04 – Pagtuga

Ang Pagtuga Sang ginsuguran gintuga sang Dios ang kalangitan kag ang kalibutan. Ang kalibutan sadto wala pa sing porma kag mahawan pa. Ang tubig nga nagatabon sa kalibutan nalikupan sang kadulom. Kag ang Espiritu sang Dios nagahulag sa ibabaw sang tubig. Dayon nagsiling ang Dios, “Magsanag!” Kag dayon may kasanag. Nanamian ang Dios sa kasanag nga iya nakita. Dayon ginseparar niya ang kasanag sa kadulom, kag gintawag niya nga “adlaw” ang kasanag kag gintawag niya nga “gab-i” ang kadulom. Nag-abot ang kagab-ihon, pagkatapos ang kaagahon. Amo ato ang una nga adlaw.

Dayon nagsiling ang Dios, “Matuga ang ulot nga magaseparar sa tubig sa duha ka lugar.” Kag nahimo ang ulot nga nagaseparar sa tubig sa ibabaw kag sa tubig sa idalom. Ini nga ulot gintawag sang Dios nga “kahawaan”. Nag-abot ang kagab-ihon, pagkatapos ang kaagahon. Amo ato ang ikaduha nga adlaw.

Dayon nagsiling ang Dios, “Magtingob sa isa ka lugar ang tubig sa kalibutan agod magguwa ang mamala nga lugar.” Kag nahimo ini. Gintawag niya nga “duta” ang mamala nga lugar kag gintawag niya nga “dagat” ang natingob nga tubig. Nanamian ang Dios sa iya nakita. Dayon nagsiling ang Dios, “Magtubo sa duta ang nagkalain-lain nga mga tanom, ang mga tanom nga may mga liso, kag pati ang mga kahoy nga nagapamunga suno sa ila nga klase.” Kag nahimo ini. Nagtubo sa duta ang tanan nga klase sang tanom, kag nanamian ang Dios sa mga tanom nga iya nakita. Nag-abot ang kagab-ihon, pagkatapos ang kaagahon. Amo ato ang ikatatlo nga adlaw.

Dayon nagsiling ang Dios, “Matuga sa kalangitan ang mga butang nga may kasanag sa pagseparar sang adlaw sa gab-i, kag bilang palatandaan sang pag-umpisa sang mga panahon, mga adlaw kag mga tuig. Magsiga sila sa kalangitan sa paghatag kasanag sa kalibutan.” Kag nahimo ini. Gani nahimo ang duha ka dalagko nga mga butang nga may kasanag: ang mas dako amo ang adlaw nga magasanag kon adlaw, kag ang gamay amo ang bulan nga magasanag kon gab-i. Nahimo man ang mga bituon. Ginbutang sang Dios ang ini nga mga butang sa kalangitan sa paghatag kasanag sa kalibutan kon adlaw kag gab-i, kag sa pagseparar sang adlaw sa gab-i. Kag nanamian ang Dios sa iya nakita. Ginbutang sang Dios ang ini nga mga butang sa kalangitan sa paghatag kasanag sa kalibutan kon adlaw kag gab-i, kag sa pagseparar sang adlaw sa gab-i. Kag nanamian ang Dios sa iya nakita. Nag-abot ang kagab-ihon, pagkatapos ang kaagahon. Amo ato ang ikaapat nga adlaw.

Dayon nagsiling ang Dios, “Magdamo ang nagkalain-lain nga mga sapat sa tubig, kag maglupad ang nagkalain-lain nga mga sapat sa kahanginan.” Gani ginhimo sang Dios ang dalagko nga mga sapat sa tubig, kag ang tanan nga klase sang mga sapat nga nagaestar sa tubig, kag ang tanan nga klase sang mga sapat nga nagalupad. Nanamian ang Dios sa iya nakita. Kag ginbendisyunan niya ini nga mga sapat. Siling niya, “Magmuad kamo kag magdamo, kamo nga mga sapat sa tubig kag mga sapat nga nagalupad.” Nag-abot ang kagab-ihon, pagkatapos ang kaagahon. Amo ato ang ikalima nga adlaw.

Dayon nagsiling ang Dios, “Magkabuhi ang mga nagkalain-lain nga klase sang sapat sa duta: mga sapat nga mahagop kag maila, mga dalagko kag magagmay.” Kag nahimo ini. Gani nahimo ang ini nga mga sapat, kag nanamian ang Dios sa iya nakita.

Dayon nagsiling ang Dios, “Mahimo kita sang tawo nga kaanggid sa aton. Magagahom sila sa tanan nga klase sang mga sapat: ang nagalangoy, ang nagalupad, ang nagalakat, kag ang nagakamang.” Gani gintuga sang Dios ang tawo, lalaki kag babayi, nga kaanggid sa iya. Kag ginbendisyunan niya sila nga nagasiling, “Magpamata kamo kag magdamo agod ang inyo mga kaliwat magalapta kag magagahom sa bug-os nga kalibutan. Kag gamhan ninyo ang tanan nga sapat.” Dayon nagsiling ang Dios, “Ginahatag ko sa inyo ang mga tanom kag ang mga bunga sini, agod inyo kaunon. Kag amo man sa tanan nga sapat.” Kag natuman ini. Gintan-aw sang Dios ang tanan niya nga ginpanghimo kag nanamian gid siya. Nag-abot ang kagab-ihon, pagkatapos ang kaagahon. Amo ato ang ikaanom nga adlaw.

Gani natapos tuga sang Dios ang kalangitan, ang kalibutan, kag ang tanan nga ara sa ila. Natapos niya ini sa sulod sang anom ka adlaw, kag sa ikapito nga adlaw nagpahuway siya sa tanan niya nga obra. Ginbendisyunan niya ang ikapito nga adlaw kag ginkabig niya nga isa ka pinasahi nga adlaw, tungod kay sa sina nga adlaw nagpahuway siya matapos niya tuga ang tanan.

Amo ini ang estorya parte sa pagtuga sang kalangitan kag sang kalibutan. Si Adan Kag si Eva Sang paghimo sang Ginoong Dios sang kalibutan kag sang kalangitan, wala pa sing tanom sa kalibutan kag wala pa sing binhi nga nagpamuhi, kay wala pa niya pagpaulana kag wala sing tawo nga magaatipan sang duta. Pero bisan wala sing ulan, ang tun-og sa kalibutan amo ang padayon nga nagapabasa sa duta. Dayon ginhimo sang Ginoong Dios ang tawo halin sa duta. Ginhuypan niya sa ilong ang tawo sang ginhawa nga nagahatag sang kabuhi. Gani ang tawo nangin buhi nga tinuga. Dayon naghimo ang Ginoong Dios sang katamnan sa Eden, sa sidlangan dampi, kag didto niya ginpaestar ang tawo nga iya ginhimo.

Ang mga Kaliwat ni Adan Amo ini ang ginsulat nga estorya parte sa pamilya ni Adan. Sang pagtuga sang Dios sa tawo, ginhimo niya siya nga kaanggid sa iya. Gintuga niya ang lalaki kag babayi, kag ginpakamaayo niya sila kag gintawag nga “tawo.” Sang nagaedad si Adan sing 130 ka tuig, natawo ang iya anak nga kaanggid sa iya. Gin-ngalanan niya siya nga Set.

Kay sa sulod sang anom ka adlaw gintuga ko ang kalangitan, ang duta, ang dagat kag ang tanan nga ara sa ila, pero nagpahuway ako sa ikapito nga adlaw. Gani ginbendisyunan ko ang Adlaw nga Inugpahuway kag ginhimo nga pinasahi nga adlaw para sa akon.

Gani kamo nga mga Israelinhon, dapat tumanon ninyo ang akon mga ginapatuman sa Adlaw nga Inugpahuway hasta sa palaabuton nga mga henerasyon. Ini amo ang permanente nga tanda sang aton wala sing katapusan nga kasugtanan. Kay sa sulod sang anom ka adlaw ginhimo ko ang kalangitan kag ang kalibutan, kag sa ikapito nga adlaw nagpahuway ako.”

Pero nagasumpa ako, ang buhi nga Ginoo, nga samtang napun-an ang bug-os nga kalibutan sang akon gamhanan nga presensya,

May Isa lang ka Dios “Usisaa ang mga hitabo halin sang adlaw nga gintuga sang Dios ang tawo sa kalibutan hasta subong. Dayon usisaa ang bug-os nga kalibutan kon bala may makatilingala nga butang nga natabo pareho sini.

“Iya sang Ginoo nga inyo Dios ang kalangitan, bisan ang pinakamataas nga langit, pati ang kalibutan kag ang tanan nga ara sa sini.

Ginapabangon niya ang mga imol sa ila kaimulon. Ginapapungko niya sila upod sa mga halangdon kag ginahatagan sang kadungganan. Siya ang tag-iya sang pundasyon nga sa diin napasad ang kalibutan.

Sa imo nga pagsabdong kag puwerte nga kaakig nagakahubas ang dagat kag makita ang duta sa idalom sini, kag makita man ang pundasyon sang kalibutan.

Dayon nagpangamuyo siya, “Ginoo, Dios sang Israel nga nagapungko sa trono sa tunga-tunga sang mga kerubin, ikaw lang ang Dios nga nagadumala sa tanan nga ginharian diri sa kalibutan. Ginhimo mo ang kalangitan kag ang kalibutan.

Gamhanan ka gid, talahuron, dungganon, kag dalayawon. Kay imo ang tanan nga butang sa langit kag sa duta. Ikaw ang hari, O Ginoo, kag labaw ka sa tanan.

Ikaw lang ang Ginoo. Ginhimo mo ang kalangitan, ang duta, ang dagat, kag ang tanan nga ara sa ila. Ginahatagan mo sang kabuhi ang tanan mo nga tinuga, kag ginasimba ka sang mga anghel sa langit.

Ginapalinog niya ang duta halin sa pundasyon sini. Sa iya lang pagmando, puwede nga indi magbutlak ang adlaw kag indi magsiga ang mga bituon. Siya lang ang naghumlad sang kalangitan, kag siya lang ang makapauntat sang balod. Siya ang nagtuga sang mga grupo sang mga bituon nga ginatawag Oso, Orion, Pleades, kag sang mga bituon sa bagatnan. Nagahimo siya sang makatilingala nga mga butang kag mga milagro nga indi matungkad kag indi maisip.

“Magtuon ka bala sa bisan ano nga klase sang sapat—ang nagalakat, ang nagalupad, ang nagakamang, kag ang nagalangoy. “Magtuon ka bala sa bisan ano nga klase sang sapat—ang nagalakat, ang nagalupad, ang nagakamang, kag ang nagalangoy. Kay tanan sila nakahibalo sining ginhimo sang Ginoo. Ara sa iya kamot ang kabuhi ukon ang ginhawa sang tanan nga tinuga, pati sang tawo.

Ginahumlad sang Dios ang aminhan nga kalangitan sa mahawan nga lugar, kag ginapakabit niya ang kalibutan sa kahawaan. Ginaputos niya ang ulan sa mga gal-om, pero ang gal-om wala nagakabusdik bisan mabug-at ini. Ginatabunan niya sang iya gal-om ang ugsad nga bulan. Ginhimo niya ang daw tinabuan sang langit kag sang dagat, bilang dulunan sang kasanag kag sang kadulom. Sa iya nga pagsabdong nagatay-og ang mga haligi sang langit.

Ang espiritu sang Makagagahom nga Dios amo ang naghimo sa akon kag naghatag sa akon sang kabuhi.

Naghambal ang Dios Dayon nagsabat ang Ginoo kay Job halin sa bagyo, “Sin-o ka nga magpangduhaduha sang akon kaalam? Ang imo mga ginapanghambal nagapakita lang nga wala ka sing may nahibaluan. Karon, ihanda ang imo kaugalingon, kag sabta ang akon mga pamangkot. Sa diin ka bala sang ginhimo ko ang pundasyon sang kalibutan? Sugiri ako kon may nahibaluan ka. Nakahibalo ka bala kon sin-o ang nagbuot sang kadakuon sang sini nga pundasyon ukon ang nagtakos sini? Nakahibalo ka man bala! Ano bala ang nagasuportar sa pundasyon sang kalibutan? Kag sin-o ang nagbutang sang sini nga pundasyon samtang nagakinanta sing tingob ang mga bituon sa kaagahon kag nagahinugyaw sa kalipay ang tanan nga anghel? Sin-o bala ang nagpat-od sang dulunan sang dagat sang magsagawak ini halin sa kadadalman? Ako ang nagtabon sa dagat sang mga panganod kag sang kadulom. Ginbutangan ko sang dulunan ang dagat; daw pareho lang nga ginsiraduhan ko ini kag gintrangkahan. Ginsilingan ko ang dagat, ‘Hasta ka lang diri kag indi ka na maglapaw pa; hasta lang diri ang imo dalagko nga mga balod.’

“Tan-awa bala ang sapat nga Behemot, nga gintuga ko man pareho sa imo. Nagahalab lang siya sang hilamon pareho sa baka, pero tama siya kakusog. Ang iya lawas puwerte kabakod. Ang iya ikog pareho sa kahoy nga sedro, kag ang iya mga paa maskulado.

Kon magtan-aw ako sa langit nga imo ginhimo, kag makita ko ang bulan kag ang mga bituon nga imo ginbutang sa ila nahamtangan,

Sa imo nga pagsabdong kag puwerte nga kaakig nagakahubas ang dagat kag makita ang duta sa idalom sini, kag makita man ang pundasyon sang kalibutan.

Ang Pagkagamhanan sang Dios nga Makita sa Iya mga Gintuga Ang kalangitan nagapahayag sang gahom sang Dios kag nagapakita sang iya ginhimo.

pero ang ila mensahi nagalambot sa bug-os nga kalibutan; nagalapnag ini sa bisan diin nga lugar. Naghimo ang Dios sa kalangitan sang elistaran sang adlaw.

Ang Dios Gamhanan nga Hari Ang bug-os nga kalibutan kag ang tanan nga ara sa sini iya sang Ginoo. Kay siya ang nagtukod sang kalibutan sa madalom nga tubig.

Paagi sa pulong sang Ginoo, nahimo ang kalangitan: ang adlaw, ang bulan, kag ang mga bituon.

Imo ang langit kag ang kalibutan; gintuga mo ang kalibutan kag ang tanan nga ara sa sini. Ginhimo mo ang aminhan kag ang bagatnan. Ang Bukid sang Tabor kag ang Bukid sang Hermon daw sa mga tawo nga nagakanta sa imo sa kalipay.

Sa wala mo pa matuga ang mga bukid kag ang kalibutan, ikaw na ang Dios, kag ikaw gihapon ang Dios sa wala sing katapusan.

Siya man ang nagapanag-iya sang dagat kag sang duta nga iya ginpanghimo. Dali, magluhod kita sa pagsimba sa Ginoo nga naghimo sa aton.

Sang una gintuga mo ang kalibutan kag ang kalangitan. Ini sila magakalawala, pero ikaw magapadayon sa gihapon. Magagabok sila tanan pareho sa bayo. Kag pareho man sa bayo, ilisan mo sila kag mawala sila.

Pagdayaw sa Dios nga Manunuga Dapat dayawon ko gid ang Ginoo. Ginoo nga akon Dios, gamhanan ka gid. Ang imo pagkadungganon kag pagkahalangdon daw amo ang imo bayo. Ginatabunan mo ang imo kaugalingon sang kasanag nga daw sa bayo kag ginahumlad mo ang langit nga daw sa tolda. Ginpatindog mo ang imo puluy-an sa ibabaw pa sang kahawaan. Ginahimo mo ang mga panganod nga imo karwahe, kag nagasakay ka nga ginapalid sang hangin. Ginahimo mo ang hangin nga imo mga mensahero, kag ang nagadabdab nga kalayo nga imo mga suluguon. Ginpahamtang mo ang kalibutan sa iya nga pundasyon, kag indi ini mauyog hasta san-o.

Ginoo, kadamo sang imo mga ginhimo. Ginhimo mo sila tanan suno sa imo nga kaalam. Ang kalibutan puno sang imo mga ginhimo. Ang dagat puwerte kalapad, kag may madamo ini nga mga tinuga nga indi maisip, dalagko kag magagmay.

Gamhanan ang mga binuhatan sang Ginoo; ginapamalandungan ini sang tanan nga naluyag sini.

Kabay pa nga pakamaayuhon kamo sang Ginoo nga nagtuga sang kalangitan kag sang kalibutan. Ang kalangitan iya sang Ginoo, pero ang kalibutan gintugyan niya sa mga tawo.

Amo ini ang adlaw nga ginpadaog kita sang Ginoo, gani magkalipay kag magsinadya kita.

Ang akon bulig nagahalin sa Ginoo, nga naghimo sang kalangitan kag sang kalibutan.

Ang aton bulig nagahalin sa Ginoo nga naghimo sang kalangitan kag sang kalibutan.”

Ginahimo sang Ginoo ang bisan ano nga naluyagan niya sa langit, sa duta, sa mga dagat kag sa mga kadadalman sini.

Paagi sa iya kaalam, ginhimo niya ang kalangitan. Ang iya gugma wala sing katapusan. Ginplastar niya ang duta sa ibabaw sang tubig. Ang iya gugma wala sing katapusan. Ginhimo niya ang adlaw kag ang bulan. Ang iya gugma wala sing katapusan. Ginhimo niya ang adlaw sa paghatag kasanag kon adlaw. Ang iya gugma wala sing katapusan. Ginhimo niya ang bulan kag ang mga bituon sa paghatag kasanag kon gab-i. Ang iya gugma wala sing katapusan.

Kilala mo ako kay ikaw ang naghimo sang akon bug-os nga kabuhi. Ikaw ang nagporma sa akon sa tiyan sang akon iloy. Ginadayaw ko ikaw kay makatilingala gid ang paghimo mo sa akon. Makatilingala ang imo mga binuhatan, kag nahibaluan ko gid ina.

nga amo ang naghimo sang kalangitan kag sang kalibutan, sang dagat kag sang tanan nga ara sa sini. Masaligan gid ang Ginoo sa wala sing katapusan.

Ginpat-od niya ang kadamuon sang mga bituon kag ginhatagan niya ang kada isa sa ila sang ngalan.

Paagi sa kaalam kag ihibalo, gintuga sang Ginoo ang kalibutan kag ang kalangitan, kag nagkalabukas ang mga tuburan kag naghatag ang mga panganod sang ulan.

Sang una pa nga daan kaupod na ako sang Ginoo antes niya gintuga ang tanan. Ginbuot niya nga ara na ako halin pa sang una. Ara na ako sang wala pa ang kalibutan: ang dagat, ang mga tuburan, ang mga bukid, ang mga kaumahan, kag bisan pa ang mga yab-ok. Ginbuot niya nga ara na ako halin pa sang una. Ara na ako sang wala pa ang kalibutan: ang dagat, ang mga tuburan, ang mga bukid, ang mga kaumahan, kag bisan pa ang mga yab-ok. Ginbuot niya nga ara na ako halin pa sang una. Ara na ako sang wala pa ang kalibutan: ang dagat, ang mga tuburan, ang mga bukid, ang mga kaumahan, kag bisan pa ang mga yab-ok. Ginbuot niya nga ara na ako halin pa sang una. Ara na ako sang wala pa ang kalibutan: ang dagat, ang mga tuburan, ang mga bukid, ang mga kaumahan, kag bisan pa ang mga yab-ok. Ara na ako sang pagtuga niya sang langit, sang pagbutang niya sang daw tinabuan sang langit kag sang duta, sang pagtuga niya sang mga panganod, sang pagpatubod niya sang mga tuburan sa kadadalman, sang pagbutang niya sang dulunan sang dagat agod indi ini maglapaw, kag sang pagbutang niya sang mga pundasyon sang kalibutan. Pareho ako sa isa ka arkitekto sa tupad sang Ginoo. Ako ang iya kalipayan adlaw-adlaw, kag malipayon ako permi sa iya presensya. Nagakalipay ako sa kalibutan nga iya gintuga kag sa mga katawhan.

Ginhatagan kita sang Ginoo sang mata agod makakita kag sang dulunggan agod makabati.

Nagasiling sila sa isa kag isa: “Balaan, balaan, balaan ang Ginoo nga Makagagahom! Ang iya gamhanan nga presensya nagalikop sa bug-os nga kalibutan.”

Wala na sing may magpanghalit ukon magpangguba sa akon balaan nga bukid. Kay ang mga tawo sa kalibutan mapun-an sang ihibalo parte sa Ginoo, subong nga ang dagat puno sang tubig.

Mga balingag kamo! Ginakabig ninyo nga daw sa kolon ang manughimo sang kolon. Makasiling bala ang hinimo nga butang sa naghimo sa iya, “Indi ikaw ang naghimo sa akon?” Makasiling bala ang kolon sa nagporma sa iya, “Wala ikaw sang may nahibaluan?”

“Ginoo nga Makagagahom, Dios sang Israel nga nagapungko sa trono sa tunga-tunga sang mga kerubin, ikaw lang ang Dios nga nagadumala sa tanan nga ginharian diri sa kalibutan. Ginhimo mo ang kalangitan kag ang kalibutan.

Sin-o bala ang makasukob sang tubig sa dagat paagi sa iya kamot, ukon makatakos sang langit paagi sa iya pagdangaw sini? Sin-o bala ang makasulod sang tanan nga duta sa suludlan ukon makakilo sang mga bukid?

Wala bala kamo makahibalo ukon makabati? Wala bala sing may nagsugid sa inyo halin sang una kon paano ginhimo ang kalibutan? Ginhimo ini sang Dios nga nagapungko sa trono sa ibabaw sang kalibutan, kag ang katawhan sa idalom daw pareho lang kagagmay sa mga tibakla sa iya panulok. Ginhumlad niya ang langit nga daw sa kurtina. Ginhumlad niya ini nga daw sa tolda agod puy-an.

Tangla kamo sa langit! Sin-o bala ang nagtuga sinang mga bituon? Ang nagtuga sina amo ang Dios nga nagapaguwa sa kada isa sa ila samtang ginatawag niya sila sa ila mga ngalan. Sa iya pagkagamhanan wala sing isa sa ila nga nadula.

Wala bala kamo makahibalo ukon makabati nga ang Ginoo amo ang wala sing katapusan nga Dios nga nagtuga sang bug-os nga kalibutan? Wala siya ginakapoy ukon nagakaluya, kag wala sing may makatungkad sang iya hunahuna.

Amo ini ang ginasiling sang Dios, ang Ginoo nga nagtuga sang kalangitan nga daw sa tela nga iya ginhumlad. Ginporma niya ang kalibutan kag ang tanan nga ara sa sini. Siya man ang naghatag sang ginhawa sa mga tawo kag sa tanan nga tinuga nga nagakabuhi sa kalibutan.

Sila ang mga katawhan nga akon gintawag; gintuga ko sila para sa akon kadungganan.”

Amo ini ang ginasiling sang Ginoo nga inyo Manluluwas, nga nagtuga sa inyo: Ako ang Ginoo nga naghimo sang tanan nga butang. Ako lang gid ang naghumlad sang kalangitan kag nagtuga sang kalibutan.

Amo ini ang ginsiling sang Ginoo, ang Balaan nga Dios sang Israel kag ang iya Manunuga, “Nagareklamo bala kamo sa akon mga ginahimo? Ginamanduan bala ninyo ako sa dapat ko himuon? Ako ang naghimo sang kalibutan, kag nagtuga sang tawo sa pagpuyo sa kalibutan. Ang akon mga kamot amo ang naghumlad sang langit, kag ako ang nagmando nga magguwa ang adlaw, bulan, kag mga bituon.

Ikaw, Ginoo, amo ang Dios. Gintuga mo ang kalangitan kag ang kalibutan. Wala mo ginhimo ang kalibutan nga mahawan, kundi ginhimo mo ini agod puy-an. Nagasiling ka, “Ako amo ang Ginoo, kag wala na sing iban pa.

“Pamati kamo sa akon, kamo nga taga-Israel nga akon ginpili. Ako ang Dios; ako ang ginsuguran kag ang katapusan sang tanan. Ako mismo ang nagbutang sang pundasyon sang kalibutan kag naghumlad sang kalangitan. Kon magmando ako sa ila, ginatuman nila.

Ginkalimtan na bala ninyo ako nga naghimo sa inyo? Ako ang naghumlad sang kalangitan kag nagbutang sang mga pundasyon sang kalibutan. Ngaa nagakabuhi kamo nga permi lang nahadlok sa kaakig sang mga nagapigos sa inyo kag gusto maglaglag sa inyo? Ang ila kaakig indi na makaano sa inyo.

Pero sa gihapon ikaw ang amon Amay, Ginoo. Pareho ka sa manughimo sang kolon, kag kami pareho sa lunang. Ikaw ang naghimo sa amon tanan.

Hukman sang Dios ang mga Nasyon Amo ini ang ginasilling sang Ginoo: “Ang langit amo ang akon trono, kag ang duta amo ang tulungtungan sang akon mga tiil. Gani ano nga klase sang balay ang patindugon ninyo para sa akon? Diin bala ang lugar nga inyo papahuwayan sa akon? Indi bala ako ang naghimo sang tanan nga butang? “Ako, ang Ginoo, nagasiling: Ginahatagan ko sang pagtalupangod ang mga tawo nga mapainubuson, mahinulsulon, kag nagakahadlok sa akon pulong.

Pero ang Ginoo amo ang matuod nga Dios. Siya ang buhi nga Dios kag wala sing katapusan nga Hari. Kon maakig siya, nagatay-og ang kalibutan kag wala sing nasyon nga makaagwanta sang iya kaakig. Isiling ini sa mga nagasimba sa iban nga mga dios: “Ang inyo mga dios nga wala nagtuga sang kalibutan kag kalangitan madula sa kalibutan.” Pero ang Dios amo ang naghimo sang kalangitan kag kalibutan paagi sa iya gahom kag kaalam.

Paagi sa akon puwerte nga gahom gintuga ko ang kalibutan, ang mga katawhan, kag ang mga kasapatan, kag pagusto ako kon sin-o ang akon padumalahon sini.

“O Ginoong Dios, gintuga mo ang kalangitan kag ang kalibutan paagi sa imo puwerte nga gahom. Wala gid sing butang nga indi mo mahimo.

Mga Pagdayaw sa Dios Ginhimo sang Ginoo ang langit kag ang kalibutan paagi sa iya gahom kag kaalam.

Ang Dios amo ang nagtuga sang mga grupo sang mga bituon nga ginatawag Pleyades kag Orion. Siya ang nagabaylo sang kadulom sa kasanag, kag sang adlaw sa gab-i. Siya ang nagatipon sang tubig sang dagat sa mga panganod kag ginapaulan niya ini sa duta. Ang iya ngalan amo ang Ginoo.

Ang Dios ang naghimo sang iya kaugalingon nga elistaran sa langit. Kag siya ang naghimo sang kahawaan sa ibabaw sang duta. Siya ang nagatipon sang tubig sang dagat sa mga panganod kag ginapaulan niya ini sa duta. Ang iya ngalan amo ang Ginoo.”

Nagsabat si Jonas, “Hebreo ako kag nagasimba ako sa Ginoo, ang Dios sang langit nga naghimo sang dagat kag sang duta.”

Kay ang mga tawo sa kalibutan mapun-an sang ihibalo parte sa gahom sang Ginoo, subong nga ang dagat puno sang tubig.

Pagalaglagon ang mga Kaaway sang Jerusalem Amo ini ang mensahi sang Ginoo parte sa Israel: “Ako ang Ginoo nga naghimo sang kalangitan kag sang kalibutan, kag naghatag sang kabuhi sa tawo.

Pero sang ginsuguran, sang pagtuga sa kalibutan, ‘ginhimo sang Dios ang tawo nga lalaki kag babayi.’

Si Kenan anak ni Enosh. Si Enosh anak ni Set. Si Set anak ni Adan. Si Adan anak sang Dios.

Ang Pulong nga Ginahalinan sang Kabuhi Sang una pa nga daan, ara na ang ginatawag nga Pulong. Ang Pulong kaupod na sang Dios, kag ang Pulong mismo Dios. Halin pa gid sang una ang Pulong kaupod na sang Dios. Paagi sa iya, ginhimo ang tanan nga butang, kag wala gid sing may nahimo nga indi paagi sa iya.

Nag-abot siya diri sa kalibutan. Kag bisan ginhimo ang kalibutan paagi sa iya, ang mga tawo sang kalibutan wala nagkilala sa iya.

kag gindimdiman dayon sang nagadumala ang tubig nga nahimo nga bino. Wala siya nakahibalo kon diin naghalin ang bino. (Pero nakahibalo ang mga suluguon nga nagsandok sang tubig.) Gani gintawag niya ang nobyo kag ginsilingan, “Kalabanan sa mga tawo nagasirbe sang maayo nga klase nga bino sa umpisa kag kon damo na gani ang nainom sang mga bisita, amo na ang ila paghatag sang ordinaryo nga bino. Pero ikaw iya lain, kay subong mo lang ginpaguwa ang maayo nga klase nga bino.”

‘Ako, ang Ginoo, nagasiling: Ang langit amo ang akon trono, kag ang duta amo ang tulungtungan sang akon mga tiil. Gani ano nga klase sang balay ang patindugon ninyo para sa akon? Diin bala ang lugar nga inyo papahuwayan sa akon?

“Mga abyan, ngaa mahalad kamo sa amon? Kami mga tawo man lang nga pareho sa inyo. Ginawali namon sa inyo ang Maayong Balita agod bayaan na ninyo ang mga wala pulos nga mga butang nga ini kag magpalapit sa Dios nga buhi. Siya amo ang naghimo sang langit, sang duta, sang dagat, kag sang tanan nga butang nga ara sa ila.

Amo ini ang Dios nga nagtuga sang kalibutan kag sang tanan nga ara sa kalibutan. Siya ang Ginoo nga tag-iya sang langit kag duta, gani wala siya nagapuyo sa mga templo nga ginhimo sang mga tawo. Wala man siya nagakinahanglan sang bulig nga halin sa mga tawo tungod nga siya mismo ang nagahatag sang kabuhi sa aton, pati sang tanan ta nga mga kinahanglanon. Halin sa isa lang ka tawo, ginhimo niya ang tanan nga lahi sang mga tawo kag ginpalapta sa bug-os nga kalibutan. Ginplano man niya sang una pa ang mga dulunan kon diin maestar ang mga tawo pati ang tion nga sila magakabuhi diri. Ini tanan ginhimo sang Dios agod kita nga mga tawo magpangita sa iya, kag basi pa lang nga makita ta man siya. Pero ang matuod, ang Dios indi malayo sa aton, kay ‘tungod sa iya gahom nagakabuhi kita kag nagahulag.’ Pareho man sang ginsiling sang iban ninyo nga mga manugbinalaybay, ‘Kita matuod mga anak niya.’

Matuod nga indi ta makita ang Dios, pero halin pa sang pagtuga sang kalibutan, ang iya wala katapusan nga gahom kag pagka-Dios napahayag na paagi sa mga butang nga iya gintuga. Gani wala sila sang may ibalibad nga wala sila nakahibalo nga may Dios.

Nagasiling ang Kasulatan, “Ginhimo ko ikaw nga amay sang madamo nga mga nasyon.” Gani sa atubangan sang Dios, si Abraham aton amay. Kag ang Dios nga gintuohan ni Abraham amo man ang Dios nga nagahatag sang kabuhi sa mga patay kag nagatuga sang mga butang nga wala pa.

Si Cristo kag si Adan Ang sala nagsulod sa kalibutan tungod sang paglapas ni Adan sa sugo sang Dios, kag ang iya sala nagdala sang kamatayon. Gani nag-abot ang kamatayon sa tanan nga tawo, tungod kay ang tanan nakasala.

Kay ang tanan nga tinuga sang Dios nagahulat nga nagahandom gid sang tion nga ipahayag na sang Dios ang iya mga anak. Kay ang tanan nga tinuga sang Dios wala makaabot sa katuyuan nga para sa ila. Natabo ini indi suno sa ila luyag kundi tungod nga amo ini ang kabubut-on sang Dios. Pero may paglaom pa, kay magaabot ang adlaw nga ang mga tinuga sang Dios indi na madunot, kundi mangin kaupod sa mga anak sang Dios nga mahilway, nga mabutang sa maayo gid nga kahimtangan. Nahibaluan ta nga hasta subong ang tanan nga tinuga sang Dios nagaugayong sa kasakit pareho sang pagpasakit sang manugbata.

Kay ang tanan nga butang nagahalin sa Dios, kag ginhimo ini paagi sa iya kag para sa iya. Dayawon siya sa wala sing katapusan! Amen.

pero sa aton may isa lang ka Dios, ang aton Amay nga naghimo sang tanan nga butang, kag nagakabuhi kita para sa iya. Kag may isa gid lang ka Ginoo, si Jesu-Cristo. Paagi sa iya, nahimo ang tanan nga butang kag paagi man sa iya nagakabuhi kita subong.

Ang hitsura sini suno man sa pagbuot sang Dios. Kag kada binhi may iya nga hitsura kon magtubo. Amo man ang lawas sang tanan nga nagakabuhi, kay ang mga lawas wala man nagapalareho. Lain ang lawas sang tawo kag lain man ang lawas sang mga sapat, lain ang lawas sang mga pispis, kag lain pa gid ang lawas sang mga isda.

Kay nagasiling ang Kasulatan, “Ang una nga tawo nga si Adan ginhatagan sang kabuhi.” Pero ang ulihi nga Adan nga amo si Cristo ginhatagan sang Espiritu nga nagahatag sang kabuhi. Indi ang langitnon nga lawas ang una kundi ang dutan-on nga lawas, kag dayon ang langitnon nga lawas. Ang una nga tawo nga si Adan dutan-on. Ginhimo siya halin sa duta. Pero ang ikaduha nga tawo nga amo si Cristo halin sa langit. Ang lawas nga dutan-on pareho gid sa lawas sang tawo nga ginhimo halin sa duta, pero ang lawas nga langitnon pareho gid sa lawas sang naghalin sa langit.

Ang Dios nga nagsiling, “Halin sa kadulom magasiga ang kasanag,” amo man ang nagpasanag sang amon mga hunahuna agod mahangpan namon kon ano ang gahom nga iya ginpakita paagi kay Cristo.

Ang Dios nga nagtuga sang tanan nga butang wala gid nagsugid sa bisan kay sin-o kon ano ang iya tinago nga plano. Pero subong ginsugo niya ako sa pagpasanag sa tanan kon paano niya ginatuman ato nga plano,

Kon Sin-o si Cristo kag Kon Ano ang Iya Ginhimo Si Cristo amo gid ang kaangay sang indi makita nga Dios, kag siya ang makagagahom sa tanan. Kay paagi sa iya kag para sa iya ginhimo sang Dios ang tanan nga butang sa langit kag sa duta, indi lang ang makita kundi pati man ang indi makita, pareho sa bisan ano nga mga espiritu nga may awtoridad ukon may gahom, mga espiritu nga nagapangulo ukon nagahari. Sa wala pa mahimo ang bisan ano nga butang si Cristo ara na, kag paagi sa iya, ang tanan nga butang nahamtang sa ila husto nga lugar.

Pero sa sining ulihi nga mga inadlaw, naghambal siya sa aton paagi sa iya Anak. Paagi sa iya, ginhimo sang Dios ang bug-os nga kalibutan, kag siya man ang iya ginpili nga mangin tag-iya sang tanan nga butang. Sa iya mismo makita ang gahom sang Dios nga nagasilak, kag kon ano ang Dios amo man siya. Siya amo ang nagabuot sang tanan nga butang sa bug-os nga kalibutan paagi sa iya makagagahom nga pulong. Pagkatapos nga nalimpyuhan niya kita sa aton mga sala, nagpungko siya sa tuo sang Makagagahom nga Dios didto sa langit.

Kag nagsiling pa gid siya sa iya Anak, “Sa ginsuguran ikaw, Ginoo, amo ang nagtuga sang kalibutan kag sang kalangitan.

Kay nahibaluan ta nga kon may balay, may naghimo sini, kag ang naghimo sang tanan nga butang wala sing iban kundi ang Dios.

Tungod sa pagtuo, nahibaluan ta nga ang kalibutan ginhimo paagi sa paghambal sang Dios. Gani ang mga butang nga aton makita ginhimo halin sa indi makita.

Una sa tanan, dapat ninyo mahibaluan nga sa katapusan nga mga inadlaw magaguwa ang mga manugyaguta nga magahimo sang bisan ano nga luyag nila. Magasiling sila, “Indi bala nagpromisa si Cristo nga magabalik siya? Karon, diin na bala siya? Ang amon mga ginikanan nagkalamatay na, pero amo man gihapon ang kahimtangan sang tanan halin pa gid sang pagtuga sang kalibutan.” Hungod nga ginakalimtan sini nga mga tawo nga paagi sa pulong sang Dios nahimo ang langit. Kag paagi man sa iya pulong nahimo ang duta halin sa tubig kag paagi sa tubig. Kag paagi man sa tubig ginpabaha niya kag ginlaglag ang kalibutan sadto. Paagi man sa pulong sang Dios, ang langit kag ang duta nga aton nakita subong ginatigana nga sunugon. Ginatigana niya ini sa adlaw nga ang malaot nga mga tawo pagahukman kag pagalaglagon. Pero mga hinigugma, indi ninyo pagkalimti nga sa Ginoo wala sing kinalain ang isa ka adlaw kag ang isa ka libo ka tuig. Para sa iya ining duha pareho lang.

“Ikaw ang amon Ginoo kag Dios, takos ikaw nga magbaton sang pagpadungog, pagtahod, kag awtoridad. Kay gintuga mo ang tanan nga butang. Suno sa imo kabubut-on ginhimo mo sila.”

kag nagpanumpa sa Dios, ang Dios nga wala sing kamatayon, nga naghimo sang langit, duta, kag dagat, kag sang tanan nga butang nga ara sa ila. Nagsiling ang anghel, “Indi na magdugay,

Ang Tatlo ka Anghel Kag nakita ko dayon ang isa pa gid ka anghel nga nagalupad sa kahanginan. Dala niya ang wala nagabaylo nga Maayong Balita. Ginbantala niya ini sa mga tawo sa kalibutan, sa tanan nga nasyon, tribo, lingguahe, kag lahi. Nagsiling siya sa mabaskog nga tingog, “Kahadluki ninyo ang Dios kag dayawa siya, tungod kay nag-abot na ang oras nga hukman niya ang tanan nga tawo. Simbaha ninyo ang Dios nga naghimo sang langit, sang duta, sang dagat, kag sang mga tuburan.”