς σοφίας ἐθεμελίωσεν Κύριος, ἐστερέωσε τοὺς οὐρανοὺς ἐν συνέσει.

Ὁ Κύριος μὲ εἶχεν ἐν τῇ ἀρχῇ τῶν ὁδῶν αὑτοῦ, πρὸ τῶν ἔργων αὑτοῦ, ἀπ᾿ αἰῶνος. Πρὸ τοῦ αἰῶνος μὲ ἔχρισεν, ἀπ᾿ ἀρχῆς, πρὶν ὑπάρξῃ γῆ. Ἐγεννήθην ὅτε δὲν ἦσαν αἱ ἄβυσσοι, ὅτε δὲν ὑπῆρχον αἱ πηγαὶ αἱ ἀναβρύουσαι ὕδατα· Πρὶν τὰ ὄρη θεμελιωθῶσι, πρὸ τῶν λόφων, ἐγὼ ἐγεννήθην· ἐνῷ δὲν εἶχεν ἔτι κάμει τὴν γῆν οὔτε πεδιάδας, οὔτε κορυφὰς χωμάτων τῆς οἰκουμένης. Ὅτε ἡτοίμαζε τοὺς οὐρανούς, ἐγὼ ἤμην ἐκεῖ· ὅτε περιέγραφε καμάραν ὑπεράνω τοῦ προσώπου τῆς ἀβύσσου· ὅτε ἐστερέονε τὸν αἰθέρα ἐπάνω· ὅτε χύρονε τὰς πηγὰς τῆς ἀβύσσου· ὅτε ἐπέβαλλε τὸν νόμον αὑτοῦ εἰς τὴν θάλασσαν, νὰ μή παραβῶσι τὰ ὕδατα τὸ πρόσταγμα αὐτοῦ· ὅτε διέταττε τὰ θεμέλια τῆς γῆς· τότε ἤμην πλησίον αὐτοῦ δημιουργοῦσα· καὶ ἐγὼ ἤμην καθ᾿ ἡμέραν τρυφή αὐτοῦ, εὐφραινομένη πάντοτε ἐνώπιον αὐτοῦ, εὐφραινομένη ἐν τῇ οἰκουμένῃ τῆς γῆς αὐτοῦ· καὶ τρυφή μου ἦτο μετὰ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων.

Τὸ τίον ἀκούει καὶ ὀφθαλμὸς βλέπει· ἀλλ᾿ Κύριος ἔκαμεν ἀμφότερα.

Καὶ ἔκραζε τὸ ἕν πρὸς τὸ ἄλλο καὶ ἔλεγεν, Ἃγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος τῶν δυνάμεων· πᾶσα γῆ εἶναι πλήρης τῆς δόξης αὐτοῦ.

Δὲν θέλουσι κακοποιεῖ οὐδὲ φθείρει ἐν ὅλῳ τῷ ἁγίῳ μου ὅρει· διότι γῆ θέλει εἶσθαι πλήρης τῆς γνώσεως τοῦ Κυρίου, καθὼς τὰ ὕδατα σκεπάζουσι τὴν θάλασσαν.

Ὦ διεστραμμένοι, κεραμεὺς θέλει νομισθῆ ὡς πηλός; τὸ πλάσμα θέλει εἰπεῖ περὶ τοῦ πλάσαντος αὐτό, οὗτος δὲν μὲ ἔπλασεν; τὸ ποίημα θέλει εἰπεῖ περὶ τοῦ ποιήσαντος αὐτό, Οὗτος δὲν εἶχε νόησιν;

Κύριε τῶν δυνάμεων, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, καθήμενος ἐπὶ τῶν χερουβείμ, σὺ αὐτὸς εἶσαι Θεός, μόνος, πάντων τῶν βασιλείων τῆς γῆς· σὺ ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Τίς ἐμέτρησε τὰ ὕδατα ἐν τῷ κοιλώματι τῆς χειρὸς αὑτοῦ καὶ ἐστάθμισε τοὺς οὐρανοὺς μὲ τὴν σπιθαμήν καὶ συμπεριέλαβεν ἐν μέτρῳ τὸ χῶμα τῆς γῆς καὶ ἐζύγισε τὰ ὄρη διὰ στατῆρος καὶ τοὺς λόφους διὰ πλάστιγγος;

Δὲν ἐγνωρίσατε; δὲν ἠκούσατε; δὲν ἀνηγγέλθη πρὸς ἐσᾶς ἐξ ἀρχῆς; δὲν ἐνοήσατε ἀπὸ καταβολῆς τῆς γῆς; Αὐτὸς εἶναι καθήμενος ἐπὶ τὸν γύρον τῆς γῆς καὶ οἱ κάτοικοι αὐτῆς εἶναι ὡς ἀκρίδες· ἐκτείνων τοὺς οὐρανοὺς ὡς παραπέτασμα καὶ ἐξαπλόνων αὐτοὺς ὡς σκηνήν πρὸς κατοίκησιν·

Σηκώσατε ὑψηλὰ τοὺς ὀφθαλμοὺς σας καὶ ἰδέτε, τίς ἐποίησε ταῦτα; ἐξάγων τὸ στράτευμα αὐτῶν κατὰ ἀριθμόν· ὀνομαστὶ καλῶν ταῦτα πάντα ἐν τῇ μεγαλειότητι τῆς δυνάμεως αὑτοῦ, διότι εἶναι ἰσχυρὸς εἰς ἐξουσίαν· δὲν λείπει οὐδέν.

Δὲν ἐγνώρισας; δὲν ἤκουσας, ὅτι αἰώνιος Θεός, Κύριος, Ποιητής τῶν ἄκρων τῆς γῆς, δὲν ἀτονεῖ καὶ δὲν ἀποκάμνει; δὲν ἐξιχνιάζεται φρόνησις αὐτοῦ.

Οὕτω λέγει Θεὸς Κύριος, ποιήσας τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἐκτείνας αὐτούς· στερεώσας τὴν γῆν καὶ τὰ γεννώμενα ἐξ αὐτῆς· διδοὺς πνοήν εἰς τὸν λαὸν τὸν ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ πνεῦμα εἰς τοὺς περιπατοῦντας ἐπ᾿ αὐτῆς·

πάντας ὅσοι καλοῦνται μὲ τὸ ὄνομά μου· διότι ἐδημιούργησα αὐτοὺς διὰ τὴν δόξαν μου, ἔπλασα αὐτοὺς καὶ ἔκαμα αὐτούς.

Οὕτω λέγει Κύριος, ὅστις σὲ ἐλύτρωσε καὶ σὲ ἔπλασεν ἐκ κοιλίας· Ἐγὼ εἶμαι Κύριος ποιήσας τὰ πάντα· μόνος ἐκτείνας τοὺς οὐρανούς, στερεώσας τὴν γῆν ἀπ᾿ ἐμαυτοῦ·

Οὕτω λέγει Κύριος, Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ καὶ Πλάστης αὐτοῦ· Ἐρωτᾶτέ με διὰ τὰ μέλλοντα περὶ τῶν υἱῶν μου καὶ περὶ τοῦ ἔργου τῶν χειρῶν μου προστάξατέ με. Ἐγὼ ἔκτισα τὴν γῆν καὶ ἐποίησα ἄνθρωπον ἐπ᾿ αὐτῆς· ἐγὼ διὰ τῶν χειρῶν μου ἐξέτεινα τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἔδωκα διαταγὰς εἰς πᾶσαν τὴν στρατιὰν αὐτῶν.

Διότι οὕτω λέγει Κύριος, ποιήσας τοὺς οὐρανούς· αὐτὸς Θεός, πλάσας τὴν γῆν καὶ ποιήσας αὐτήν· ὅστις αὐτὸς ἐστερέωσεν αὐτήν, ἔκτισεν αὐτήν οὐχὶ ματαίως ἀλλ᾿ ἔπλασεν αὐτήν διὰ νὰ κατοικῆται· Ἐγὼ εἶμαι Κύριος καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος.

Ἄκουσόν μου, Ἰακώβ, καὶ Ἰσραήλ τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἐκάλεσα· ἐγὼ αὐτὸς εἶμαι· ἐγὼ πρῶτος, ἐγὼ καὶ ἔσχατος. Καὶ χεὶρ μου ἐθεμελίωσε τὴν γῆν καὶ δεξιὰ μου ἐμέτρησε μὲ σπιθαμήν τοὺς οὐρανούς· ὅταν καλῶ αὐτούς, παρίστανται ὁμοῦ.

καὶ ἐλησμόνησας Κύριον τὸν Ποιητήν σου, τὸν ἐκτείναντα τοὺς οὐρανοὺς καὶ θεμελιώσαντα τὴν γῆν· καὶ ἐφοβεῖσο πάντοτε καθ᾿ ἡμέραν τὴν ὀργήν τοῦ καταθλίβοντός σε, ὡς ἐὰν ἦτο ἕτοιμος νὰ καταστρέψῃ; καὶ ποῦ εἶναι τώρα ὀργή τοῦ καταθλίβοντος;

Ἀλλὰ τώρα, Κύριε, σὺ εἶσαι Πατήρ ἡμῶν· ἡμεῖς εἴμεθα πηλὸς καὶ σὺ Πλάστης ἡμῶν· καὶ πάντες εἴμεθα τὸ ἔργον τῆς χειρὸς σου.

Οὕτω λέγει Κύριος· οὐρανὸς εἶναι θρόνος μου καὶ γῆ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν μου· ποῖος εἶναι οἶκος, τὸν ὁποῖον ἠθέλετε οἰκοδομήσει δι᾿ ἐμέ; καὶ ποῖος εἶναι τόπος τῆς ἀναπαύσεώς μου; Διότι χεὶρ μου ἔκαμε πάντα ταῦτα καὶ ἔγειναν πάντα ταῦτα, λέγει Κύριος· εἰς τίνα λοιπὸν θέλω ἐπιβλέψει; εἰς τὸν πτωχὸν καὶ συντετριμμένον τὸ πνεῦμα καὶ τρέμοντα τὸν λόγον μου.

Ἀλλ᾿ Κύριος εἶναι Θεὸς ἀληθινός, εἶναι Θεὸς ζῶν καὶ βασιλεὺς αἰώνιος· ἐν τῇ ὀργῇ αὐτοῦ γῆ θέλει σεισθῆ καὶ τὰ ἔθνη δὲν θέλουσιν ἀνθέξει εἰς τὴν ἀγανάκτησιν αὐτοῦ. Οὕτω θέλετε εἰπεῖ πρὸς αὐτούς· οἱ θεοί, οἵτινες δὲν ἔκαμον τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, θέλουσιν ἀφανισθῆ ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ὑποκάτωθεν τοῦ οὐρανοῦ τούτου. Αὐτὸς ἐποίησε τὴν γῆν διὰ τῆς δυνάμεως αὑτοῦ, ἐστερέωσε τὴν οἰκουμένην ἐν τῇ σοφίᾳ αὑτοῦ, καὶ ἐξέτεινε τοὺς οὐρανοὺς ἐν τῇ συνέσει αὑτοῦ.

Ἐγὼ ἔκαμον τὴν γῆν, τὸν ἄνθρωπον καὶ τὰ ζῷα τὰ ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς, διὰ τῆς δυνάμεώς μου τῆς μεγάλης καὶ διὰ τοῦ βραχίονός μου τοῦ ἐξηπλωμένου· καὶ ἔδωκα αὐτήν εἰς ὅντινα ηὐδόκησα.

Ὦ Κύριε Θεέ· ἰδού, σὺ ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐν τῇ δυνάμει σου τῇ μεγάλῃ καὶ ἐν τῷ βραχίονί σου τῷ ἐξηπλωμένῳ· δὲν εἶναι οὐδὲν πρᾶγμα δύσκολον εἰς σέ.

Αὐτὸς ἐποίησε τὴν γῆν ἐν τῇ δυνάμει αὑτοῦ, ἐστερέωσε τὴν οἰκουμένην ἐν τῇ σοφίᾳ αὑτοῦ καὶ ἐξέτεινε τοὺς οὐρανοὺς ἐν τῇ συνέσει αὑτοῦ.

ἐκζητήσατε τὸν ποιοῦντα τὴν Πλειάδα καὶ τὸν Ὠρίωνα καὶ μετατρέποντα τὴν σκιὰν τοῦ θανάτου εἰς αὐγήν καὶ σκοτίζοντα τὴν ἡμέραν εἰς νύκτα, τὸν προσκαλοῦντα τὰ ὕδατα τῆς θαλάσσης καὶ ἐκχέοντα αὐτὰ ἐπὶ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς· Κύριος εἶναι τὸ ὄνομα αὐτοῦ·

Αὐτὸς εἶναι οἰκοδομῶν τὰ ὑπερῷα αὑτοῦ ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ θεμελιῶν τὸν θόλον αὑτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς, προσκαλῶν τὰ ὕδατα τῆς θαλάσσης καὶ ἐκχέων αὐτὰ ἐπὶ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς· Κύριος τὸ ὄνομα αὐτοῦ.

Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς, Ἐγὼ εἶμαι Ἑβραῖος· καὶ σέβομαι Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ, ὅστις ἐποίησε τὴν θαλάσσαν καὶ τὴν ξηράν.

Διότι γῆ θέλει εἶσθαι πλήρης τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Κυρίου, καθὼς τὰ ὕδατα σκεπάζουσι τὴν θάλασσαν.

Τὸ φορτίον τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου περὶ τοῦ Ἰσραήλ. Οὕτω λέγει Κύριος, ἐκτείνων τοὺς οὐρανοὺς καὶ θεμελιῶν τὴν γῆν καὶ μορφόνων τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου ἐντὸς αὐτοῦ·

ἀπ᾿ ἀρχῆς ὅμως τῆς κτίσεως ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτοὺς Θεός·

τοῦ Ἐνώς, τοῦ Σήθ, τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Θεοῦ.

Ἐν ἀρχῇ ἦτο Λόγος, καὶ Λόγος ἦτο παρὰ τῷ Θεῷ, καὶ Θεὸς ἦτο Λόγος. Οὗτος ἦτο ἐν ἀρχῇ παρὰ τῷ Θεῷ. Πάντα δι᾿ αὐτοῦ ἔγειναν, καὶ χωρὶς αὐτοῦ δὲν ἔγεινεν οὐδὲ ἕν, τὸ ὁποῖον ἔγεινεν.

Ἦτο ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ κόσμος ἔγεινε δι᾿ αὐτοῦ, καὶ κόσμος δὲν ἐγνώρισεν αὐτόν.

Καθὼς δὲ ἀρχιτρίκλινος ἐγεύθη τὸ ὕδωρ εἰς οἶνον μεταβεβλημένον καὶ δὲν ἤξευρε πόθεν εἶναι, οἱ ὑπηρέται ὅμως ἤξευρον οἱ ἀντλήσαντες τὸ ὕδωρ φωνάζει τὸν νυμφίον ἀρχιτρίκλινος καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Πᾶς ἄνθρωπος πρῶτον τὸν καλὸν οἶνον βάλλει, καὶ ἀφοῦ πίωσι πολύ, τότε τὸν κατώτερον· σὺ ἐφύλαξας τὸν καλὸν οἶνον ἕως τώρα.

Ὁ οὐρανὸς εἶναι θρόνος μου, δὲ γῆ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν μου· ποῖον οἶκον θέλετε οἰκοδομήσει δι᾿ ἐμέ, λέγει Κύριος, ποῖος τόπος τῆς ἀναπαύσεώς μου;

καὶ λέγοντες· Ἄνδρες, τί κάμνετε ταῦτα; καὶ ἡμεῖς εἴμεθα ἄνθρωποι ὁμοιοπαθεῖς μὲ σᾶς, κηρύττοντες πρὸς ἐσᾶς νὰ ἐπιστρέψητε ἀπὸ τούτων τῶν ματαίων πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα, ὅστις ἔκαμε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς·

Ὁ Θεός, ὅστις ἔκαμε τὸν κόσμον καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ, οὗτος Κύριος ὤν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, δὲν κατοικεῖ ἐν χειροποιήτοις ναοῖς, οὐδὲ λατρεύεται ὑπὸ χειρῶν ἀνθρώπων ὡς ἔχων χρείαν τινός, ἐπειδή αὐτὸς δίδει εἰς πάντας ζωήν καὶ πνοήν καὶ τὰ πάντα· καὶ ἔκαμεν ἐξ ἑνὸς αἵματος πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων, διὰ νὰ κατοικῶσιν ἐφ᾿ ὅλου τοῦ προσώπου τῆς γῆς, καὶ διώρισε τοὺς προδιατεταγμένους καιροὺς καὶ τὰ ὁροθέσια τῆς κατοικίας αὐτῶν, διὰ νὰ ζητῶσι τὸν Κύριον, ἴσως δυνηθῶσι νὰ ψηλαφήσωσιν αὐτὸν καὶ νὰ εὕρωσιν, ἄν καὶ δὲν εἶναι μακρὰν ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν. Διότι ἐν αὐτῷ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ὑπάρχομεν, καθὼς καὶ τινές τῶν ποιητῶν σας εἶπον· Διότι καὶ γένος εἴμεθα τούτου.

Ἐπειδή τὰ ἀόρατα αὐτοῦ βλέπονται φανερῶς ἀπὸ κτίσεως κόσμου νοούμενα διὰ τῶν ποιημάτων, τε ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ θειότης, ὥστε αὐτοὶ εἶναι ἀναπολόγητοι.

καθὼς εἶναι γεγραμμένον, ὅτι πατέρα πολλῶν ἐθνῶν σε κατέστησα, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν ὁποῖον ἐπίστευσε, τοῦ ζωοποιοῦντος τοὺς νεκροὺς καὶ καλοῦντος τὰ μή ὄντα ὡς ὄντα·

Διὰ τοῦτο καθὼς δι᾿ ἑνὸς ἀνθρώπου ἁμαρτία εἰσῆλθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας θάνατος, καὶ οὕτω διῆλθεν θάνατος εἰς πάντας ἀνθρώπους, ἐπειδή πάντες ἥμαρτον·

Διότι μεγάλη προσδοκία τῆς κτίσεως προσμένει τὴν φανέρωσιν τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδή κτίσις ὑπετάχθη εἰς τὴν ματαιότητα, οὐχὶ ἐκουσίως, ἀλλὰ διὰ τὸν ὑποτάξαντα αὐτήν, ἐπ᾿ ἐλπίδι ὅτι καὶ αὐτή κτίσις θέλει ἐλευθερωθῆ ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς καὶ μεταβῆ εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδή ἐξεύρομεν ὅτι πᾶσα κτίσις συστενάζει καὶ συναγωνιᾷ ἕως τοῦ νῦν·

Ἐπειδή ἐξ αὐτοῦ καὶ δι᾿ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν εἶναι τὰ πάντα. Αὐτῷ, δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

ἀλλ᾿ εἰς ἡμᾶς εἶναι εἷς Θεὸς Πατήρ, ἐξ οὗ τὰ πάντα καὶ ἡμεῖς εἰς αὐτόν, καὶ εἷς Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, δι᾿ οὗ τὰ πάντα καὶ ἡμεῖς δι᾿ αὐτοῦ.

Ὁ δὲ Θεὸς δίδει εἰς αὐτὸ σῶμα καθὼς ἠθέλησε, καὶ εἰς ἕκαστον τῶν σπερμάτων τὸ ἰδιαίτερον αὐτοῦ σῶμα. Πᾶσα σὰρξ δὲν εἶναι αὐτή σάρξ, ἀλλὰ ἄλλη μὲν σὰρξ τῶν ἀνθρώπων, ἄλλη δὲ σὰρξ τῶν κτηνῶν, ἄλλη δὲ τῶν ἰχθύων καὶ ἄλλη τῶν πτηνῶν.

Οὕτως εἶναι καὶ γεγραμμένον πρῶτος ἄνθρωπος Ἀδὰμ ἔγεινεν εἰς ψυχήν ζῶσαν ἔσχατος Ἀδὰμ εἰς πνεῦμα ζωοποιοῦν. Πλήν οὐχὶ πρῶτον τὸ πνευματικόν, ἀλλὰ τὸ ζωϊκόν, ἔπειτα τὸ πνευματικόν. Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος εἶναι ἐκ τῆς γῆς χοϊκός, δεύτερος ἄνθρωπος Κύριος ἐξ οὐρανοῦ. Ὁποῖος χοϊκός, τοιοῦτοι καὶ οἱ χοϊκοί, καὶ ὁποῖος ἐπουράνιος, τοιοῦτοι καὶ οἱ ἐπουράνιοι

Διότι Θεὸς εἰπὼν νὰ λάμψῃ φῶς ἐκ τοῦ σκότους, εἶναι ὅστις ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

καὶ νὰ φωτίσω πάντας, ποία εἶναι κοινωνία τοῦ μυστηρίου τοῦ ἀποκεκρυμμένου ἀπὸ τῶν αἰώνων ἐν τῷ Θεῷ ὅστις ἔκτισε τὰ πάντα διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ,

ὅστις εἶναι εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως, ἐπειδή δι᾿ αὐτοῦ ἐκτίσθησαν τὰ πάντα, τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, τὰ ὀρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα, εἴτε θρόνοι εἴτε κυριότητες εἴτε ἀρχαὶ εἴτε ἐξουσίαι· τὰ πάντα δι᾿ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἐκτίσθησαν· καὶ αὐτὸς εἶναι πρὸ πάντων, καὶ τὰ πάντα συντηροῦνται δι᾿ αὐτοῦ,

ἐν ταῖς ἐσχάταις ταύταις ἡμέραις ἐλάλησε πρὸς ἡμᾶς διὰ τοῦ Υἱοῦ, τὸν ὁποῖον ἔθεσε κληρονόμον πάντων, δι᾿ οὗ ἔκαμε καὶ τοὺς αἰῶνας· ὅστις ὤν ἀπαύγασμα τῆς δόξης καὶ χαρακτήρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ, καὶ βαστάζων τὰ πάντα μὲ τὸν λόγον τῆς δυνάμεως αὑτοῦ, ἀφοῦ δι᾿ ἑαυτοῦ ἔκαμε καθαρισμὸν τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, ἐκάθησεν ἐν δεξιᾷ τῆς μεγαλωσύνης ἐν ὑψηλοῖς,

καί· Σὺ κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἶναι οἱ οὐρανοί·

Διότι πᾶς οἶκος κατασκευάζεται ὑπὸ τινος, δὲ κατασκευάσας τὰ πάντα εἶναι Θεός.

Διὰ πίστεως ἐννοοῦμεν ὅτι οἱ αἰῶνες ἐκτίθησαν μὲ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὥστε τὰ βλεπόμενα δὲν ἔγειναν ἐκ φαινομένων.

τοῦτο πρῶτον γνωρίζοντες, ὅτι θέλουσιν ἐλθεῖ ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις ἐμπαῖκται, περιπατοῦντες κατὰ τὰς ἰδίας αὑτῶν ἐπιθυμίας καὶ λέγοντες· Ποῦ εἶναι ὑπόσχεσις τῆς παρουσίας αὐτοῦ; διότι ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας οἱ πατέρες ἐκοιμήθησαν, τὰ πάντα διαμένουσιν οὕτως ἀπ᾿ ἀρχῆς τῆς κτίσεως. Διότι ἐκουσίως ἀγνοοῦσι τοῦτο, ὅτι μὲ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ οἱ οὐρανοὶ ἔγειναν ἔκπαλαι καὶ γῆ συνεστῶσα ἐξ ὕδατος καὶ δι᾿ ὕδατος, διὰ τῶν ὁποίων τότε κόσμος ἀπωλέσθη κατακλυσθεὶς ὑπὸ τοῦ ὕδατος· οἱ δὲ σημερινοὶ οὐρανοὶ καὶ γῆ διὰ τοῦ αὐτοῦ λόγου εἶναι ἀποτεταμιευμένοι, φυλαττόμενοι διὰ τὸ πῦρ εἰς τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως καὶ τῆς ἀπωλείας τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων. Ἕν δὲ τοῦτο ἄς μή σᾶς λανθάνῃ, ἀγαπητοί, ὅτι παρὰ Κυρίῳ μία ἡμέρα εἶναι ὡς χίλια ἔτη καὶ χίλια ἔτη ὡς ἡμέρα μία.

Ἄξιος εἶσαι, Κύριε, νὰ λάβῃς τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμήν καὶ τὴν δύναμιν, διότι σὺ ἔκτισας τὰ πάντα, καὶ διὰ τὸ θέλημά σου ὑπάρχουσι καὶ ἐκτίσθησαν.

καὶ ὥμοσεν εἰς τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ὅστις ἔκτισε τὸν οὐρανὸν καὶ τὰ ἐν αὐτῷ, καὶ τὴν γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ, ὅτι καιρὸς δὲν θέλει εἶσθαι ἔτι,

Καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον πετώμενον εἰς τὸ μεσουράνημα, ὅστις εἶχεν εὐαγγέλιον αἰώνιον, διὰ νὰ κηρύξῃ εἰς τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς καὶ εἰς πᾶν ἔθνος καὶ φυλήν καὶ γλῶσσαν καὶ λαόν, καὶ ἔλεγε μετὰ φωνῆς μεγάλης· Φοβήθητε τὸν Θεὸν καὶ δότε δόξαν εἰς αὐτόν, διότι ἦλθεν ὥρα τῆς κρίσεως αὐτοῦ, καὶ προσκυνήσατε τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων.